O Piet Mondrian έφτασε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 70 ετών. Έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του στο Μανχάταν, ζαλισμένος από τα φώτα της πόλης, μαγεμένος από τις μελωδίες της boogiewoogie -jazz και δημιουργικός όσο ποτέ ξανά. Φτάσαμε στη Νέα Υόρκη στα μέσα ενός βροχερού Αυγούστου. Μέσα στο μυαλό υπήρχαν αναμνήσεις από τα ταξίδια των παιδικών χρόνων θολές και αποσπασματικές: Να περπατάω στα γεμάτα πλήθος πεζοδρόμια φορώντας τον κόκκινο μου σκούφο, μια πωλήτρια στα Macys που νόμιζα πως είναι η Barbie, να μου λένε «εδώ σκότωσαν τον Lennon» και εγώ να μην έχω ιδέα ποιος είναι αυτός o Lennon, ένα λαχταριστό μπέργκερ στο ελληνικό εστιατόριο κοντά στους δίδυμους πύργους, η πρώτη νιφάδα χιονιού που έπιασα ποτέ στα χέρια μου, χριστουγεννιάτικα δέντρα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, εγώ να βάζω τα κλάματα σε ένα μιούζικαλ του Broadway για τα Χριστούγεννα του θείου Σκρουτζ επειδή φοβήθηκα τους Μουργολύκους…
Άλλαι Τέχναι
Ριψοκίνδυνοι φωτογράφοι εξερευνούν κτίρια και άλλα μέρη, τα οποία για το ευρύ κοινό είναι απροσπέλαστα. Εγκαταλελειμμένα λούνα παρκ, εργοστάσια, αχρησιμοποίητα δημόσια κτίρια, ακόμα και επαύλεις που οι ιδιοκτήτες τους άφησαν για άγνωστους λόγους, παραδίδονται άνευ όρων στο φακό των εξερευνητών τους και μας παρουσιάζονται με όλη τη μαγεία και την ομορφιά τους.
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την υπόθεση της ταινίας σε μια φράση: Τομ Κρουζ εναντίον εξωγήινων. Πόσο θα την αδικούσαμε όμως! Το στόρυ αποτελεί ένα από τα ατού του φιλμ και δεν είναι άλλο από τη μάχη στην οποία παίρνει μέρος ο Γουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ώστε να κατατροπώσει εξωγήινα όντα που απειλούν τον πλανήτη. Αλλά!… Μετά από ένα ατύχημα που αποφέρει τον θάνατό του, αποκτάει ασυνήθιστες ικανότητες και μεταφέρεται στη δίνη του χρόνου. Έτσι, κάθε φορά που σκοτώνεται επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης. Κάθε μέρα πολεμάει και πεθαίνει ξανά και ξανά.
Ο Κωνσταντίνος Μάνος, Ελληνοαμερικανός από την Κολούμπια της Νότιας Καρολίνα και ένας από τους διασημότερους φωτογράφους του πρακτορείου Mangum Photos, παρουσιάζει μέσα από τη σειρά του, A Greek portfolio, μία Ελλάδα που χάθηκε αλλά πάντα θα νοσταλγούμε.
…Γράφουμε για τις εντυπώσεις μας από το La Vegas.Με το που πατάμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο McCarran αφήνουμε να μας καταπιεί το παράλογο του Las Vegas. Αν δεν είσαι δεινός χαρτοπαίκτης, wannabeνύφη/γαμπρός στο bachelorπάρτυ του, τύπος ειδικός στα ξεφαντώματα, ο μόνος τρόπος για να μη βιαστείς να το κατατάξεις με σνομπισμό στη κατηγορία του κιτς είναι να αφεθείς στον σουρεαλιστικό, «νέον» πανζουρλισμό του. Μόνο έτσι μπορείς να το εκτιμήσεις.
Γεια σου ανήσυχο μουσικό πνεύμα! Στο άρθρο αυτού του μήνα θα επιστρέψουμε στον κόσμο των παράξενων μουσικών οργάνων. Βέβαια, όπως θα δεις και παρακάτω, το Ondes Martenot δεν είναι παράξενο στην όψη αλλά στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.
Πολύ πριν, οι παρωδίες, τα spoofs, τα διαδυκτιακά τρολς και memes γίνουν μόδα, ένας άνρθωπος ανήγαγε κυριολεκτικά την κωμική παρωδία σε επιστήμη καταφέρνοντας σχεδόν τριάντα χρόνια μετά να βρίσκεται και πάλι στην κορυφή. Σε αντίθεση με πολλούς εκ των «θυμάτων» του που έχουν ήδη χαθεί από το καλλιτεχνικό προσκήνιο.
Έχει υπάρξει μια εποχή όπου R’n’B δε σήμαινε αισθησιακές Αφροαμερικάνες να ψιθυρίζουν ερωτικά τραγούδια με λάγνο τρόπο στη σκιά ενός βαρύμαγκα rapper. Μια εποχή που σήμαινε ακόμα rhythm and blues υπό την έννοια της ειλικρινούς, εξωστρεφούς rockabilly κουλτούρας και που για να αφήσεις το σημάδι σου χρειαζόσουν μόνο ψυχή και μια ξεφτισμένη Fender Stratocaster. Μια εποχή που φαίνεται να κλείνει οριστικά με τον Wilko Johnson.
Μόλις ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα 66α φετινά EMMY, ξεκίνησε ένας άτυπος «πόλεμος» ανάμεσα στους λάτρεις των δύο μεγαλύτερων επιτυχιών της τηλεόρασης Breaking Bad και True Detective. Δηλώνω ένοχη γιατί τον πόλεμο αυτόν τον απόλαυσα περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε και λιγάκι εκ του ασφαλούς, αφού «αφορά» δύο από τις δικές μου αγαπημένες σειρές, οπότε χαμένη δεν θα μπορούσα να βγω. Τώρα όμως που πάει, πέρασε και αυτό με νικητή χωρίς αμφιβολία τον Walter White και τη «συμμορία» του, μου έκανε εντύπωση πώς ο προκλητικός σνομπισμός της διοργάνωσης απέναντι στο Game of Thrones πέρασε στο ντούκου, η υπέρτατη – για μένα – σειρά House of Cards απαξιώθηκε για ακόμη μια φορά και πάλι όλοι αναλωθήκαμε στο ερώτημα: Τι εν τέλει προτιμάς; Τον dealer ή τον χρήστη;