Auditorium

Τραγούδια δηλαδή παιγμένα ακουστικά κι ατόφια, χωρίς το φιλτράρισμα των ενισχυτών και της κονσόλας, αποκλειστικά με δύο κιθάρες (συνοδεία με τον καθηλωτικό Δημήτρη Λάππα, τον μεγάλο γκουρού κιθάρας). Τραγούδια που έδωσαν το «μεροκάματο» των νυχτερινών κέντρων στον ίδιο τον Μάλαμα στις απαρχές της μουσικής σταδιοδρομίας του.

Ο Σωκράτης Μάλαμας είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στα εντός των τοιχών μουσικά πράγματα· αναμφισβήτητο. Διαπερνάει με την ευρεία δισκογραφία του μια ολόκληρη γενιά μουσικών συνθέσεων και θα συναντούμε για πολλά ακόμα χρόνια το ύφος και τη δημιουργική τεχνοτροπία του σε νέους καλλιτέχνες. Ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ. Αυτό που όμως έχει σημασία εδώ είναι πως επαναπροσεγγίζει με ειλικρίνεια και εκφραστική καθαρότητα ένα κύκλο τραγουδιών που (όπως τουλάχιστον διατείνεται στην εισαγωγή του) σημάδεψαν τόσο το παρελθόν του ίδιου όσο και την ίδια την ελληνική μουσική. Και με την πρώτη ενότητα του «Άκη Πάνου» ή με όσα τραγούδια έχουν ως τώρα αποκαλυφθεί, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε σίγουρα τους ισχυρισμούς για μια σπουδαία δουλειά. Ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν κυκλοφορήσει σε μουσικές πλατφόρμες τέσσερα τραγούδια: «Και τι δεν κάνω», «Του κόσμου το περίγελο», «Το θολωμένο μου μυαλό» και «Ασφαλώς και δεν πρέπει».

Όλες οι μουσικές με 2 κιθάρες, απογυμνωμένες από περιττά ψιμύθια κι από επιτηδευμένες ευπρέπειες.Ο Σωκράτης Μάλαμας μπολιάζει τους ήχους αυτών των τραγουδιών με την πείρα της μουσικής του διαδρομής και τα επαναφέρει στο σήμερα, ανεβάζοντάς τα ανεξίτηλα στον αστερισμό της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης. Πρόκειται για τραγούδια λίγο έως πολύ γνωστά, που σίγουρα όμως έψαχνα νέα ακροατήρια να ακουστούν και να μείνουν αιώνια. Κι αυτό ακριβώς είναι που πετυχαίνει με απαράμιλλη δεξιότητα ο Σωκράτης. Να τοποθετήσει αυτόν τον κύκλο τραγουδιών μέσα σ’ ένα νέο οικοσύστημα, μπροστά σ’ ένα καινούργιο περιβάλλον ακροατών. Όσοι έχουν βρεθεί στις ζωντανές εμφανίσεις του καλλιτέχνη γνωρίζουν πως μια από τις πιο εκστατικές στιγμές της συναυλίας είναι η στιγμή που ο Σωκράτης «ξεφεύγει» από το οριοθετημένο πρόγραμμά του και τη δισκογραφία του και μας προσφέρει ολόφρεσκες αναγνώσεις θρυλικών τραγουδιών. Παπάζογλου, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Τρύπες, Άσιμος, Λοΐζος και πολλοί πολλοί ακόμα δεν λείπουν απ’ αυτές τις λαμπρές και μεγαλειώδεις στιγμές.

Προλογίζει λοιπόν με τα εξής λόγια: «“Τα Σκέτα”είναι μια σειρά παλιών λαϊκών τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν με δύο κιθάρες. Το κριτήριο για την επιλογή των τραγουδιών του κάθε συνθέτη δεν είναι η αρτιότητα των συνθέσεων ούτε των στίχων, ούτε καν η εμπορική τους επιτυχία. Ο κύριος λόγος είναι ιδιαίτερα πρακτικός. Τα τραγούδια αυτά μου έδωσαν τη δυνατότητα να «βγάλω μεροκάματο» όπως λέμε στην πιάτσα, για είκοσι χρόνια περίπου, στα μαγαζιά της νύχτας ως κιθαρίστας και τραγουδιστής. Είναι εν τέλει ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτούς τους ανθρώπους και μια υπενθύμιση ότι δεν τους ξεχνάμε και τα τραγούδια τους είναι ακόμα λειτουργικά κι αγαπημένα».

Αυτό ήταν σίγουρα ένα από τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα δώρα που περιμέναμε οι απανταχού λάτρεις της καλής μουσικής. Χαρείτε το όσο πιο βαθιά μπορείτε, με την αγνότητα που του ταιριάζει.

βενσερέμος κι εις το επανιδείν

καλή χρονιά