Ταινιοθήκη

1971, Μπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία. Τα ληξιαρχικά στοιχεία της ταινίας που μας δίνουν το στίγμα και μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια. Εμφύλιος σπαραγμός μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Παραστρατιωτικές ομάδες από αμφότερα τα στρατόπεδα. Διπλής ταυτότητας κατάσκοποι και πράκτορες. Ο στρατός της εγγυήτριας δύναμης και «προστάτιδας» Αγγλίας που εγγυάται και προστατεύει το χάος. Εξωτερικές συνθήκες συνεχούς βίας και έντασης. Εσωτερικές συνθήκες που προσαρμόζονται στις εξωτερικές. Ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης των ειδικών δυνάμεων, ο οποίος έχει βρεθεί σε αυτόν τον κακό χαμό για λόγους επί της ουσίας μισθοφορικούς.

«Φαντάζομαι να της ανοίγω διάπλατα το κεφάλι. Να ξετυλίγω το νήμα του μυαλού της. Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις.» Αυτά είναι σε ελεύθερη μετάφραση περίπου τα μισά από τα εναρκτήρια, εκτός οθόνης, λόγια του Νικ Νταν (του Μπεν Άφλεκ δηλαδή). Λόγια που ψάχνουν απαντήσεις σε κάποια άλυτα ερωτήματα που μόλις έχουν τεθεί. Τι σκεφτόμαστε; Τι νιώθουμε; Γιατί πληγώνουμε ο ένας τον άλλο; Όσο ακούμε αυτά τα λόγια, εντός οθόνης βλέπουμε ένα ξανθό γυναικείο κεφάλι (της Ρόζαμουντ Πάικ) που αναπαυόταν σε ένα μαξιλάρι να γυρνά κάπως απότομα προς το μέρος μας. Το έχει ξυπνήσει ένα χάδι, αλλά το βλέμμα δεν είναι τρυφερό. Είναι βαθύ και λίγο τρομακτικό.

Μία ταινία που δίχασε -κυρίως τον κόσμο, παρά τους κριτικούς- παρουσιάζουμε σήμερα. Αποτελεί ίσως την κορυφαία μέχρι σήμερα στιγμή του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριάς του, μία σκοτεινή περιήγηση -μέσω της επιστημονικής φαντασίας και των αλληγοριών που επιτρέπει- στη διερεύνηση της ομορφιάς, της σαγήνης και της ανθρωπινότητας της ίδιας.

Some animals are always more equal than others. After the Rebellion in Orwell’s “Animal Farm”, pigs and dogs ended up having both their share of equality and then some. Nassos Vakalis, Emmy-winning Greek animation director and animator continues on a similar metaphorical path with his “Dinner For Few”. Anthropomorphic pigs have now occupied places at the dinner table while a human services the machinery that feeds their endless dining. Leftovers are thrown to the cats scrambling under the table. 

Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την υπόθεση της ταινίας σε μια φράση: Τομ Κρουζ εναντίον εξωγήινων. Πόσο θα την αδικούσαμε όμως! Το στόρυ αποτελεί ένα από τα ατού του φιλμ και δεν είναι άλλο από τη μάχη στην οποία παίρνει μέρος ο Γουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ώστε να κατατροπώσει εξωγήινα όντα που απειλούν τον πλανήτη. Αλλά!… Μετά από ένα ατύχημα που αποφέρει τον θάνατό του, αποκτάει ασυνήθιστες ικανότητες και μεταφέρεται στη δίνη του χρόνου. Έτσι, κάθε φορά που σκοτώνεται επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης. Κάθε μέρα πολεμάει και πεθαίνει ξανά και ξανά.

Η ταινία του Arnaud des Pallières που παρουσιάζουμε σήμερα είναι γαλλικής και γερμανικής παραγωγής (εγγλέζικος τίτλος: “Age of Uprising: The Legend of Michael Kohlhaas”) και ως πρωταγωνιστή έχει τον απολαυστικό Mads Mikkelsen (μεταξύ άλλων παίζουν επίσης ο Bruno Ganz και ο -γνωστός από τις συνεργασίες του με τον Leos Carax- Denis Lavant).

Ο Denis Villeneuve, υποψήφιος για Όσκαρ με το αξέχαστο “Incendies”, καταπιάνεται αυτή τη φορά με το θέμα της εξαφάνισης παιδιών και μας παρουσιάζει τη δραματική ιστορία δύο οικογενειών, των οποίων τα δύο μικρά κορίτσια έχουν απαχθεί.

«Πρώτη φορά δοκίμασα σπέρμα όταν ήμουν 7 ετών» λέει κάποιος την ώρα που εξομολογείται σε έναν Καθολικό ιερέα. Του εξηγεί ότι είχε υποστεί κατ' εξακολούθηση βιασμό από έναν παπά για πέντε χρόνια με αποτέλεσμα να ψάχνει εκδίκηση. «Δεν έχει νόημα να σκοτώσω έναν κακό παπά», αναφέρει. «Θα σκοτώσω εσένα επειδή είσαι αθώος» του λέει και κανονίζει το ραντεβού θανάτου την επόμενη Κυριακή, μία εβδομάδα δηλαδή μετά τη συγκεκριμένη εξομολόγηση.

H νέα ταινία του Wes Anderson (απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2014) ερευνά με χιούμορ και τρυφερότητα την ανθρώπινη φύση, το αύριο και το χτες, την πορεία του κόσμου μας.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας, βασισμένη σε ένα γαλλικό graphic novel του 1982, αποτελεί η πρώτη αγγλόφωνη απόπειρα του Bong Joon-ho, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Chris Evans, Jamie Bell, John Hurt, Song Kang-ho, Ed Harris και μια αγνώριστη όσο και απολαυστική Tilda Swinton. Πρόκειται για μια ταινία με σαφείς πολιτικές και οικολογικές αιχμές.