Η Vali Myers ήταν ατρόμητη, μεθυστική, μοναδική για τον τρόπο με τον οποίο έζησε κι ενέπνευσε όσους τη γνώρισαν από κοντά. Ήταν ένα ελεύθερο πνεύμα, που δεν συμβιβάστηκε σε μια τυπική ζωή, δεν υπάκουσε ποτέ σε κανένα κανόνα, δεν δεσμεύτηκε ποτέ από οποιοδήποτε στερεότυπο.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Τι χρειάζεσαι κάθε μέρα; Αν το σκεφτείς όσο πάει, αν προσπεράσεις τα αλλεπάλληλα αδιέξοδα, τι είναι αυτό που σου κάνει την κάθε δύσκολη μέρα καλύτερη; Οι ωραίοι τύποι που έχεις γύρω σου, αυτό είναι. Από τον διπλανό σου στη δουλειά μέχρι έναν σαξοφωνίστα στο Memphis, αυτοί είναι που θα σε στηρίξουν στις καθημερινές δυσκολίες, αλλά και θα σε σπρώξουν να κάνεις το δικό σου cool πράγμα, ό,τι και αν είναι αυτό. Ο Trombone Shorty είναι ένας τέτοιος ωραίος τύπος. Groovy και απαραίτητος.
Ο Tim Walker θεωρείται ένας σύγχρονος θρύλος της φωτογραφίας. Παρόλο που φωτογραφίζει συστηματικά για περιοδικά μόδας, όπως η Vogue, το W Magazine και το LOVE Magazine, οι εικόνες του αντιμετωπίζονται περισσότερο ως έργα τέχνης, παρά ως φωτογραφίες μόδας.
Ο Μιχάλης Σπανός, μέλος της ομάδας parenthesis και ένας εκ των οργανωτών του In-Edit Festival, του μεγαλύτερου φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ, μιλάει στο Artcore Magazine για το φεστιβάλ που έγινε θεσμός σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και παντρεύει δύο μεγάλες αγάπες, Μουσική και Κινηματογράφο, καθώς και για άλλα μελλοντικά σχέδια για τους λάτρεις του σινεμά… και όχι μόνο!
Το In-Edit Festival έρχεται για ακόμη μία φορά στη Θεσσαλονίκη και η συντακτική ομάδα του Artcore Magazine θέλησε να κάνει ένα αφιέρωμα στα ντοκιμαντέρ που θα "ακούσουμε". Tο αποτέλεσμα ήταν αυτή εδώ η playlist.
Η νεοσύστατη μπάντα από την Αθήνα, αποτελούμενη από ένα μπάσο, πλήκτρα/φωνητικά, μια κιθάρα κι ένα set τυμπάνων, μόλις κυκλοφόρησε το ντεμπούτο ΕΡ της. Είναι έτοιμη να ακουστεί και να απλωθεί παντού και έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί κάτι τέτοιο.
Εικόνες βγαλμένες από τη ζωή στις πόλεις, στα προάστια και στο απομονωμένο χωριό. Δουλεμένες με έμφαση στη λεπτομέρεια, που κάνει τη διαφορά. Όλα εκείνα που συμβαίνουν τη νύχτα και φαντάζουν άλλοτε τρομακτικά και άλλοτε μαγικά.
Αστικό τοπίο, γκρίζα η πόλη, βουβή η βοή των ανθρώπων, θλιμμένη και τετριμμένη προχωρά η ζωή. Στέκεις, αφουγκράζεσαι, ψιθυρίζεις στον εαυτό σου ότι ακόμα και ο θάνατος μπορεί να είναι καλοδεχούμενος… όταν ξαφνικά η μελωδία της απελπισίας γίνεται κραυγή ζωής. Οι νότες διαλύουν τη μουντή ατμόσφαιρα και επιτρέπουν στο ελπιδοφόρο φως να ξεπεράσει τη δειλία του, να ξεφτίσει το γκρίζο και να εισχωρήσει λυτρωτικό στα πνευμόνια σου. Αποφασίζεις να ζήσεις λοιπόν! Αυτή η περίεργη ανάμειξη θλίψης και αισιοδοξίας μεταδίδεται μέσα από τα τραγούδια που συνθέτουν το “Homeward Bound” των Vinyl Suicide.
Ο Κωστής πασαλείβεται νευρικά με αντιηλιακό. Μία μάταιη απόπειρα να νιώσει ασφαλής και προστατευμένος. Το μπογιατισμένο λευκό του πρόσωπο τον κάνει να μοιάζει με φάντασμα. Σαν να έχει μόλις χάσει επαφή με τον κόσμο και τη λογική.
Παράθεση: «Το spectrum είναι το φάσμα των χρωμάτων. Για εμάς, το spectrum είναι το φάσμα του φύλου και της σεξουαλικότητας των ανθρώπων και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν υπάρχει μόνο το πρότυπο του άντρα που πρέπει να ντύνεται «αντρικά», να συμπεριφέρεται «αντρικά» κ.ο.κ. και το αντίστοιχο για τη γυναίκα, αλλά υπάρχει ποικιλομορφία όσον αφορά τον τρόπο που ο καθένας θέλει να εκφράζει το φύλο του».