Ύστερα από 9 χρόνια απόστασης από τη δισκογραφική της πορεία, η Diamanda Galas επέστρεψε με δύο άλμπουμ για τη φετινή χρονιά, που θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το Σάββατο 20 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο δίσκος με τίτλο ″All The Way″ περιέχει διασκευές και επανεκτελέσεις jazz και παραδοσιακών κομματιών, ενώ ο δεύτερος δίσκος με τίτλο ″At Saint Thomas The Apostle Harlem″ περιέχει κομμάτια σε διάφορες γλώσσες, ηχογραφημένα από τη συναυλία της στο Red Bull Music Academy Festival του 2016.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
“The unbelievably small and the unbelievably vast eventually meet – like the closing of a gigantic circle. I looked up, as if somehow I would grasp the heavens. The universe, worlds beyond number, God's silver tapestry spread across the night. And in that moment, I knew the answer to the riddle of the infinite. I had thought in terms of Man's own limited dimension. I had presumed upon nature that existence begins and ends is man's conception, not nature's. And I felt my body dwindling, melting, becoming nothing. My fears melted away and in their place came acceptance. All this vast majesty of creation, it had to mean something. And then I meant something, too. Yes, smaller than the smallest, I meant something, too. To God, there is no zero. I STILL EXIST!¨”
Το ερώτημα του κατά πόσο είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν είναι μεν πρόσφατο ως προς το σκέλος της επιστημονικής του διερεύνησης, αλλά στην ουσία του έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από την πρώτη σχεδόν μέρα της ύπαρξής του. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε μία τραμπάλα διττού φόβου, αναρωτιόμαστε ασταμάτητα για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, νιώθοντας συγχρόνως έξαψη και τρόμο μπροστά σε μία τέτοια ιδέα. Από τη μία, η ανακούφιση μίας δυσβάσταχτης μοναξιάς και ενός αφόρητου φορτίου. Αν είναι μονάχα ο δικός μας πλανήτης ευλογημένος με το δώρο της ζωής, ξαφνικά μετατρέπεται σε ασήκωτο ηθικό χρέος η προάσπιση και εκμετάλλευση αυτού του δώρου, με την ανθρωπότητα να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο όσον αφορά αυτό το καθήκον.
11 μικρές και μεγάλες αλήθειες για τον Al Pacino που γίνεται σήμερα 77 ετών.
Tο έργο του Mark Quinn πραγματεύεται την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στο άτομο και το σώμα του, σε μία εποχή όπου οι επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Τα σώματα που δημιουργεί είναι συνήθως κατακερματισμένα ή/και εξαρτημένα από τα επιτεύγματα του πολιτισμού. Χρησιμοποιώντας σωματικά υγρά, φαρμακευτικά σκευάσματα, χημικά προϊόντα κ.ά., ο καλλιτέχνης κατασκευάζει πορτραίτα που αγγίζουν τα όρια του πραγματικού, αποφεύγοντας την ωραιοποίηση και κάθε είδους εξιδανίκευση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής χρειάστηκαν μεγάλο, διαρκή αγώνα και πίστη σε ένα κοινό Όραμα για να οικοδομήσουν το Αύριο μιας χώρας που συνασπίστηκε πάνω από τα συντρίμμια ενός Πολέμου της Ανεξαρτησίας κι ενός Εμφυλίου, αλλά και τη διακύβευση μιας ετερόκλητης πραγματικότητας, ενός τρομακτικού ψηφιδωτού που έμοιαζε με αβυσσαλέο χωνευτήρι πολιτισμών και παραδόσεων, δυσκολοκατάβλητου, απειθάρχητου και αποξενωτικού.
Ο Γάλλος σκηνοθέτης Arnaud Desplechin -στον οποίο είχε πραγματοποιήσει αφιέρωμα το προπέρσινο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- είναι σταθερός θαμώνας του φεστιβάλ των Καννών (με αρκετές συμμετοχές στο Διαγωνιστικό Τμήμα, ενώ η προηγούμενη ταινία του, «Τα χρυσά μας χρόνια» (“Trois souvenirs de ma jeunesse”), συμμετείχε στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών») και στην επερχόμενη επετειακή 70η διοργάνωση θα έχει την τιμή να «ανοίξει» το Φεστιβάλ, με τη νέα του ταινία.
Το “Six Feet Under” είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά του δικτύου HBO. Έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιουνίου 2001 και έριξε την αυλαία στις 21 Αυγούστου 2005 μετά από 5 σεζόν και 63 επεισόδια. Δημιουργός και παραγωγός ο Alan Ball (ο άνθρωπος πίσω από το “American Beauty” και το “True Blood”). Το σόου κατέκτησε αρκετά βραβεία, βρίσκεται σε κάθε λογής λίστα με τις καλύτερες σειρές όλων των εποχών και δικαίως θεωρείται ως η σειρά με το καλύτερο φινάλε στην ιστορία της τηλεόρασης.
Ο Willem De Kooning έχει καθορίσει όσο λίγοι άλλοι ζωγράφοι τον ρου της μοντέρνας αμερικανικής τέχνης. Υπήρξε η κεντρική φιγούρα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού, ενώ παράλληλα είχε πολλά στοιχεία στο εικαστικό του λεξιλόγιο που τον διαφοροποιούσαν από τους περισσότερους σύγχρονους ομοϊδεάτες του κινήματος.