Ο Μάριος Πράσινος είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, με πορεία και έργο στην avant-garde σκηνή της Γαλλίας που είναι αξιοζήλευτα και παρουσιάζουν έντονο εικαστικό ενδιαφέρον. Είναι ένας καλλιτέχνης που ποτέ δεν έγινε ευρύτερα γνωστός στους κύκλους της Ελλάδας, όπως οι εγχώριοι δημιουργοί ή άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες του εξωτερικού που έγιναν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υστερούσε σε ικανότητες και εικαστική σκέψη.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Τι είναι ένα playlist, αν όχι ένα μανιφέστο αυτοαναφοράς; Ακόμα και στα μέτρα του ψηφιακού κόσμου που ζούμε, μια επιλογή τραγουδιών ήταν, είναι και θα είναι μια σειρά από μηνύματα που ο διαχειριστής της επιθυμεί να περάσει στους δυνητικούς ακροατές. Για όποιο σκοπό και να χρησιμοποιείται, με όποιο μέσο και να μοιράζεται, μια λίστα μουσικής είναι βαθιά στην ουσία της δεμένη σημειολογικά με τις ζωγραφιές των ανθρώπων των σπηλαίων, που κατέγραφαν τη ζωή τους και άφηναν πληροφορίες για τους επόμενους. Και πάντοτε έχει να πει μια ιστορία. Κάπως όπως και αυτή που ακολουθεί. Δεν είναι συνεκτική, δεν υπάρχει η παραμικρή μουσικολογική σύνδεση μεταξύ των κομματιών, αν εργαζόμουν ως DJ θα ήταν αφορμή δικαιολογημένης απόλυσης. Κι όμως είναι κάτι που φέρνει εμένα και εσάς πιο κοντά. Τα επόμενα 10 κομμάτια είναι σταχυολογημένες επιλογές από τα 10 τελευταία albums που προστέθηκαν στη δισκοθήκη μου, ή με άλλα λόγια οι πιο πρόσφατες από τις αγάπες μου. Μπορείς να φανταστείς κάτι πιο προσωπικό;
Γεννηθείς στο Παρίσι το 1937 από Πολωνοεβραίους γονείς, ο δεκαεπτάχρονος Roman βίωσε από πρώτο χέρι τη φρίκη του ναζιστικού ολέθρου. Ενώ οι γονείς του απήχθησαν από τους Γερμανούς, ο ίδιος πέρασε τα νεανικά του χρόνια κυνηγημένος από τους Ναζί, βρίσκοντας καταφύγιο σε αρκετές πολωνικές οικογένειες. Ο κινηματογράφος, ως μοναδική μορφή ψυχαγωγίας εκείνη την περίοδο, τράβηξε το ενδιαφέρον του μικρού Roman, καθώς έμπαινε κρυφά στις αίθουσες, σε μία εποχή που προβαλλόντουσαν κυρίως ταινίες ναζιστικής προπαγάνδας.
Ο Robert Redford είχε όλα τα φόντα να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους stars του Hollywood, και το κατάφερε. Ηθοποιός, που μεταπήδησε με επιτυχία στη σκηνοθεσία, παραγωγός, ακτιβιστής για την προστασία του περιβάλλοντος και τα πολιτικά δικαιώματα, μπόρεσε να ξεφύγει από το πρότυπο του όμορφου, ξανθού γαλανομάτη γόη και εξελίχθηκε σε μια προσωπικότητα με κύρος και επιρροή στην αμερικανική -κι όχι μόνο- κοινωνία.
Ο πρωταγωνιστής του "Fight Club" και του "American History X" γίνεται 48 ετών.
Το ετήσιο ραντεβού των φίλων της μουσικής επαναλαμβάνεται στις 24, 25, 26 Αυγούστου στο Αθλητικό Κέντρο Ζήρειας, στα 1.550 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το βουνό, τα έλατα, τα άγρια άλογα, η λίμνη Δόξα, το σπήλαιο που γεννήθηκε ο Ερμής, ο ποταμός Σύθας, συνθέτουν ένα απίστευτο φυσικό σκηνικό, από εκείνα που κάνουν τόσο ξεχωριστή την ελληνική γη. Μέσα σε αυτό το συναρπαστικό σκηνικό, εκεί όπου οι κορυφές σμίγουν με τ’ αστέρια και τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης, οι ακούραστοι εθελοντές–διοργανωτές του Φεστιβάλ, ετοιμάζονται και φέτος να υποδεχτούν σε ένα τριήμερο πάρτι τους εραστές της Μουσικής. Της τέχνης που έτσι κι αλλιώς γεννήθηκε στα βουνά, τόπο καταγωγής και κατοικίας των εννέα Μουσών, των «παρθένων που μας κάνουν να ξεχνάμε τα βάσανά μας και απαλύνουν τους πόνους μας», σύμφωνα με τον Ησίοδο.
Το «Άλογο του Τορίνο» είναι μια ταινία για τον Θάνατο. Τον Θάνατο, όμως, όχι σαν βιολογική πραγματικότητα ή σωματικό πεπρωμένο, όσο σαν αργόσυρτη πορεία προς το Τέλος. Και μ’ αυτή την έννοια, ο φιλμικός χρόνος και όλα όσα συμβαίνουν εντός του, γίνονται μια πένθιμη μαθητεία στο γήρας (τα δυσάρεστα πράγματα απαιτούν, επίσης, μια μέθοδο -αυτή είναι η διδασκαλία των στωικών), στο θνήσκειν του Ανθρώπου και του Πολιτισμού.
Aγαπούσε το άρωμα της γαρδένιας, φοβόταν πολύ τα βαθειά και σκοτεινά νερά, ήταν ευάλωτη, ταλαντούχα, καλή μητέρα και «πολύ Ρωσίδα» όπως έλεγε. Η Natasha Gurdin ή αλλιώς Natalie Wood μεγάλωσε μέσα στα κινηματογραφικά πλατό και στην φρενίτιδα του Hollywood, ωστόσο κατάφερε να εξελιχθεί και να γίνει μια από τις πιο ταλαντούχες πρωταγωνίστριες του κινηματογράφου.
Αγάπησα τον Woody Allen αμέσως, σχεδόν ασυνείδητα και μηχανικά. Από τον εναρκτήριο κιόλας μονόλογο του “Annie Hall”, με τις παραβολές, τις υπερβολικές αναλογίες και τον Allen να μας εξηγεί γιατί η ζωή είναι θλιβερή και σύντομη, αυτός ο οξυδερκής, εξομολογητικός τύπος μ' έπεισε πως το σύμπαν μέσα στο κεφάλι του είναι κάπως παράξενο αλλά ανατριχιαστικά σαγηνευτικό.