Σκέφτομαι ότι, αν αναφερθώ στους Afformance ως ένα καθαρό post rock σχήμα, τότε τους αφαιρώ κάτι από την αίγλη της πειραματικής τους διάθεσης. Οπότε, νομίζω ότι είναι καλύτερα να τους βλέπουμε ως αλχημιστές που, μέσα σε μια σιωπή μηνών, μπορούν να παράγουν όμορφη μουσική, που σε συντροφεύει, σε ηρεμεί, σε θέλει. Λίγες μέρες πριν από την κοινή εμφάνισή τους με τους Universe217, ο Κώστας Βερίγκας δίνει απαντήσεις και μένει μ’ ένα παράπονο: ότι τους μεγάλωσα.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Όποια σχέση κι αν διατηρεί κανείς με τον κινηματογράφο, οφείλει ανεξαρτήτως απόψεων και αισθητικού κριτηρίου να αποδεχθεί ορισμένες αδιαπραγμάτευτες αλήθειες, οι οποίες έχουν σχεδόν τη δυναμική αξιώματος. Αλήθειες όπως η ομορφιά, η καλαισθησία και η κομψότητα. Αλήθειες ζωτικές, δίχως τις οποίες μια ταινία δεν μπορεί να νοηθεί ως ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό έργο. Την καταλληλότερη ίσως αφετηρία για τέτοιου είδους παραδοχές και παρατηρήσεις προσφέρει η νέα ταινία του γοητευτικά παλαβού François Ozon. Πρόκειται για το αριστουργηματικό “L' Amant double”, μια ταινία που σημάδεψε με ανατριχιαστικό αλλά όμορφο τρόπο το διαγωνιστικό τμήμα στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών και απασχόλησε έντονα κριτικούς και κοινό.
Φαίνεται σαν μια θεωρητική περικοκλάδα, όμως έχει 100% ρεαλιστική βάση. Τις εποχές που το rock 'n' roll έμοιαζε να ξεφυτρώνει από παντού, να έχει δική του οντότητα και να οδηγεί τον κόσμο μακριά από τον συντηρητισμό και την πατριαρχία, είχε τη δύναμη να σταματά πολέμους, να εξισώνει αδικίες και να μας κάνει όλους λιγότερο καθάρματα. Ο χρόνος όμως είναι αδυσώπητος για όλους, μοιραία τα 60s πέρασαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αυτό που έμεινε να παράγεται είναι μεν η βασική μαγιά του rock 'n' roll, χωρίς όμως την απαραίτητη δόση ψυχής. Ίσως είναι μια αρτηριοσκληρωτική θεωρία, ίσως είμαστε υπερβολικά απαιτητικοί σαν δημιουργοί και κοινό, η γενική ιδέα όμως είναι πως το παλιό, κλασικό rock δεν είναι πια εδώ και όσοι παίζουν μπάλα σε αυτό το γήπεδο ματαιοπονούν σε αμφίβολα καλλιτεχνικά αδιέξοδα.
Δύο χρόνια μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του “Carol”, ο Todd Haynes επιστρέφει, εμπιστευόμενος ξανά τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως δημιουργό: Τη ρομαντική του διάθεση, την αριστοτεχνική αναπαράσταση εποχής και το καλώς εννοούμενο στιλιζάρισμα. Βασισμένος και πάλι στην εξαντλητική λεπτομέρεια κάθε κάδρου, ο αμερικανός δημιουργός αφηγείται μια λιγότερο δυνατή ιστορία σε σχέση με προηγούμενές του.
Αν ήταν δυνατόν να αποδώσουμε ορισμένες ταινίες χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα, μία είναι αυτή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το τέλειο τετράγωνο.
Πριν από 23 χρόνια, μια εταιρία ονόματι Pixar αποφάσισε να αλλάξει οριστικά τον κόσμο του animation κινηματογράφου, παραδίδοντας σε μικρούς και μεγάλους ένα πρώτο δείγμα γραφής για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Ήταν το ήδη μνημειώδες “Toy Story”, που έσπασε ταμεία και σηματοδότησε μια επανάσταση στο χώρο. Έκτοτε, ακολούθησαν μια σειρά από σπουδαία έργα: “Ratatouille”, “Wall-Ε”, “Up” και πιο πρόσφατα το συγκλονιστικό “Inside Out”. Ταινίες που αποτελούν στολίδια του αμερικανικού κινηματογράφου. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες ή καλύτερα είναι ικανές να αγγίξουν ανθρώπους κάθε ηλικίας.
Γεννημένη στις 25 Δεκεμβρίου του 1911, η Louise Bourgeois είναι μία καλλιτέχνις που συνόδευσε την εξέλιξη της τέχνης του 20ού αιώνα, αν και η αναγνώρισή της δεν ήταν ανάλογη της συνεπούς παρουσίας και της επιμονής της στον χώρο της τέχνης. Ως εικαστικός συνδέθηκε με τον Σουρεαλισμό και κυρίως τη Φεμινιστική Τέχνη, τίτλους που δεν επέλεξε η ίδια αλλά της δόθηκαν από κριτικούς και καλλιτέχνες που θαύμαζαν το έργο της.
Μένοντας ξανά και ξανά στη μουσική αυτού του ντεμπούτου, σκέφτομαι ότι αν είχε στόμα και μιλούσε θα ξεστόμιζε μόνο μια στροφή: “Can't you see it in my eyes, my education is no disguise, the reason why I'm talking over your head, I'm a grad” (“Sophisticated”- Sieges Even)
Όταν έφτασαν στα αυτιά του φιλοθεάμονος κοινού τα μαντάτα περί της νέας ταινίας του Alexander Payne, όλοι σκέφτηκαν ότι ο Ελληνοαμερικανός δημιουργός ετοιμάζει κάτι ιδιαίτερο σε σχέση με την υπόλοιπη φιλμογραφία του. Κάτι η διαφαινόμενη παρέλαση αστέρων και κάτι το μεγαλεπήβολο κόνσεπτ που υπηρετήθηκε και από μεγαλύτερο μπάτζετ καθιστούσαν σαφές πως η νέα του δημιουργία θα κινείται σε διαφορετικό επίπεδο. Η ανυπομονησία λοιπόν του σινεφίλ κοινού βρέθηκε δικαιολογημένα στα ύψη, παρά τις επιφυλάξεις εκ μέρους των κριτικών μετά την προβολή στο Φεστιβάλ της Βενετίας.
Καθώς το ημερολογιακό έτος ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει, το πάλαι ποτέ αγαπημένο σας δίδυμο συντακτών επιστρέφει για ένα τελευταίο «χτύπημα», παρουσιάζοντάς σας τις -κατά την κρίση του- καλύτερες αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων χρόνων!