Ολοκληρώθηκε χθες άλλη μια απονομή των βραβείων Όσκαρ με αναμενόμενες νίκες, αλλά και μικρές εκπλήξεις – όπως συμβαίνει εξάλλου σε κάθε απονομή. Ανεξαρτήτως του αν τα βραβεία μοιράστηκαν σωστά, αν υπήρξαν αδικίες ή όχι, αυτό που γίνεται όλο και πιο φανερό χρόνο με το χρόνο είναι ότι η Ακαδημία δίνει αγώνα να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο πολιτικά ορθή.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Νέα Υόρκη, 1962. Ο Τόνι «Λιπ» Βαλελόνγκα είναι ένας αγαθός Ιταλοαμερικάνος μπράβος που ζει στο πετσί του την αγωνία της βιοπάλης. Έχοντας συνηθίσει να μετρά τα κουκιά για να τα βγάλει πέρα και να συντηρήσει την οικογένειά του, αναζητά κάθε πιθανή ανακούφιση στην οικονομική του δυσπραγία. Έτσι, όταν ο διάσημος μαύρος πιανίστας δόκτωρ Ντον Σέρλεϊ του προσφέρει τη δουλειά του προσωπικού του οδηγού για την επικείμενη τουρνέ του στον αφιλόξενο αμερικάνικο νότο, ο Τόνι την αποδέχεται παρά τις έντονες επιφυλάξεις του.
Λίγες ώρες απομείναν! Λίγες ώρες απομείναν! Κι ο πολιτιστικός χάρτης του κόσμου δονείται από τώρα στους ρυθμούς της 91ης τελετής της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου· πλησιάζει κατά το κοινώς λεγόμενο η ιστορική βραδιά απονομής των βραβείων Oscars. Η ώρα της ιλιγγιώδους εμπορευματοποίησης την καλλιτεχνικής παραγωγής,της σφοδρής τηλεοπτικοποίησης του κινηματογραφικού προϊόντος (αχ ρε Netflix), των δέκα «λανθιμικών» υποψηφιοτήτων και συνάμα της φαιδρότατης εθνικής μας χαύνωσης κι υπερηφάνιας! Και κάπου εκεί ο Yorgos, πηγή φωτός κι ελπίδας για τούτο τον ταπεινό κόσμο. Καλή επιτυχία ρε Λάνθιμε.
Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου του 1974 (45χρονη λοιπόν) πανέμορφη Λιβανέζα Nadine Labaki, η οποία είναι και ηθοποιός και σεναριογράφος. Προηγήθηκαν οι ταινίες: "Caramel" ("Sukkar banat", 2007) και «Όταν θέλουν οι γυναίκες» ("Et maintenant on va où?/ Where Do We Go Now?/" 2011).
A (bi) weekly retrospect of new interesting sounds. Ο Αλέξανδρος Δανιηλίδης προτείνει:
Θα ήταν πραγματικά αδύνατο για μένα να αφήσω την εβδόμη του Φλεβάρη να περάσει ανεκμετάλλευτη. Χωρίς μια έστω ακροθιγή αναφορά στον μουσικό ήρωα της παιδικής μου ηλικίας, τον σπουδαίο «Λούκι» ή κατά κόσμον Λουκιανό Κηλαηδόνη.Και για να το πω στα ίσια -θέλοντας να αποφύγω τους μεγαλόστομους και δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς-ήταν ηθικά επιτακτικό για μένανα γράψω δυο-τρία απλά και λιτά λόγια για τον άνθρωπο που έβγαλε την ελληνική μουσική στους ανοιχτούς χώρους και επικοινώνησε αυτήν του την καλώς εννοούμενη «ελληνικότητα» (όπως την είχε περιγράψει κάποτε ο Βασίλης Ραφαηλίδης) με μια απαράμιλλη καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργικότητα.
Ένας πολύχρωμος αισθησιακός χορός, σαν ένα πουλί που στροβιλίζεται αρμονικά όχι στους ουρανούς, αλλά σε απόσταση εκατοστών από το έδαφος. Ένα προαιώνιο κάλεσμα για ζευγάρωμα, ένα τελετουργικό διαιώνισης. Ο άνθρωπος παλεύει με τον Χρόνο και θριαμβεύει χάνοντας, ιδίως όταν δεν αντιλαμβάνεται τον θάνατο ως ένα περιοριστικό φινάλε. Εκ πρώτης όψεως, βρισκόμαστε στη μέση του πουθενά. Σε ένα άνυδρο κρατήρα που έχει στραγγίξει κάθε ίχνος ζωής ώς εκεί που φτάνει το μάτι. Σκόνη, ξεραϊλα, μια Γη χαρακωμένη κι αυλακωμένη. Το γοερό κλάμα του ανέμου η μόνη απόδειξη κίνησης. Αυτό που φαντάζει, όμως, στη δική μας κοσμοθεωρία ως η απόλυτη ερημιά, για τη φυλή των Γουάγιου, στη Βόρεια Κολομβία, είναι ο ομφαλός του κόσμου.
Με 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, το enfant terrible του ελληνικού weird cinema φαίνεται να εγκαθιδρύει για τα καλά το σκηνοθετικό ονομά του στην παγκόσμια καλλιτεχνική κοινότητα, σε ένα ανοιχτό στο κοινό και την κριτική ταξίδι ενηλικίωσης, από τις άδειες αίθουσες του Ολύμπιον στα μισά της Κινέττας το μακρινό 2005, στις κατάμεστες αίθουσες του Φεστιβάλ Βενετίας το 2018, όπου ο Γιώργος Λάνθιμος και οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίες καταχειροκροτήθηκαν για την «Ευνοούμενη».
Άγρια αχλαδιά, άγριο και συναρπαστικό σινεμά από τον Nuri Bilge Ceylan («Κάποτε στην Ανατόλια» 2011, «Χειμερία Νάρκη» 2014), τον δεξιοτέχνη του τουρκικού νεορεαλισμού και καλλιτεχνικό επίγονο του –επίσης βραβευμένου στις Κάννες- Yılmaz Güney («Ο Δρόμος» 1982, «Η Ελπίδα» 1970), που έφερε μια νέα πνοή στο νέο τουρκικό αφηγηματικό σινεμά.
Η πιο εθιστική time-traveling σειρά μόλις ολοκλήρωσε την 4η σεζόν της -τι είδαμε και τι να περιμένουμε στην 5η. Spoiler alert.