Και αυτόν τον χρόνο οι απώλειες προσωπικοτήτων στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα είναι δυσαναπλήρωτες. Αυτήν τη φορά στο «Μουσικολογώντας» θα αναφερθούμε σε μουσικούς ήρωες που έφυγαν από κοντά μας αφήνοντας ένα μεγάλο κενό…
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Μία επικείμενη θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Η πρεμιέρα πλησιάζει απειλητικά. Βρυχάται, είναι αιμοβόρα, και απειλεί το εύθραυστο ψυχισμό όλων των εμπλεκόμενων. Ένας πρώην χολιγουντιανός σταρ που άφησε τη φήμη και τα λεφτά του να «πετάξουν» και τώρα πασχίζει να βρει την προσωπική εξιλέωση. Θέλει να βουτήξει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ του κουλτουριάρικου νεοϋορκέζικου θεάτρου και να ξαναβαφτιστεί. Επιζητά την ποιότητα, την αναγνώριση, την αποδοχή. Την πλάνη της καλλιτεχνικής αθανασίας. Μετατρέπει αυτή την παράσταση σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι εμμονές μας έχουν πάντα την τάση να διαστέλλονται, συστέλλοντας ταυτόχρονα όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος ξάφνου μας φαίνεται μια ανούσια μινιατούρα.
Οι αγαπημένοι Motorama από το Ροστόφ της Ρωσίας, στις 26 Ιανουαρίου του 2015, κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Poverty".
Η Maria Kreyn γεννήθηκε στη Ρωσία και το 1989, αυτή και η οικογένειά της μετακόμισαν στις Η.Π.Α. Σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία, αλλά αυτό που την κέρδισε τελικά, ήταν η τέχνη της ζωγραφικής. Αν και τα περισσότερα ερεθίσματα στον τομέα της τέχνης τα έλαβε στην Αμερική, η ίδια θεωρεί πως η συλλογική μνήμη της πατρίδας της έχει ενσωματωθεί στην προσωπική γενετική της μνήμη. Το βαρύ και σκοτεινό ταμπεραμέντο των προγενέστερων Ρώσων καλλιτεχνών αναδύεται χωρίς φειδώ μέσα από όλα τα έργα της.
Το 1967, η καριέρα του JohnnyCash βρισκόταν σε τέλμα. Μετά από 27 albums και ταλαιπωρημένος ο ίδιος από την κατάχρηση ναρκωτικών, χωρίς κάποιο σημαντικό hit για χρόνια και αντιμέτωπος με τη δυσπιστία της δισκογραφικής του, χρειαζόταν κάποιο θαύμα. Και βρήκε ένα τέτοιο, βαθιά σε μια φυλακή της California.
Στο φεστιβάλ του Sundance, η ταινία παίρνει το βραβείο κοινού και αποσπά φοβερές κριτικές. Στις Κάννες, στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών, η ταινία χειροκροτείται επί 20 λεπτά. Στις Χρυσές Σφαίρες, ο J. K. Simmons κερδίζει βραβείο ερμηνείας. Ήταν θέμα χρόνου το Whiplash να παίξει δυνατά στην κούρσα των Όσκαρ, πράγμα που νομοτελειακά συνέβη. Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, τούτο εδώ το διαμάντι αποτελεί μια απ' τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος.
Ο Τιμ Μπάρτον υπήρξε σεσημασμένα και αδιαμφισβήτητα cool για τουλάχιστον μια γεμάτη δεκαπενταετία. Γιατί είχε καλό σημάδι και στόχευε όχι στην καρδιά των παραμυθιών που έφτιαχνε, αλλά στο περιθώριό τους. Γιατί οι ταινίες του μιλούσαν για αλλόκοτα παιδιά, για λοξοδρομημένες ευτυχίες και μειονοτικές ευαισθησίες. Γιατί το ύφος του διακατεχόταν από μια συνεπή αισθητική, η οποία ήταν πάντα επιμελώς στολισμένη, αλλά όχι υπέρογκα φορτωμένη. Γιατί προσπαθούσε να φανεί σοβαρός, χωρίς όμως να καταστρέφει την πλάκα του παραμυθιού. Γιατί έκανε ταινία για τη ζωή του, σχεδόν επίσημα ανακηρυγμένου χειρότερου σκηνοθέτη στην ιστορία του σινεμά, Εντ Γουντ. Γιατί ήταν παντρεμένος με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα μας έπειθε να ξεγελάσουμε οικειοθελώς τους εαυτούς μας, πιστεύοντας πως είναι λίγο μεγαλύτερος σκηνοθέτης απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.
Τίγρεις που περιφέρονται στον δρόμο, εξωγήινοι σε διακοπές, γκάνγκστερ και άνθρωποι με κεφάλια περιστεριών, σε μια μοναδική συλλογή παράξενων φωτογραφιών από το Street View της Google maps.
Μια ταινία που ελάχιστοι θα έχουν ακούσει ή θα έχουν δει αλλά αδιαμφισβήτητα μια ταινία που δημιουργήθηκε για να προκαλέσει και να θέσει έντονα ερωτηματικά στους σκεπτόμενους, σχετικά με το προς τα πού οδεύει η ηθική αυτού του κόσμου.
Αν με ρωτήσεις, «γιατί είδες την ταινία;», θα σου απαντήσω πολύ απλοϊκά και δίχως ίχνος ντροπής: πρωτἰστως, γιατί παίζει ο Liam Neeson, δευτερευόντως, γιατί δεν ανήκει στις ταινίες τρόμου. Εν ολίγοις, στα φιλμ που δεν αντέχει το στομάχι και ο εγκέφαλός μου, παρόλο που ο κεντρικός θεματικός άξονας του “A Walk Among the Tombstones” εξυπηρετεί όλες τις ανάγκες μίας ταινίας τρόμου.