Βιβλιοθήκη

Το βάναυσο χτύπημα που δέχεται στο κεφάλι την προσγειώνει σε μία νέα πραγματικότητα. Μπορεί να επέζησε ως εκ θαύματος από την επίθεση, αλλά πλέον της απομένει μονάχα μία εβδομάδα ζωής, προτού το τραύμα της προκαλέσει ένα θανάσιμο ανεύρυσμα. Στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου, ούσα… προσεχώς νεκρή, η Τζετ παίρνει μία απόφαση. Για πρώτη φορά στα είκοσι επτά της χρόνια, θα κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει: θα ολοκληρώσει κάτι. Θα βρει τον δολοφόνο της.

«Θα τα καταφέρω, Μπίλι. Εγώ δεν σου έλεγα από παλιά ότι θα κάνω κάτι σπουδαίο; Εντάξει, νόμιζα ότι θα γινόμουν πρόεδρος ή αστροναύτης εκείνη την εποχή, αλλά και αυτό είναι πολύ σπουδαίο: θα βρω ποιος με σκότωσε».

Μετά τον θρίαμβο και την τηλεοπτική μεταφορά της τριλογίας «Οδηγός Φόνων για Καλά Κορίτσια», η Holly Jackson επιστρέφει με το «Προσεχώς Νεκρή», ένα ευφάνταστο και γεμάτο ανατροπές θρίλερ που κόβει την ανάσα.

Αμέσως μετά την — παράλιγο επιτυχή — απόπειρα δολοφονίας της, η νεαρή Τζετ εξετάζει τα πάντα και τους πάντες με καχυποψία: ούτε η ίδια της η οικογένεια δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο, ενώ η κολλητή της και ο πρώην φίλος της μπαίνουν και αυτοί στο μικροσκόπιο. Ο μοναδικός που εμπιστεύεται η Τζετ είναι ο παιδικός της φίλος, ο Μπίλι, μαζί με τον οποίο θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο του φόνου της — προτού της τελειώσει ο χρόνος.

Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος δεν είναι «τέλεια»: δεν είναι η τέλεια αδελφή ή φίλη και σίγουρα όχι η τέλεια κόρη: είναι συχνά εριστική, ειρωνική και πολλές φορές φαίνεται κολλημένη σε μία αέναη κατάσταση εφηβείας. Είναι όμως αυτή της η τάση για αυτοκαταστροφή που την κάνει, εντέλει, «αληθινή». Είναι μία απλή κοπέλα που βλέπει ξαφνικά τη ζωή και τον κόσμο της να καταρρέουν ενώπιόν της. Δεν είναι αστυνομικός, ούτε ντετέκτιβ, δεν έχει κάτι το «ηρωικό» πάνω της, έχει όμως κάτι πολύ ανθρώπινο: την ανάγκη να μη φύγει χωρίς απαντήσεις.

Ο φίλος και μοναδικός σύμμαχός της, ο Μπίλι, αποτελεί ξεκάθαρα έναν συναισθηματικό πυλώνα για την ίδια. Σε αντίθεση με την Τζετ, ο Μπίλι είναι σχεδόν «τέλειος», καθώς επίσης και η μόνη σταθερά της σε έναν κόσμο που κατακρημνίζεται. Μέσα στο χάος που χαρακτηρίζει την τελευταία εβδομάδα ζωής της Τζετ, αυτή η σταθερότητα φαντάζει δίκοπο μαχαίρι. Παρόλο που γνωρίζει ότι μπορεί να εμπιστευτεί τυφλά τον Μπίλι, η μεταξύ τους σχέση στοιχειώνεται από τύψεις, μυστικά, ανείπωτα πράγματα και ένα διαρκές ερώτημα: «τι θα γινόταν εάν είχαμε περισσότερο χρόνο;». Η διαρκής υπενθύμιση ότι ο χρόνος αυτός δεν υπάρχει είναι οδυνηρή και για τους δύο.

Η Jackson εδώ δεν επενδύει τόσο στο σοκ, αλλά στην ψυχική φθορά. Η γραφή της σφύζει από ζωντάνια και φυσικότητα, κάνοντας τις σελίδες να διαδέχονται αβίαστα η μία την άλλη. Πιθανότατα να νιώσετε ένα σφίξιμο όσο το διαβάζετε· άλλωστε, κάθε σκηνή κουβαλά την ίδια βαριά συνειδητοποίηση: «τι κι αν αυτή είναι η τελευταία μέρα; Η τελευταία φορά;». Ολόκληρο το βιβλίο στοιχειώνεται από ένα διαρκές «αν»: κι αν είστε έστω και λίγο σαν εμένα, δεν θα εστιάσετε τόσο την προσοχή σας στο ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά στο πόσος χρόνος απομένει.

Ομολογουμένως, σε επίπεδο μυστηρίου υπήρχαν πολλές στιγμές που ο αναγνώστης μπορεί να νιώσει ότι η έρευνα κάνει κύκλους και δεν οδηγεί πουθενά. Εάν διάβαζα το «Προσεχώς Νεκρή» ως μία αμιγώς αστυνομική ιστορία, μπορεί και να ήμουν αυστηρότερη, αλλά δεν το θεώρησαν κλασικό whodunnit.

Το διάβασα ως μία ιστορία για όλα όσα μπορούν να συμβούν και να αλλάξουν τη ζωή μας για πάντα.
Ως μία ιστορία για το ότι το «αργότερα» που περιμένουμε μπορεί να μην έρθει ποτέ.
Ως μία ιστορία για το πώς ο φόβος μπορεί να μας κάνει να δούμε τα πάντα καθαρά.
Ως μία ιστορία για όλα όσα φοβόμαστε να αφήσουμε στη μέση.

Εάν κι εσείς το διαβάσετε ως μία τέτοια ιστορία, θα αργήσετε να το ξεχάσετε.