Κινηματογράφος cinematography

Άρθρα :: Όλα articles :: all

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 26

εμφάνιση ανά σελίδα :

26.03
2020

Ταινίες που μας πήγαν στο… διάστημα!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ταινίες που μας πήγαν στο… διάστημα!)
Η (κινηματογραφική) εξερεύνηση του διαστήματος προσφέρεται για αχαλίνωτη φαντασία, πολλή περιπέτεια, εντυπωσιακά πλάνα, έξυπνες ανατροπές και ενδιαφέροντες φιλοσοφικούς στοχασμούς. Αυτός είναι και ο λόγος που γυρίζονται τόσο συχνά ταινίες με αυτό το θέμα! Ιδού μερικές που αγαπήσαμε και ξεχωρίσαμε.
23.03
2020

High and Low, του Akira Kurosawa

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (High and Low, του Akira Kurosawa)
Έχοντας ήδη αποσπάσει τον Χρυσό Λέοντα και το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας με το αριστουργηματικό «Ρασομόν» το 1951 και αφότου έχει ήδη διασκευάσει Dostoevsky (Ο ηλίθιος) και Shakespeare (Ο θρόνος του αίματος), ο μεγάλος Akira Kurosawa αποτολμά κάτι το ολότελα διαφορετικό σε σχέση με την ώς τότε πορεία του. Μονάχα, ίσως, για να αποδείξει ότι το απαράμιλλο ταλέντο του δεν δύναται να στριμωχθεί σε στεγανά και όρια. Το 1963, μεταφέρει αριστουργηματικά στην οθόνη το αστυνομικό μυθιστόρημα του Ed McBain με τίτλο “King’s Ransom”, τοποθετώντας μάλιστα το επίκεντρό του όχι στην γνώριμη εποχή της φεουδαρχικής Ιαπωνίας, αλλά σε παρόντα χρόνο και πιο συγκεκριμένα, στο αστικό τοπίο της πρωτεύουσας. Ο Kurosawa ρίχνει ταυτοχρόνως τόσο μία ενδοσκοπίκη όσο και μία επόπτική ματιά στη μεταπολεμική και ραγδαία εκβιομηχανιζόμενη ιαπωνική κοινωνία.
09.03
2020

The Painted Bird, του Václav Marhoul

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Painted Bird, του Václav Marhoul)
Ο «ξένος» σε καιρό πλήρους ηθικής κατάπτωσης είναι το πρώτο θύμα του κτήνους που θεριεύει. Η σχηματοποιημένη εκδοχή του αλλότριου που φέρει οποιαδήποτε ετερότητα σε σχέση με τη μαζικοποιημένη κυρίαρχη όψη του πλήθους ως προς το χρώμα του δέρματος ή λιγότερο εμφανή χαρακτηριστικά που άπτονται του δικαιώματος αυτοκαθορισμού (θρησκευτικού, σεξουαλικού, πολιτικού) γίνεται το επίκεντρο όλων των αιτιάσεων για οποιοδήποτε δεινό, κάτι περισσότερο από αποδιοπομπαίος τράγος. Ο αναίτιος αποδέκτης ενός ολότυφλου μίσους που δεν χρειάζεται καν μία πρόχειρη αιτιολόγηση. Μίας κτηνωδίας απαλλαγμένης από τη χρεία προσχημάτων.
03.03
2020

Just Mercy, του Destin Daniel Cretton

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Just Mercy, του Destin Daniel Cretton)
Ο Μπράιαν Στίβενσον είναι ένας Αφροαμερικανός δικηγόρος, άρτι αποφοιτήσας από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ με ιδιαιτέρως πολλές περγαμηνές. Αντί όμως να ακολουθήσει κάποια συμβατική οδό στο χώρο των νομικών επαγγελμάτων, ξεκινά μία ανορθόδοξη καριέρα: πηγαίνει στην Αλαμπάμα και αναλαμβάνει την υπεράσπιση καταδικασμένων θανατοποινιτών, κατά κύριο λόγο μαύρων, αποσκοπώντας σε μία -ανήκουστο για την περιοχή- δίκαιη δίκη για λογαριασμό τους. Αντιμέτωπος με ένα κραταιό σύστημα απόλυτου ρατσισμού, ο Στίβενσον μάχεται με τους λέοντες του αμερικανικού νότου έχοντας στο πλευρό ολιγάριθμους συμμαχητές του Δικαίου. Μία από τις αποφάσεις που θα βάλει σκοπό της ζωής του να ανατρέψει είναι και αυτή που καταδικάζει τον μεσήλικα Τζόνι Ντι σε θάνατο για έναν φόνο που ουδέποτε διέπραξε.
03.03
2020

The Whistlers (La Gomera), του Corneliu Porumboiu

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Whistlers (La Gomera), του Corneliu Porumboiu)
Ο Κρίστι είναι ένας μικρομεσαίος Ρουμάνος αστυνομικός ο οποίος μπλέκεται σε έναν κόσμο πολύ πιο περιπετειώδη από τον δικό του, όταν καταφθάνει στα Κανάρια νησιά στο πλαίσιο μίας αποστολής διάσωσης ενός μαφιόζου. Σύντομα μπαίνει ολόψυχα στα άμφια του διπλού του ρόλου και γίνεται ένας νομιζόμενος πληροφοριοδότης που παραστράτησε, ενώ για την εκπλήρωση του σκοπού του απαιτείται και μία σημαντική λεπτομέρεια: να μάθει στην εντέλεια τη ντόπια σφυριχτή διάλεκτο των νησιωτών, που αποτέλεσε έναν μυστικό κώδικα συνεννόησης απανταχού κακοποιών στοιχείων ανά τους αιώνες.
24.02
2020

Honeyland, των Tamara Kotevska και Ljubomir Stefanov

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Honeyland, των Tamara Kotevska και Ljubomir Stefanov)
Η Χατίτζε είναι μία μελισσοκόμος τουρκικής καταγωγής που ζει στην καρδιά των ορεινών άγονων εκτάσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την υπερήλικη και εν πολλοίς ανήμπορη να αυτοεξυπηρετηθεί μητέρα της. Διάγει βίο μοναχικό, η ερημική όψη του οποίου αλλοιώνεται μόνο από τις τακτικές καταβάσεις της στην εγγύτερη πόλη χάρη στις οποίες εξασφαλίζει την εμπορία του μέλιτος. Η απόλυτη αρμονία της με το φυσικό περιβάλλον διαταράσσεται όταν η νομαδική πολυμελής οικογένεια των Σαμ -επίσης τουρκικής καταγωγής- καταφθάνει δίπλα στο σπίτι της και η συμβίωση με τους θορυβώδεις γείτονες αποδεικνύεται για την Χατίτζε μία ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία.
10.02
2020

Parasite, του Bong Joon Ho

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Parasite, του Bong Joon Ho)
Τα «Παράσιτα » του Κορεάτη Bong Joon Ho ("Okja", "Snowpiercer", "Madeo", «Ο Επισκέπτης», «Μνήμες Εγκλήματος») είναι η (τρανή) απόδειξη του πως φτιάχνεται μια σωστή ταινία του Λανθιμο-είδους (o τελευταίος ήταν και στην επιτροπή που το βράβευσε στις Κάννες) όταν υπάρχει γνήσιο (και όχι απατεωνίστικο) ταλέντο και ικανότητα. Mια ταινία που διαθέτει γενναίες δόσεις κυνισμού και πικρού χιούμορ, με Σαμπρολική (ενδο-οικογενειακή) μαυρίλα και Μπουνιουελικό βιτριολισμό, με απαράμιλλη (αξιοζήλευτη για τον έλεγχό της) σκηνοθετική διαχείριση-αρχιτεκτονική και αφηγηματική μαεστρία (χάρις – εν πολλοίς – στο εξαιρετικό, αψεγάδιαστο σενάριο) και είναι – σίγουρα – ο πιο ευφυής κι ένας απ’ τους πιο δίκαιους Χρυσούς Φοίνικες από καταβολής του θεσμού.
04.02
2020

Chevalier, της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Chevalier, της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη)
Έξι στερεοτυπικά διαφορετικοί άντρες βρίσκονται σε ένα πολυτελές σκάφος. Ενώ κινούνται προς επιστροφή, το σκάφος παθαίνει κάποια βλάβη οπότε αναγκάζονται να παίξουν κάποιο παιχνίδι για να περάσουν την ώρα τους. Το μόνο στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι το εξής: Ένα παιχνίδι που δεν διακόπτεται ποτέ, κινείται στο χρόνο της φυσικής ροής των πραγμάτων και στο οποίου οι πάντες βαθμολογούν τους πάντες επί παντός.
29.01
2020

Jojo Rabbit, του Taika Waititi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Jojo Rabbit, του Taika Waititi)
Ο Τζότζο είναι ένα δεκάχρονο παιδί που μεγαλώνει στη ναζιστική Γερμανία. Μέλος της ναζιστικής νεολαίας ήδη από αυτή την ηλικία, ο μικρός ονειρεύεται μία σταδιοδρομία στα στρατιωτικά κλιμάκια του τρίτου Ράιχ που θα τον οδηγήσει στη δόξα. Όταν ένα ατύχημα με μία χειροβομβίδα θα σταθεί προσωρινά εμπόδιο στην πορεία του, θα στηριχθεί τη βοήθεια ενός ιδιαίτερου φανταστικού φίλου, του Αδόλφου Χίτλερ. Ώσπου ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει στο πατάρι του σπιτιού τους την Έλσα, ένα έφηβο κορίτσι που ανήκει στην «εξωγήινη» φυλή των Εβραίων και έτσι ο μικρός και ο σαχλός φανταστικός φίλος του αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν από κοινού το πρόβλημα της συμβίωσης με τον εχθρό.
21.01
2020

Ága, του Milko Lazarov

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ága, του Milko Lazarov)
Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Εσκιμώων διαβιεί στα βόρεια πέρατα του κόσμου. Ο Νανούκ και η Σέντνα ζουν ασκητικά, απολύτως μοναχικά, κληρονόμοι ενός τρόπου ζωής που εξαφανίζεται. Παλεύουν ώστε να βρίσκονται πάντα σε αρμονία με την πάλλευκη φύση που τους περιβάλλει, αναζητώντας σε ολοένα και δυσκολότερες συνθήκες την επιβίωσή τους. Ακόμα όμως και σε αυτό το συμπαγές μοτίβο, έχει καταφέρει να δημιουργηθεί μία σχισμή: η Άγα, η κόρη του ζεύγους, η οποία τους έχει εγκαταλείψει προς εξασφάλιση ενός διαφορετικού μέλλοντος.
21.01
2020

Richard Jewell, του Clint Eastwood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Richard Jewell, του Clint Eastwood)
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες και τα έργα τους αξίζουν πάντα το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Ένα αξιολογικό ελαφρυντικό αν προτιμάτε, ή μια δεύτερη ευκαιρία. Πολλώ μάλλον όταν στεκόμαστε απέναντι σ’ έναν κινηματογραφικό ογκόλιθο του διαμετρήματος και της ποιοτικής συνέπειας του Clint Eastwood. Αυτού του σκληροτράχηλου Αμερικανού θρύλου που συνεχίζει άοκνα στα 90 παρά κάτι του να κινηματογραφεί και να συνθέτει καλλιτεχνικά αραβουργήματα, προικισμένα με μια στόφα συλλογικής εικονολατρίας και τα φόντα να εκτοξεύσουν τα Box Office στον αέρα. Όμως το τελευταίο φιλμ του αγέραστου κολοσσού πάσχει βαθιά και σοβαρά τόσο στο ύφος όσο και στη θεματική του, ταλαντευόμενο εν τέλει κάπου μεταξύ της μετριότητας και της κοινοτοπίας.
14.01
2020

Beanpole (Dylda), του Kantemir Balagov

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Beanpole (Dylda), του Kantemir Balagov)
Τι μπορεί να συμβεί σε μια Γυναίκα του Πολέμου (και πόσο χειρότερο να αποβεί) μετά τον Πόλεμο, ενόσω συντελείται Εντός της (στο μυαλό και στη φύση της) μια κατακλυσμιαία, τεκτονική αλλαγή; Το «Ένα Ψηλό Κορίτσι» εκκινεί με τους ήχους κάποιου που «πνίγεται» στο σκοτάδι (σε μια μαύρη οθόνη). Οι ήχοι παρατείνονται τόσο όσο (ενδεχομένως) αρκεί για να φανταστείς την δική σου, εφιαλτική εκδοχή αυτού που διαδραματίζεται.
14.01
2020

About Endlessness, του Roy Andersson

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (About Endlessness, του Roy Andersson)
«Είδα κάποτε έναν άνδρα που έχασε την πίστη του και ξέμεινε με τα ανθρώπινα θηρία. Είδα κάποτε μια γυναίκα που πίστευε ότι δεν θα την περίμενε κανείς στον σταθμό και η διάψευση ήταν γλυκιά.» Και ούτω καθεξής, στο διηνεκές του χρόνου, σε μια ατέρμονη επαναληψιμότητα, στην οποία -όλως παραδόξως- ούτε μια στιγμή μοιάζει με την προηγούμενη. Μια φωνή που θυμίζει Σεχραζάντ, με αυτοκρατορική ουδετερότητα και άσπιλη αχρωμία, ξεδιπλώνει τις χίλιες και μια νύχτες της ανθρώπινης ύπαρξης, οι οποίες συσκευάζονται σε 32 βινιέτες απροσμέτρητης και γενναιόδωρης αμηχανίας.
13.01
2020

1917, του Sam Mendes

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (1917, του Sam Mendes)
Βόρεια Γαλλία, 6 Απριλίου 1917. Δύο νεαροί Βρετανοί στρατιώτες αναλαμβάνουν να διαμηνύσουν σε ένα τάγμα που ετοιμάζεται για επίθεση τις εντολές του ανώτατου αξιωματικού περί ματαίωσης της επιχείρησης διότι επίκειται ενέδρα των Γερμανών. Για να το κατορθώσουν, πρέπει να διασχίσουν εχθρικές γραμμές. Αν αποτύχουν, χίλιοι εξακόσιοι άνδρες -μεταξύ των οποίων ο αδερφός του ενός- θα οδηγηθούν στη σφαγή.
30.12
2019

2010-2019: 10 ελληνικές ταινίες που είδαμε και αγαπήσαμε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (2010-2019: 10 ελληνικές ταινίες που είδαμε και αγαπήσαμε)
Σε μια χώρα που βιώνει μια βαθιά οικονομική κρίση, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο εγχώριος κινηματογράφος περνά δύσκολες ώρες. Παρόλ' αυτά, το ελληνικό σινεμά τη δεκαετία 2010-2019 μας χάρισε πολύ καλές ταινίες, που γνώρισαν επιτυχία τόσο στις αίθουσες όσο και σε φεστιβάλ. Ιδού μερικές από αυτές που μας έκαναν να γελάσουμε, να δακρύσουμε, να μείνουμε αισιόδοξοι για το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου.
24.12
2019

Ευτυχία, του Άγγελου Φραντζή

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ευτυχία, του Άγγελου Φραντζή)
«Δεν θέλω να θυμάμαι». Μια φράση λακωνική που κρύβει μέσα της πόνο, σπαραγμό κι ανείπωτα. Μια φράση που αυτο-αναιρείται αστραπιαία, καθώς δίνει το έναυσμα για να ξετυλιχτεί το κουβάρι μιας συναρπαστικής ζωής. Μιας ζωής γεμάτης έμπνευση, δημιουργία, πάθη, λάθη, τραύματα και απώλειες, με το βλέμμα αδιάκοπα στραμμένο σε μια άνευ όρων ελευθερία. Μέσα από το σεναριακό εύρημα μιας επινοημένης τιμητικής βραδιάς (τοποθετημένης αόριστα κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’60), όπου όλοι μεγάλοι του ελληνικού τραγουδιού της αποτείνουν φόρο τιμής, η «Ευτυχία» περιδιαβαίνει τις στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή και το έργο της σπουδαίας Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.
16.12
2019

Golden Glove, του Fatih Akin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Golden Glove, του Fatih Akin)
O Τουρκογερμανός Fatih Akin είναι μια πολύ ιδιάζουσα περίπτωση σκηνοθέτη. Αγαπημένος από χρόνια στο ελληνικό κοινό, εστίασε την τέχνη του στην αποτύπωση αληθινών, βαθιά ανθρώπινων χαρακτήρων κι η γραφή του μας απέδωσε μερικά μνημειώδη φιλμ του σύγχρονου κινηματογράφου, όπως το “Head-On” αλλά και το πιο πρόσφατο “In The Fade”. Στο “Golden Glove” όμως, την πιο πρόσφατη ταινία του όπου και συνθέτει το κάδρο ενός κατά συρροή δολοφόνου του Αμβούργου απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 70’, μιλάμε για ένα τελείως διαφορετικό είδος κινηματογραφικής αφήγησης· πολύ πιο ωμό και σκληρό. Τόσο που θέλει αρκετή καρδιά και στομάχι για να απολαύσεις την προβολή.
26.11
2019

God Exists, Her Name is Petrunya, της Teona Strugar Mitevska

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (God Exists, Her Name is Petrunya, της Teona Strugar Mitevska)
Η Πετρούνια είναι μία γυναίκα τριάντα δύο ετών που ζει σε μία μικρή πόλη της Βόρειας Μακεδονίας με τους γονείς της. Ιστορικός στο επάγγελμα, αδυνατεί να βρει δουλειά και ετοιμάζεται για μία ακόμα συνέντευξη για μία θέση άσχετη με τις πανεπιστημιακές της σπουδές. Και ενώ η μέρα των Θεοφανίων έμοιαζε σαν κάθε άλλη στη ζοφερή συλλογή της, η Πετρούνια αποφασίζει ενστικτωδώς να επαναστατήσει: λαμβάνει μέρος στην ανδροκρατούμενη τελετή ανέλκυσης του σταυρού, πιάνοντας η ίδια το θρησκευτικό «έπαθλο» και μετατρέποντας τον καθαγιασμό των υδάτων σε σκάνδαλο για το ήθη της κοινωνίας.
13.11
2019

Η Γιορτή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου – FIN

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Γιορτή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου – FIN)
Μετά από ένα δεκαήμερο τρεξίματος και εναγώνιας προσμονής σε ουρές εισιτηρίων ύστερα από μιάμιση εβδομάδα που η πόλη της Θεσσαλονίκης έδειχνε πιο όμορφη και λίγο ψηλότερη κατά Σεφέρη, γεμάτη με ταινίες, εκθέσεις, συζητήσεις, workshops και καφέδες (κυρίως καφέδες), το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, η λαμπρότερη σινεφιλική γιορτή της χώρας έριξε την αυλαία του το βράδυ της Κυριακής. Σε μια ζεστή και κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, στο ιστορικό ΟΛΥΜΠΙΟΝ της Αριστοτέλους, η τρέλα του σινεμά έκλεισε υπό τη συνοδεία του «Jojo Rabbit» του Νεοζηλανδού Taika Waititi, απευθείας από τις προβολές του στο Τορόντο. Κι ήρθε λοιπόν η ώρα της καταμέτρησης και του απολογισμού. Να δούμε τι έμεινε, τι βραβεύτηκε, τι αποκομίσαμε.
10.11
2019

The Lighthouse, του Robert Eggers

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Lighthouse, του Robert Eggers)
Μια εφιαλτική και παγωμένη δαγκεροτυπία της ανθρώπινης κατάστασης. Ή αν ο «Επαναστατημένος Άνθρωπος» του Camus ήταν ταινία, θα μπορούσε να ήταν ο «φάρος», στην ίδια την καρδιά του κλασικού κινηματογράφου.
05.11
2019

Pain and Glory (Dolor y Gloria), του Pedro Almodóvar

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Pain and Glory (Dolor y Gloria), του Pedro Almodóvar)
Ο Σαλβαδόρ είναι ένας μεσήλικας σκηνοθέτης σε καλλιτεχνική και προσωπική κρίση. Όταν η ταινιοθήκη της Μαδρίτης αποφασίζει να προβάλει την αποκατεστημένη κόπια μίας τριακονταετούς ταινίας του, προσκαλώντας τον δημιουργό να προλογίσει και να συμμετάσχει σε ένα Q and A με το κοινό μετά την προβολή, εκείνος αποφασίζει ότι είναι έντιμο να προσκαλέσει και τον Αλμπέρτο, πρωταγωνιστή της ταινίας του. Μόνο που οι δυο τους έχουν να βρεθούν τριάντα χρόνια, ακριβώς με το πέρας των γυρισμάτων του φιλμ, οπότε και διαπληκτίστηκαν έντονα σχετικά με την ερμηνεία του ηθοποιού. Η επικείμενη συνάντηση των δύο ανδρών αναστατώνει τη λημνάζουσα δυστυχία του Σαλβαδόρ, φέρνοντας στο νου του θύμισες από όλη του τη ζωή που τον καθόρισαν αλλά και έναν ανεξερεύνητο φόβο θανάτου.
02.11
2019

60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (60 χρόνια Φεστιβάλ: 5 ταινίες – 5 φράσεις)
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ημέρα 1η. Κι οφείλουμε σ’ αυτήν τις σύντομες σπονδές μας, με το ίδιο ηθικό χρέος που οφείλει κάποιος τις ευχές του στη μεγαλύτερη γιορτή της πόλης (και της Ελλάδας!). Ένα μικρό οδοιπορικό σε φιλμ και θεματικά τμήματα, σαν στάση ταξιδιώτη «κάτω από σκιερό δεντρί». Κι ο πιο προσιτός κι «ευανάγνωστος» τρόπος για να πάρετε μια κάπως αντιπροσωπευτική δόση αυτής της λαμπρής τελετής του σινεμά, είναι να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σας με μερικές φράσεις-κλειδιά και κάποιες σκόρπιες, άτακτες ιδέες που ξυπνούν μονάχα μέσα σε μια αίθουσα προβολής. Κάθε ταινία έχει τις συνδηλώσεις της! Αυτές είναι που μαζεύουμε στο τέλος κάθε μέρας και καταστρώνουμε με απέραντη αγάπη ένα μικρό ψηφιδωτό στιγμών. Ένα μικρό αλλά αχανές πέλαγος τυχαίων σκέψεων για (σχεδόν) τυχαίες συμμετοχές του Φεστιβάλ.
01.11
2019

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι οι 60 περιφορές της Γης: Τα πιο λαμπρά γενέθλια

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι οι 60 περιφορές της Γης: Τα πιο λαμπρά γενέθλια)
Γιατί γιορτάζεται άραγε ο Κινηματογράφος; Γιατί μια πόλη να δονείται στους ρυθμούς του σελιλόιντ; Είναι μάλλον γιατί το Σινεμά, η υψίστη των Τεχνών μέσα σ’ ολόκληρη την ποιητική διαδρομή του ανθρώπου, είναι και η πιο ισχυρή φιλοσοφική απόδειξη που διαθέτουμε για την ύπαρξη του Εγώ και της πραγματικότητας των άλλων. Επειδή το κινηματογραφικό μέσο θα ήταν αδιανόητα κενό χωρίς τους ανθρώπους που το συναποτελούν. Από την παραγωγή μέχρι το δέκτη, από την τεχνική επιμέλεια μέχρι τη σκοτεινή αίθουσα, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, μια ταινία μετουσιώνεται και σχηματοποιείται διαρκώς ώστε να χωρέσει στα μάτια των θεατών της. Γίνεται ένας γρίφος με τόσες λύσεις όσοι κι οι άνθρωποι που μπαίνουνε στην προβολή. 
08.10
2019

Joker, του Todd Phillips

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Joker, του Todd Phillips)
Έντονο και συχνά τοξικό διαδικτυακό debate, μάχη στα χαρακώματα της ιδεολογικής οικειοποίησης, συλλογική πρόσληψη που κατακερματίζεται σε ετερόκλητες ροές από ενθουσιώδη fanbase μέχρι τα πρόθυρα ηθικού πανικού: Αυτός είναι πάνω κάτω σήμερα ο “Joker” του Todd Phillips, προορισμένος σχεδόν από τα πρώτα του teaser στο να αποτελέσει ένα συμβάν στην μαζική κουλτούρα.
08.10
2019

The Silence, του Ingmar Bergman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Silence, του Ingmar Bergman)
Η πνευματική αναμέτρηση με το έργο του κινηματογραφικού πατέρα Bergman είναι για όλους ανεξαιρέτως μια διαρκής κι αειφόρος διαδικασία, κατά την οποία διαφαίνονται συνεχώς -με σισύφεια σχεδόν επαναληψιμότητα- νέες προοπτικές ανάλυσης, και προστίθενται από εποχή σε εποχή καινούργιες, επικαιροποιημένες θεωρητικές κι αισθητικές προσεγγίσεις. Κι όταν σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις ένα από τα πιο στιβαρά και πολυδαίδαλα αριστουργήματά του στις φυσικές του διαστάσεις, δεν γίνεται να την αφήσεις ανεκμετάλλευτη. Κάτι θα έχει πάλι να σου πει. Κι έτσι, σε επανακυκλοφορία αυτήν την εβδομάδα η «Σιωπή». Το φιλμ που συγκλόνισε τον Wim Wenders και διαπέρασε τη φιλμογραφία του Tarkovsky· ένας από τους λαμπρότερους καλλιτεχνικούς φάρους του δυτικού πολιτισμού.
07.10
2019

Lemonade, της Ioana Uricaru

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Lemonade, της Ioana Uricaru)
Η Μάρα εργάζεται στην ΗΠΑ σαν νοσηλεύτρια, αφιχθείσα λίγο καιρό πριν νομότυπα από τη Ρουμανία, δυνάμει άδειας προσωρινής διαμονής. Παντρεύεται τον Αμερικανό Ντάνιελ και λίγο καιρό μετά υποδέχονται από κοινού τον δεκάχρονο γιο της, οραματιζόμενοι μία φυσιολογική οικογενειακή ζωή. Σε αυτό το πλαίσιο, η σκληρά εργαζόμενη Μάρα κινεί τις νόμιμες διαδικασίες προκειμένου να εξασφαλίσει άδεια μόνιμης διαμονής, ως σύζυγος Αμερικανού πολίτη. Η διαδικασία αυτή όμως αποδεικνύεται πολύ πιο επίπονη από όσο έμοιαζε αρχικά.
27.09
2019

Ad Astra, του James Gray

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ad Astra, του James Gray)
Τα θυρανοίξια του φετινού κινηματογραφικού χειμώνα, κι όλη η εβδομάδα που μας πέρασε, σημαδεύτηκαν δυστυχώς από την απογοητευτική προσέλευση των θεατών στους ανά την Ελλάδα σινεμάδες. Γεγονός βέβαια εντυπωσιακά παράλογο αν αναλογιστεί κανείς πως το πρόσωπο που φιγουράριζε στη μετόπη των περισσότερων αιθουσών ήταν εκείνο του Brat Pitt, από την τελευταία «διαστημική» δημιουργία του Αμερικανού James Gray.

Artcore magazine's footer