Κινηματογράφος cinematography

Άρθρα :: Όλα articles :: all

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 8

εμφάνιση ανά σελίδα :

18.04
2019

Amanda, του Mikhaël Hers

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Amanda, του Mikhaël Hers)
«Για δες καιρό που διάλεξε...» που λέει κι εκείνο το θυμόσοφο απόφθεγμα του αγωνιστή. Ε λοιπόν, σήμερα (χθες δηλαδή για σένα που διαβάζεις) που ο καιρός της Θεσσαλονίκης μας έκανε τη χάρη να μας ντύσει λίγο με ανοιξιάτικα, αποφάσισα κι εγώ τελείως ανάποδα να γράψω για ένα από τα πιο βραδυφλεγή και χαμηλόφωνα δράματα που έφτασαν πρόσφατα στις ελληνικές αίθουσες. Κι ο λόγος για το συμπαθέστατο “Amanda” του παριζιάνου Mikhael Hers, ταινία που μας συστήθηκε πριν από περίπου 6 μήνες στα πλαίσια του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι ήρθε τώρα η ώρα να την απολαύσει το ελληνικό κοινό όπως της πρέπει: σε ευρεία προβολή και κατάμεστες αίθουσες. Όπως δηλαδή ήταν και σ’ εκείνο τον υπέροχο Νοέμβρη του 2018 ο κινηματογράφος του Ολύμπιον.
17.04
2019

To “Game of Thrones” επιστρέφει: Για τελευταία φορά

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (To “Game of Thrones” επιστρέφει: Για τελευταία φορά)
Την Δευτέρα που μας πέρασε, το σημαντικότερο πολιτιστικό τηλεοπτικό φαινόμενο της δεκαετίας επέστρεψε. Ο λόγος για το “Game Of Thrones”, τη σημαντικότερη τηλεοπτική σειράς της γενιάς μας, και την πλέον πιο επιτυχημένη, σύμφωνα με τα νούμερα του HBO, όλων των εποχών. Το “Game of Thrones” (Got για συντομία) μπήκε αισίως στην τελευταία σεζόν του, που θα αποτελείται από 6 επεισόδια, διάρκειας από 54 έως και 80 λεπτά.
15.04
2019

Styx, του Wolfgang Fischer

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Styx, του Wolfgang Fischer)
Αυτή είναι μόλις η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του γεννημένου στη Βιέννη Αυστριακού σκηνοθέτη Wolfgang Fischer. Η πρώτη του είχε τίτλο "Was du nicht siehst" (2009) και είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ εκείνης της χρονιάς. Τούτη η ταινία του έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περσινό φεστιβάλ Βερολίνου, όπου είχε πάρει μέρος στο τμήμα "Panorama". Εκεί τιμήθηκε με τρία βραβεία: Οικουμενικής Επιτροπής, Label Europa Cinemas και Heiner Carow, ενώ ήταν η μία από τις τρεις υποψήφιες ταινίες για το περσινό βραβείο LUX.
12.04
2019

Thunder Road, του Jim Cummings

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Thunder Road, του Jim Cummings)
Τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο περιώνυμο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundanceτου 2016 και στο σήμερα; Ανάμεσα στο τραγούδι “Thunder Road” -ένα από τα πιο όμορφα και καθηλωτικά κομμάτια του The Boss (κατά κόσμον Bruce Springsteen)- και σ’ έναν επικήδειο λόγο; Η απάντηση είναι κινηματογραφική κι ευχάριστα ιδιαίτερη. Γιατί όλα τα παραπάνω συναντιούνται στη γλυκόπικρη και ομότιτλη του τραγουδιού δραματική κομεντί “Thunder Road”, το σκηνοθετικό δηλαδή ντεμπούτο του Jim Cummings που αποθεώθηκε κι αγκαλιάστηκε από το ελληνικό κοινό από την πρώτη κιόλας προβολή του περασμένου Σεπτέμβρη, στις Νύχτες Πρεμιέρας της Πρωτεύουσας.
10.04
2019

Shazam!, του David F. Sandberg

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Shazam!, του David F. Sandberg)
Ο Μπίλι Μπάτσον, χάρη στην ευγενική «χορηγία» ενός αρχαίου μάγου, κάθε φορά που φωνάζει τη λέξη – SHAZAM! – μεταμορφώνεται από 14χρονο έφηβο στον ενήλικα σούπερ ήρωα "Shazam!" Ωστόσο, παρά το θεόρατο γεροδεμένο σώμα του, παραμένει μέσα του παιδί και όπως είναι φυσικό διασκεδάζει με την ενήλικη έκδοση του εαυτού του, κάνοντας ό,τι θα έκανε κάθε έφηβος που θα αποκτούσε ξαφνικά υπερδυνάμεις: σπάει πλάκα!
09.04
2019

Grâce à Dieu (By the Grace of God), του François Ozon

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Grâce à Dieu (By the Grace of God), του François Ozon)
O διαχρονικά και σεσημασμένα άνισος François Ozon, με μια φιλμογραφία γεμάτη από ηχηρά ολισθήματα και μικρούς θριάμβους, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια αληθινή ιστορία συγκάλυψης σεξουαλικών σκανδάλων στους κόλπους της (γαλλικής) Καθολικής Εκκλησίας, η οποία είχε προκαλέσει κρότο στην κοινωνία της Λιόν. Η αρχική πρόθεση του Ozon, μάλιστα, ήταν να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκεκριμένη ιστορία ερεβώδους σιωπής και αδράνειας, προτού λάβει τελικά την απόφαση να την μεταπλάσει σε μια ταινία μυθοπλασίας, η οποία πατά και με τα δυο πόδια στα πραγματικά περιστατικά, ευτυχώς όμως όχι με τη στείρα λογική της γεγονοτικής καταγραφής. Προχωρώντας σε μία (εννοείται) αυθαίρετη υπόθεση, θα τολμούσαμε να πούμε πως το αρχικό πλάνο μιας ταινίας τεκμηρίωσης ενδεχομένως και να ωφέλησε το όλο πόνημα, καθώς ο Ozon απέφυγε τον φωνακλάδικο εντυπωσιασμό που έχει χαντακώσει το αναμφίβολο ταλέντο του σε πλείστες άλλες περιπτώσεις στην καριέρα του.
08.04
2019

Pet Sematary (2019), των Kevin Kölsch και Dennis Widmyer

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Pet Sematary (2019), των Kevin Kölsch και Dennis Widmyer)
Ο δόκτωρ Λούις Κριντ μετακομίζει με τη γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά από την θορυβώδη Βοστώνη στην ήσυχη επαρχία του Μέιν. Έχοντας αποκηρύξει το φρενήρες τέμπο της αστικής ζωής, ο ευκατάστατος επιστήμονας αναζητά τη γαλήνη της περιφέρειας σ’ ένα πανέμορφο, μεγάλο σπίτι που μόλις αγόρασε. Η συνολική έκταση του οικοπέδου του περιλαμβάνει και ένα δάσος το οποίο μοιάζει μακάβριο, καθώς περικλείει ένα νεκροταφείο ζώων. Σύντομα ανακαλύπτει πως στο συγκεκριμένο δάσος φιλοξενούνται μεταφυσικές δραστηριότητες, καθώς ένα συγκεκριμένο σημείο του αποτελεί την πύλη για την ανάσταση νεκρών σωμάτων.
08.04
2019

The Waiter, του Στιβ Κρικρής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Waiter, του Στιβ Κρικρής)
Ο Στιβ Κρικρής έκανε σπουδές στον Κινηματογράφο (BFA) στο San Francisco Art Institute. Έχει υπογράψει τη σκηνοθεσία σε περισσότερα από 500 διαφημιστικά σποτ, ντοκιμαντέρ, ταινίες μικρού μήκους και θεατρικές παραστάσεις. Το 2010, πρωτοστάτησε στη διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάτμου. To "The Waiter" είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, η οποία έκανε τη διεθνή της πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα, όπου και τιμήθηκε με δύο βραβεία από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου: καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και καλύτερου location.
31.03
2019

Mektoub, My Love: Canto Uno, του Abdellatif Kechiche

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mektoub, My Love: Canto Uno, του Abdellatif Kechiche)
“Mektoub” στα Αραβικά σημαίνει μοίρα, το απροσδιόριστο «γραμμένο». Γι’ άλλους μια συναρπαστική και θελκτική tabula rasa και γι’ άλλους μια αναπόδραστη, σκληρή ειμαρμένη. Πάντα διττή ήταν δηλαδή η φύση της μοίρας, πάντα αχανές κι απροσδιόριστο το νόημά της. Το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι όλοι, τόσο οι απελευθερωμένοι απ’ τα δεσμά της όσο κι οι βαθιά σιδηροδέσμιοι, προσπαθούν να την ιχνηλατήσουν, να τη βιώσουν και να την προσεγγίσουν· με λίγα λόγια να προετοιμαστούν για τα μελλούμενα. Αυτός φαίνεται να είναι κι ο αγνός στόχος της τελευταίας ταινίας του Γαλλοτυνήσιου σκηνοθέτη Abdellatif Kechiche, του μεθυστικά καλοκαιρινού “Mektoub, My Love: Canto Uno”.
26.03
2019

Us, του Jordan Peele

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Us, του Jordan Peele)
Η σκιά που βαρέθηκε να είναι υπόδουλη στο σώμα και διεκδικεί την ελευθερία κινήσεων. Το είδωλο που δεν υπακούει πια στη δύναμη της αντανάκλασης και παλεύει να ξεγλιστρήσει από τα ασφυκτικά όρια του καθρέφτη. Οι πιο πανίσχυροι εχθροί εξ ορισμού και αναντίρρητα. Οι σιαμαίοι μας, καταδικασμένοι να ζουν στο αθέατο περιθώριο, οι οποίοι άπαξ και αποφασίσουν να αυτονομηθούν, αποκτούν αυτομάτως το πάνω χέρι.
20.03
2019

Arctic, του Joe Penna

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Arctic, του Joe Penna)
Μια ανθρώπινη κουκκίδα σε ένα πάλλευκο τοπίο. Ένα σήμα κινδύνου γραμμένο στην απεραντοσύνη του τίποτα. Στον μοναχικό και άνισο αγώνα απέναντι στη φύση, ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να ενεργοποιήσει καθετί, εγγενές και επίκτητο, που μπορεί να επιστρατευτεί. Τη λύσσα για ζωή με την οποία εξοπλίζεται κάθε έμβιο ον από την πρώτη κιόλας ανάσα. Την ευρηματικότητα του νου που θα αγγίξει άγνωστες ώς τότε κορυφές. Σε συνθήκες βολής και άνεσης, στο κουκούλι της κοινωνίας και του πολιτισμού, τείνουμε να το λησμονούμε, αλλά ο μόνος αληθινός νόμος που διέπει τα πάντα, από καταβολής κόσμου, είναι εξαιρετικά απλός: μια ακόμη δρασκελιά, ένα ακόμη σύρσιμο, για μια ακόμη ανάσα. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι θα είναι η στερνή.
14.03
2019

21o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης : Ένας -κάποιος- απολογισμός

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (21o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης : Ένας -κάποιος- απολογισμός)
Για 10 μέρες η Θεσσαλονίκη γέμισε με ταινίες, με κόσμο, με πάρτυ, με πολιτισμό. Για 10 μέρες μια ολόκληρη πόλη κινούνταν στους ρυθμούς ενός Φεστιβάλ που φαίνεται πως, χρόνο με το χρόνο και διοργάνωση με τη διοργάνωση, διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο κομμάτι δημόσιου πολιτισμικού χώρου. Που πλέον φαίνεται πως δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το «μεγάλο αδελφάκι του», το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αφού φέτος ξεπέρασε τον εαυτό του και τις προσδοκίες μας τόσο στην προσέλευση του κόσμου όσο και στην πληρότητα του προγράμματος.
13.03
2019

Από το “Terminator” στο “Ex Machina”: Οι καλύτερες ταινίες με ρομπότ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Από το “Terminator” στο “Ex Machina”: Οι καλύτερες ταινίες με ρομπότ)
Πού θα μας οδηγήσει η συνεχής ανάπτυξη της τεχνολογίας; Θα φτάσει η εποχή που οι μηχανές θα αντικαταστήσουν τον άνθρωπο ή, πολύ χειρότερα, θα απειλήσουν τη ζωή του; Η ιστορία δεν έχει δώσει ακόμα απαντήσεις, ο κινηματογράφος όμως έχει δώσει πολλές! Ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, με φονικά ένστικτα ή με συναισθήματα αγάπης, ρομπότ που ταξιδεύουν στο χρόνο, που δεν ξέρουν ότι είναι ρομπότ ή που θέλουν να γίνουν άνθρωποι - η έβδομη τέχνη έχει να επιδείξει απίστευτη ποικιλία και αστείρευτη φαντασία. Ιδού εφτά ταινίες που μας καθήλωσαν, μας προβλημάτισαν, μας συγκίνησαν. 
11.03
2019

Normal, της Adele Tulli

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Normal, της Adele Tulli)
Τι είναι αυτό που με τόση σιγουριά ονομάζουμε «νορμάλ»; Τι μπορεί να κατατάξει κάποιον σε αυτή την κατηγορία, η να του προσδώσει τον αντίστροφο αφοριστικό χαρακτηρισμό; Είναι νορμάλ μόνο να παίζουν τα κορίτσια με κούκλες και τα αγόρια με μηχανές; Οι άντρες να στήνονται μπροστά σε λάγνα σόου από γυναίκες performers και οι γυναίκες να ασχολούνται αποκλειστικά με το τρίπτυχο σπίτι-κρεβάτι-παιδί μέχρι τα βαθιά γεράματα;
07.03
2019

21ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: The Story So Far

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (21ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: The Story So Far)
Εδώ και μερικές μέρες, μια ολόκληρη πόλη κινείται στους ρυθμούς ενός φεστιβάλ που φέτος μοιάζει πιο αποφασισμένο από ποτέ να την γεμίσει με την πολύχρωμη παρουσία του. Φτάνοντας στην 21η διοργάνωση του, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει πλέον ενηλικιωθεί για τα καλά, και έχει καθιερωθεί ως ένα ιδιαιτέρως σημαίνον πολιτιστικό γεγονός στις συνειδήσεις όλων των σινεφίλ της πόλης, και όχι μόνο. 
05.03
2019

21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Isis tomorrow: The lost souls of Mosul, των Franchesca Mannochi Και Alessio Romenzi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Isis tomorrow: The lost souls of Mosul, των Franchesca Mannochi Και Alessio Romenzi)
Οι ιστορίες και τα τραύματα οικογενειών της Μοσούλης μετά το πέρασμα του ISIS, βρίσκονται στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ των Franchesca Mannochi και Alessio Romenzi, που βρέθηκαν στο Ιράκ και κατέγραψαν μερικές από τις πιο φρικιαστικές στιγμές ενός τραγικού πολέμου. Μια ταινία μέρος του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του 21ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που πραγματεύεται ένα μνημειωδώς δύσκολο ζήτημα, αλλά στέκεται αξιοθαύμαστα στο ύψος του.
27.02
2019

If Beale Street Could Talk, του Barry Jenkin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (If Beale Street Could Talk, του Barry Jenkin)
«Κάθε μαύρος που γεννήθηκε στην Αμερική, γεννήθηκε στην Beale street, ανεξάρτητα από το αν στην πραγματικότητα γεννήθηκε στο Τζάκσον του Μισισίπι ή το Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Η Beale street είναι η κληρονομιά μας». Τάδε έφη ο συγγραφέας και δοκιμιογράφος James Baldwin, τα λόγια του οποίου εμφανίζονται γυμνά, γενναία, στέρεα και επιβλητικά στο εναρκτήριο πλάνο της νέας ταινίας του Barry Jenkin. Το "If Beale Street Could Talk", που εκδόθηκε το 1974, υπήρξε το πέμπτο μυθιστόρημα της συγγραφικής καριέρας του Μπόλντγουιν, με τη δράση να εκτυλίσσεται στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, αλλά τον τίτλο να παραπέμπει στη θρυλικό οδό με αυτό το όνομα, που βρίσκεται στο Μέμφις της πολιτείας του Τενεσί.
26.02
2019

21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: 10 μέρες τέχνης και πολιτισμού

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: 10 μέρες τέχνης και πολιτισμού)
Ανατρεπτικοί δημιουργοί, πρωτότυπα αφιερώματα, 178 ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και 49 μικρού μήκους από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους και 50 μεγάλου μήκους και 31 μικρού μήκους ελληνικές παραγωγές, η Αγορά Ντοκιμαντέρ και μια σειρά από ξεχωριστές παράλληλες εκδηλώσεις. Αυτές και πολλές άλλες κινηματογραφικές εκπλήξεις μας περιμένουν στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που γιορτάζει για άλλη μια χρονιά τη συναρπαστική τέχνη του ντοκιμαντέρ. Ένα φεστιβάλ που μπαίνει αισίως πλέον στην τρίτη δεκαετία της ζωής του, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και την δημοτικότητά του να αυξάνεται κάθε χρονιά.
25.02
2019

Τα Oscar την εποχή του politically correct

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα Oscar την εποχή του politically correct)
Ολοκληρώθηκε χθες άλλη μια απονομή των βραβείων Όσκαρ με αναμενόμενες νίκες, αλλά και μικρές εκπλήξεις - όπως συμβαίνει εξάλλου σε κάθε απονομή. Ανεξαρτήτως του αν τα βραβεία μοιράστηκαν σωστά, αν υπήρξαν αδικίες ή όχι, αυτό που γίνεται όλο και πιο φανερό χρόνο με το χρόνο είναι ότι η Ακαδημία δίνει αγώνα να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο πολιτικά ορθή.
25.02
2019

Green Book, του Peter Farrelly

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Green Book, του Peter Farrelly)
Νέα Υόρκη, 1962. Ο Τόνι «Λιπ» Βαλελόνγκα είναι ένας αγαθός Ιταλοαμερικάνος μπράβος που ζει στο πετσί του την αγωνία της βιοπάλης. Έχοντας συνηθίσει να μετρά τα κουκιά για να τα βγάλει πέρα και να συντηρήσει την οικογένειά του, αναζητά κάθε πιθανή ανακούφιση στην οικονομική του δυσπραγία. Έτσι, όταν ο διάσημος μαύρος πιανίστας δόκτωρ Ντον Σέρλεϊ του προσφέρει τη δουλειά του προσωπικού του οδηγού για την επικείμενη τουρνέ του στον αφιλόξενο αμερικάνικο νότο, ο Τόνι την αποδέχεται παρά τις έντονες επιφυλάξεις του.
21.02
2019

Capernaum (Capharnaüm), της Nadine Labaki

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Capernaum (Capharnaüm), της Nadine Labaki)
Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου του 1974 (45χρονη λοιπόν) πανέμορφη Λιβανέζα Nadine Labaki, η οποία είναι και ηθοποιός και σεναριογράφος. Προηγήθηκαν οι ταινίες: "Caramel" ("Sukkar banat", 2007) και «Όταν θέλουν οι γυναίκες» ("Et maintenant on va où?/ Where Do We Go Now?/" 2011).
05.02
2019

Birds of Passage (Pájaros de verano), των Ciro Guerra και Cristina Gallego

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Birds of Passage (Pájaros de verano), των Ciro Guerra και Cristina Gallego)
Ένας πολύχρωμος αισθησιακός χορός, σαν ένα πουλί που στροβιλίζεται αρμονικά όχι στους ουρανούς, αλλά σε απόσταση εκατοστών από το έδαφος. Ένα προαιώνιο κάλεσμα για ζευγάρωμα, ένα τελετουργικό διαιώνισης. Ο άνθρωπος παλεύει με τον Χρόνο και θριαμβεύει χάνοντας, ιδίως όταν δεν αντιλαμβάνεται τον θάνατο ως ένα περιοριστικό φινάλε. Εκ πρώτης όψεως, βρισκόμαστε στη μέση του πουθενά. Σε ένα άνυδρο κρατήρα που έχει στραγγίξει κάθε ίχνος ζωής ώς εκεί που φτάνει το μάτι. Σκόνη, ξεραϊλα, μια Γη χαρακωμένη κι αυλακωμένη. Το γοερό κλάμα του ανέμου η μόνη απόδειξη κίνησης. Αυτό που φαντάζει, όμως, στη δική μας κοσμοθεωρία ως η απόλυτη ερημιά, για τη φυλή των Γουάγιου, στη Βόρεια Κολομβία, είναι ο ομφαλός του κόσμου.
04.02
2019

Η Ευνοούμενη, του Γιώργου Λάνθιμου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Ευνοούμενη, του Γιώργου Λάνθιμου)
Με 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, το enfant terrible του ελληνικού weird cinema φαίνεται να εγκαθιδρύει για τα καλά το σκηνοθετικό ονομά του στην παγκόσμια καλλιτεχνική κοινότητα, σε ένα ανοιχτό στο κοινό και την κριτική ταξίδι ενηλικίωσης, από τις άδειες αίθουσες του Ολύμπιον στα μισά της Κινέττας το μακρινό 2005, στις κατάμεστες αίθουσες του Φεστιβάλ Βενετίας το 2018, όπου ο Γιώργος Λάνθιμος και οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίες καταχειροκροτήθηκαν για την «Ευνοούμενη».
02.02
2019

IN-EDIT Greece 2019 - Athens Edition

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (IN-EDIT Greece 2019 - Athens Edition)
Το ΙN-EDIT Greece 2019 /// Athens Edition επιστρέφει από τις 6 έως και τις 10 Φεβρουαρίου στην καρδιά της Αθήνας. Το φετινό παγκόσμιο ταξίδι του ΙN-EDIT Festival, πριν συνεχίσει το γύρο του στον κόσμο, ξεκινά από τον κινηματογράφο «ΑΣΤΟΡ». Επόμενες στάσεις, το Άμστερνταμ, το Βερολίνο, η Ρώμη, το Μπουένος Άιρες, η Θεσσαλονίκη, το Σαντιάγκο, η Μπογκοτά, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Λονδίνο και η Μαδρίτη για να επιστρέψει τον επόμενο Οκτώβριο, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε 16 χρόνια πριν, στη Βαρκελώνη.
02.02
2019

Άγρια Αχλαδιά, του Nuri Bilge Ceylan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Άγρια Αχλαδιά, του Nuri Bilge Ceylan)
Άγρια αχλαδιά, άγριο και συναρπαστικό σινεμά από τον Nuri Bilge Ceylan («Κάποτε στην Ανατόλια» 2011, «Χειμερία Νάρκη» 2014), τον δεξιοτέχνη του τουρκικού νεορεαλισμού και καλλιτεχνικό επίγονο του –επίσης βραβευμένου στις Κάννες- Yılmaz Güney («Ο Δρόμος» 1982, «Η Ελπίδα» 1970), που έφερε μια νέα πνοή στο νέο τουρκικό αφηγηματικό σινεμά.
30.01
2019

Dilili à Paris, του Michel Ocelot

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dilili à Paris, του Michel Ocelot)
Η ταινία «Η Ντιλιλί στο Παρίσι» (Dilili à Paris) είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Michel Ocelot, μετά τις εξής: «Ο Κιρικού και η μάγισσα» ("Kirikou et la sorcière", 1998 – μαζί με τον Raymond Burlet), «Πρίγκιπες και πριγκίπισσες» ("Princes et princesses", 2000), «Ο Κιρικού και τα άγρια θηρία» ("Kirikou et les bêtes sauvages", 2005 – μαζί με την Bénédicte Galup), «Ιστορίες της νύχτας» ("Les contes de la nuit", 2011), «Ο Κιρικού και οι άνδρες και οι γυναίκες» ("Kirikou et les hommes et les femmes", 2012) και "Ivan Tsarévitch et la princesse changeante" (2016).
30.01
2019

Mary, Queen of Scots, της Josie Rourke

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mary, Queen of Scots, της Josie Rourke)
Στην ανδροκρατούμενη Βρετανία του 16ου αιώνα, ήταν η διαμάχη μεταξύ δύο γυναικών που καθόρισε της τύχες των λαών. Από τη μία μεριά η προτεστάντισσα Ελισάβετ η Α’, Βασίλισσα των Άγγλων, περιέργως μακροημερεύσασα για την εποχή και απολύτως εμβληματική φιγούρα της αγγλικής ιστορίας. Από την άλλη, η συγγενής της καθολική Μαρία της Σκωτίας, φέρουσα το βαρύ επώνυμο «Στιούαρτ» και νόμιμη κληρονόμος του θρόνου τόσο της Αγγλίας όσο και της Σκωτίας. Τα έργα και της ημέρες της τελευταίας επισκέπτεται η Josie Rourke στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο, ενώ το σενάριο υπογράφει ο υπηρέτης της δραματοποιημένης πολιτικής ίντριγκας Beau Willimon των "House of Cards" και "The Ides Of March".
29.01
2019

Οι ομορφότερες σκηνές στη βροχή που είδαμε στη μεγάλη οθόνη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Οι ομορφότερες σκηνές στη βροχή που είδαμε στη μεγάλη οθόνη)
Είτε πρόκειται για love story είτε για ταινία δράσης, μια σκηνή στη βροχή είναι ό,τι πρέπει για να γίνουν πιο έντονα τα συναισθήματα των ηρώων, για να προωθηθεί η δράση, για να συγκινηθούμε κι εμείς οι θεατές. Ιδού μερικές κινηματογραφικές σκηνές όπου ο σκηνοθέτης επέλεξε να τις γυρίσει στη βροχή καιπέτυχε διάνα!
24.01
2019

Glass, του M. Night Shyamalan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Glass, του M. Night Shyamalan)
Το “Glass” αποτελεί μία συνάντηση, μία συνένωση χαρακτήρων που είχαμε γνωρίσει σε δύο προηγούμενες ταινίες του M. Night Shyamalan (“Unbreakable”, 2000 και “Split”, 2016). Ο σκηνοθέτης κατασκευάζει το δικό του πολυεπίπεδο και αντισυμβατικό σύμπαν (αντι)ηρώων, στο οποίο ενσωματώνει τους David Dunn (Bruce Willis), Kevin Wendell Crumb (James McAvoy) και Elijah Price (Samuel L. Jackson), με σκοπό να γράψει τον πολυαναμενόμενο επίλογο μιας τριλογίας.
21.01
2019

At Eternity’s Gate, του Julian Schnabel

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (At Eternity’s Gate, του Julian Schnabel)
Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ (που προφέρεται κανονικά Φαν Χοχ), το 1888, βρισκόταν ήδη σε ένα βαθύ ψυχολογικό τέλμα, ασφυκτιώντας μετά από 2 χρόνια παραμονής στο πολύβουο Παρίσι, με τον κανιβαλιστικό καλλιτεχνικό ανταγωνισμό και τις μηδαμινές διεξόδους για πλήρη απομόνωση. Το Παρίσι, για τον μεγάλο ζωγράφο -που ήδη προσπαθούσε να ενσωματώσει, μέσα από το δικό του πρίσμα, τις διδαχές των Ιμπρεσιονιστών στον καμβά του- «δεν διέθετε το κατάλληλο φως», το φως που θα διέλυε τα δαιδαλώδη σκοτάδια που φώλιαζαν στο μυαλό του.
19.01
2019

Burning, του Chang-dong Lee

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Burning, του Chang-dong Lee)
«Πέρασαν χρόνια και κατάλαβα τι φταίει, που όλοι δειλιάζουμε μπροστά στην ομορφιά» γράφει σ’ ένα από τα πιο θαυμαστά κομμάτια της δισκογραφίας του ο Γιάννης Αγγελάκας. Και το εμβληματικό κινηματογραφικό κομψοτέχνημα που συνέθεσε ο ευφυής Κορεάτης Chang-dong Lee και για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα, αποτελεί την καλύτερη δυνατή οπτικοποίηση του ανθρωπιστικού βάθους μιας τέτοιας διατύπωσης. Προερχόμενη στην πραγματικότητα από ένα ολιγόλογο διήγημα του Ιάπωνα θρύλου (σύγχρονου hype) Χαρούκι Μουρακάμι, η εν λόγω φεστιβαλικών προδιαγραφών ταινία έρχεται ύστερα από μια οχτάχρονη απουσία του δημιουργού και κλέβει την παράσταση αυτών των ημερών έχοντας ήδη συναρπάσει κοινό και κριτικούς στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών.
15.01
2019

The Captain (Der Hauptmann), του Robert Schwentke

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Captain (Der Hauptmann), του Robert Schwentke)
Τo "Der Hauptmann" (ε.τ. «Η Στολή του Λοχαγού») χρησιμοποιεί δομή (κατάμαυρης) φάρσας παρεξηγήσεων (με αφορμή μια πλαστοπροσωπία) και ύφος …"Kill Bill", για να αφηγηθεί μια (εφιαλτικά) απάνθρωπη ιστορία. Υπερβολικά σκοτεινό για να γελάσεις, υπερβολικά γκροτέσκο για να το πάρεις (εκ προοιμίου) σοβαρά. Το ότι βασίζεται σε πραγματικό γεγονός (απίστευτο κι όμως αληθινό, που λένε) απλά ενισχύει – με τον πιο άβολο τρόπο – τον παραλογισμό του. Σάμπως όμως και η εποχή στην οποία αναφέρεται δεν υπήρξε περίοδος γνήσιας παραφροσύνης; Απρίλιος ’45, μερικοί μήνες χωρίζουν την ανθρωπότητα απ’ το τέλος του πιο αδυσώπητου πολέμου, όταν οι (ψυχικά και σωματικά) αποκαμωμένοι Γερμανοί στρατιώτες εγκαταλείπουν κατά κύματα ένα μέτωπο που καταρρέει.
15.01
2019

La Nuit a dévoré le monde (The Night Eats the World), του Dominique Rocher

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Nuit a dévoré le monde (The Night Eats the World), του Dominique Rocher)
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Dominique Rocher. Την παγκόσμια πρεμιέρα της η ταινία την έκανε στο φεστιβάλ ταινιών πρωτοεμφανιζόμενων Ευρωπαίων δημιουργών Premiers Plans D’Angers τον Ιανουάριο του 2018. Από τότε, έλαβε μέρος σε μια σειρά από φεστιβάλ, όπως εκείνα του Ρότερνταμ, του Τορίνο και της Τραϊμπέκα.
08.01
2019

Destroyer, της Karyn Kusama

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Destroyer, της Karyn Kusama)
Η Έριν Μπελ είναι μία αστυνομικός που διάγει την καριέρα της υπό τη σκιά της παταγώδους αποτυχίας μίας παλαιάς αποστολής παρείσφρησης σε μία συμμορία και αποτροπής μίας ληστείας. Δεκαέξι χρόνια μετά τα συμβάντα, ο αρχηγός της σπείρας επιστρέφει κουβαλώντας μαζί του όλους τους δαίμονες της διαλυμένης Μπελ και εκείνη αποφασίζει να τον σταματήσει, αψηφώντας οποιοδήποτε κόστος.
08.01
2019

The Mule, του Clint Eastwood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Mule, του Clint Eastwood)
Μια δεκαετία μετά το "Gran Torino", o Clint Eastwood περνά και πάλι μπροστά από την κάμερα σε ταινία που σκηνοθετεί ο ίδιος (διατελώντας, επίσης, χρέη παραγωγού), μόνο που τούτη τη φορά δεν καταθέτει έναν στιβαρό αποχαιρετισμό στα όπλα, καταπίνοντας δαίμονες και αγγέλους του παρελθόντος. Αντιθέτως, σιγοτραγουδά –αναπολογητικά, απενοχοποιημένα και με πλήρη ξεγνοιασιά- μια μπαλάντα γλυκού κατευόδιου.
27.12
2018

Mary Poppins Returns, του Rob Marshall

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mary Poppins Returns, του Rob Marshall)
Μερικές δεκαετίες μετά την πρώτη επίσκεψη της πιο αγαπημένης νταντάς στα χρονικά του κινηματογράφου, η οικογένεια Μπανκς έχει αλλάξει. Ο τρανός κύριος Τζορτζ Μπανκς, μετά της συζύγου του Γουίνιφρεντ, έχουν αποδημήσει εις Κύριον και το σπίτι ανήκει στον Μάικλ. Τα προβλήματα όμως έχουν απλώσει την σκιά τους πάνω από την οικογένεια του πάλαι ποτέ υπέροχου μπόμπιρα, καθώς αυτός έχει προσφάτως χηρεύσει και έχει απομείνει σε δεινή οικονομική κατάσταση να φροντίζει τα τρία παιδιά του. Ακριβώς πριν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, η Μέρι Πόπινς ακούει το υπερβατικό κάλεσμα και προσγειώνεται με τη μαγική της ομπρέλα στο σπιτικό προκειμένου να αποκαταστήσει το χαμόγελο στα χείλη της οικογένειας.
18.12
2018

Spider-Man: Into the Spider-Verse, των Bob Persichetti, Peter Ramsey, Rodney Rothman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Spider-Man: Into the Spider-Verse, των Bob Persichetti, Peter Ramsey, Rodney Rothman)
Ο Μάιλς Μοράλες είναι ένας έφηβος που ζει στο Μπρούκλιν. Όπως οι περισσότεροι συνομήλικοί του, αισθάνεται ότι οι γονείς του, ιδίως ο αστυνομικός πατέρας του, αδυνατούν να αντιληφθούν τα ανεξερεύνητα βάθη του περιπεπλεγμένου ψυχισμού του. Η εγγενώς δυσάρεστη θέση του επιδεινώνεται από την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Ο ευφυής και ετοιμόλογος Μάιλς βρίσκεται στο κατώφλι μίας ακόμα τιτανομαχίας με διακύβευμα την αναγνώρισή του ως δημοφιλούς, αρεστού και εν γένει κουλ τύπου στο νέο περιβάλλον.
17.12
2018

Roma, του Alfonso Cuarón

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Roma, του Alfonso Cuarón)
Πόλη του Μεξικό, 1970. Η Κλέο είναι μία νεαρή ιθαγενής που εργάζεται για λογαριασμό μίας εξαμελούς μεσοαστικής οικογένειας. Γίνεται μάρτυρας των κρίσεων και των αδιεξόδων της, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει τις δικές της δοκιμασίες. Όλα αυτά τοποθετούνται στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που κοχλάζει στη σκιά του αποκαλούμενου μεξικανικού οικονομικού θαύματος, μετά τους ιστορικούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου, αμφότερα θεμελιωμένα πάνω σε ζεστό αίμα απλών ανθρώπων.
17.12
2018

Aquaman, του James Wan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Aquaman, του James Wan)
Ο "Aquaman" είναι ένας υπερήρωας της DC Comics, των Paul Norris και Mort Weisinger, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στο More Fun Comics #73, που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 1941. Ενώ αρχικά παρουσιαζόταν ως εφεδρικός χαρακτήρας σε τίτλους – ανθολογίες της DC, ο Aquaman εντέλει πρωταγωνίστησε σε διάφορα τεύχη ως ο βασικός υπερήρωας της ιστορίας. Στα 50s και τα 60s, εποχή γνωστή ως Silver Age, για τα κόμικς, ο Aquaman αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Justice League.
13.12
2018

Kursk, του Thomas Vinterberg

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Kursk, του Thomas Vinterberg)
Αν πριν μερικά χρόνια ισχυριζόταν κάποιος πως ο ιδεαλιστής Thomas Vinterberg θα δούλευε πάνω σ’ ένα σενάριο χολιγουντιανών προδιαγραφών, μακριά από τους υπαρξιακούς προβληματισμούς και τα ψυχογραφικά ξεσπάσματα του παρελθόντος, θα τον θεωρούσαμε σίγουρα παράφρονα. Κι όμως, ο πάλαι ποτέ ριζοσπαστικός Δανός, απογαλακτισμένος πλέον από προκαταλήψεις και θεωρίες, αναδιπλώνεται όσο ποτέ πριν και μας παρουσιάζει μια αμφίσημη «ιστορική» ταινία που τον διαφοροποιεί σαφώς από τις ιδέες που ο ίδιος δημιούργησε κι εγκαθίδρυσε στο παρελθόν.
11.12
2018

A Prayer Before Dawn, του Jean-Stéphane Sauvaire

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (A Prayer Before Dawn, του Jean-Stéphane Sauvaire)
Ο Μπίλι Μουρ, νεαρός Βρετανός πυγμάχος εθισμένος στα ναρκωτικά, οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στις πιο σκληρές και κακόφημες φυλακές της Ταϊλάνδης, με την κατηγορία της εμπορίας ναρκωτικών. Πρώτο του μέλημα –και δυσκολότερο– να διατηρηθεί στη ζωή. Η μάχη του φέρει ψυχοσωματικές διαστάσεις και όταν έρχεται σε επαφή με μία παρεμφερή του Κικ Μπόξινγκ τοπική πολεμική τέχνη που καλείται Μουάι Τάι, αντιλαμβάνεται ότι η μύησή του σε αυτήν είναι η ασφαλέστερη οδός για την επιβίωση. Μία επιβίωση όμως που τσακίζει σαρωτικά σώμα και πνεύμα.
08.12
2018

Suspiria, του Luca Guandanino

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Suspiria, του Luca Guandanino)
Έχουν περάσει 41 ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που το “Suspiria” του Dario Argento άφησε μια για πάντα το στίγμα του στις ταινίες τρόμου, αποτελώντας την κορωνίδα του κινηματογραφικού είδους του giallo, και παράλληλα έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του. Εκ των πραγμάτων, ο Luca Guandanino, αποφασίζοντας να γράψει και να σκηνοθετήσει το remake μιας τόσο εμβληματικής ταινίας, γνώριζε τους κινδύνους και τις δυσκολίες που ελλοχεύουν, όταν καλείσαι να αναμετρηθείς με ένα έργο τέχνης με χιλιάδες φανατικούς πιστούς. Ίσως για αυτό η προσέγγισή του είναι τελείως διαφορετική από αυτήν τουπρωτότυπου, από κάθε άποψη,αφού το “Suspiria” του Guandanino, δεν αποτελεί ακριβώς remake. O Guandanino αποδομεί την πρωτότυπη ιστορία με μια σχεδόν Ντερινταϊκή μεθοδικότητα, της προσθέτει βάθος, πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης, την εμπλουτίζει, την κάνει ολότελα δική του. 
04.12
2018

The Happy Prince, του Rupert Everett

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Happy Prince, του Rupert Everett)
Έργο ζωής (δέκα ολόκληρα χρόνια το πάλευε, απορρίπτοντας οτιδήποτε άλλο στο ενδιάμεσο προκειμένου να δουλέψει σε αυτό απερίσπαστος) για τον Rupert Everett το αποσπασματικό biopic που επικεντρώνεται στα τελευταία χρόνια (χρόνια οδύνης και πικρής μοναξιάς) της ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ, όταν βρισκόταν εξοστρακισμένος στη Γαλλία, κατορθώνοντας στο μεσοδιάστημα για λίγο να ξανασμίξει στη Νάπολη με τον νεαρό εραστή του, λόρδο Άλφρεντ «Μπόσι» Ντάγκλας.
04.12
2018

The Silent Revolution (Das Schweigende Klassenzimmer), του Lars Kraume

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Silent Revolution (Das Schweigende Klassenzimmer), του Lars Kraume)
Αυτή είναι η όγδοη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος σε ένα προάστιο του Τορίνο, στην Ιταλία, αλλά μεγαλωμένος στην Φρανκφούρτη, Lars Kraume. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ήταν η ταινία "Viktor Vogel – Commercial Man", το 2001. Η πρώτη του ταινία που πήρε διανομή για την Ελλάδα ήταν η 6η μεγάλου μήκους της καριέρας του, με τίτλο «Υπόθεση Φριτς Μπάουερ» (Der Staat gegen Fritz Bauer), η οποία αν και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Λοκάρνο, τον Αύγουστο του 2015, προβλήθηκε στη χώρα μας τον Ιανουάριο του 2017. Μάλιστα, δύο από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ταινίας, οι Burghart Klaussner και Ronald Zehrfeld, έχουν βασικό ρόλο και στη νέα του ταινία.
27.11
2018

Widows, του Steve McQueen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Widows, του Steve McQueen)
Ο Βρετανός Steve McQueen, στην τέταρτη ταινία του, επιλέγει να διαφοροποιηθεί αισθητά από την ώς τώρα πορεία του. Πρωτίστως, διότι δεν επικεντρώνεται σε κάποιο υπαρξιακό angst που λαμβάνει τη μορφή συμβολικού και πολυεπίπεδου αγώνα. Στο "Hunger" συναντούμε την απόλυτη κατεδάφιση του ατόμου προς ανάδειξη ενός ανένδοτου συλλογικού αγώνα. To σώμα εκμηδενίζεται, εξαϋλώνεται, είναι συγκοινωνούν δοχείο με την ψυχή, που αντισταθμίζει τη σαρκική εξασθένηση. Στο "Shame", η απόλυτη εξατομίκευση έχει μετατραπεί από ελευθερία σε φυλακή, σε ένα κοινωνικό ιστό διαλυμένο ψυχικά, από μέσα πεθαμένο όπως λέει και το άσμα. Το σώμα γίνεται και πάλιφτης του πνεύματος, αλλά με αντίστροφη φορά. Από όπλο στη διάθεση των υψηλών ιδανικών, μετατρέπεται σε κυματοθραύστης απέναντι στη στοιχειωδέστερη μορφή τους.
27.11
2018

Daybreak (Dita zë fill), του Gentian Koçi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Daybreak (Dita zë fill), του Gentian Koçi)
Η Λέτα είναι μία ανύπαντρη μητέρα ενός βρέφους δίχως σταθερή δουλειά. Προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της ίδιας και του παιδιού της και χωρίς να διαθέτει καν στέγη, αναλαμβάνει τη φροντίδα μιας γηραιάς και βαριά άρρωστης κυρίας που δε μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Η ζωή όμως συνεχίζει να φέρνει όλο και περισσότερες δυσκολίες στον ούτως ή άλλως δύσβατο δρόμο της και έτσι η άτυχη γυναίκα βλέπει την τύχη της να εξαρτάται σε αποκλειστικό βαθμό από την επιβίωση της κατάκοιτης γυναίκας, καθώς είναι αδύνατο να εξασφαλίσει τα μέσα του βιοπορισμού της από άλλη πηγή.
23.11
2018

Girl, του Lukas Dhont

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Girl, του Lukas Dhont)
Το πολυαναμενόμενο κι εκρηκτικό "Girl" του μόλις 26χρονου Lukas Dhont, είναι η κινηματογραφική έκπληξη των ημερών. Κι όχι τόσο για τον ίδιο τον πυρήνα του, το επίκαιρο θέμα δηλαδή που επιχειρεί να θίξει (κάπως επιτηδευμένα κι αφύσικα), μα κυρίως για τα παλιρροιακά κύματα σχολιασμών κι απόψεων που ξεσήκωσε με τις πρώτες προβολές του. Ο Φλαμανδός δημιουργός πέρα απ’ το ότι κατάφερε με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ένα αμιγές ψυχογραφικό δράμα, να κερδίσει τις εντυπώσεις στο φετινό φεστιβάλ των Καννών, κατάφερε και κάτι πολύ σημαντικότερο για το καλό σινεμά. Να κερδίσει τη συγκίνηση και τα συναισθήματα των θεατών, κι αυτό έχει την υπέρτατη αξία!
21.11
2018

Las Herederas, του Marcelo Martinessi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Las Herederas, του Marcelo Martinessi)
Ο Marcelo Martinessi επιλέγει, στο ντεμπούτο του, να αφηγηθεί μια ιστορία που δεν θα ειπωθεί συχνά, αλλά ούτε και εύκολα. Κέντρο βάρους της ταινίας στέκεται ο γυναικείος ψυχισμός, καθώς και η ταξική πραγματικότητα της παραγουανής κοινωνίας.
20.11
2018

Mary Shelley, της Haifaa al-Mansour

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mary Shelley, της Haifaa al-Mansour)
Βρετανία, αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα. Η 16χρονη Μέρι Γουόλστονκραφτ Γκούντγουιν, κόρη του εκδότη Γούιλιαμ Γκούντγουιν, αποβάλλεται από το σπίτι της και διατάσσεται να ενταχθεί σε ένα αυστηρό σχολείο θηλέων. Το ατίθασο πνεύμα της ενοχλεί την –μονόπατα αντιπαθέστατη στο φιλμ- μητριά της, η οποία πείθει τον καθόλα προοδευτικό –θεωρητικό της αναρχίας- πατέρα της Μέρι ότι αυτή είναι η μόνη οδός για να επιστρέψει το κορίτσι στο δρόμος της τάξεως. Στην πορεία όμως η νεαρά γνωρίζει τον γοητευτικό πλούσιο ποιητή Πέρσι Σέλεϊ και μεταξύ τους αναπτύσσεται ένα ρομάντζο που δοκιμάζει τα όρια της εποχής. Θεωρητικά τουλάχιστον, γιατί η δύναμη του μεταξύ τους έρωτα λάμπει δια της απουσίας της στο φιλμ της 44χρονης Haifaa al-Mansour.
20.11
2018

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald, του David Yates

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald, του David Yates)
Ο Νιουτ Σκαμάντερ και η παρέα του, μετά τις νεοϋορκέζικες περιπέτειες του πρώτου μέρους που γνώρισαν απρόσμενα καλή κινηματογραφική μεταχείριση, μεταφέρεται στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Στόχος τους αυτή τη φορά να εντοπίσουν τον πανίσχυρο μάγο Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ, ο οποίος έχει αποδράσει από την αμερικανική φυλακή, και να ανατρέψουν τα νοσηρά σχέδιά του. Καθοδηγητής και εμπνευστής του αγώνα του ο λατρεμένος του κινηματογραφικού και αναγνωστικού κοινού Άλμπους Ντάμπλντορ.
13.11
2018

Holy Boom: Μια ταινία του σήμερα | Συνέντευξη με τη σκηνοθέτιδα Μαρία Λάφη | 59ο ΦΚΘ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Holy Boom: Μια ταινία του σήμερα | Συνέντευξη με τη σκηνοθέτιδα Μαρία Λάφη | 59ο ΦΚΘ)
Με αφορμή την παρουσία της δημιουργού στη Θεσσαλονίκη και την επιλογή της ταινίας της για το επίσημο πρόγραμμα του μεγαλύτερου κινηματογραφικού Φεστιβάλ της χώρας, συζητούμε μεvτην κυρία Λάφη και οδηγούμαστε μαζί της στον υπέροχο κόσμο του έργου της.
13.11
2018

Όλα ήταν Σινεμά | Τελετή Λήξης 59ου ΦΚΘ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Όλα ήταν Σινεμά | Τελετή Λήξης 59ου ΦΚΘ)
Σε μια ζεστή και κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, στο ιστορικό Ολύμπιον της Αριστοτέλους, έπεσε το βράδυ της Κυριακής με μια λαμπρή και δωρική γιορτήη αυλαία του εξαιρετικά γόνιμου 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η λιτή μα καθόλα εντυπωσιακή τελετή λήξης της διοργάνωσης παρουσιάστηκε από τον ταλαντούχο ηθοποιό και σκηνοθέτη Γιώργο Νανούρη και αποτέλεσε μια από κάθε άποψη επιτυχημένη και υμνητική συγκέντρωση για το ίδιο το σινεμά. Κι όλα ήταν όντως σινεμά!
12.11
2018

59ο ΦΚΘ: We the Animals, του Jeremiah Zagar | Δώστε του τώρα το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: We the Animals, του Jeremiah Zagar | Δώστε του τώρα το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας)
Ίσως λιγάκι γλυκερό, ίσως υπέρ του δέοντος ιμπρεσσιονιστικό ή μπορεί και να ‘ναι όντως κάπως άβολα αισθαντικό στην επιφάνεια του. Όμως στον πυρήνα του, στην πιο αληθινή του ουσία, το φιλμ που συνέθεσε ο Αμερικανός Jeremiah Zagar βασιζόμενος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Justin Torres είναι ένα λαμπρό έργο τέχνης· ένα πραγματικό αριστούργημα. Το “We the Animals” έκανε την πρεμιέρα του στα πλαίσια του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου και χάρισε μια απαράμιλλη κινηματογραφική εμπειρία σ’ όσους είχαν το προνόμιο να παρευρεθούν στην ιστορική αίθουσα του Ολύμπιον για την προβολή.
09.11
2018

59ο ΦΚΘ: Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου, του Tarik Aktaş

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου, του Tarik Aktaş)
Μπορεί η φετινή διοργάνωση να εγκαινίασε τις εκδηλώσεις της το βράδυ της 1ης του Νοέμβρη με την προβολή της ταινίας «Κλέφτες Καταστημάτων» στους επισήμους, ωστόσο η πρώτη ταινία που προλόγισε μπροστά στο ευρύ κοινό ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης ήταν το ονειρικό «Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου» του Τούρκου φέρελπι Tarik Aktas. Από το τμήμα Another Take των Ανοιχτών Οριζόντων λοιπόν, που συγκεντρώνει τα γονιμότερα υλικά του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου, με το βραβείο του «Καλύτερου Ανερχόμενου Σκηνοθέτη» από το Φεστιβάλ του Locarno και με αυτόν τον πραγματικά εφευρετικό κι άκρως διεγερτικό τίτλο, γέμισε το απόγευμα της προηγούμενης Παρασκευής η αίθουσα Frida Liappa, και με το σκηνοθέτη να δίνει το παρόν στην προβολή βρεθήκαμε όλοι μπροστά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή εν πολλοίς ταινία.
08.11
2018

59ο ΦΚΘ: 5 μέρες-5 τμήματα-5 ταινίες | Ένα μικρό οδοιπορικό στα μισά του Φεστιβάλ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: 5 μέρες-5 τμήματα-5 ταινίες | Ένα μικρό οδοιπορικό στα μισά του Φεστιβάλ)
Κλείνοντας επιτυχημένα τον πρώτο μισό κύκλο του, με 200 συνολικά προβολές ταινιών και δεκάδες εντυπωσιακές κινηματογραφικές εκπλήξεις, το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει κιόλας αφήσει ανεξίτηλο το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στις εξελίξεις και τα συντελούμενα της πόλης. Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου για να «σταθούμε στον παράδρομο» που γράφει κι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ώστε να εξετάσουμε με κριτική ματιά όσα μας προσπέρασαν και να επιμείνουμε στα πιο ουσιώδη και αντιπροσωπευτικά. 
01.11
2018

59ο ΦΚΘ: Με γεύση Καννών στην έναρξή του - Shoplifters, του Hirokazu Kore-eda

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: Με γεύση Καννών στην έναρξή του - Shoplifters, του Hirokazu Kore-eda)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σβήνει φέτος τα 59 κεράκια στην τούρτα και φέρνει στο ανέβασμα της αυλαίας μια ταινία-σύμβολο του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Γιορτάζοντας το αληθινό και διεισδυτικό σινεμά κι επενδύοντας για μια ακόμα στους στέρεους κοινωνικούς δεσμούς κι όχι στη ρηχότητα του καθημερινού, το ΦΚΘ φέρνει στην έναρξη τον μεγάλο νικητή του Χρυσού Φοίνικα στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, τον Ιάπωνα κινηματογραφιστή Hirokazu Kore-eda και το αριστουργηματικό του έργο “Shoplifters”.
01.11
2018

59° Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα πρέπει να γνωρίζετε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59° Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα πρέπει να γνωρίζετε)
Σίγουρα θα το πήρατε είδηση από τα μέσα και την τρέχουσα ειδησεογραφία. Ε ναι λοιπόν! Οι μέρες επιτέλους έφτασαν, κι η ψυχή της Θεσσαλονίκης χτυπάει πλέον ολοζώντανη σε θεσπέσιους κινηματογραφικούς ρυθμούς, απηχώντας έτσι την ανυπολόγιστη έξαρση των απανταχού σινεφιλικών προσδοκιών. «Πριν απ’ όλα, ένα φεστιβάλ είναι ιδέες, συναισθήματα, σκέψεις κι έννοιες· είναι λέξεις κι ο αντίκτυπός του, είναι η αφορμή και το όχημα να κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια και τη βιασύνη του καθημερινού». Μ’ αυτά τα κομψά κι όμορφα λόγια προλόγισε φέτος το 59ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η Γενική Διευθύντρια και παραγωγός Elise Jalladeau, προσκαλώντας μας σε έναν ετήσιο καλλιτεχνικό θεσμό που προσελκύει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και μετατρέπεται κάθε φόρα σε μυσταγωγική σχεδόν εμπειρία.
31.10
2018

Zimna wojna, του Pawel Pawlikowski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Zimna wojna, του Pawel Pawlikowski)
Άραγε πόσο δυνατό είναι μια πολιτική κατάσταση να βρει αντίκρισμα στις ανθρώπινες σχέσεις; Πόσο δυνατό είναι μια ερωτική σχέση να βρει την αναλογία της στην ψυχροπολεμική πραγματικότητα, την οποία βιώνει ο μεταπολεμικός κόσμος; Και ύστερα ποια θα είναι η ποιότητα αυτής της σχέσης; Πώς θα μπορέσει να τοποθετηθεί απέναντι στο χρόνο και στις αλλαγές που τον συνοδεύουν; Ο Pawel Pawlikowski στη νέα ταινία του “Zimna wojna” (Cold War/Ψυχρός Πόλεμος), δημιουργεί την παραπάνω ερωτική σχέση με τους δικούς του σκηνοθετικούς κανόνες και με την εμπλοκή αντικρουόμενων πολιτισμικών και πολιτικών στοιχείων.
31.10
2018

Halloween, του David Gordon-Green

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Halloween, του David Gordon-Green)
Ήταν Οκτώβρης του 1978, όταν ο Michael Myers έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις αμερικάνικες κινηματογραφικές οθόνες, στιγματίζοντας το κοινό και διεκδικώντας επάξια τη θέση του στο πάνθεον των σημαντικότερων κινηματογραφικών «Τεράτων». 
29.10
2018

Mandy, του Πάνου Κοσμάτου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mandy, του Πάνου Κοσμάτου)
Σεναριακά προσχηματικό σε ακραίο σημείο, το "Mandy", από τα πρώτα του κιόλας λεπτά, καθιστά σαφές ότι δεν θα ασχοληθεί με τα απομεινάρια της ορθολογιστικής παράδοσης που ακόμα μαστίζουν την κινηματογραφική δραματουργία. Δηλαδή με τη σκιαγράφηση μιας –λιγότερο ή περισσότερο πειστικής- «ιστορίας». Για το μεταμοντέρνο σινεμά του Κοσμάτου, η υπερρεαλιστική επανάσταση έχει πετύχει.
29.10
2018

First Man, του Damien Chazelle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (First Man, του Damien Chazelle)
Ιδού μια πολύ ωραία συνταγή για εμπορική και οσκαρική επιτυχία: Ένα all-american και ταυτόχρονα διεθνές ως προς τον αντίκτυπό του ιστορικό θέμα, όπως το πρώτο βήμα του ανθρώπου στο φεγγάρι (που, περιέργως, δεν είχε ως τώρα ιδιαίτερη κινηματογραφική προσοχή). Μια γενική αναζωπύρωση της συζήτησης στη Δύση για τα του διαστήματος: Τα σχέδια αποίκισης του Άρη, οι κρουαζιέρες στο διάστημα, οι δυνάμει «φιλόξενοι» πλανήτες και την ίδια στιγμή η διακριτική αλλά υπαρκτή επέλαση του ανορθολογισμού και της συνωμοσιολογίας, ο Trump, τα doomsday σενάρια για την κλιματική αλλαγή. 
25.10
2018

Beast, του Michael Pearce

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Beast, του Michael Pearce)
Μ’ ένα καλοδουλεμένο και μεστό ψυχολογικό θρίλερ κοινωνικών προεκτάσεων μας συστήνεται o αγγλοτραφής σκηνοθέτης Michael Pearce, θέτοντας ψηλά τον πήχη των προσωπικών του φιλοδοξιών και ανεβαίνοντας την εβδομάδα αυτή στις κορυφές των κινηματογραφικών ενδιαφερόντων. Το Beast είναι μια ταινία πρωτόλεια και εν πολλοίς αδύναμη νοηματικά, μα ταυτόχρονα γοητευτική κι ελκυστική για τη διεισδυτικότητά της.
22.10
2018

The Third Murder (Sando-me no Satsujin), του Hirokazu Kore-eda

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Third Murder (Sando-me no Satsujin), του Hirokazu Kore-eda)
Με το "The Third Murder" (Το Τρίτο Έγκλημα) που προβλήθηκε στην περσινή Μόστρα της Βενετίας, ο φετινός θριαμβευτής (με το "Shoplifters") των Καννών αποπειράται μια μετάθεση ύφους από τον Όζου (του οποίου θεωρείται πανάξιος διάδοχος) στον Kurosawa, λιγότερο αποφασιστική εν τούτοις με βάση τις (προφανείς) απαιτήσεις ενός θέματος που τον κάνει να μοιάζει (ελαφρώς) έξω απ’ τα νερά του. Η ουμανιστική θέρμη των προηγούμενων έργων του παραχωρεί τη θέση της σε ένα ψυχρό, πολυεπίπεδο δικαστικό (αν και εντός αιθούσης συμβαίνουν ελάχιστα) θρίλερ νουάρ αποχρώσεων, το οποίο – μέσα από μεθοδευμένες εκπλήξεις και ανατροπές (ο σκηνοθέτης δίνει την αίσθηση ότι κολακεύεται που τις επιλέγει) – επιχειρεί να αποδομήσει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
18.10
2018

12th TiSFF (18-21 Οκτωβρίου): Ένας μικρού μήκους παράδεισος!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (12th TiSFF (18-21 Οκτωβρίου): Ένας μικρού μήκους παράδεισος!)
Για 12η σερί χρονιά, το Thessaloniki International Short Film Festival θα μας προσφέρει στο πιάτο αμέτρητα μικρού μήκους διαμαντάκια, σε ένα τετραήμερο προβολών που θα αποδείξουν και στον πλέον δύσπιστο ότι το σύμπαν των μικρού μήκους είναι αυτόφωτο, στιβαρό και αυθύπαρκτο κι όχι απλώς ένα στάδιο προθέρμανσης που λειαίνει το έδαφος για τις μεγάλου μήκους ταινίες. Αυτή τη χρονιά, οι προβολές του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν στις αίθουσες Frida Liappa και Tonia Marketaki, στην Αποθήκη Δ, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης, ενώ το καθημερινό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει δύο κύκλους προβολών σε κάθε αίθουσα, στις 17.00 και τις 20.30 αντίστοιχα.
17.10
2018

Climax, του Gaspar Noé

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Climax, του Gaspar Noé)
Ένα πάρτυ. Ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο στη μέση του πουθενά. Μια ομάδα χορευτών. Μια ποτισμένη με LSD σανγκρία. Μια φωτιά. Ένα μαχαίρι. Ένας διάδρομος. Μια σημαία. Μια εφιαλτική νύχτα, που ξεκινά από μια απλή χορευτική πρόβα και καταλήγει σε μια κατάβαση στην κόλαση. Μια συλλογική παράνοια και μια προσωπική αναμέτρηση των παρευρισκομένων με τους βαθύτερους και πιο επικίνδυνους δαίμονές τους. 
13.10
2018

The House that Jack Built, του Lars von Trier

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The House that Jack Built, του Lars von Trier)
«Για πολλά χρόνια έκανα ταινίες για καλές γυναίκες, τώρα έκανα μία για ένα σατανικό άνδρα». Αυτή ήταν μία από τις δηλώσεις του Lars von Trier, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την τελευταία του ταινία. Κι η επόμενη σκέψη είναι σχεδόν προφανής, αντανακλαστική κι αναπόφευκτη. Ο ανδρικός ήρωας στο "The House that Jack Built" είναι μια αντανάκλαση ειδώλου στον καθρέφτη. Ο αποκτηνωμένος loner, με τις μεγαλομανείς εμμονές και τις εκρήξεις σαδισμού.
09.10
2018

12 Years a Slave, του Steve McQueen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (12 Years a Slave, του Steve McQueen)
Η τρίτη ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Steve McQueen βασίζεται στην ομότιτλη αυτοβιογραφία του Solomon Northup, ο οποίος απήχθη το 1841 στην Ουάσινγκτον και πέρασε 12 χρόνια στην κόλαση της δουλείας του αμερικάνικου νότου. Ο Northup επί της ουσίας δεν απελευθερώθηκε, αλλά επέστρεψε στο στάτους του ελεύθερου πολίτη, το οποίο κατείχε πριν την απαγωγή του και την αποστέρηση της πραγματικής του ταυτότητας. Το 1853, με το που επέστρεψε στην πρότερη ζωή του, κατέγραψε τις δραματικές εμπειρίες του από αυτή τη δωδεκαετία, ενώ ενεπλάκη με ζήλο στον αγώνα για την κατάργηση της δουλείας. Η εξέλιξη αυτή επήλθε επισήμως μετά το πέρας του Αμερικάνικου Εμφυλίου, με την Τροπολογία του Δεκεμβρίου του 1865, αλλά όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, η ουσιαστική απάλειψη της δουλείας έμελλε να αργήσει ακόμη αρκετά.
05.10
2018

No Date, No Signature, του Vahid Jalilvand

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (No Date, No Signature, του Vahid Jalilvand)
Με τα δύο στιβαρά βραβεία, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο ενεργητικό της ήδη από την παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Βενετίας, αλλά και τα πέντε συνολικά βραβεία από την Ιρανική Ακαδημία Κινηματογράφου, η «Περίπτωση συνείδησης» του Vahid Jalilvand (“Wednesday, 9 May”) έρχεται, αν και καθυστερημένα, στις ελληνικές αίθουσες από την Ama Films, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για διανομή ταινιών μικρής παραγωγής αλλά μεγάλης λάμψης. Το ιρανικό σινεμά, ιδιαίτερα αγαπητό στο ελληνικό κοινό ήδη από τις πρώτες επαφές του με τον κινηματογράφο του Asghar Farhadi και του Abbas Kiarostami, συνεχίζει να εκπλήσσει με τη διαύγειά του και την ειλικρινή του ανάγκη να αφηγηθεί ιστορίες. Ο Jalilvand συνεχίζει την παράδοση του χαμηλόφωνου και βραδείας καύσεως κοινωνικού θρίλερ των συγχρόνων του, σκιαγραφόντας την αστική Τεχεράνη του σήμερα μέσα από τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων της.
02.10
2018

What Will People Say, της Iram Haq

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (What Will People Say, της Iram Haq)
Το έχω ξαναγράψει πολλές φορές, ώστε κινδυνεύω πλέον να εξοκείλω στα χώματα του κοινότοπου και του ανιαρού· ο σκανδιναβικός κινηματογράφος -ή «σκανδιναβινογενής» εν προκειμένω- συνιστά τον αρτιότερο χώρο στοχασμού στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά. Με στέρεους τους καταγωγικούς δεσμούς του με κινηματογραφικά χρονικά αριστοτεχνικής ακριβείας, κάθε ταινία εδώ μοιάζει λίθος τόσο συμπαγής -σχεδόν μενίρ- και κρυστάλλινος που έχει την ικανότητα να ακτινοβολεί μέσα από τις μεγαλύτερες ατέλειες, αφομοιώνοντάς τες σε οργανικό στοιχείο της ύπαρξής του. Σ’ όλα αυτά, δεν αποτελεί εξαίρεση το χαριτωμένο ''What Will People Say'' της Νορβηγίδας πακιστανικής καταγωγής Iram Haq, η οποία και επιχειρεί μια τίμια κι εν πολλοίς αυτοβιογραφική κατάδυση στο διττό κόσμο των «εξευρωπαϊσμένων» μεταναστών ανατολικής καταγωγής.
30.07
2018

9 ταινίες με θέμα τη θάλασσα

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (9 ταινίες με θέμα τη θάλασσα)
Καλοκαίρι για εμάς τους σινεφίλ σημαίνει ταινίες με πολύ γαλάζιο και με πολύ νερό! Ιδού μερικές ταινίες στις οποίες η θάλασσα αποτελεί βασικό συστατικό -ή ακόμα καλύτερα- πρωταγωνιστεί!
29.06
2018

Hereditary, του Ari Aster

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Hereditary, του Ari Aster)
Η τετραμελής οικογένεια των Γκρέιαμ, η οποία δεν παρουσιάζει κάποια εμφανή εξωτερικά παθογένεια, βρίσκεται μπροστά σε μία δύσκολη όσο και αναπόφευκτη συνθήκη. Καλείται να διαχειριστεί την απώλεια της μητριαρχικής φιγούρας, της γιαγιάς από την πλευρά της μητέρας, η οποία εγκατέλειψε τα εγκόσμια διανύοντας την ένατη δεκαετία της ζωής της, ανήμπορη να αντιμετωπίσει τον ανίκητο φθοροποιό χρόνο. Και ενώ θα περίμενε κανείς πως αυτή η απολύτως αναμενόμενη κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας δοκιμασία δε θα διατάρασσε σημαντικά την οικογενειακή καθημερινότητα, έδωσε την αφορμή για μια σειρά από εξελίξεις και αποκαλύψεις που σταδιακά απειλούν να διαλύσουν τους συνεκτικούς δεσμούς της οικογένειας.
04.06
2018

10 ταινίες για τις οποίες αγαπάμε την Angelina Jolie

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (10 ταινίες για τις οποίες αγαπάμε την Angelina Jolie)
Η Angelina Jolie δεν έκανε το εκρηκτικό ξεκίνημα, όπως έχουν κάνει άλλοι ηθοποιοί που από τις πρώτες τους ταινίες κέρδισαν κριτικούς και κοινό. Ξεκίνησε μάλλον δειλά και κατάφερε μετά από λίγα χρόνια να αποδείξει την αξία της, την οποία βέβαια κατά καιρούς μάλλον…"ακυρώνει" πρωταγωνιστώντας σε φρενήρεις περιπέτειες που αψηφούν κάθε φυσικό νόμο. Ιδού μερικές από τις καλύτερες ταινίες της.
04.06
2018

1945, του Ferenc Török

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (1945, του Ferenc Török)
Όπως δηλώνει με σαφήνεια και ο τίτλος της ταινίας, βρισκόμαστε στο 1945. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην ανατολή μιας εποχής γεμάτης συντρίμμια, πληγές, τραύματα και άσβεστες ενοχές. Ένα μικρό ουγγρικό χωριό, στο οποίο η σοβιετική παρουσία είναι πλέον εμφανής, αλλά όχι ακόμη στα όρια της μπότας και της επιβολής, ζει μια φαινομενική μέρα γιορτής. Ο τοπικός και ολίγον γλοιώδης κοτζάμπασης, που λύνει και δένει, παντρεύει τον γιο του με μια όμορφη χωριατοπούλα. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, όμως, η γιορτή μοιάζει ξινισμένη και καταναγκαστική. Ένας γάμος ιδιοτελής και συμφεροντολογικός. Μια ατμόσφαιρα συγκρατημένης χαράς, ψεύτικου χαμόγελου.
17.05
2018

Ava Gardner: Η διασημότητα μου έδωσε όσα δεν θέλησα ποτέ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ava Gardner: Η διασημότητα μου έδωσε όσα δεν θέλησα ποτέ)
Σύμφωνα με τον Ernest Hemingway, ήταν το ομορφότερο πλάσμα στον πλανήτη. Ο Frank Sinatra έκανε απόπειρα αυτοκτονίας για εκείνη, ο εκκεντρικός μεγιστάνας Howard Hugh την παρακαλούσε να τον παντρευτεί. Έγινε κινηματογραφικό αστέρι χωρίς ποτέ να το θελήσει πραγματικά, απλώς συνέβη. Αγαπούσε το ποτό και το ξενύχτι, ήταν αθυρόστομη, ειλικρινής, άθεη και μανιώδης καπνίστρια. Η Ava Gardner έζησε όπως ήθελε, δίχως να μετανιώσει για τις επιλογές της και χωρίς να νοιαστεί για την καριέρα της, επιλέγοντας απλώς να περνάει καλά.
08.05
2018

Mr & Mme Adelman, του Nicolas Bedos

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mr & Mme Adelman, του Nicolas Bedos)
Μετά τον θάνατο του διάσημου συγγραφέα Βικτόρ Αντελμάν, ένας δημοσιογράφος επισκέπτεται τη χήρα του, τη Σάρα Αντελμάν, με την ελπίδα να της αποσπάσει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της κοινής, συζυγικής τους ζωής. Ήταν πίσω στο 1971, τότε που η Σάρα συνάντησε για πρώτη φορά τον Βικτόρ και στη συνέχεια έγινε η μούσα του. Αγάπησε με πάθος τόσο τον ίδιο όσο και τη δουλειά του – και παρά τις ενστάσεις των μελλοντικών της πεθερικών, οι δυο τους τελικά παντρεύτηκαν. Δεν θα ήταν ο ευκολότερος των γάμων ετούτος, κι ας κράτησε (με ένα μικρό διάλειμμα) σχεδόν 45 χρόνια.
07.05
2018

Avengers: Infinity War, των Anthony Russeau, Joe Russeau

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Avengers: Infinity War, των Anthony Russeau, Joe Russeau)
Έξι χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, ο πανίσχυρος Τιτάνας Thanos ετοιμάζεται για την τελική του κίνηση. Στόχος του, να συγκεντρώσει όλα τα πετράδια της αιωνιότητας και να «σβήσει» το μισό σύμπαν με ένα απλό χτύπημα των δακτύλων του. Το σύμπαν δεν βρισκόταν ποτέ σε μεγαλύτερο κίνδυνο, ωστόσο οι Avengers, που θα μπορούσαν να σταθούν απέναντί του, μετά τα γεγονότα του “Civil War” είναι διαλυμένοι και νικημένοι. Το “Infinity War” σηματοδοτεί τα δέκατα «γενέθλια» του κινηματογραφικού σύμπαν της Marvel, που ξεκίνησε με το πρώτο “Iron Man” και κατάφερε να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονται τα blockbusters. Η εταιρία υιοθέτησε, και στην πορεία τελειοποίησε, μια επεισοδιακή αφηγηματική δομή που θυμίζει περισσότερο τηλεοπτική σειρά ή μηνιαίο κόμικ και λειτουργεί εξαίσια στην πράξη.
28.04
2018

Thelma, του Joachim Trier

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Thelma, του Joachim Trier)
Πόσο επιβλητικά καλαίσθητος κι εκλεπτυσμένος, πόσο ξεχωριστός, πόσο σπουδαίος είναι στ’ αλήθεια ο σκανδιναβικός κινηματογράφος; Απόμακρος, σκοτεινός κι ανεξιχνίαστος μα την ίδια ακριβώς στιγμή αληθινά και βαθιά γήινος· ανθρώπινος στον πυρήνα του, με ρεαλιστικές ανησυχίες και αδυσώπητα ερωτηματικά που κατατρύχουν παραδοσιακά τον άνθρωπο σ’ όλη τη διαδρομή της ύπαρξής του. Πρόκειται ίσως για το καλύτερο δείγμα του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά, κι αυτό επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά στην καινούργια ταινία του Joachim Trier, του παλαβού Νορβηγού που ανάμεσα στο πλούσιο παλμαρέ του δεσπόζει (πάντα σύμφωνα με τη γνώμη του γράφοντος) μια από τις σπουδαιότερες σκανδιναβικές ταινίες όλων των εποχών, το θεσπέσιο “Oslo, 31. August”.
23.04
2018

Isle of Dogs, του Wes Anderson

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Isle of Dogs, του Wes Anderson)
Υπάρχει ένας άγραφος -αλλά συχνά επιβεβαιωμένος- κανόνας, ο οποίος υπαγορεύει ότι πολλοί σπουδαίοι σκηνοθέτες καταλήγουν, έστω και ασυναίσθητα, να γυρίζουν την ίδια ταινία, σε ολόκληρη την καριέρα τους. Προφανώς όχι με τη μορφή ακριβούς διπλοτυπίας, αλλά μέσα από απροσμέτρητες παραλλαγές που στροβιλίζονται γύρω από ένα κοινό νοηματικό, εννοιολογικό, συμβολικό, αισθητικό άξονα. Το σύμπαν του Wes Anderson, εκ πρώτης όψεως, εμπίπτει στο βεληνεκές αυτού του κανόνα. Ένα βασίλειο της αέναης συμμετρίας, της ιδεοληπτικής λεπτομέρειας, των παστέλ κάδρων. Ένας κόσμος του φετιχισμού των μικρών αντικειμένων, των ψυχαναγκαστικών ενδυματολογικών επιλογών που ομοιάζουν με στολές. Με τρυφερά τράβελινγκ και στιβαρά jump cuts που απομονώνουν τους ήρωες της ταινίας σε ένα σύμπαν ξεκούδουνο και απομακρυσμένο από τον θορυβώδη έξω κόσμο.
23.04
2018

Djam, του Tony Gatlif

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Djam, του Tony Gatlif)
Τούτη η ταινία του Tony Gatlif δεν ήταν η καλύτερη που είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών. Με διαφορά, όμως, αποτέλεσε την πλέον αγαπημένη μας! Εκεί, προβλήθηκε στο επίσημο πρόγραμμα, ως μοναδική νέα ταινία του προγράμματος “Cinéma de la plage”. Ουσιαστικά, είναι ένα πρόγραμμα που δομείται από ταινίες οι οποίες προβάλλονται στην παραλία των Καννών, κάτι σαν θερινός κινηματογράφος με δωρεάν είσοδο. Και επιλέχτηκε τούτη η ταινία για προφανείς λόγους. Μπόλικη μουσική, χορός, ευθυμία παντού.
18.04
2018

In-Edit Thessaloniki Edition 2018: Πρόγραμμα

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In-Edit Thessaloniki Edition 2018: Πρόγραμμα)
Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικού κινηματογράφου στον κόσμο επιστρέφει για πέμπτη χρονιά στη Θεσσαλονίκη: David Bowie, Grace Jones, Rolling Stones, Eric Clapton, Sepultura, John Coltrane, Johnny Rotten, Placebo και Λένα Πλάτωνος είναι μερικοί μόνο από τους πρωταγωνιστές της φετινής διοργάνωσης!
17.04
2018

The Insult, του Ziad Doueiri

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Insult, του Ziad Doueiri)
Εργασίες, σκαλωσιές, εργοτάξια, τρυπάνια, σωλήνες, κλάγγες μετάλλων, σκόνη και ιδρώτας, σε μια πολύβοη συνοικία, στη Βηρυττό του Λιβάνου. Μια υδρορροή, που έχει τοποθετηθεί παράτυπα, και στάζει νερά. Ένας φανατικός Χριστιανός, αρχιμηχανικός ενός συνεργείου αυτοκινήτου, ορκισμένος ακόλουθος του ντόπιου Χριστιανικού Κόμματος. Ένας Παλαιστίνιος πρόσφυγας, επικεφαλής των πολεοδομικών έργων μιας κατασκευάστριας εταιρίας, που έχει βρει καταφύγιο, όπως πάμπολλοι ξεριζωμένοι συμπατριώτες του, στον Λίβανο. Μια επίμονη διαφωνία, μια φιλονικία φαινομενικά υπερβολική και τραβηγμένη από τα μαλλιά. Κι ενώ η όλη αντιπαράθεση μοιάζει, σε πρώτο επίπεδο, να έχει ξεπηδήσει από αυτό το -πάντα φορτισμένο- τίποτα της καθημερινότητας, σχεδόν αμέσως κυοφορείται η υπόνοια πως αυτό που βλέπουμε είναι μονάχα η αφορμή και όχι η αιτία.
16.04
2018

Charlie Chaplin: Ο αντικομφορμιστής του σινεμά

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Charlie Chaplin: Ο αντικομφορμιστής του σινεμά)
Λεπτή ανδρική σιλουέτα, με αδρά χαρακτηριστικά και καλοσχηματισμένο μαύρο μουστάκι, έντονα λευκό μακιγιάζ, άθλια κουρελιασμένα ρούχα που φανερώνουν μια υποψία φράκου, υπερμεγέθη παπούτσια που δυσκολεύουν το περπάτημα, χωρίς να λείπει βέβαια και ένα μικρό ημίψηλο μαύρο καπέλο, ενώ το πορτρέτο ολοκληρώνεται με το μπαστούνι απο μπαμπού που κουβαλάει πάντα μαζί του ο μικρόσωμος αυτός άνδρας. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή ενός απο τους πιο γνωστούς κι αγαπημένους ήρωες στην εποχή του βωβού κινηματογράφου, του πασίγνωστου Σαρλώ. Πίσω όμως απο αυτήν την κλασική φιγούρα, που έχει συνδεθεί με την απόρριψη παρά την ευγενή προσπάθειά του να ενταχθεί στην ίδια εκείνη κοινωνία στην οποία εναντιώνεται, κρύβεται ο διάσημος ηθοποιός και σκηνοθέτης Charlie Chaplin.
04.04
2018

O Andrei Tarkovsky και η ποίηση των στιγμών

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (O Andrei Tarkovsky και η ποίηση των στιγμών)
Για το ποιητικό σύμπαν του Andrei Tarkovsky έχουν γραφτεί πολλά. Είτε επιπλέει ανάμεσα σε διαστημικά συντρίμια είτε πετάει λίγα μέτρα πάνω από το κρεβάτι, η κινηματογραφική αφήγηση είναι εκείνη που ορμάει μπροστά και η πραγματικότητα τρέχει με γρήγορο βηματισμό να την προλάβει. Ένα δωμάτιο που πλημμυρίζει και καταρρέει, τοίχοι που σαπίζουν, μια φωτιά που σιγοκαίει, ένας καθρέφτης που αντανακλά το χάος. Σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται για διαστημική περιπέτεια είτε για κλειστοφοβικό αυτοβιογραφικό δράμα, το σινεμά του Tarkovsky περικλείει μέσα του τη σημαντική δύναμη ν’ ανακαλύπτει νέους τρόπους να εκφράσει την πραγματικότητα.
04.04
2018

Le Havre, του Aki Kaurismäki

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Le Havre, του Aki Kaurismäki)
Πού θα κατοικούσε, τι θα επαγγελλόταν, πώς θα έμοιαζε ο Καρλ Μαρξ αν ζούσε στο σήμερα; Θα τον έλεγαν Μαρσέλ στο μικρό, θα ήταν ένας πρώην συγγραφές και νυν λούστρος, αυτοεξόριστος στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας, τη Χάβρη, απαντά ο Aki Kaurismäki. Πάνω απ’ όλα, όπως άλλωστε όλοι οι «καουρισμακικοί» ήρωες θα ήταν μποέμ, δυσβάσταχτα και απολαυστικά μποέμ, πιο μποέμ απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε και να αντέξουμε. Ο αδιόρθωτος Φινλανδός φτιάχνει μία ακόμη σωρεία μικρών θαυμάτων πατώντας στα πιο ταπεινά υλικά. Και αρθρώνει μία κινηματογραφική γλώσσα ικανή να αλλάξει κάθε κόσμο, οπότε (γιατί όχι;) και τον δικό μας.
03.04
2018

Marlon Brando: Ο ηθοποιός που άλλαξε την υποκριτική τέχνη στο Hollywood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Marlon Brando: Ο ηθοποιός που άλλαξε την υποκριτική τέχνη στο Hollywood)
Είναι μια από τις δημοφιλείς φυσιογνωμίες του παγκόσμιου κινηματογράφου κι από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του εικοστού αιώνα. Ο Marlon Brando, που έχει χαρακτηριστεί ως ο καλύτερος ηθοποιός που πέρασε ποτέ από τη μεγάλη οθόνη, πίστευε ότι στην καθημερινή μας ζωή όλοι υποδυόμαστε διαφορετικούς ρόλους. Υπήρξε ένας άνθρωπος ανεπιτήδευτος, όμορφος, αυτοκαστροφικός, ειλικρινής, αντισυμβατικός, ρεαλιστής, αδιάφορος για τη δόξα, πολιτικά ενεργός και κοινωνικά ευαισθητοποιημένος, ανατρεπτικός.
02.04
2018

Dark River, της Clio Barnard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dark River, της Clio Barnard)
“Any moment now, a last kick And the dark river will fold it away”. Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Clio Barnard μετά το ντοκιμαντέρ “Arbor” (2010) και την ταινία μυθοπλασίας «Ο εγωιστής γίγαντας» (The Selfish Giant, 2013). Το σενάριο της ταινίας το υπογράφει η ίδια η Barnard, η οποία αναφέρει ως πηγή έμπνευσής της το βιβλίο της Rose Tremain “Trespass”. Ο δε τίτλος της ταινίας προέρχεται από το φημισμένο ποίημα του Ted Hughes “Dark River”.
01.04
2018

15 χρόνια στον κόσμο, 5 χρόνια στη Θεσσαλονίκη! Το IN-EDIT επιστρέφει!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (15 χρόνια στον κόσμο, 5 χρόνια στη Θεσσαλονίκη! Το IN-EDIT επιστρέφει!)
Πριν 15 χρόνια διοργανώθηκε για πρώτη φορά στη Βαρκελώνη ένα φεστιβάλ που σκοπό είχε να αναδείξει ένα κινηματογραφικό είδος που το ευρύ κοινό αγνοούσε: το μουσικό ντοκιμαντέρ. Πριν 5 χρόνια και έχοντας ταξιδέψει σε δεκάδες πόλεις του κόσμου, ήρθε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει στο κοινό της πόλης μερικές από τις σπουδαιότερες μουσικές ιστορίες. Φέτος, γιορτάζει τα 15 του χρόνια και λίγο πριν προσγειωθεί για πρώτη φορά στο Άμστερνταμ, το IN-EDIT, το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ στον κόσμο, επιστρέφει σε μία από τις αγαπημένες του πόλεις με ένα πρόγραμμα συναρπαστικό, τόσο μέσα όσο και έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες.
26.03
2018

Sicilian Ghost Story, των Fabio Grassadonia και Antonio Piazza

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sicilian Ghost Story, των Fabio Grassadonia και Antonio Piazza)
Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί το ιταλικό δίδυμο των Grassadoria και Piazza, μετά το “Salvo” (2013), ενώ αμφότερες οι ταινίες έκαναν την παγκόσμια πρεμιέρα τους στις Κάννες, στο τμήμα «Εβδομάδα της Κριτικής». Μετά τις Κάννες, το “Sicilian Ghost Story” έλαβε μέρος σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Πήρε μέρος και στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» στην Αθήνα, όπου και τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου σεναρίου.
23.03
2018

Tomb Rider, του Roar Uthaug

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Tomb Rider, του Roar Uthaug)
Σε μια ακόμη προσπάθεια να σπάσει τη χολιγουντιανή κατάρα που θέλει όσες ταινίες βασίζονται σε video games να κινούνται ποιοτικά ανάμεσα στο μέτριο και στο ανεκδιήγητα κακό, η MGM ποντάρει στην εκμοντερνισμένη εκδοχή μιας εκ των δημοφιλέστερων πρωταγωνιστριών της βιομηχανίας του gaming.
19.03
2018

The Death of Stalin, του Armando Iannucci

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Death of Stalin, του Armando Iannucci)
“The Death of Stalin” λοιπόν. Τίτλος περιεκτικός, σαφής και ξεκάθαρος που επιχειρεί εκ προοιμίου να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και να μας βουτήξει χωρίς περιστροφές στην ουσία του θέματος. Γνωρίζετε ήδη πως γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά τις τελευταίες μέρες γύρω από τη συγκεκριμένη ταινία του συμπαθούς Σκωτσέζου Armando Iannucci κι ως εκ τούτου ήθελα οπωσδήποτε να τη δω και να σχηματίσω γνώμη. Μια ταινία για την οποία αξίζει να γνωρίζουμε πως είχε ως αφορμή το ομότιτλο graphic novel του Γάλλου Fabien Nury που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Οξύ σε εικονογράφηση του Thierry Robin και μετάφραση της Κατερίνας Φράγκου. 
16.03
2018

Faces Places, των Agnès Varda και JR

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Faces Places, των Agnès Varda και JR)
Είναι η Agnès Varda μια μεγάλη κυρία του κινηματογράφου; Παρά την αξιοζήλευτη σταδιοδρομία της που μετρά έξι δεκαετίες, ο τίτλος αυτός μοιάζει να μην της ταιριάζει. Και αυτό διότι κρύβει μέσα του μια αποστασιοποίηση, ένα δέος -με την ετυμολογική έννοια. Το σινεμά της σπουδαίας Γαλλίδας δημιουργού είναι τόσο ζεστό και ανθρώπινο που απαγορεύει οποιαδήποτε απονομή χαρακτηρισμών που μαρτυρούν έναν παγωμένο σεβασμό. Τρανή απόδειξη των παραπάνω αποτελεί η τελευταία ταινία της και ιδίως η σχέση που αναπτύσσει με τον συσκηνοθέτη της JR.
16.03
2018

Foxtrot, του Samuel Maoz

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Foxtrot, του Samuel Maoz)
Ο Ισραηλινός Samuel Maoz, οκτώ χρόνια μετά τον Χρυσό Λέοντα για το “Lebanon”, επιστρέφει στο Φεστιβάλ Βενετίας, αποχωρώντας αυτή τη φορά με το αργυρό λιονταράκι. Με το “Foxtrot” να μοιάζει με τον χορό που του έχει δανείσει το όνομα. Διότι επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης, χωρίς καλά καλά να αντιληφθεί πώς βρέθηκε εκεί. Διότι κρύβει μέσα του μια απέραντη μελαγχολία, ένα πνιχτό γέλιο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να καταλήξει σε λυγμό.

Artcore magazine's footer