Το 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας που ολοκληρώθηκε το Σάββατο σημαδεύτηκε από δύο ιστορικής σημασίας γεγονότα. Αρχικά, πρόκειται για το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ που διεξάγεται στην Ελλάδα μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του Covid-19, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο στο αμιγώς οργανωτικό σκέλος όσο και από ψυχολογικής σκοπιάς. Δεύτερον, είναι η πρώτη διοργάνωση που διεξάγεται στη σκιά της απώλειας του Αντώνη Παπαδόπουλου, του ανθρώπου που συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με το Φεστιβάλ της Δράμας. Αρχικά, να αναφέρουμε ότι η διοργάνωση κύλησε ομαλά, ενώ υπήρξε απόλυτη τήρηση όλων των απαραίτητων υγειονομικών μέτρων. Από εκεί και έπειτα, το Φεστιβάλ Δράμας, υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Σακαρίδη πλέον, δείχνει να κινείται σε μονοπάτια εξωστρέφειας, ανανέωσης και οργανωτικής αναβάμισης. Με πρώτο και σπουδαιότερο βήμα τη μείωση των ταινιών που έγιναν δεκτές στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα, καθώς, όπως είναι γνωστό, ουκ εν τω πολλώ το ευ.
Άλλαι Τέχναι
Απαγορευμένα πάθη, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, αυστηρά ήθη που ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων, τα μυθιστορήματα της κλασικής λογοτεχνίας μάς μεταφέρουν σε εποχές εντελώς διαφορετικές από τη δική μας. Παρόλ' αυτά, παραμένουν απόλυτα διαχρονικά, γι' αυτό και οι σκηνοθέτες τα αγαπάνε τόσο. Πάμε να δούμε ορισμένες από τις περιπτώσεις που η κλασική λογοτεχνία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και μας άρεσε πολύ.
Τι θα ήταν οι αγαπημένοι μας κινηματογραφικοί ήρωες χωρίς τους φίλους τους, πρόθυμους να τους στηρίξουν στα δύσκολα αλλά και στα ευχάριστα; Παιδικές παρέες, δυνατές φιλίες που ξεπήδησαν μέσα από δύσκολες καταστάσεις, άνθρωποι φαινομενικά αταίριαστοι που δέθηκαν με τον πιο παράδοξο τρόπο, απ' όλα έχει το Χόλιγουντ!
…Μέρες έκπληκτες, λευκές, αχρείαστες, μέρες ξοδεμένες στην αγρύπνια που ήταν πάντα μια συνήθεια για τους λίγους…
Παράξενο έτος το 2020 εώς τώρα, με την καθημερινότητα μας να έχει αλλάξει αρκετά, με αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα να μην είναι πλέον τόσο δεδομένα και με νέες έννοιες, όπως π.χ. η «καραντίνα» να έχουν εντυπωθεί στο θυμικό μας. Κι ενώ πολλά άλλαξαν, κάποια έμειναν, ευτυχώς, ίδια. Ένα από αυτά, οι σειρές του Netflix.
Έπειτα από 14 χρόνια έγγαμου βίου, ένα ζευγάρι μεσοαστών στην Τεχεράνη καταλήγει στην δικαστική αίθουσα, αιτούμενο συναινετικά διαζύγιο. Ο γάμος τους φτάνει σε διέξοδο, καθώς ο Ναντέρ αρνείται να εγκαταλείψει τον άρρωστο πατέρα του και να ακολουθήσει την σύζυγό του, Σιμίν, στην Ευρώπη. Όταν αυτή φεύγει από τη συζυγική εστία, αυτός προσλαμβάνει ως γηροκόμο τη Ραζιέ, για να αναλάβει τη φροντίδα του ηλικιωμένου πατέρα του. Η Ραζιέ που είναι έγκυος, προέρχεται από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και εργάζεται κρυφά από τον άντρα της, έναν άνθρωπο ψυχολογικά ασταθή. Με την εργασία της Ραζιέ στο σπίτι του Ναντέρ, δυο διαμετρικά αντίθετα κοινωνικά σύμπαντα διασταυρώνονται με φόντο το σύγχρονο Ιράν.
Η σειρά με τα ταξίδια στο χρόνο, τις ιστορικές αναφορές και το πιο δυνατό τηλεοπτικό love story μόλις ολοκλήρωσε την 5η της σεζόν – και συνεχίζει! (ακολουθούν πολλά spoilers φυσικά).
Αντισυμβατικοί, ιδιόρρυθμοι, ιδεαλιστές, οι συγγραφείς είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία κινηματογραφικών ηρώων που γοητεύουν πάντα σεναριογράφους και σκηνοθέτες. Ιδού μερικές ταινίες μυθοπλασίας με πρωταγωνιστές συγγραφείς.