Η Annie Leibovitz γεννήθηκε σαν σήμερα (2 Οκτωβρίου) το 1949, στο Waterbury του Connecticut. Με μία καριέρα αξιοζήλευτη, είναι μια από τις πιο αναγνωρισμένες γυναίκες φωτογράφους, ενώ συγκαταλέγεται στους καλύτερους φωτογραφους πορτραίτων της Αμερικής, αποθανατίζοντας αμέτρητες προσωπικότητες. Με την ιδιαίτερη αισθητική της, έβαλε την προσωπική της σφραγίδα στα περιοδικά Rolling Stone και Vanity Fair.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Υπήρξαν πολλές φορές που άκουσα ανθρώπους να λένε ότι το ν’ ακούς μια νοσταλγική μουσική δεν προσφέρει κάτι στο σήμερα ή στο αύριο. Εν μέρει, ίσως να έχουν δίκιο. Από την άλλη, ποιος είπε ότι κάτι που σε ταξιδεύει στο παρελθόν δεν μπορεί να είναι απολαυστικότερο από κάτι καινούργιο; Ποιος είπε ότι αν ξανακούσουμε τη μουσική των Rush και των Genesis, τις μελωδίες των Socrates και την κιθαριστική ταχύτητα του Al Di Meola από νέους μουσικούς, κάτι σπουδαίο θα χαθεί; Οι Mother Turtle αδιαφορούν περί αυτών, παραδίδοντας εαυτούς στην έμπνευση της στιγμής, και μας χαρίζουν ακόμη ένα συλλεκτικό κέλυφος.
Οι προσδοκίες που έχει ο καθένας μας για μία ιστορία παίζουν καταλυτικό ρόλο στο πόσο θα μπορέσει να την απολαύσει. Καλώς ή κακώς, όταν ο Antoine Fuqua στριμώχνει στην ίδια οθόνη τους Denzel Washington, Ethan Hawke, Chris Pratt, Vincent D' Onofrio, Peter Sarsgaard και Luke Grimes, για να μεταφέρουν ένα remake των θρυλικών «Επτά Σαμουράι» (Shichinin no Samurai) του Kurosawa και του αξέχαστου “The Magnificent Seven” (1960) του Sturges, οι προσδοκίες τείνουν να είναι εξαιρετικά υψηλές. Δυστυχώς όμως, όπως συνηθίζουν να λένε στην Αμερική, “the bigger they are, the harder they fall”. Προς αποφυγήν αφορισμών, βέβαια, η ταινία είχε τις καλές στιγμές της και δεν θα τις παραλείψουμε.
Καθώς διανύω την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου και έχοντας όλα αυτά τα χρόνια μια καθημερινή, στα όρια της συμβιωτικής, σχέση με τη μουσική, μπορώ να πω ότι δεν έχω ξεκαθαρίσει αρκετά πράγματα: δεν έχω αγαπημένο καλλιτέχνη, αδυνατώ να διαλέξω top 5 δίσκων, δε θα μπορούσα ποτέ να μαντέψω τη σημερινή κατάληξη των προτιμήσεών μου 10 χρόνια πριν, και γενικά η σχέση μου με τη μουσική παραμένει περιπετειώδης. Εφόσον, λοιπόν, είναι όλα ρευστά, η μόνη σταθερά που έχει ένας άνθρωπος σαν εμένα (με μανία αυτοπροσδιορισμού, λέει η ψυχολόγος μου) είναι η καθημερινότητα. Σε αυτή, λοιπόν, το να διαβάζω για μουσική είναι εξίσου απολαυστικό με το να την ακούω, να την αναλύω και να τσακώνομαι σε μπαρ γι' αυτήν. Στις γραμμές που ακολουθούν, μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση του κόσμου μου, με 10 επιλογές από το ράφι που βρίσκεται δεξιά μου αυτήν τη στιγμή…
Απελπισία, παραλογισμός και ανούσια σφαγή. Αυτά είναι τα συστατικά στοιχεία ενός πεδίου μάχης, και είναι αρκετά για να οδηγήσουν τον οποιονδήποτε στην τρέλα ή τη φυγή. Τον Newton Knight τον οδηγούν στην απόφαση πως η αυτοθυσία, για χάρη της περιουσίας των πλουσίων, δεν τον εκφράζει πλέον. Επιστρέφει λοιπόν στην οικογένειά του, απλά και μόνο για να ανακαλύψει πως ο πόλεμος δεν έχει αφήσει ανέγγιχτους ούτε τους φτωχούς αγρότες του χωριού του, οι οποίοι λιμοκτονούν και σφαγιάζονται, ώστε οι πλούσιοι γαιοκτήμονες να διατηρούν τόσο τον πλούτο τους όσο και τον άνετο τρόπο ζωής τους. Κάπως έτσι, ένας απλός άνθρωπος, πρακτικός και έξυπνος, με την «ατυχία» να μην είναι ούτε ρατσιστής ούτε εθνικιστής σε τόπο και χρόνο που βρίθουν κι από τα δύο, ωθείται σε επαναστατικές, «ουτοπικές», ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, επιδιώξεις, για λόγους, όμως, πέρα για πέρα πρακτικούς και «προσγειωμένους».
Με αφορμή λοιπόν την περιοδεία των The Cave Children, το Peninsula Tour όπως το αποκαλούν, είχαμε επιτέλους τη χαρά να ψιλοκουβεντιάσουμε μαζί τους. Τον δίσκο τους “Quasiland” τον είχα βρει τυχαία σ’ ένα δισκάδικο το 2015 και πρέπει να είχε μόλις κυκλοφορήσει από την Inner Ear records. Ήταν η φωτεινή ανακάλυψη της περσινής χρονιάς, καθώς έφεραν στην ελληνική μουσική σκηνή της ψυχεδέλειας και του garage έναν ήχο φρέσκο, με έντονη ταυτότητα και υποσχέσεις για μεγάλες μελλοντικές μουσικές στιγμές. Μιλήσαμε με τον Βασίλη Βλαχάκο, τη φωνή και την κιθάρα του συγκροτήματος και η συζήτηση πήγε κάπως έτσι…
Έρημος Ατακάμα, στα βόρεια της Χιλής, σε υψόμετρο 3.000 μέτρων. Τόπος συνάθροισης αστρονόμων από ολόκληρο τον πλανήτη. Με τη βοήθεια ενός γιγαντιαίου τηλεσκόπιου, οι επιστήμονες ατενίζουν τα βάθη του ουρανού. Στην Ατακάμα, η ατμόσφαιρα είναι τόσο κρυστάλλινα διαυγής που κάνει τον κόσμο μας να μοιάζει σχεδόν αμόλυντος. Παρατηρώντας κανείς τα αστέρια, σε αυτή την αιθέρια εσχατιά της Γης, νιώθει πως μπορεί να εντοπίσει την αφετηρία και το φινάλε του σύμπαντος.
Μονοπώλησε τη μεγάλη οθόνη στα 90s, κέρδισε Όσκαρ στα 27 της, πήρε την κατιούσα στα 2000s, επανήλθε χάρη στο “Iron Man”. H Gwyneth Paltrow γιορτάζει σήμερα τα 44α της γενέθλια.
To πρότζεκτ μίας ταινίας βασισμένης στο μυθιστόρημα «Σιωπή» (έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά), του Ιάπωνα συγγραφέα Shûsaku Endô δεν γεννήθηκε πρόσφατα στο μυαλό του Martin Scorsese. Στον αντίποδα, τον τριβελίζει ήδη από το μακρινό 1991, όταν είχε εκδηλώσει για πρώτη φορά ενδιαφέρον για τη μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.
Στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Pedro Almodóvar γιορτάζει τα γενέθλιά του, μια ημέρα ξεχωριστή για τον ισπανικό κινηματογράφο, αλλά και για όλους όσοι αγάπησαν τους χαρακτήρες και τα χρώματα των ταινιών του. Παραγωγικός όσο λίγοι και πρωτότυπος όσο κανένας, μας δίνει άλλη μία αφορμή για να ανατρέξουμε σε παλιές αγαπημένες ταινίες του.