Ο Στάθης Λογοθέτης (1925-1997) ανήκει στην καλλιτεχνική πρωτοπορία της γενιάς του ’70 στην Ελλάδα. Η δημιουργικότητά του επηρεάστηκε από το έντονο κλίμα των πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων, με αποτέλεσμα τα έργα του να σπάνε τις παραδοσιακές συμβάσεις, χωρίς να απομακρύνονται από την ιστορία της ζωγραφικής τέχνης. Η καλλιτεχνική του παραγωγή ακολουθεί την τεχνική της καταστροφής και της (ανα) -δημιουργίας. Η συγκεκριμένη πρακτική είναι καρπός του φόβου που προκάλεσαν οι πολιτικές εξελίξεις στο μεταπολεμικό κόσμο θέτοντας νέα φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ερωτήματα σχετικά με την ουσία της ύπαρξης και τον ρόλο της τέχνης γύρω από τον άξονα του memento mori. Παρόλ΄αυτά, ο Λογοθέτης δεν υπηρετεί μία τέχνη της απελπισίας αλλά της αυτογνωσίας. Η αναπαράσταση του τραύματος ανοίγει στο θεατή τον δρόμο της συνάντησης με τον εαυτό του, γεγονός που οδηγεί στην κάθαρση – θεραπεία της ανθρωπότητας και κατά συνέπεια της κοινωνίας.
Άλλαι Τέχναι
Ο Tom Hanks, για τρίτη φορά μετά το "The DaVinci Code" και το "Illuminati", ενσαρκώνει τον καθηγητή Robert Langdon, λύνει γρίφους και προσπαθεί να σώσει την ανθρωπότητα.
Ανάμεσα στους θεατές της πρώτης κινηματογραφικής προβολής, της 28ης Δεκεμβρίου 1895, στο παρισινό “Grand Café”, βρισκόταν κι ένας κύριος που ονομάζονταν Georges Méliès (Ζωρζ Μελιές). Ο Μελιές, γόνος ενός αυτοκράτορα της αγοράς των υποδημάτων της εποχής και επαγγελματίας ταχυδακτυλουργός, ένιωσε τη μαγεία αυτού του νέου και εκθαμβωτικού μέσου να τον διαπερνά από την κορφή ώς τα νύχια.
Δεν θα ήθελα να αραδιάσω δικές μου λέξεις, προσπαθώντας να περιγράψω την ουσία μιας σπουδαίας μπάντας. Οπότε… κυρίες και κύριοι, οι Mother Turtle και ο μπροστάρης τους Κώστας Κωνσταντινίδης μας ανοίγονται.
Ο ήχος του Denver έχει σηματοδοτήσει μια ιδιαίτερη στροφή της Americana και της εναλλακτικής Country σε Goth διαδρομές. Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε τις λογοτεχνικές και μουσικές καταβολές αυτού του ήχου και γνωρίσαμε τους Denver Gentlemen, το αρχικό σχήμα που πυροδότησε την εξέλιξή του. Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος θα γνωρίσουμε και άλλους εκπροσώπους του ήχου του Denver.
Το να γράψεις την άποψή σου για μια ταινία μυστηρίου είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί πρέπει να ισορροπήσεις ανάμεσα σε αυτά που θέλεις να πεις και σε αυτά που δεν πρέπει να πεις για να μην υποψιάσεις όσους δεν έχουν δει ακόμα την ταινία. Ακριβώς αυτό το πρόβλημα καλούμαι να αντιμετωπίσω παρουσιάζοντας το “The Girl Οn Τhe Train” («Το κορίτσι του τρένου») του Αμερικανού σκηνοθέτη Tate Taylor, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Όσοι έχουν βέβαια διαβάσει το ομώνυμο best seller της Paula Hawkins γνωρίζουν πολύ καλά τα μυστικά που κρύβει η ταινία.
Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις στον κινηματογράφο που ένα τραγούδι ταυτίζεται με μία ταινία (ή ένα franchise όπως λένε και στα states) σε τέτοιο βαθμό, ώστε κάθε φορά που το ακούει κάποιος, ο εγκέφαλος του να σκέφτεται πρώτα την ταινία και μετά το ίδιο τραγούδι.
Denver Colorado, η αγαπημένη πόλη του Buffalo Bill, χτισμένη στους πρόποδες των Rocky Mountains, σε υψόμετρο ακριβώς ενός μιλίου από την επιφάνεια της θάλασσας. Ιδρύθηκε την εποχή της φρενήρους αναζήτησης χρυσού και γι’ αυτόν τον λόγο το πρώτο κτήριο της πόλης ήταν ένα saloon. Η καταγωγή αυτή συνετέλεσε στο να είναι το Denver η επίσημη πατρίδα του cheeseburger και η μεγαλύτερη ζυθοποιός πόλη στις ΗΠΑ με πάνω από 200 ετικέτες μπύρας. Όμως το Denver έχει επίσης παράδοση στις τέχνες και τον πολιτισμό· παράσταση του Macbeth ανέβηκε στην πόλη πριν ακόμα χτιστούν σχολεία και νοσοκομεία! Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι το Denver δημιούργησε και καλλιέργησε έναν από τους πιο αξιοπερίεργους ήχους της αμερικανικής μουσικής, του λεγόμενου Denver Sound.
Αθέατες κραυγές που μοιάζουν με κράμα πόνου και ηδονής, σε ένα ολόμαυρο φόντο. Η αυτόκλητα προσκεκλημένη κάμερα τρυπώνει λαίμαργα από το παράθυρο. Το σινεμά ήταν ανέκαθεν μία ηδονοβλεπτική διαδικασία για τον Ολλανδό σκηνοθέτη Paul Verhoeven. Και σε αυτή τη γειτονιά με τα όμορφα σπίτια, τα ακριβά αμάξια και τις ψηλές καγκελόπορτες, ουδέν μπορεί να μείνει κρυπτόν υπό τον κινηματογραφικό φακό. Η αλήθεια (;) αποκαλύπτεται. Δεν πρόκειται για μία σεξουαλική πράξη, αλλά για ένα βιασμό. Για μία κατεξοχήν δηλαδή πράξη επιβολής, εξουσίας και ελέγχου.
