Ομολογώ ότι αγνοούσα (κακώς!) την ύπαρξη των Αθηναίων Deaf Radio μέχρι πρόσφατα. Ανήκουν στην κατηγορία συγκροτημάτων που σε τραβάει αυτόματα το εξώφυλλο της κυκλοφορίας τους, το οποίο, αν και χρησιμοποιεί την «ασφαλή» και πάντα ευπρόσδεκτη επιλογή της pop art αισθητικής, σίγουρα είναι κάτι που δε συναντάμε καθημερινά σε ελληνικές κυκλοφορίες.
Άλλαι Τέχναι
Ένα μεταμεσονύκτιο soundtrack και μία αλληλουχία διαφορετικών διαθέσεων, που αποτελεί ιδανική συντροφιά για νυκτόβιους περιπατητές ή ακόμα και για post – hungover καταστάσεις.
Επειδή η αξία μιας ταινίας κρίνεται από τον χρόνο που κυλάει, ιδού μερικά διαμαντάκια της έβδομης τέχνης που δε λένε να γεράσουν με τίποτα.
Ένα άσχημο συμβάν που διαταράσσει βίαια την καθημερινότητα. Αναπάντεχο, ατυχές, σκληρό, καίριο και δύσκολο στη μετέπειτα διαχείρισή του. Με συνέπειες που απλώνονται σε ένα ευρύτερο καμβά από το πρώτο επίπεδο. Από τη μια, δίχως τις διαστάσεις μίας πανθομολογούμενης τραγωδίας, ώστε να δικαιολογεί μία ανάλογης κλίμακας αντίδραση. Από την άλλη, με πτυχές και υπόνοιες που δεν μπορούν με τίποτα να δραπετεύσουν από το μυαλό των παθόντων. Σαν σκουριά που δεν λέει να ξεκολλήσει όσο κι αν την τρίβεις.
To 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ανοίγεις τις πύλες του στις 3 Μαρτίου και για ένα απολαυστικό δεκαήμερο, μέχρι 12 Μαρτίου, θα μας ταξιδέψει για πολλοστή φορά σε αδιανόητες ανθρώπινες ιστορίες, καθώς και όψεις του κόσμου, της ιστορίας, της τέχνης που δεν μπορούν καν να διανοηθούμε. Περίπου ενάμιση μήνα πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, το Φεστιβάλ μας αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα:
4 Ιανουαρίου 1967: η Elektra Records κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ ενός δυναμικού συγκροτήματος που έχει κατακτήσει το κοινό που μαζεύεται με πάθος στο Whisky a Go Go του δυτικού Χόλυγουντ για να τους ακούσει. Το άλμπουμ τιτλοφορείται με το όνομα του συγκροτήματος: The Doors… και από εκείνη την αποκαλυπτική ημέρα η ιστορία της μουσικής εμπλουτίζεται αιώνια…!
Το χαρακτηριστικό που έχουν οι Polaroid instant cameras είναι πως όλες οι φωτογραφίες που παράγουν είναι μοναδικές, δεν αναπαράγονται με κανέναν τρόπο. Η μόνη περίπτωση για να έχεις διπλή μια φωτογραφία είναι να κάνεις 2 κλικ, το ένα μετά το άλλο, αλλά και πάλι είναι μια άλλη στιγμή αυτή που κλέβεις.
A Groovy World of Loving Colour… Σε έναν ιδανικό κόσμο, ο τίτλος θα ήταν αρκετός για μια τέτοια λίστα. Μια χούφτα αγαπημένοι ερμηνευτές της μαύρης Αμερικής, να περιλαβαίνουν αυτά τα αθάνατα κομμάτια και να κάνουν τη ζωή των τύπων σαν κι εμένα που φτιάχνουν playlists τόσο, μα τόσο εύκολη. Πολύ συναίσθημα, ιδιαίτερο νόημα και γουστόζικη ποιότητα στο 50% των επιλογών, ανεπαίσχυντο και αμαρτωλό groove με κομμάτια που αποκλείεται να σε αφήσουν ακίνητο, στο υπόλοιπο μισό. Μα, δες συμμετέχοντες. Πως γίνεται να χάσεις;
«Αυτοί που θα θυσίαζαν ουσιώδεις ελευθερίες για να εξασφαλίσουν λιγοστή ασφάλεια είναι ανάξιοι και των δύο». Benjamin Franklin
Καμιά φορά, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο κινηματογραφική κι από την ίδια την 7η τέχνη. Όταν, μάλιστα, αφορά και το ίδιο το σινεμά, η αίσθηση απογειώνεται.

