Οκτώβριος του 2017 και η Θεσσαλονίκη κινείται στους ρυθμούς δύο σημαντικότατων εκδηλώσεων που έχουν εδραιωθεί στο καλλιτεχνικό προσκήνιο της πόλης. Πρόκειται για την 6η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης και τα 52α Δημήτρια, θεσμοί που προβάλλουν την εγχώρια καλλιτεχνική παραγωγή ενώ παράλληλα αποτελούν και πόλο έλξης για δημιουργούς από το εξωτερικό.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
H Polly Jean (PJ) Harvey γεννήθηκε σαν σήμερα (9/10) στο Bridport του Dorset της Μεγάλης Βρετανίας το 1969. Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου κυριαρχούσαν οι φολκ και μπλουζ επιρροές, καθότι οι γονείς της ήταν ιδιαιτέρως μουσικόφιλοι με προτιμήσεις που κυμαίνονταν από τον Bob Dylan μέχρι τον Captain Beefheart και την αμερικανική country/folk (συνδέονταν μάλιστα φιλικά και με το ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones, Ian Stewart). Ήδη από τα εφηβικά της χρόνια η PJ ήταν ιδιαίτερα δραστήρια μουσικά καθώς συμμετείχε σε διάφορα τοπικά σχήματα, με γνωστότερο τους Bologne στους οποίους έπαιζε σαξόφωνο.
Στους μουσικούς βωμούς της αρεσκείας μας έχουμε συνηθίσει να εναποθέτουμε λέξεις – κλειδιά που αναδεικνύουν τον υπερβολικό μας ενθουσιασμό για τους ήχους που εμπλουτίζουν την καθημερινότητά μας. Και μπορεί αυτή η υπερβολή να μην αντικατοπτρίζει κάποια αντικειμενική ακρίβεια και αλήθεια, αλλά ενέχει μια αίγλη υγιή και καθόλα επιτρεπτή. Έτσι, αυτή τη φορά, οι βόρειοι ήρωες και γίγαντες δυνατών ήχων δημιουργούν αρμονίες, ανεμικές διαθέσεις και ηλεκτρόνια που ανεβάζουν την καρδιά στο σημείο, όπου η κορυφή ενός βουνού αγγίζει τον ουρανό.
Αν περιμένεις τον λευκό πρίγκιπα, βγαλμένο μέσα από κάποιο παραμύθι, που θα έρθει με το άσπρο άλογο και θα σε σώσει από τα βάσανα της καθημερινότητας, τότε ο Kimi Kärki είναι ο ξανθός Φινλανδός που όχι με άλογο αλλά με μια ακουστική κιθάρα θα έρθει να σε απομονώσει από τον θόρυβο και να σου δείξει την ουσία του φολκλορικού κάλλους.
Ένα απ’ τα πιο τρομακτικά βιβλία κι ο λόγος που βρίσκεις περισσότερους κλόουν σε άσυλο παρά σε παιδικό πάρτι ξαναγίνεται viral με το περιβόητο remake. Αυτό είναι το “It” («Το Αυτό») και αυτός είναι ο νέος Pennywise. (RIP)
Ο Rembradt είναι μία από τις εμβληματικότερες μορφές στην ιστορία της τέχνης. Τα έργα του συνεχίζουν να εκπλήσσουν τους θεατές και να προβληματίζουν τους ειδικούς. Ειδικότερα, οι πολυάριθμες αυτοπροσωπογραφίες του συνιστούν το μεγαλύτερο μυστήριο της δουλειάς του σε βαθμό και επιρροή ανάλογη με της «Τζιοκόντας» του Leonardo Da Vinci.
Ο Δήμος Συκεών φιλοξενεί στο Μουσείο Προσφύγων την έκθεση φοιτητών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών με τίτλο «Από τον Καμύ στον Σαρτρ». Η εικαστική έκθεση παρουσιάζει έργα τελειόφοιτων σπουδαστών της σχολής, που προέκυψαν μέσα από τον δημιουργικό διάλογο με τα έργα «Κεκλεισμένων των Θυρών» του Sartre και «Ο ξένος» του Camus, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή της σχολής Χ. Σαββόπουλου. Η έκθεση αναδεικνύει τη βαθιά σχέση που συνδέει την τέχνη και τη φιλοσοφία.
Πιστές στο ραντεβού τους όπως κάθε Σεπτέμβρη, οι Νύχτες Πρεμιέρας ήταν εδώ για να αποχαιρετήσουν το καλοκαίρι που τελείωσε και να φέρουν το φθινόπωρο στην πόλη μαζί με μερικές σημαντικές ταινίες. Ταινίες ρεπερτορίου, επιλεγμένες μικρού μήκους, ταινίες «φεστιβαλικές» που οι Αθηναίοι δε θα είχαν διαφορετικά την ευκαιρία να δουν στις αίθουσες, επιβεβαιώνοντας τον πραγματικό ρόλο των φεστιβάλ, που δεν είναι άλλος απ’ το να προβάλλουν όλα εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που δε θα πάρουν διανομή και δε θα φτάσουν στη μικρή συνοικιακή αίθουσα και το ευρύ κοινό.
Έχοντας αφήσει πίσω μας το πιο υποτονικό και κινηματογραφικά άνυδρο καλοκαίρι των τελευταίων ετών, εισερχόμαστε αισίως σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και παραγωγική περίοδο για το σινεμά με εξαιρετικά γόνιμες ιδέες, καλπάζουσες παραγωγές και πάνω απ' όλα μερικές ιδιαίτερα στοχευμένες επανακυκλοφορίες κλασικών ταινιών. Κι όλα αυτά τα γράφω εν θερμώ, έχοντας μόλις παρακολουθήσει το τόσο κομψό και περίτεχνο “Mystery Train” του 1989, ένα από τα ωραιότερα (αν όχι το ωραιότερο) δείγματα γραφής του πιο παλαβού γκουρού του ανεξάρτητου σινεμά Jim Jarmusch, το οποίο και κυκλοφορεί πλέον σε ανανεωμένη ψηφιακά επεξεργασμένη έκδοση.
Ένας μήνας πέρασε από το Ziria Music Festival 2017 και ανυπομονούμε ήδη να φτάσει το επόμενο καλοκαίρι που θα ξαναζήσουμε τρεις μέρες μουσικής στη φιλόξενη αγκαλιά της Ζήρειας. Η διοργάνωση έβαλε και φέτος τον πήχη ψηλά και πάλι όμως κατάφερε να ξεπεράσει τις προσδοκίες, αγγίζοντας επαγγελματικά standards. Το κοινό ήταν πολύ και ενθουσιώδες. Οι μουσικοί για μιαν ακόμη φορά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των Μουσών και έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η χώρα μας διαθέτει μια εξαιρετική μουσική παραγωγή και η βεβαιότητα αυτή αποτελεί πραγματική ελπίδα για το μέλλον. Παρά το κρύο και την υγρασία που έπεφτε κάθε βράδυ, παραμέναμε μέχρι τέλους εκεί, τιμώντας αυτό που πραγματικά πιστεύουμε και αγαπάμε: Τη Μουσική! Με το τέλος του Φεστιβάλ, πήραμε μαζί μας τις αναμνήσεις του τριημέρου και παρακάτω μοιραζόμαστε μερικές από αυτές: