Η αυλαία του 58ου ΦΚΘ έπεσε προχθές, Κυριακή, στο κατάμεστο Ολύμπιον, σε μια από τις θερμότερες τελετές λήξης των τελευταίων χρόνων. Τη βραδιά άνοιξε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, φετινός καλλιτεχνικός διευθυντής και ταυτόχρονα ένας από τους πιο παλιούς φίλους του Φεστιβάλ, ενώ σύντομα παρέδωσε τη θέση του στον Ανδρέα Κωνσταντίνου, που έκλεψε τις εντυπώσεις ως Ναπολέων Σουκατζίδης στην τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τελευταίο Σημείωμα». Τα βραβεία της φετινής «πολυσυλλεκτικής» επιτροπής, με μέλη από την Παλαιστίνη, την Τσεχία, το Ιράν και τη δική μας Μαρία Ναυπλιώτου, μοιράστηκαν σε ταινίες που κέρδισαν κοινό και κριτικούς, αποδίδοντας ένα είδος καλλιτεχνικής δικαιοσύνης στους δημιουργούς που τίμησαν άλλη μια χρονιά με την παρουσία τους το Φεστιβάλ.
Άλλαι Τέχναι
Με αφορμή την εμφάνισή του στην Αθήνα, θυμόμαστε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές του συνεργασίες.
Στο τυλιγμένο από ομίχλη λιμάνι και σε ένα σχετικά γεμάτο Ολύμπιον συνεχίστηκαν οι προβολές του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρόνο, με πληθώρα ελληνικών και ξένων φιλμ σε πρώτη προβολή αλλά και με μερικές παλιές και αγαπημενες ταινίες σε επανέκδοση, το Φεστιβάλ συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας συγκινεί, σαν μια διακριτική υπενθύμιση κάθε Νοέμβρη μιας αγάπης που δεν λέει να σβήσει, της αγάπης για το καλό σινεμά.
Ο Auguste Rodin είναι, αναμφίβολα, ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες στην ιστορία της δυτικής τέχνης, αποτελώντας το μεταίχμιο μεταξύ ακαδημαϊκής και μοντέρνας γλυπτικής. Η δράση του ήταν παράλληλη με την έκρηξη του ιμπρεσιονισμού στη Γαλλία και μετέπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη, δίνοντας ως αποτέλεσμα ιδιαίτερη έμφαση στην κίνηση, την έκφραση και το συναίσθημα των γλυπτών του.
Με τους καλύτερους οιωνούς διήνυσε το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην πόλη της Θεσσαλονίκης το πρώτο του Σαββατοκύριακο, με τις αίθουσες γεμάτες και τον κόσμο να σχηματίζει ουρές στο εκδοτήριο της Αριστοτέλους. Παραδοσιακά, οι παλιοί φίλοι του Φεστιβάλ συναντήθηκαν στις γνωστές τους θέσεις στους εξώστες του Ολύμπιον ενώ το νεαρότερο κοινό προτίμησε τις Αποθήκες 1 και Δ στο λιμάνι, όπου χτυπάει κάθε χρόνο η καρδιά της Αγοράς. Αυτές είναι οι ταινίες που είδαμε και ξεχωρίσαμε το πρώτο σαββατοκύριακο του Φεστιβάλ.
Ο Στίβεν Μέρφι είναι ένας καρδιοχειρουργός που φαινομενικά έχει τα πάντα: οικονομική άνεση, όμορφη τετραμελή οικογένεια, επαγγελματική αναγνώριση. Έχει μάλιστα και υπό την προστασία τον Μάρτιν, έναν ψυχικά διαταραγμένο έφηβο. Μεταξύ τους έχουν μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς ο Στίβεν είχε χειρουργήσει τον πατέρα του Μάρτιν. Μια επέμβαση από την οποία αυτός δεν επέζησε. Όσο όμως ο Μάρτιν εισχωρεί όλο και παραπάνω στον Οίκο του Στίβεν, οι δεσμοί της οικογένειας υφίστανται ανυπολόγιστη ζημιά, καθώς αποκαλύπτεται ότι αληθής πρόθεση του νεαρού είναι η εκδίκηση για τον αδικοχαμένο πατέρα του.
Testről és lélekről ή αλλιώς: τι μουσική θα έβγαζε μια παγωμένη λίμνη
Η 6η Biennale της Θεσσαλονίκης που διεξάγεται μέχρι και τις αρχές του 2018 παρουσιάζει έργα τέχνης σε πολλούς σημαντικούς, ιστορικούς χώρους της πόλης, αποτελώντας μία οργάνωση σφιχτά δεμένη με τον καλλιτεχνικό ιστό της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ αυτών των χώρων είναι το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο λιμάνι, η Αγιορείτικη Εστία, το Αλατζά Ιμαρέτ και το ινστιτούτο Goethe της Θεσσαλονίκης, χώροι που διαχρονικά αποδεικνύουν τη κοντινή σχέση που έχουν με το κοινό και τους δημιουργούς.
Makena. Αυτό θα μπορούσε να είναι το όνομα ενός Σουηδού οδηγού στο ράλι Ντακάρ, που διαθέτει έναν τρόπο οδήγησης διαφορετικό από κάθε άλλον, αφού το αμάξι του μοιάζει περισσότερο να πετάει παρά να πατάει στη γη. Θα μπορούσε να είναι το όνομα ενός Ιάπωνα συγγραφέα και ζωγράφου, ο οποίος μέσα από τις λέξεις και τις πινελιές του μοιάζει με ουράνιο καλλιτέχνη που δεν έχει επαφή με τα γήινα. Όμως, κανένα από τα δύο δεν ισχύει. Το όνομα Makena είναι ο ηχητικός έρωτας που συστήθηκε στο κατώφλι ενός δισκάδικου.
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που αυτές τις μέρες ζουν και αναπνέουν στην αναμονή και τη μαγική περίοδο των πρώτων εντυπώσεων για το καινούριο Converge album. Το ξέρω, επειδή είμαι ένας από αυτούς. Ο καθένας από αυτούς, έχει το δικό του προσωπικό λόγο να εκτιμά τους αμερικανούς μαστορες του hardcore. Ο δικός μου λόγος ήταν πάντα η progressive αντίληψη που τους ξεχώρισε από την υπόλοιπη σκηνή πάνω από μια δεκαετία πριν. Γιορτάζοντας λοιπόν την κυκλοφορία αυτή, έχουμε εδώ ένα playlist με δυναμική και progressive μουσική, από αυτές που κάνουν τις εβδομάδες ενδιαφέρουσες και περιπετειώδεις. Volume Up!