H Βαλέρια είναι μια εγκυμονούσα δεκαεπτάχρονη η οποία ζει με τη μεγαλύτερη αδερφή της και διατηρεί μια αγνή σχέση με τον πατέρα του κυοφορούμενου. Ούσα απομακρυσμένη από τη μητέρα της, την γοητευτική Αμπρίλ, επιθυμεί να κρατήσει κρυφή από αυτήν την εγκυμοσύνη της. Η αδερφή της όμως δεν καταφέρνει να κρατήσει το μυστικό και έτσι η Αμπρίλ έρχεται στο σπίτι των κοριτσιών προκειμένου να φροντίσει την κόρη της και εν συνεχεία την εγγονή της. H μητρική παρουσία αποδεικνύεται ιδιαίτερα τοξική για τα κορίτσια και ιδιαίτερα για τη Βαλέρια, που συχνά βλέπει τη μητέρα της να παρουσιάζεται ιδιαίτερα επεμβατική.
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
To Release Radar είναι ένας καλός φιλαράκος – για την ακρίβεια είναι ένας αλγόριθμος που έρχεται κάθε φορά ανανεωμένος, δυνατός, ακμαίος και ορμητικός σαν το ιππικό στα παλιά western. Πέρασαν πολλές εβδομάδες που δεν είχα αναφερθεί στην εβδομαδιαία λίστα του Spotify. Κάποιοι Σουηδοί έκαναν ένα εντυπωσιακό step up στο game τους με τις λίστες και άρχισαν να με βομβαρδίζουν (κι εσάς φαντάζομαι) με Release Radars, με Throwback Thursdays, με New Music Fridays, με 6 διαφορετικά Daily Mix κάθε πρωί και γενικά τόσες playlist προτάσεις που το πρόβλημα είναι πια οι μόνο 24 ώρες της ημέρας. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω, κάνουμε σύμμαχο τον χρόνο – και ο καλός φιλαράκος επέστρεψε τη στιγμή που μου έλειψε.
Στις 21 Αυγούστου 2015, τρεις νεαροί Αμερικάνοι που επέβαιναν στο τρένο που πραγματοποιούσε το δρομολόγιο Άμστερνταμ – Παρίσι, μετατράπηκαν, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, από απλοί καθημερινοί άνθρωποι σε ήρωες που απέτρεψαν ένα βαρβάτο μακελειό. Ο Spencer Stone, εκπαιδευόμενος διασώστης της Αμερικάνικης Αεροπορίας, ο Alek Skarlatos, μέλος της Εθνοφρουράς του Όρεγκον και ο σπουδαστής Anthony Sadler, που ουδεμία σχέση είχε με οτιδήποτε στρατιωτικό, εξουδετέρωσαν έναν πάνοπλο Μαροκινό φονταμενταλιστή, ακριβώς προτού αυτός ανοίξει πυρ και αρχίσει να σκορπά πτώματα δεξιά κι αριστερά.
O Scott Cooper κάνει ταινίες για καλούς (κατά βάθος) άντρες. Συχνά πυκνά παραιτημένους-συμβιβασμένους ή παραστρατημένους (ή και τα δύο), εξαρτημένους απ’ τη βία, ηθικά χρεοκοπημένους, σύμφωνοι. Όμως ο έντιμος (ως προς τις αρχές του), βασανισμένος και παρεκκλίνων τύπος είναι το θέμα του (o Jeff Bridges στο “Crazy Heart”, o Christian Bale στη «Σκουριασμένη Πόλη», κείνο το «Ανίερη Συμμαχία» με τον Johnny Depp δε θέλω καν να το θυμάμαι). Είναι ενδιαφέροντες οι συγκεκριμένοι τύποι; Στο περίπου, θα ‘λεγε κανείς. Κυρίως εξ όσων συμβαίνουν γύρω τους (των καταστάσεων που τους περιβάλλουν) – λιγότερο (οι ίδιοι) ως χαρακτήρες, περισσότερο βάσει αντιδράσεων και συμπεριφοράς.
Ο Υπαρξισμός είναι μία φιλοσοφική επανάσταση που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα και γιγαντώθηκε τον 20ο, με τον απόηχό του να είναι ακόμη ζωντανός. Πρόκειται για μία γραμμή σκέψης που προβάλλει την ύπαρξη και τη συνείδηση του ανθρώπου, εστιάζοντας στο ότι το κάθε άτομο πρέπει να προσδιορίσει και να χαρίσει νόημα στον εαυτό του και τον κόσμο. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, που κυριάρχησαν στο τοπίο της Ευρώπης του 20ού αιώνα και η φρικαλεότητά τους ξεγύμνωσε το παράλογο της κοινωνίας του ανθρώπου, αποτέλεσαν ταφόπλακα για πολλές κοσμοθεωρίες, αλλά χάρισαν δυναμική πνοή στον Υπαρξισμό αναδεικνύοντάς τον σε μία από τις κυρίαρχες θεωρίες του 20ού αιώνα. Αναπάντεχα, εικαστικοί καλλιτέχνες εξέφρασαν με τη δική τους οπτική τις ιδέες του Υπαρξισμού και από αυτήν τη διαδικασία γεννήθηκαν μερικοί από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς του αιώνα που μας πέρασε, ενώ πολλοί συμπορεύτηκαν ακούσια από τα τέλη του 19ου αιώνα και έπειτα.
Για πρωινά που θέλουν χρώματα, για νύχτες που θέλουν άστρα, για πρόσωπα που φέρουν ανησυχίες και θέλουν διεξόδους, η Melentini βάζει ήχο στη ζωή και ελκύει τη ζωή μέσα από τον ήχο.
Διανύουμε αναμφισβήτητα μία από τις πλέον γόνιμες και δημιουργικές κινηματογραφικές περιόδους των τελευταίων ετών, η οποία και μας εφοδιάζει μ’ ένα συνεχώς αυξανόμενο πλεόνασμα αξιόλογων και ελκυστικών καλλιτεχνικών έργων. Η αφθονία φυσικά αυτή επεκτείνεται με ανάλογο τρόπο και στον κινηματογραφικό Τύπο (έντυπο και διαδικτυακό) κι ως εκ τούτου είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα έχετε διαβάσει πάρα πολλά σχετικά με την καινούργια ταινία του εκκεντρικού Μεξικανού Guillermo del Toro, το θαυμάσιο “The Shape of Water” που ξεκίνησε να προβάλλεται από την προηγούμενη εβδομάδα και στις ελληνικές αίθουσες. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη και με τη μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ψυχραιμία και νηφαλιότητα, θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να τολμήσω να γράψω δυο τρεις κουβέντες γι’ αυτό το πραγματικά εξαίσιο έργο, με τη φιλοδοξία να ξεκαθαρίσω κάπως τα πράγματα για όσους τελευταίους δεν έχουν προλάβει να δουν την ταινία.
Η Liliana Porter τοποθετεί προσεκτικά επιλεγμένες μινιατούρες σε μονοχρωματικά πλαίσια, που «ελεύθερα» αφηγούνται παραμύθια και ιστορίες που πραγματεύονται μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα και συναισθηματικές καταστάσεις.
Για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ανατρέχουμε στις ιστορίες αγάπης που μας έκαναν να δακρύσουμε ή να γελάσουμε μέσα στη σκοτεινή αίθουσα του σινεμά.
Στη σειρά Perspective, η Suzanne Saroff δημιουργεί κατακερματισμένες και ασύμμετρες εικόνες φαγώσιμων, όπως αυτά φαίνονται μέσα από δοχεία γεμισμένα με νερό και γυάλινα αντικείμενα.