Το έχουμε τυπωμένο στο μυαλό μας σαν περιθωριακή συμπεριφορά. Σαν παθογένεια της αστικής τέχνης. Οι τσαμπουκάδες μεταξύ μουσικών προσφέρονται στην καλύτερη σαν αντικείμενο κουτσομπολιού, στη χειρότερη σαν ένδειξη της rock κατάπτωσης. Προφανώς, επειδή εκείνοι είναι που τα κάνουν αυτά. Είναι πασίγνωστο, οι ροκάδες τρώγονται σαν τα σκυλιά. Blackmore – Gillan, Axl Rose – Slash, Waters – Gilmour, Von Karajan – Sviatoslav Richter. Ει, περίμενε, ποιος;
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Spoiler Alert: Η σειρά που κρατάει ψηλά το λάβαρο του Netflix καθήλωσε για ακόμη μια χρονιά εκατομμύρια τηλεθεατές στους δέκτες τους. Η 3η σεζόν του “House of Cards” προβλήθηκε με το γνωστό «μαραθωνικό» τρόπο. Με παρόμοιο τρόπο το είδαν και οι απανταχού φαν. Όλα τα επεισόδια καταναλώθηκαν αυτόματα και βουλιμικά. Τι αίσθηση μας άφησε όμως η 3η σεζόν; Τα συναισθήματα είναι μεικτά. Αυτή η σεζόν δίχασε αρκετούς και συζητήθηκε από ακόμα περισσότερους. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι η καλύτερη και συνάμα η χειρότερη της σειράς.
Το Rococo είναι μια σειρά που αντλεί την έμπνευσή της από τη ζωή, τη μόδα, τους κήπους και τα μοτίβα της υψηλής κοινωνίας του 18ου αιώνα. Ακολουθώντας την αισθητική της περιόδου, είναι μια αισθησιακή, παιχνιδιάρικη και φανταχτερή σειρά.
Οι ταινίες του Ούλριχ Ζάιντλ αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης στο Φεστιβάλ που μόλις τελείωσε. Ο εκκεντρικός και ταλαντούχος Αυστριακός σκηνοθέτης μίλησε στο cinedogs.gr.
Και όμως, το εμπόριο πετρελαίου θέρμανσης στη Νέα Υόρκη του 1981 ήταν μια δουλειά γεμάτη κινδύνους και δολοπλοκίες! Aρκετές, ώστε o ταλαντούχος J.C.Chandor να εμπνευστεί και να υλοποιήσει το «Στα Χρόνια της βίας», όχι όμως και για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για 125 ολόκληρα λεπτά. Και αυτό είναι σίγουρα κρίμα για μια ταινία με κατά τ’ άλλα, ξεκάθαρη αισθητική, δυνατές ερμηνείες και πολλή, πολλή, τροφή για σκέψη.
Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση σκηνοθέτη. Είναι μια περίπτωση τραχιά και σκληρή, που γδέρνει όλα τα ενστικτώδη αντανακλαστικά του θεατή. Τη ροπή μας για «φυσιολογικότητα». Την απροθυμία μας για παρεκκλίσεις. Την υποδόρια ανάγκη μας για ένα θέαμα που κινείται εντός προκαθορισμένων ορίων. Για εκπλήξεις που δεν είναι ποτέ ολότελα αιφνιδιαστικές, για παραδοξότητες που είναι εν τέλει διαχειρίσιμες, για σοκ που είναι ελεγχόμενα.
Όταν ακούσεις για πρώτη φορά κάποια από τα τραγούδια του Ledge Fortcher, αυτού του απίστευτου μουσικού από τη Θεσσαλονίκη, είναι αδύνατον να μην κολλήσεις. Μουσικές ατμοσφαιρικές και σκοτεινές που σου υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν ακόμα καλλιτέχνες σε αυτή την πόλη και σε αυτή τη χώρα που δημιουργούν ωραία πράγματα.
Η ταινία αποτελεί συνέχεια της επανεκκίνησης της σειράς που έλαβε χώρα το 2011 και κατά κοινή ομολογία αποδεικνύεται άξιος κληρονόμος ενός ήδη επιτυχημένου εγχειρήματος.