Κάρπαθος
Άλλαι Τέχναι
"Σχεδίαζε τα πάντα!" - Emilio Vedova
Το Dada, ως μια πρωτοπόρος και καινοτόμος ρήξη για τα δεδομένα της τέχνης εισήγαγε νέα δεδομένα που διαμόρφωσαν τους καλλιτεχνικούς κανόνες. Οι καλλιτέχνες του 20ού αι. ανέπτυξαν την πεποίθηση πως η τέχνη και η καθημερινή ζωή έπρεπε να είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, καθώς και ότι η τέχνη με την τεχνολογία πρέπει να σχετίζονται άμεσα ως επιστημονικές έννοιες. Η αδυσώπητη ιδέα ότι τα μαζικά παραγόμενα εμπορικά αντικείμενα θα μπορούσαν να θεωρηθούν έργα τέχνης, απλώς και μόνο από την επιλογή τους από τον καλλιτέχνη, οδηγούσε σε ακραίες συνέπειες τόσο για τους κριτικούς όσο και για τους θεατές. Το κείμενο αυτό θα εξετάσει τον ρόλο του πραγματικού αντικειμένου στο Dada, τη διάκρισή του από το συμβολικό αντικείμενο και πώς οι καινοτομίες των αναρχομηδενιστικών εκπροσώπων του κινήματός του επηρέασαν το σουρεαλιστικό κίνημα αρχικά και τη μεταμοντέρνα τέχνη αργότερα.
O SupaKitch γεννήθηκε στο Παρίσι το 1978 και σχεδόν από πολύ νωρίς έδειξε την αγάπη του για τα ιαπωνικά κόμικς μάνγκα και την χιπ χοπ κουλτούρα και το παραπάνω δίπτυχο σε συνδυασμό με τη μουσική τον οδήγησαν στην τέχνη του δρόμου, κοινώς το street graffiti.
O Maurizio Bianchi δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Πρόκειται για έναν από τους πρωτοπόρους της industrial σκηνής.
Spoiler Alert: Επιτέλους, η αναμονή του κοινού ανταμείφθηκε, καθώς η νέα αρχή, η «φυγή προς τα εμπρός» που επιχειρήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, ακολουθήθηκε από το πρώτο πραγματικά σπουδαίο επεισόδιο. Η ένταση και η ατμόσφαιρα που μας έδωσε ο Miguel Sapochnik, σκηνοθέτης της καλύτερης φετινής στιγμής του “Game of Thrones” (του “Hardhome”, που βαθμολογείται με το εξωπραγματικό 9.9 [!] από τους χρήστες του imdb) αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη ενόψει της ολοκλήρωσης της δεύτερης σεζόν.
Δύο ξεχωριστές συναυλίες στο μαγευτικό τοπίο του Santorini Arts Factory. 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου 2015
Μετά τον τεράστιο ντόρο που ξεσήκωσε το Gone Girl, ήταν μάλλον αναμενόμενο πως η επόμενη ταινία που θα βασιζόταν σε μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν θα είχε το όνομά της ως βασικό της διαφημιστικό ατού. Ακόμη όμως κι όταν τα υλικά είναι γευστικά, αν ο μάγειρας είναι μέτριος, το πιάτο θα βγει άνοστο. Όπως δηλαδή συνέβη και στην περίπτωση του Dark Places (που προηγήθηκε λογοτεχνικά του Gone Girl, όντας το δεύτερο χρονολογικά μυθιστόρημα της Φλιν), το οποίο κλήθηκε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, όχι ένας Ντέιβιντ Φίντσερ, αλλά ο, μάλλον νερόβραστος, Ζιλ Πακέ Μπρενέρ, ο οποίος κατέληξε δυστυχώς να αφήσει στην άκρη το ψαχνό και να κρατήσει μόνο τη φλούδα.