Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin
Η κοινωνική εφηβική μοίρα έχει ξεβράσει τον Μάικ και τον Τσικ σε μία αβάσταχτη καλοκαιρινή μοναξιά κι επειδή όπως γνωρίζουμε, όμοιος ομοίω αεί πελάζει, οι δυο απόκληροι γίνονται φίλοι και, σε χρόνο dt, συνοδοιπόροι. Τυπικός προορισμός τους, όπως έχουν ανακοινώσει στους εαυτούς τους, η περιοχή της Βλαχίας, στη Ρουμανία, όπου κατοικεί (;) ένας παππούς του Τσικ. Ουσιαστικός προορισμός τους, κατά κυριολεξία σχεδόν, η μέση του πουθενά, στοιχείο που ολίγον τι χάνεται στη μετάφραση. Διότι η λέξη “Walachei” στα Γερμανικά, πέρα από το ότι σημαίνει Βλαχία, αποτελεί κομμάτι της έκφρασης “mitten in der Walachei”, η οποία μεταφράζεται ως «στη μέση του πουθενά». Οι δυο ανήλικοι παράνομοι φυγάδες ξεκινούν, λοιπόν, με ένα κλεμμένο αμάξι την περιπέτεια της ζωής τους, ακολουθώντας το γενικό πρόσταγμα «στον νότο», αλλά έχοντας την (ανύπαρκτη) πυξίδα τους στραμμένη προς μία ανάσα ελευθερίας και ζωής.
Θα ακολουθήσουν τους παράδρομους, τους ξέμπαρκους χωματόδρομους, θα διαβούν δάση, έλη και χωράφια, θα συνεχίσουν να πηγαίνουν ευθεία, όποιο κι αν είναι το εμπόδιο που θα συναντήσουν στο διάβα τους. Θα διασταυρωθούν με ανθρώπους αλλόκοτους και παράξενους, σχεδόν αποκυήματα της φαντασίας τους, περίπου σαν χειροπιαστή απόδειξη ότι αυτή η διαδρομή κινείται εκτός ορίων του φυσιολογικού κόσμου. Θα διασχίσουν λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα, όντας παντελώς χαμένοι στην Ανατολική Γερμανία, αλλά ο στόχος της Γης της Επαγγελίας που ακούει στο όνομα Βλαχία, δεν θα ατονίσει, δεν θα φθαρεί, δεν θα ξεψυχήσει ποτέ μέσα τους.
O Akin μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το best seller “Tschick” (όπως είναι και ο original γερμανικός τίτλος της ταινίας) του Γερμανού συγγραφέα Wolfgang Herrndorf και πλάθει μία ιστορία ενηλικίωσης, μπολιασμένη με το σπιρτόζικο και αλέγρο στιλ που τον καθιέρωσε στις σινεφίλ συνειδήσεις. Και η ταινία του καταλήγει να μοιάζει με το ταξίδι των ηρώων του. Είναι κεφάτη, χωρίς ποτέ να γίνεται τρομερά αστεία, είναι συμπαθής και τρυφερή, αλλά κινείται μονίμως στη λωρίδα ασφαλείας. Υπό μία έννοια, το Βερολίνο, αντίο είναι σαν να λοξοδρομεί ασταμάτητα, σαν να αποφεύγει να πάρει το ρίσκο να πρωτοτυπήσει εμφατικά, σαν να αρκείται στα κεκτημένα της αυτοφυούς γοητείας μίας ταινίας εφηβικής φυγής. Εντούτοις, καθόλη την πορεία, διατηρεί τον χτύπο της καρδιάς της σφριγηλό, μα κυριότερα, αρνείται πεισματικά να λιγοψυχήσει εμφατικά στο τέλος.
Όχι μόνο επειδή αρνείται να παραδοθεί σε οποιοδήποτε αφελές happy end, αλλά επειδή, έστω και λίγο (ή και αρκετά) αδέξια, αμήχανα κι ανορθόδοξα, μπλέκει τα άσχημα με τα ωραία, όπως συμβαίνει ασταμάτητα και αλύπητα στη ζωή. Και τολμά να διαχειριστεί και να ιεραρχήσει όλα τα δυσάρεστα. Άλλα καταλήγουν σε μελανιές και μία παντοτινή φυγή, άλλα καταλήγουν σε ένα μεθυσμένο υποβρύχιο χορό. Θα μπορούσε να είναι και καλύτερα, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα, είναι αυτό που είναι και τίποτα παραπάνω.
Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin
Μεταφρασμένος τίτλος: «Βερολίνο, Αντίο»
Είδος: Κωμωδία, Δράμα, Οικογενειακή
Διάρκεια: 93'
*Aναδημοσίευση από το cinedogs.gr, κινηματογραφικό συνεργάτη του Artcore magazine
