Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 189 articles :: 189

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 2 / 4

εμφάνιση ανά σελίδα :

09.05
2017

Vertigo, του Alfred Hitchcock

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Vertigo, του Alfred Hitchcock)
Με αφετηρία το 1952, κάθε δέκα χρόνια διοργανώνεται μία ψηφοφορία από το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό Sight and Sound, με σκοπό τον σχηματισμό μιας λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μαντέψτε ποια ταινία θα φιγουράρει στο νούμερο ένα του σχετικού καταλόγου μέχρι το 2022…

Τα πολλά θέλγητρα του “You Were Never Really Here”…

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα πολλά θέλγητρα του “You Were Never Really Here”…)
Ο Jonny Greenwood των Radiohead έχει πλέον να επιδείξει πολλά γαλόνια στον τομέα των κινηματογραφικών scores και, όπως κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, ετοιμάζεται να προσθέσει ένα ακόμη στο παλμαρέ του. Ο Greenwood έχει ήδη «ντύσει» μουσικά τις ταινίες του Paul Thomas Anderson “There Will Be Blood” (2007), “The Master” (2012), “Inherent Vice” (2014), καθώς και το επερχόμενο “Phantom Thread”, που σηματοδοτεί την επανένωση του Paul Thomas Anderson με τον Daniel Day-Lewis, μία δεκαετία μετά το «Θα χυθεί αίμα». Ο Greenwood, πέρα από τη σταθερή του συνεργασία με με τον Anderson, καθ’ όπως φαίνεται, αποκτά και μία δεύτερα σταθερά στον χώρο των κινηματογραφικών scores.
25.04
2017

Life, του Daniel Espinosa

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)
Το ερώτημα του κατά πόσο είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν είναι μεν πρόσφατο ως προς το σκέλος της επιστημονικής του διερεύνησης, αλλά στην ουσία του έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από την πρώτη σχεδόν μέρα της ύπαρξής του. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε μία τραμπάλα διττού φόβου, αναρωτιόμαστε ασταμάτητα για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, νιώθοντας συγχρόνως έξαψη και τρόμο μπροστά σε μία τέτοια ιδέα. Από τη μία, η ανακούφιση μίας δυσβάσταχτης μοναξιάς και ενός αφόρητου φορτίου. Αν είναι μονάχα ο δικός μας πλανήτης ευλογημένος με το δώρο της ζωής, ξαφνικά μετατρέπεται σε ασήκωτο ηθικό χρέος η προάσπιση και εκμετάλλευση αυτού του δώρου, με την ανθρωπότητα να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο όσον αφορά αυτό το καθήκον.

Marion Cotillard, Mathieu Amalric και Charlotte Gainsbourg στην πρεμιέρα των Καννών!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Marion Cotillard, Mathieu Amalric και Charlotte Gainsbourg στην πρεμιέρα των Καννών!)
Ο Γάλλος σκηνοθέτης Arnaud Desplechin -στον οποίο είχε πραγματοποιήσει αφιέρωμα το προπέρσινο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- είναι σταθερός θαμώνας του φεστιβάλ των Καννών (με αρκετές συμμετοχές στο Διαγωνιστικό Τμήμα, ενώ η προηγούμενη ταινία του, «Τα χρυσά μας χρόνια» (“Trois souvenirs de ma jeunesse”), συμμετείχε στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών») και στην επερχόμενη επετειακή 70η διοργάνωση θα έχει την τιμή να «ανοίξει» το Φεστιβάλ, με τη νέα του ταινία.
11.04
2017

Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin)
O Fatih Akin, μετά την ταινία «Η Μαχαιριά» (“The Cut”, 2014), για το Ολοκαύτωμα των Αρμενίων, η οποία ήθελε να φτάσει ώς το κόκαλο, αλλά ακουμπούσε μονάχα ξώφαλτσα και επιδερμικά, επιστρέφει σε μία γνώριμη χαλαρή διάθεση. Αυτή που είχε γεννήσει τις μεγάλες του επιτυχίες “Soul Kitchen” (2009) και “Head-On” (2004) και στην οποία δείχνει να κινείται με χάρη και επιδεξιότητα. Βασικοί του ήρωες δύο ανήλικοι κοινωνικοί παρίες, οι μόνοι απόντες από το καλοκαιρινό πάρτι της βασίλισσας του σχολείου. Από τη μια, ο Μάικ, ένα ευαίσθητο, αόρατο και -όπως έχει πείσει τον εαυτό του- βαρετό αγόρι, με μία αλκοολική μητέρα με την οποία αλλήλο-αγαπιούνται και έναν παντελώς ψυχρό και αδιάφορο πατέρα. Από την άλλη, ο Τσικ, ένας μετανάστης αδιευκρίνιστης καταγωγής, με ρίζες που διακλαδώνονται στο πουθενά, και εμφάνιση -ιδίως ενδυματολογική- που προκαλεί αυτόματα τη χλεύη.
11.04
2017

Σφαγείο νούμερο πέντε: Η λευκή σελίδα της φρίκης

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σφαγείο νούμερο πέντε: Η λευκή σελίδα της φρίκης)
Ο Kurt Vonnegut γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1922 στην Ιντιανάπολις των ΗΠΑ και άφησε την τελευταία του πνοή μία μέρα σαν κι αυτή, ακριβώς πριν από μία δεκαετία. Το 1943, οι φτωχές ακαδημαϊκές επιδόσεις, καθώς και ένα σατιρικό άρθρο στην εφημερίδα του πανεπιστημίου του Κορνέλ, το οποίο θεωρήθηκε ανάρμοστο, κόστισαν στον Vonnegut τη φοιτητική του ιδιότητα. Το Περλ Χάρμπορ είχε στο μεταξύ επισπεύσει την πλήρη εμπλοκή των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Vonnegut βρέθηκε σχεδόν από τη μία στιγμή στην άλλη στο μέτωπο της Γαλλίας, όπου αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη των Αρδενών από τα ναζιστικά στρατεύματα, το 1944. Ως αιχμάλωτος πολέμου, ο Vonnegut μεταφέρθηκε στην πόλη της Δρέσδης και έζησε από πρώτο χέρι τον ανηλεή και βάρβαρο βομβαρδισμό της από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, στις 13-15 Φεβρουαρίου 1945.
04.04
2017

In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)
Στις 14 Ιουλίου 2015, o Arthur Cave , ο ένας από τους δυο γιους που είχε αποκτήσει ο Nick Cave με το πρώην μοντέλο Susie Bick, βρήκε τραγικό θάνατο, πέφτοντας από ένα γκρεμό στο Μπράιτον της Αγγλίας, ευρισκόμενος –όπως έχει εμμέσως επιβεβαιωθεί- υπό την επήρεια ουσιών. Εκείνη την εποχή, ο σκοτεινός πρίγκιπας ηχογραφούσε το δέκατο έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος Nick Cave and The Bad Seeds, με τίτλο “Skeleton Tree”. Παρόλο που το μεγαλύτερο τμήμα του άλμπουμ είχε ήδη ηχογραφηθεί, ο Cave, με τη βοήθεια των συνεργατών του, ενέταξε το συναίσθημα της σοκαριστικής οδύνης στους στίχους και τη γενικότερη αύρα του “Skeleton Tree”, το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα στο μυαλό του κοινού με αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

Ο Louis Garrel είναι ο Jean-Luc Godard!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Louis Garrel είναι ο Jean-Luc Godard!)
Την ίδια στιγμή που ο ακούραστος Jean-Luc Godard ετοιμάζει την επόμενη ταινία του, η οποία θα φέρει τον τίτλο “Image et Parole” («Εικόνα και Λόγος», ελληνιστί) και θα εκτυλίσσεται στη Μέση Ανατολή, μία ταινία με κεντρική φιγούρα τον Πάπα της nouvelle vague ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες.

Πρώτο (και ανατριχιαστικό) trailer για το “It” του Stephen King!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πρώτο (και ανατριχιαστικό) trailer για το “It” του Stephen King!)
Το 1986, όταν ο Stephen King εξέδωσε το μυθιστόρημα «Το Αυτό» (“It”), αυτές οι 1.138 σελίδες υποβόσκοντος τρόμου και υπανικτικής απειλής δεν μπόρεσαν να τρυπώσουν στις καρδιές του mainstream αναγνωστικού κοινού του διάσημου συγγραφέα. To “It” αγαπήθηκε παθολογικά από τους ούτως άλλως λάτρεις της γραφής του King, αλλά δεν κατέστη –παρά την περί του αντιθέτου κοινή πεποίθηση- άμεσα pop icon της εποχής του. Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πάντως, δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος, καθώς μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1990, η τηλεοπτική μεταφορά του (σε 2 επεισόδια – τηλεταινίες, συνολικής διάρκειας 192 λεπτών) στο δίκτυο ABC γνώρισε τεράστια απήχηση και συνέδραμε στη μαζική του αποδοχή.

Tom Hardy – Andrew Dominik – Ridley Scott, στο πολεμικό δράμα “War Party”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Tom Hardy – Andrew Dominik – Ridley Scott, στο πολεμικό δράμα “War Party”!)
O γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία, αλλά με αμερικανικές ρίζες, σκηνοθέτης Andrew Dominik δεν συγκαταλέγεται στα ονόματα πρώτης γραμμής (και αναγνωρισιμότητας) του Χόλιγουντ. Εντούτοις, ό,τι έχει σκηνοθετήσει μέχρι τώρα, δεν φείδεται ποιότητας, στιλ και προσωπικής ματιάς. Από το καλτ προδιαγραφών ντεμπούτο του “Chopper” (2006) και το λυρικό γουέστερν “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford” (2007) μέχρι το αεράτο και σαρκαστικό νεό-νουάρ “Killing Them Softly” (2012) και το πρόφατο ντοκιμαντέρ για τον “Νικ Κέιβ One More Time With Feeling” (2016).

Το In-Edit (30/3-5/4) για τέταρτη σερί χρονιά στη Θεσσαλονίκη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το In-Edit (30/3-5/4) για τέταρτη σερί χρονιά στη Θεσσαλονίκη!)
Το 2003, στη Βαρκελώνη, έγινε η όμορφη αρχή. Δόθηκε το εναρκτήριο λάκτισμα του In-Edit Festival και το παροπλισμένο genre του μουσικού ντοκιμαντέρ βγήκε από την αφάνεια και ήρθε στο προσκήνιο. Έκτοτε, το In-Edit έχει διοργανωθεί σε περισσότερες από δεκαπέντε πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο, μετατρέποντας τη μουσική σε είδος πρώτης κινηματογραφικής ανάγκης.

Μία θρυλική ανολοκλήρωτη ταινία του Orson Welles βρίσκει τον δρόμο της μετά από 40 χρόνια!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία θρυλική ανολοκλήρωτη ταινία του Orson Welles βρίσκει τον δρόμο της μετά από 40 χρόνια!)
Στις 10 Οκτωβρίου του 1985, ο θάνατος επισκέφτηκε το κατώφλι του Orson Welles, στερώντας του μια για πάντα τη δυνατότητα να ολοκληρώσει οποιοδήποτε από τα πολλά ημιτελή πρότζεκτ, που είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, συνήθως για λόγους ελλιπούς χρηματοδότησης ή αγεφύρωτων διαφωνιών με τους παραγωγούς. Μία ταινία στην οποία ο Welles είχε δοθεί ολόψυχα, και η οποία δεν κατόρθωσε να βρει ποτέ τον δρόμο προς τις σκοτεινές αίθουσες υπήρξε και το “The Other Side of the Wind”, το οποίο ο Welles γύριζε επί έξι ολόκληρα συναπτά έτη, μεταξύ 1970 και 1976!
13.03
2017

La Double Vie De Véronique, του Krzysztof Kieslowski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Double Vie De Véronique, του Krzysztof Kieslowski)
Η Βερόνικα ζει στην Πολωνία. Εργάζεται σε ένα μουσικό σχολείο και ετοιμάζεται για την πρώτη της παράσταση όπερας. Η φωνή της είναι μία δίοδος προς το Θείο. Μία σκάλα που ανεβαίνει ως τους Ουρανούς και εξαφανίζεται. Ένα μέσο εξαΰλωσης, ένα θανατερό χάρισμα αθανασίας. Μία σπονδή του σώματος στην ψυχή.
09.03
2017

Camille Claudel 1915, του Bruno Dumont

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Camille Claudel 1915, του Bruno Dumont)
Η Γαλλίδα γλύπτρια Camille Claudel [Καμίγ (και σίγουρα όχι Καμίλ) Κλοντέλ] (1864-1943) υπήρξε για περισσότερο από μία δεκαετία μοντέλο, μαθήτρια, μούσα και ερωμένη του περίφημου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν. Με το πέρας της θυελλώδους σχέσης τους, η Claudel αυτονομήθηκε καλλιτεχνικά και ξεκίνησε να εκθέτει τα δικά της έργα στα τέλη του 18ου αιώνα ως και τις αρχές του 19ου. Εκείνη τη χρονική περίοδο, εμφάνισε τα πρώτα δείγματα ψυχολογικών διαταραχών και απομόνωσης, τα οποία εντάθηκαν τα προσεχή χρόνια. Το 1913, λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της και κατόπιν προτροπής του ποιητή αδερφού της, Paul Claudel, εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική. Η Camille Claudel έμελλε να περάσει τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής της μεταξύ ασύλων και κλινικών, καθώς όλες οι απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια που απηύθυνε προς την οικογένειά της, έπεσαν στο κενό.

Ο Steven Spielberg ετοιμάζει νέα ταινία, με τους Tom Hanks και Meryl Streep!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Steven Spielberg ετοιμάζει νέα ταινία, με τους Tom Hanks και Meryl Streep!)
Στις 18 Ιουνίου 1971, η εφημερίδα Washington Post ξεκίνησε να δημοσιεύει μία σειρά άρθρων, τα οποία είχαν ως βάση τη μελέτη του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, που έχει μείνει γνωστή με το όνομα “Pentagon Papers”. Τα Pentagon Papers αποτελούσαν μία διεξοδικότατη καταγραφή της αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, την περίοδο 1945-1967, και περιείχαν ποικίλες αποκαλύψεις που δεν είχαν ποτέ δει το φως της δημοσιότητας, όπως αθέμιτες ενέργειες κλιμάκωσης της έντασης και κινήσεις προπαγάνδας από πλευράς της αμερικανικής ηγεσίας.

To “Deadpool 2” έχει teaser και αναμένεται εξίσου απολαυστικό!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (To “Deadpool 2” έχει teaser και αναμένεται εξίσου απολαυστικό!)
Ήταν αναμενόμενο. Το υποψιαζόμασταν. Πλέον, το γνωρίζουμε. Ο πιο αξιολάτρευτος και διασκεδαστικός αντί-ήρωας του σύμπαντος της Marvel, μετά την αδιανόητη επιτυχία της πρώτης ταινίας (που διέθετε, μάλιστα, και ένα μετριοπαθές μπάτζετ σε σύγκριση με τις αντίστοιχες του είδους), ήταν βέβαιο πως θα αποκτούσε και σίκουελ. Το “Deadpool” μπορεί, λοιπόν, να έμεινε στα σκαριά για περίπου 10 χρόνια, μέχρι να βρει τον δρόμο προς τις σκοτεινές αίθουσες την περσινή χρονιά, το “Deadpool 2”, όμως, θα είναι πολύ σύντομα κοντά μας.

Ένα «θαμμένο» σενάριο του Akira Kurosawa μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα «θαμμένο» σενάριο του Akira Kurosawa μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη!)
To 1975, o Akira Kurosawa γυρίζει την πρώτη μη-ιαπωνική ταινία του, το σοβιετικό-ιαπωνικής παραγωγής “Dersu Uzala”, το οποίο, ένα χρόνο αργότερα, τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Αμέσως μετά, ρίχνεται με τα μούτρα στη συγγραφή ενός σεναρίου, το οποίο ολοκληρώνει μεν αρκετά χρόνια αργότερα, αλλά παραπέμπει στις καλένδες τη μετατροπή του σε ταινία. Στα μέσα της δεκαετίας του ᾽90, ο Kurosawa αποφασίζει να μεταφέρει στην οθόνη το εν λόγω σενάριο, αλλά η μοίρα έχει διαφορετικά σχέδια. Το 1995, μετά από ένα σφοδρό χτύπημα στη σπονδυλική στήλη, ο Kurosawa καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι και τρία χρόνια αργότερα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1998, ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά αφήνει την τελευταία του πνοή, έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

19 προτάσεις για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (19 προτάσεις για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!)
Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (3-12 Μαρτίου) ανοίγει σήμερα τις πύλες του κι εμείς σας παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό επιβίωσης για ένα υπέροχο φεστιβάλ, με συνοπτική παρουσίαση και όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (ημέρα, ώρα και αίθουσα της κάθε προβολής) για καθεμιά από τις 19 μας προτάσεις!

Η νέα ταινία του Woody Allen έχει τίτλο (και αναμένεται στις αίθουσες το προσεχές καλοκαίρι)!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η νέα ταινία του Woody Allen έχει τίτλο (και αναμένεται στις αίθουσες το προσεχές καλοκαίρι)!)
Παρόλο που δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επίσημα από την Amazon Studios, που βρίσκεται στο τιμόνι της παραγωγής, μπορούμε να το θεωρήσουμε δεδομένο: το καλοκαίρι του 2017, ένα μόλις χρόνο μετά το “Café Society”, η νέα ταινία του ακούραστου Woody Allen θα φιγουράρει στις αίθουσες. Τούτη τη φορά, μάλιστα, το καλοκαίρι θα είναι ταιριαστό και με τα όσα θα διαδραματίζονται επί της οθόνης, καθώς η πλοκή της νέας ταινίας του Woody θα εκτυλίσσεται εν μέσω καλοκαιριού, στο Coney Island του Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, σε μία αγαπημένη εποχή του αμερικάνικου σινεμά, τη δεκαετία του 1950.
18.02
2017

Berlinale 2017: The Other Side of Hope, του Aki Kaurismäki

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: The Other Side of Hope, του Aki Kaurismäki)
Στο κινηματογραφικό σύμπαν του υπέροχου Φινλανδού σκηνοθέτη Aki Kaurismäki, οι κώδικες επικοινωνίας και αντίληψης των πραγμάτων είναι είναι «πειραγμένοι» και ελλειπτικοί, είναι διακεκομμένοι και τελετουργικοί. 

Berlinale 2017: Παραμορφώσεις, εγκλωβισμοί εν μέσω πολέμου και απώλεια «ρόλων»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: Παραμορφώσεις, εγκλωβισμοί εν μέσω πολέμου και απώλεια «ρόλων»)
Ξεκίνημα με το “Pieles” του 26χρονου (!) πρωτοεμφανιζόμενου Eduardo Casanova (Panorama Special). Σε παραγωγή του Álex de la Iglesia (του οποίου τη νέα ταινία επίσης θα δούμε στο Βερολίνο) ο πιτσιρίκος γύρισε μια ταινία 77 μόλις λεπτών, η οποία θα συζητηθεί πολύ και λογικά θα είναι η ταινία που θα χαρακτηρίσει ολόκληρο το φεστιβάλ.
14.02
2017

Berlinale 2017: T2 Trainspotting, του Danny Boyle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: T2 Trainspotting, του Danny Boyle)
O Renton, ο Spud, ο Sick Boy, o Begbie, ο Tommy. Πέντε χαμένα κορμιά από τις υποβαθμισμένες περιοχές του Εδιμβούργου, που «επέλεξαν να μην επιλέξουν τη ζωή» και να αφεθούν στη γλυκιά και παρηγορητική θαλπωρή της ηρωίνης. Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, ο Danny Boyle μας σύστησε μία παρέα από hard core losers που έζησαν σαν να μην υπάρχει αύριο, ακριβώς επειδή μάλλον δεν υπήρχε αύριο, και μας άφησε στο φινάλε με μία απορία. Ο Renton, αφότου έκλεψε τα λεφτά των φίλων του (αλλά είχε κι αυτός τα δίκια του, υπό μία έννοια, μην το ξεχνάμε), τι ακριβώς απέγινε;
10.02
2017

Berlinale 2017: Django, του Etienne Comar

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: Django, του Etienne Comar)
Η μουσική είναι μία Σειρήνα. Που είναι ικανή να απαλύνει τον πόνο. Που βρίσκει ενίοτε τον τρόπο να ρίχνει ένα πέπλο πάνω από τα βάσανα. Που γλυκαίνει την πίκρα και παρηγορεί το κουρασμένο μυαλό. Που έχει τη δύναμη να αναπαύει και επιταχύνει την ούτως ή άλλως ασταμάτητη ροή του χρόνου. Που κατορθώνει, έστω και φευγαλέα ή ακόμη και απατηλά, να εξανθρωπίζει το κτήνος που αποδεσμεύει κάθε λίγο και λιγάκι ο άνθρωπος.

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: νέα (και λαχταριστή) ενότητα “Food vs. Food”

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: νέα (και λαχταριστή) ενότητα “Food vs. Food”)
Το φαγητό. Ως ύψιστη απόλαυση. Ως βιομηχανία εκμετάλλευσης. Ως εκλεπτυσμένη απόλαυση. Ως το βασικότερο των αγαθών, που βρίσκεται σε δραματική έλλειψη. Το φαγητό ως ο ολοκαίνουργιος πρωταγωνιστής του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μέσα από το νεοσύστατο τμήμα “Food vs. Food”.

Ο Jack Nicholson επιστρέφει στο σινεμά, με το remake του “Toni Erdmann”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Jack Nicholson επιστρέφει στο σινεμά, με το remake του “Toni Erdmann”!)
Το 2010, ο Jack Nicholson πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί “How Do You Know”, στο πλευρό των Owen Wilson, Reese Witherspoon και Paul Rudd. Η ταινία υπήρξε παταγώδης εισπρακτική αποτυχία, ενώ κατακρεουργήθηκε και από τους κριτικούς. Εντούτοις, μέχρι πρότινος είχε περιβληθεί με μία ιστορική αξία.
19.01
2017

The Salesman, του Asghar Farhadi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Salesman, του Asghar Farhadi)
Ένα άσχημο συμβάν που διαταράσσει βίαια την καθημερινότητα. Αναπάντεχο, ατυχές, σκληρό, καίριο και δύσκολο στη μετέπειτα διαχείρισή του. Με συνέπειες που απλώνονται σε ένα ευρύτερο καμβά από το πρώτο επίπεδο. Από τη μια, δίχως τις διαστάσεις μίας πανθομολογούμενης τραγωδίας, ώστε να δικαιολογεί μία ανάλογης κλίμακας αντίδραση. Από την άλλη, με πτυχές και υπόνοιες που δεν μπορούν με τίποτα να δραπετεύσουν από το μυαλό των παθόντων. Σαν σκουριά που δεν λέει να ξεκολλήσει όσο κι αν την τρίβεις.

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (3-12 Μαρτίου) αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (3-12 Μαρτίου) αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα!)
To 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ανοίγεις τις πύλες του στις 3 Μαρτίου και για ένα απολαυστικό δεκαήμερο, μέχρι 12 Μαρτίου, θα μας ταξιδέψει για πολλοστή φορά σε αδιανόητες ανθρώπινες ιστορίες, καθώς και όψεις του κόσμου, της ιστορίας, της τέχνης που δεν μπορούν καν να διανοηθούμε. Περίπου ενάμιση μήνα πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, το Φεστιβάλ μας αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα:

Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)
Καμιά φορά, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο κινηματογραφική κι από την ίδια την 7η τέχνη. Όταν, μάλιστα, αφορά και το ίδιο το σινεμά, η αίσθηση απογειώνεται. 
13.01
2017

Η επιστροφή του "Twin Peaks" έχει πλέον ημερομηνία!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η επιστροφή του "Twin Peaks" έχει πλέον ημερομηνία!)
Η μεγάλη αναμονή έχει πλέον χρονικό ορίζοντα! Η τηλεοπτική αναβίωση του θρυλικού Twin Peaks απέκτησε επίσημη ημερομηνία, με την 21η Μαΐου να έχει την τιμή. Πιο συγκεκριμένα, την Κυριακή 21/5 θα προβληθεί το πρώτο δίωρο επεισόδιο, ενώ το δεύτερο επεισόδιο -επίσης δίωρης διάρκειας- θα είναι διαθέσιμο, αμέσως μετά την πρεμιέρα, για τους συνδρομητές του τηλεοπτικού δικτύου Showtime, στην πλατφόρμα των streaming υπηρεσιών. 
28.12
2016

La La Land, του Damien Chazelle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La La Land, του Damien Chazelle)
Τα μιούζικαλ ήταν ανέκαθεν και εξακολουθούν να είναι μία τρομερά ιδιάζουσα περίπτωση στο πεδίο των κινηματογραφικών ειδών. Τα μιούζικαλ είναι τα αιθέρια τέκνα της υπενθύμισης ότι το σινεμά είναι η πιο όμορφη συλλογική ψευδαίσθηση που κατασκεύασε ποτέ ο άνθρωπος. Κατοικούν και αναπνέουν στον δικό τους κόσμο, αυτόν της υπέρβασης και της ονειροπόλησης. Υλοποιούν απατηλές ελπίδες, καλλωπίζουν βαριές απογοητεύσεις, μελοποιούν (και απενοχοποιούν κατά κάποιο τρόπο) τις πιο απλές και πρωτόλειες σκέψεις και επιθυμίες.
24.12
2016

Die Hard, του John McTiernan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Die Hard, του John McTiernan)
Το καλοκαίρι του 1988, όταν βγήκε δηλαδή το “Die Hard” («Πολύ σκληρός για να πεθάνει») στις αμερικάνικες αίθουσες, έθεσε έναν άγραφο κανόνα. Όταν διοργανώνεις χριστουγεννιάτικο πάρτι και διαβλέπεις τον κίνδυνο οποιουδήποτε προβλήματος κι οποιασδήποτε αναταραχής, η λύση είναι μία και προφανής. Προσκαλείς τον Τζον ΜακΛέιν. Ο οποίος θα έρθει φυσικά και απρόσκλητος, εφόσον διαθέτει ισχυρό κίνητρο. Όπως το να τα βρει με τη σύζυγό του, με την οποία έχουν απομακρυνθεί και η οποία έχει μετακομίσει στο Λος Άντζελες με τα δυο παιδιά τους. Ένας to the bone νεοϋορκέζος μπάτσος, λοιπόν, ένας θεματοφύλακας της παράδοσης στον ναό των γυάλινων επιφανειών και των νέον πινακίδων, της corporate απληστίας, της μετά-μοντέρνας αποξένωσης. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι το κτίριο όπου εκτυλίσσεται όλος ο κακός χαμός στέκει ως μία απειλητική ενσάρκωση μίας ζοφερής νεωτερικότητας που προσπαθεί να εδραιωθεί με κάθε τρόπο. 
05.12
2016

A Bout de Souffle, του Jean-Luc Godard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (A Bout de Souffle, του Jean-Luc Godard)
Τι ακριβώς μπορεί να ειπωθεί και να γραφτεί για μία ταινία – μέλος της πιο εκλεκτής ελίτ; Εκείνης της χούφτας δηλαδή ταινιών που άλλαξε τον τρόπο που φτιάχνεται, βλέπεται και γίνεται αντιληπτό το σινεμά. Το 1959, ο ομφάλιος λώρος με το παραδοσιακό και την πεπατημένο κόβεται οριστικά και αμετάκλητα. Μία νέα γλώσσα αρθρώνει τις πρώτες τις λέξεις με στόμφο και αγριάδα. Ληξιαρχική πράξη γέννησης του ρεύματος της γαλλικής nouvelle vague (νέο κύμα) και εμβατήριο εφόδου του μοντερνισμού στην έβδομη τέχνη. Ο Jean-Luc Godard άφησε τους απανταχού σινεφίλ "A Bout de Souffle" (Με κομμένη την ανάσα).

Ο Wesley Wales "Wes" Anderson σκηνοθετεί τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της H&M!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Wesley Wales "Wes" Anderson σκηνοθετεί τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της H&M!)
Τον προσεχή Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από την πρεμιέρα του “The Grand Budapest Hotel” και, όπως έχει γίνει γνωστό, η νέα ταινία του "Wes" Anderson βρίσκεται ήδη στα σκαριά. Ο αγαπημένος "Wes" θα δοκιμάσει για δεύτερη φορά την τύχη του στο είδος του animation, μετά το εξαιρετικό “Fantastic Mr. Fox” (2009).

Ο Miyazaki Hayao επιστρέφει!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Miyazaki Hayao επιστρέφει!)
To 2013, μετά την έξοδο της ταινίας του με τίτλο “The Wind Rises” (που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, καθώς και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας), o αρχιδούκας του κινηματογραφικού anime, ο Ιάπωνας Miyazaki Hayao, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τη σκηνοθεσία ταινιών μεγάλου μήκους, προκειμένου να επικεντρωθεί σε πρότζεκτ μικρότερης κλίμακας.
15.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Kills on Wheels, του Attila Till

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Kills on Wheels, του Attila Till)
Μία εναρκτήρια σκηνή αγριάδας σε γκρίζες – μεταλλικές αποχρώσεις. Με ζόρικους άντρες που δεν σηκώνουν πολλά πολλά και λύνουν ενίοτε τις διαφορές τους με βία. Μία ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στο γούεστερν και την ταινία φυλακής. Μόνο που αντί για σελωμένα άλογα, οι ζόρικοι αυτοί τύποι έχουν λαδωμένα αμαξίδια. Και προσπαθούν κάθε μέρα να ξεφύγουν από τη δια βίου φυλακή της αναπηρίας. Ο Ρουπάζοφ, ο Ζόλικα και ο Μπάρμπα σχηματίζουν ένα από τα πλέον ασυνήθιστα και δυσλειτουργικά τρίο –αποφασισμένων για όλα- ηρώων που έχετε ποτέ αντικρίσει.
14.11
2016

I, Daniel Blake, του Ken Loach

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (I, Daniel Blake, του Ken Loach)
Μία κατάμαυρη οθόνη. Μία σειρά από κουραστικά αναλυτικές ερωτήσεις, που ηχούν παντελώς εκτός θέματος. Μία σειρά από εκνευρισμένες και περιπαικτικές απαντήσεις, που παρακαλούν τις ερωτήσεις να μπουν επιτέλους στο ψητό. Μία αίσθηση σπασμένου τηλεφώνου και πλήρους ασυνεννοησίας. Μία απόσταση. Μία διακεκομμένη επικοινωνία, ξύλινη και τηλεγραφική. Αποξενωμένη από τους ίδιους τους συνδιαλεγόμενους, εξαιτίας της μεσολάβησης ενός πρωτοκόλλου, ενός καταστατικού.
08.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Αυτή η νύχτα μένει, του Νίκου Παναγιωτόπουλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Αυτή η νύχτα μένει, του Νίκου Παναγιωτόπουλου)
Στον Ανδρέα αρέσει να απλώνει τα πόδια μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα. Προτιμά να αγναντεύει από απόσταση ασφαλείας τα όνειρα, καθώς πετούν ψηλά πάνω από το κεφάλι του, παρά να τα γραπώσει. Οι φιλοδοξίες του εξαντλούνται σε μία μηχανή αντί για μηχανάκι. Σε εφημερίδες και τσιγάρα που θα πλαισιώσουν τα γάλατα και τα γιαούρτια, στο ψιλικατζίδικο που κληρονόμησε. Η Στέλλα θέλει να αγγίξει τα αστέρια, παρόλο που βαθιά μέσα της καταλαβαίνει πως δεν διαθέτει την απαραίτητη σκάλα. Λυσσά να ζήσει το όνειρο, ακόμη κι αν χρειαστεί να προβεί σε ορισμένες εκπτώσεις. Έχει μόνο μία φιλοδοξία, που πρέπει πάση θυσία να εκπληρώσει: να γίνει τραγουδίστρια.
07.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Swiss Army Man

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Swiss Army Man)
Φανταστείτε μία ταινία στην οποία “Cast Away” (2000) περνά ένα “Weekend at Bernie's” (1989) κι έχετε μία πρώτη ιδέα για το τι σας περιμένει στο “Swiss Army Man”. Ένα πτώμα που ξεβράζεται σε μία ακτή, όπου ένα ζωντανό πτώμα ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει. Ακόμη κι η αυτοκτονία, όμως, χρειάζεται συγκέντρωση κι έλλειψη αντιπερισπασμών. Η κωμωδία (των δύο Daniel, όπως βλέπουμε στους τίτλους έναρξης) των Daniel Kwan και Daniel Scheinert, οι οποίοι έγιναν διάσημοι μέσα από βίντεο κλιπ και viral βίντεο, διαθέτει σε βαθμό πλεονασμού όλα κάθε πιθανό και απίθανο στοιχείο από τον -πλέον τρομερά προβλέψιμο και μανιερίστικο- καταστατικό χάρτη του αμερικάνικου indie.

Ο Rami Malek (Mr. Robot) είναι ο Freddie Mercury!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Rami Malek (Mr. Robot) είναι ο Freddie Mercury!)
Το biopic για τη ζωή του frontman των Queen, του θρυλικού Freddie Mercury βρίσκεται στα σκαριά εδώ και πολλά χρόνια. Η πρώτη φορά που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το συγκεκριμένο πρότζεκτ ήταν το 2010, σε μία συνέντευξη του κιθαρίστα της διάσημης μπάντας Brian May, στο BBC. O May είχε αποκαλύψει στην εν λόγω συνέντευξη πως ο Βρετανός κωμικός Sacha Baron Cohen θα υποδυόταν τον Mercury, ενώ διευκρίνισε πως ο ίδιος, καθώς και ο ντράμερ του συγκροτήματος Roger Taylor, θα διατελούσαν χρέη μουσικού παραγωγού.

Split: Οι 23 διαφορετικές προσωπικότητες του James McAvoy

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Split: Οι 23 διαφορετικές προσωπικότητες του James McAvoy)
Αυτές οι στιγμές φαντάζουν πλέον μακρινές, αλλά υπήρξε μία εποχή κατά την οποία ο Ινδό-Αμερικανός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan θεωρούταν ένα από τα πλέον καυτά ονόματα του Χόλιγουντ. Από την τεράστια επιτυχία του “Sixth Sense” (1999) και τη διατήρηση σε υψηλά επίπεδα κριτικής αποδοχής και εισπράξεων με τα “Unbreakable” (2000) και “Signs” (2004), ώς τους πρώτους κλυδωνισμούς με την αποτυχία του “Lady in the Water” (2006) και την πλήρη απαξίωση που γνώρισε το “Visit” (2015), ο Shyamalan είδε το άστρο του να ανατέλλει τάχιστα και να δύει ιλιγγιωδώς.

Ένα χαμένο σενάριο του Ingmar Bergman σύντομα στη μεγάλη οθόνη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα χαμένο σενάριο του Ingmar Bergman σύντομα στη μεγάλη οθόνη!)
Το σεξ και ο ερωτισμός αποτελούσαν ανέκαθεν κομβικές έννοιες στη φιλμογραφία του Ingmar Bergman, ακόμη κι όταν δεν διατυπώνονταν με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο. To 1969, ο τότε 51χρονος Bergman, επηρεασμένος και από το γενικότερο κλίμα σεξουαλικής απελευθέρωσης της εποχής, συνέγραψε ένα ιδιαίτερα τολμηρό σενάριο που επικεντρωνόταν σε ακριβώς αυτά τα θέματα.

Son of Frankenstein: Ένα τρέιλερ – θησαυρός έρχεται στο φως μετά από 75 χρόνια!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Son of Frankenstein: Ένα τρέιλερ – θησαυρός έρχεται στο φως μετά από 75 χρόνια!)
Η θρυλική ταινία τρόμου “Son of Frankenstein” (1939) αποτελεί την τρίτη κατά σειρά ταινία της Universal Studios που είχε ως πρώτη ύλη το διάσημο μυθιστόρημα Frankenstein ή “The Modern Prometheus” (1818), της Mary Shelley (Μέρι Σέλεϊ ή Μαίρη Σέλλεϋ αν είστε της old school ορθογραφίας). 

Η Jennifer Lawrence είναι η Zelda Fitzgerald και βάζει (και πάλι) πλώρη για τα Όσκαρ!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Jennifer Lawrence είναι η Zelda Fitzgerald και βάζει (και πάλι) πλώρη για τα Όσκαρ!)
Όταν το ίδιο πρόσωπο συγκεντρώνει τις ιδιότητες α) της νεότερης ηθοποιού στην ιστορία του θεσμού των Όσκαρ, με 4 υποψηφιότητες, β) της δεύτερης νεότερης (22 ετών και 193 ημερών) νικήτριας Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου (στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Marlee Matlin, η οποία δεν είχε καν συμπληρώσει τα 22 της χρόνια, όταν κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία “Children of a Lesser God”, το 1986, ενώ είναι και η μόνη κωφή ηθοποιός που έχει κερδίσει το βαρύτιμο αγαλματίδιο), γ) της υψηλότερα αμειβόμενης γυναίκας ηθοποιού στο Χόλιγουντ, για το τρέχον έτος, τότε μπορεί κανείς εύκολα να υποθέσει πως το συγκεκριμένο πρόσωπο πραγματοποιεί πολύ σωστές επιλογές καριέρας!

Georges Méliès: Ένα φιλμ που θεωρούταν χαμένο, ένας θρύλος που μένει ζωντανός!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Georges Méliès: Ένα φιλμ που θεωρούταν χαμένο, ένας θρύλος που μένει ζωντανός!)
Ανάμεσα στους θεατές της πρώτης κινηματογραφικής προβολής, της 28ης Δεκεμβρίου 1895, στο παρισινό “Grand Café”, βρισκόταν κι ένας κύριος που ονομάζονταν Georges Méliès (Ζωρζ Μελιές). Ο Μελιές, γόνος ενός αυτοκράτορα της αγοράς των υποδημάτων της εποχής και επαγγελματίας ταχυδακτυλουργός, ένιωσε τη μαγεία αυτού του νέου και εκθαμβωτικού μέσου να τον διαπερνά από την κορφή ώς τα νύχια.
11.10
2016

Elle, του Paul Verhoeven

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Elle, του Paul Verhoeven)
Αθέατες κραυγές που μοιάζουν με κράμα πόνου και ηδονής, σε ένα ολόμαυρο φόντο. Η αυτόκλητα προσκεκλημένη κάμερα τρυπώνει λαίμαργα από το παράθυρο. Το σινεμά ήταν ανέκαθεν μία ηδονοβλεπτική διαδικασία για τον Ολλανδό σκηνοθέτη Paul Verhoeven. Και σε αυτή τη γειτονιά με τα όμορφα σπίτια, τα ακριβά αμάξια και τις ψηλές καγκελόπορτες, ουδέν μπορεί να μείνει κρυπτόν υπό τον κινηματογραφικό φακό. Η αλήθεια (;) αποκαλύπτεται. Δεν πρόκειται για μία σεξουαλική πράξη, αλλά για ένα βιασμό. Για μία κατεξοχήν δηλαδή πράξη επιβολής, εξουσίας και ελέγχου.

Η Natalie Portman είναι η Jackie Kennedy!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Natalie Portman είναι η Jackie Kennedy!)
Μέχρι να φτάσουμε στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας και την παγκόσμια πρεμιέρα του biopic για τη ζωή της Jackie Kennedy, με τίτλο “Jackie”, διανύθηκαν πολλά και διάφορα στάδια. Το πρώτο εκ των οποίων ήταν η συγγραφή του σεναρίου από ένα μη επαγγελματία σεναριογράφο. Ο Noah Oppenheim εργάστηκε για σειρά ετών στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC, έχοντας διατελέσει επικεφαλής παραγωγός της διάσημης πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής Today Show.
08.10
2016

Indignation, του James Schamus

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Indignation, του James Schamus)
Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε με “ Portnoy's Complaint ” (1969), που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1972, σε σκηνοθεσία Ernest Lehman. Επόμενος σταθμός μας “ The Human Stain ” (2000), σε σκηνοθεσία Robert Benton, το 2003, με πρωταγωνιστές τους Anthony Hopkins και Nicole Kidman. Η συνέχεια δόθηκε με “ The Dying Animal ” (2001), το οποίο γυρίστηκε σε ταινία από την Isabel Coixet, το 2008, με κινηματογραφικό τίτλο Η ελεγεία ενός έρωτα και πρωταγωνιστές την Penélope Cruz και τον Ben Kingsley. Το πιο πρόσφατο δείγμα γραφής ήταν “The Humbling” (2009), σε σκηνοθεσία Barry Levinson, το 2014, με πρωταγωνιστές τους Al Pacino και Greta Gerwig.

Artcore magazine's footer