Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 189 articles :: 189

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 2 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

Το επικό “Silence” του Martin Scorsese κάνει πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το επικό “Silence” του Martin Scorsese κάνει πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου!)
To πρότζεκτ μίας ταινίας βασισμένης στο μυθιστόρημα «Σιωπή» (έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά), του Ιάπωνα συγγραφέα Shûsaku Endô δεν γεννήθηκε πρόσφατα στο μυαλό του Martin Scorsese. Στον αντίποδα, τον τριβελίζει ήδη από το μακρινό 1991, όταν είχε εκδηλώσει για πρώτη φορά ενδιαφέρον για τη μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. 
27.09
2016

Nostalgia for the Light (Nostalgia de la Luz), του Patricio Guzmán

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Nostalgia for the Light (Nostalgia de la Luz), του Patricio Guzmán)
Έρημος Ατακάμα, στα βόρεια της Χιλής, σε υψόμετρο 3.000 μέτρων. Τόπος συνάθροισης αστρονόμων από ολόκληρο τον πλανήτη. Με τη βοήθεια ενός γιγαντιαίου τηλεσκόπιου, οι επιστήμονες ατενίζουν τα βάθη του ουρανού. Στην Ατακάμα, η ατμόσφαιρα είναι τόσο κρυστάλλινα διαυγής που κάνει τον κόσμο μας να μοιάζει σχεδόν αμόλυντος. Παρατηρώντας κανείς τα αστέρια, σε αυτή την αιθέρια εσχατιά της Γης, νιώθει πως μπορεί να εντοπίσει την αφετηρία και το φινάλε του σύμπαντος.
15.09
2016

Πρώτο τρέιλερ για το τηλεοπτικο ντεμπούτο του Woody Allen, “Crisis in Six Scenes”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πρώτο τρέιλερ για το τηλεοπτικο ντεμπούτο του Woody Allen, “Crisis in Six Scenes”!)
Ήταν παντελώς αναμενόμενο ότι θα γκρινιάξει, ότι θα αφήσει σπόντες ότι το μετάνιωσε, ότι θα μουρμουρίσει πως έπρεπε να το είχε σκεφτεί καλύτερα και πιο διεξοδικά προτού λάβει αυτή τη μεγάλη απόφαση. Δεν θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς. Το “Crisis in Six Scenes” κάνει πρεμιέρα στις 30 Σεπτεμβρίου για λογαριασμό της Amazon Studios και σηματοδοτεί το βάπτισμα πυρός του λατρεμένου Woody Allen στη μικρή οθόνη. 
12.09
2016

Sully, του Clint Eastwood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sully, του Clint Eastwood)
Ο πιλότος Chesley 'Sully' Sullenberger είναι ένας τυπικός ήρωας της φιλμογραφίας του Clint Eastwood. Είναι ένας πυλώνας ηθικής ακεραιότητας και αποκατάστασης της ορθής τάξης πραγμάτων. Είναι ο άνθρωπος που θα γίνει ήρωας επειδή επέλεξε τον δύσβατο και μοναχικό δρόμο, χωρίς εγγυημένες πιθανότητες επιτυχίας. Είναι ο λιγομίλητος και εσωστρεφής χαρακτήρας, που θα βγει δικαιωμένος μετά από μία αχρείαστη επίθεση χαρτογιακάδων και γραφειοκρατών εναντίον του. Είναι ο άνθρωπος που κλήθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να πάρει μία απόφαση που θα έκρινε τις ζωές 155 ανθρώπων.
07.09
2016

Το Netflix ανακοίνωσε την 3η και την 4η σεζόν του "Narcos"!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το Netflix ανακοίνωσε την 3η και την 4η σεζόν του "Narcos"!)
Την Παρασκευή που μας πέρασε, κυκλοφόρησαν τα 10 επεισόδια του δεύτερου κύκλου του "Narcos" και προτού καλά καλά χωνέψουν οι λάτρεις της σειράς τα όσα συμβαίνουν στο φινάλε, το Netflix ανακοίνωσε χτες πως θα υπάρξει τρίτη, αλλά και τέταρτη σεζόν, για την εξαιρετικά επιτυχημένη σειρά. 
30.08
2016

Café Society, του Woody Allen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Café Society, του Woody Allen)
Τζαζ μελωδίες στο φόντο, η γνωστή λευκή γραμματοσειρά σε μαύρο καμβά, στους εναρκτήριους τίτλους. Προτού φτάσουμε στο όνομα του σκηνοθέτη, γνωρίζουμε ήδη πως βρισκόμαστε σε μία ακόμη ταινία του Woody Allen. Τα υπόλοιπα γουντιαλενικά τερτίπια και χούγια θα δηλώσουν κι αυτά σύντομα την παρουσία τους. 
26.07
2016

Eyes Wide Shut, του Stanley Kubrick

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Eyes Wide Shut, του Stanley Kubrick)
Το κύκνειο άσμα αυτού του κολοσσού είναι φτιαγμένο από τα υλικά που συγκροτούν τους μύθους. Ο θάνατος του Stanley Kubrick πριν από τη διαδικασία του μοντάζ, ο οποίος άφησε μία ανεξίτηλη χροιά ημιτελούς στην ταινία.
25.07
2016

Μία πρώτη ματιά στην τέταρτη σεζόν του Sherlock!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία πρώτη ματιά στην τέταρτη σεζόν του Sherlock!)
Ένα πράγμα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά για το “Sherlock”: παίρνει τον χρόνο του και δεν βιάζεται. Έχοντας κάνει πρεμιέρα το 2010, το “Sherlock” είναι έτοιμο να μπει στην τέταρτη σεζόν του, σπάζοντας τον άτυπο κανόνα της διετίας που μεσολαβούσε μεταξύ δύο κύκλων (το 2010 ο πρώτος, το 2012 ο δεύτερος, το 2014 ο τρίτος). Μετά από δέκα συνολικά επεισόδια, συμπεριλαμβανομένου και του εορταστικού “The Abominable Bride”, που προβλήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2016, έχουμε πλέον μπει στην τελική ευθεία για την τέταρτη σεζόν.

Η νέα ταινία του αειθαλούς Roman Polanski, σε σενάριο Olivier Assayas!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η νέα ταινία του αειθαλούς Roman Polanski, σε σενάριο Olivier Assayas!)
O αισίως 82χρονος Roman Polanski παραμένει αειθαλής και δραστήριος. Τρία χρόνια μετά το καταπληκτικό «Η Αφροδίτη με τη γούνα», επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό, με ένα πρότζεκτ διαφορετικό από τις αρχικές του προθέσεις. Ο Πολωνοεβραίος σκηνοθέτης σκόπευε, λοιπόν, αρχικά να καταπιαστεί κινηματογραφικά με την περίφημη Υπόθεση Ντρέιφους, η οποία είχε συνταράξει τη γαλλική κοινωνία στα τέλη του 19ου αιώνα.
19.07
2016

Correspondence (La Corrispondenza), του Giuseppe Tornatore

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Correspondence (La Corrispondenza), του Giuseppe Tornatore)
Μετά από κάθε θάνατο, ακούγονται μπόλικες στερεότυπες κουβέντες, σε μία μίξη γνήσιου εξορκισμού της θλίψης και τυποποιημένης κοινωνικής υποχρέωσης. Μία από αυτές υποστηρίζει ότι ο εκλιπών «θα συνεχίσει να ζει μέσα από την μνήμη μας». 

Ο David Bowie «ξαναπέφτει στη Γη» τον Σεπτέμβριο!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο David Bowie «ξαναπέφτει στη Γη» τον Σεπτέμβριο!)
Έξι περίπου μήνες έχουν περάσει από την 10η Ιανουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία ο Ziggy ανελήφθη στους ουρανούς, αυξάνοντας επικίνδυνα τα επίπεδα κανονικότητας και χλιαρότητας στον πλανήτη. Και ο θάνατος ενός θρύλου του μεγέθους του Ντέιβιντ Μπόουι είναι αναμενόμενο πως θα δώσει ιδανικές αφορμές για πάμπολλες μεταθανάτιες δεήσεις. Με τη συμπλήρωση, λοιπόν, σαράντα ετών από την πρώτη προβολή του "Man Who Fell to Earth" του Νίκολας Ρεγκ (σκηνοθέτη του εκπληκτικού "Don’t Look Now"), το ντεμπούτο του Μπόουι στον κόσμο του κινηματογράφου θα επανακυκλοφορήσει στις αγγλικές κινηματογραφικές αίθουσες, τον Σεπτέμβριο.
27.06
2016

Genius, του Michael Grandage

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Genius, του Michael Grandage)
Πίσω από κάθε ντελιριακή κι ανεξέλεγκτη ιδιοφυΐα, (ίσως και να) κρύβεται ένα μετρημένο και συνετό μυαλό. Αυτή η παράφραση του γνωστού γνωμικού περί των σπουδαίων ανδρών θα μπορούσε να είναι το μότο του Genius, στο κινηματογραφικό ντεμπούτο του καταξιωμένου θεατρικού σκηνοθέτη Michael Grandage. Με πρώτη ύλη το βιβλίο Max Perkins: “Editor of Genius”, ο Michael Grandage θέτει στο επίκεντρο της ταινίας του έναν -εκ πεποιθήσεως και δια βίου- αφανή ήρωα.
09.06
2016

The Dressmaker, της Jocelyn Moorhouse

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Dressmaker, της Jocelyn Moorhouse)
Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία της σκηνοθετική απόπειρα («Τα χίλια εκτάρια», 1997), η Jocelyn Moorhouse επέστρεψε στη γενέτειρά της, Αυστραλία, έχοντας στο σεναριακό της πλευρό τον σύζυγό της P. J. Hogan. Αμφότεροι υπήρξαν, αν όχι επιφανείς, τουλάχιστον αξιοσημείωτοι συνεχιστές της κληρονομιάς του Αυστραλιανού Νέου Κύματος των δεκαετιών του ’70 και του ’80, στο οποίο κυριάρχησαν τα ονόματα των Peter Weir και George Miller.

Paul Thomas Anderson και Daniel Day-Lewis συνεργάζονται ξανά!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Paul Thomas Anderson και Daniel Day-Lewis συνεργάζονται ξανά!)
Τέσσερα χρόνια μετά τον ρόλο του στο Lincoln, που του απέφερε το τρίτο Όσκαρ της καριέρας του, ο Daniel Day-Lewis επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό, συνεργαζόμενος για δεύτερη φορά με τον Paul Thomas Anderson. 
02.06
2016

Hiroshima mon Amour, του Alain Resnais

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Hiroshima mon Amour, του Alain Resnais)
Μία Γαλλίδα ηθοποιός καταφτάνει στη μαρτυρική Χιροσίμα για τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ με κεντρικό θέμα την ειρήνη. Κάποιες εικόνες και κάποιες λέξεις που θα προσπαθήσουν να απωθήσουν την ανείπωτη φρίκη που έχει προηγηθεί, για την οποία είναι αδύνατο να βρει κανείς λόγια. Εκεί, θα γνωρίσει ένα Ιάπωνα αρχιτέκτονα. Ένα άνθρωπο που εργάζεται για να χτίσει από την αρχή, να οικοδομήσει. Να ορθώσει ξανά όλα όσα συνέτριψε ο όλεθρος. Μία ισχυρή έλξη θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους και θα μοιραστούν μία και μοναδική θυελλώδη ερωτική νύχτα. 
30.05
2016

The Nice Guys, του Shane Black

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Nice Guys, του Shane Black)
Στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το παλμαρέ του είναι αραιό και όχι ιδιαίτερα άξιο αναφοράς. Ντεμπούτο με το, εξαιρετικά τίμιων προθέσεων, αλλά κάπως ελαττωματικό και αλλοπρόσαλλο στην εκτέλεση, "Kiss Kiss Bang Bang" (2005) και επανεμφάνιση με το τρίτο sequel του Iron Man, το οποίο (αναμενόμενα) έσπασε τα ταμεία. Ο Shane Black (Σέιν Μπλακ) έχει υπάρξει κατά κύριο λόγο σεναριογράφος και όχι σκηνοθέτης, φιγουράροντας μάλιστα στη λίστα των πιο ακριβοπληρωμένων σεναριογράφων του Χόλιγουντ στα late ‘80s – early ‘90s.
26.05
2016

Ιστορίες ποδοσφαίρου με τον Μιχάλη Σπανό

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ιστορίες ποδοσφαίρου με τον Μιχάλη Σπανό)
Σήμερα διανύουμε τη δεύτερη μέρα του Offside Festival (25/5-27/5)) που λαμβάνει χώρα στην Αποθήκη Α’, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης (αίθουσες “Stavros Tornes” και “John Cassavetes”). Ένα φεστιβάλ για την ανιδιοτελή αφοσίωση. Για τη μάχη του Δαυίδ με τον Γολιάθ. Για τις ιαχές της νίκης και τα δάκρυα της ήττας. Για τις ευρύτατες κοινωνιολογικές, ανθρωπολογικές, πολιτικές διαστάσεις ενός φαινομένου που καθηλώνει τον πλανήτη από άκρη σε άκρη. Για το όπιο του λαού και τον βασιλιά των σπορ. Για το ποδόσφαιρο. Βρεθήκαμε και συνομιλήσαμε με τον πρωτεργάτη του εγχειρήματος Μιχάλη Σπανό της Parenthesis, για αυτό το ξεχωριστό φεστιβάλ που ντεμπουτάρει στην Ελλάδα. 

Ken Loach: Hall of Fame

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ken Loach: Hall of Fame)
"The Wednesday Play" ήταν ο τίλος της θρυλικής εκπομπής του BBC1, η οποία προβαλλόταν από τον Οκτώβριο του 1964 ως τον Μάιο του 1970 και είχε ως περιεχόμενο «τηλεοπτικά θεατρικά έργα», τα οποία είχαν είτε γραφτεί εξαρχής για τη μικρή οθόνη είτε είχαν διασκευαστεί ειδικά για αυτή. Ο Ken Loach σκηνοθέτησε δέκα επεισόδια της σειράς και το διασημότερα εξ αυτών είναι το "Up the Junction", του 1965, βασισμένο στην ομότιτλη συλλογή από short stories της Nell Dunn. Δείτε το ολόκληρο ευθύς αμέσως.

Ο Terry Gilliam είναι ένας αληθινός Δον Κιχώτης!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Terry Gilliam είναι ένας αληθινός Δον Κιχώτης!)
Δεκαοκτώ (18) χρόνια κι επτά (7) αποτυχημένες απόπειρες, για όλους τους πιθανούς κι απίθανους λόγους. Φυσικές καταστροφές, ασθένειες, τραυματισμοί, χρεοκοπίες, υπολογισμοί πάσης φύσεως που έπεσαν δραματικά έξω, γενικότερα όλοι οι λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί που θα μπορούσαν να συμβούν στα γυρίσματα μιας ταινίας. 
27.04
2016

Το πλήρες καστ της επιστροφής του «Twin Peaks»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το πλήρες καστ της επιστροφής του «Twin Peaks»)
Από την πρώτη στιγμή που βγήκε στο φως της δημοσιότητας ότι ο τρίτος κύκλος της θρυλικής σειράς "Twin Peaks" βρίσκεται στα σκαριά, το σούσουρο δεν λέει να σταματήσει. Αρχικά, δεν ήταν βέβαιο αν θα συμμετείχε ο David Lynch. Αφότου επικυρώθηκε η συμμετοχή του, κυκλοφόρησε η φήμη πως αποσύρθηκε από το πρότζεκτ. Μετά την επιβεβαίωση της οριστικής κι αμετάκλητης εμπλοκής τόσο του Lynch όσο και του Angelo Badalamenti (κυριότερου πρωτεργάτη του εκπληκτικού original soundtrack της σειράς), ξεκίνησαν οι χρονικές μεταθέσεις της πρεμιέρας, η οποία πλέον τοποθετείται στις αρχές του 2017.
19.04
2016

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ: Το βιτριόλι της ειρωνείας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ: Το βιτριόλι της ειρωνείας)
Ο Χάινριχ Μπελ γεννήθηκε στην Κολωνία το 1917 από πιστούς καθολικούς γονείς και σε ηλικία 21 ετών αναγκάστηκε να παρατήσει τις φιλολογικές σπουδές του, εξαναγκαζόμενος να καταταγεί στον γερμανικό στρατό. Πολέμησε σε έξι διαφορετικά μέτωπα του Β´. Παγκοσμίου Πολέμου, προτού αιχμαλωτιστεί από τους Αμερικάνους. Στη διάρκεια του πολέμου, έχασε πολλά από τα δάχτυλα των ποδιών του από κρυοπαγήματα, γεγονός που τον ανάγκασε να μπαινοβγαίνει σε νοσοκομεία ολόκληρη τη ζωή του. Το 1949, ξεκινά τη συγγραφική καριέρα του και είκοσι τρία χρόνια αργότερα, το 1972, του απονέμεται το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Την καλύτερη όμως στιγμή του την κρατούσε για λίγο πιο μετά.
14.04
2016

Vergine Giurata, της Laura Bispuri

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Vergine Giurata, της Laura Bispuri)
Μία παράδοση σκληρή και βίαιη. Μία άρνηση ολική και αδιαπραγμάτευτη. Μία παρά φύσιν μεταμόρφωση. Η Χάνα, μεγαλωμένη στο άγριο τοπίο της αλβανικής ενδοχώρας, υπόκειται σε όλα τα παραπάνω. Καλείται να υπακούσει σε νόμους άγραφους, αλλά πανίσχυρους. Δεσμεύεται να απολέσει τον ίδιο της τον εαυτό. Αναλαμβάνει να σηκώσει ένα φορτίο που μοιάζει ασήκωτο, να βιώσει μία αλήθεια που στα δικά μας μάτια φαντάζει εξωπραγματική.
07.04
2016

Μιχάλης Σπανός: «Το In-Edit σε 5 χρόνια θα είναι ένα γεγονός, σήμα κατατεθέν της πόλης»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μιχάλης Σπανός: «Το In-Edit σε 5 χρόνια θα είναι ένα γεγονός, σήμα κατατεθέν της πόλης»)
Ο Μιχάλης Σπανός, μέλος της ομάδας parenthesis και ένας εκ των οργανωτών του In-Edit Festival, του μεγαλύτερου φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ, μιλάει στο Artcore Magazine για το φεστιβάλ που έγινε θεσμός σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και παντρεύει δύο μεγάλες αγάπες, Μουσική και Κινηματογράφο, καθώς και για άλλα μελλοντικά σχέδια για τους λάτρεις του σινεμά… και όχι μόνο! 
04.04
2016

Suntan, του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Suntan, του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου)
Ο Κωστής πασαλείβεται νευρικά με αντιηλιακό. Μία μάταιη απόπειρα να νιώσει ασφαλής και προστατευμένος. Το μπογιατισμένο λευκό του πρόσωπο τον κάνει να μοιάζει με φάντασμα. Σαν να έχει μόλις χάσει επαφή με τον κόσμο και τη λογική.

In-Edit Thessaloniki 2016: Highlights

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2016: Highlights)
Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ στον κόσμο πραγματοποιεί για τρίτη φορά στάση στη Θεσσαλονίκη και για μίαολόκληρη εβδομάδα θα προσφέρει μουσική για τα μάτια μας. In-Edit Thessaloniki 2016 λοιπόν, από την Πέμπτη 7/4 ώς την Τετάρτη 13/4, με ένα εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα και καθημερινές προβολές στο Ολύμπιον. Αθέατες παρασκηνιακές ιστορίες της μουσικής βιομηχανίας, πορτρέτα θρυλικών μορφών του πενταγράμμου, πλούσιο αρχειακό υλικό συνεντεύξεων και live εμφανίσεων είναι μονάχα μερικά από τα θέλγητρα των 17 ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στη φετινή διοργάνωση. Οι μουσικές πύλες θα ανοίξουν με τρόπο εντυπωσιακό την Πέμπτη 7/4 στις 20.30, καθώς το εναρκτήριο λάκτισμα θα δώσει η αιθέρια Nina Simone, με το ντοκιμαντέρ “The Amazing Nina Simone” του Jeff L. Lieberman. Περισσότερες λεπτομέρειες και αναλυτικό ριβιού για την ταινία έναρξης τις προσεχείς ημέρες…
25.03
2016

Σιωπηλός μάρτυρας, του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σιωπηλός μάρτυρας, του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο)
Η καγκελόπορτα ανοίγει. Ένα ερημικό προαύλιο. Σιωπηλό, αλλά τόσο εύγλωττο την ίδια στιγμή. Ένα κτίριο που στέκει θλιμμένο και θλιβερό. Ερείπια από μνήμες που θέλουν να ξεχαστούν μα δεν μπορούν. Απομεινάρια από μνήμες που θα σπρωχτούν στη λήθη με το ζόρι. Σκοροφαγωμένα κιτάπια, γυμνά από στρωσίδια κρεβάτια, σκόνες και σοβάδες να αιωρούνται και να κρέμονται. Ένα μαντήλι κρεμασμένο στα δύο άκρα μιας κουκέτας σαν αυτοσχέδια αιώρα για τα πόδια. Στους τοίχους, στίχοι από τραγούδια, αποκόμματα από εφημερίδες, σχέδια με μαρκαδόρους, φωτογραφίες γυμνών γυναικών. Παρατημένα αντικείμενα που δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση σκουπίδια για πέταγμα.
19.02
2016

Berlinale 2016: Creepy

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: Creepy)
Ένας αστυνομικός που εξιχνιάζει εγκλήματα και αποσύρεται από το επάγγελμα. Έχει προηγηθεί μία τραυματική (στην κυριολεξία) εμπειρία, κατά την οποία φέρθηκε δεόντως αφελώς. Προσπαθώντας να γιατρέψει τις ανοιχτές πληγές, στρέφεται στην πανεπιστημιακή διδασκαλία στον τομέα της εγκληματολογίας και μετακομίζει με τη γυναίκα του σε μία ήσυχη κι απόμερη γειτονιά. Στρέφεται δηλαδή σε μία βαρετή ασφάλεια. Σε ένα υποτιθέμενο πλάνο ωριμότητας, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλλωπισμένο ψέμα.
17.02
2016

Berlinale 2016: The End

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: The End)
Ένα ξυπνητήρι που χτυπά δυνατά κι ένας σκύλος που γαβγίζει παρακλητικά και επίμονα. Ένας υπέρβαρος ημίγυμνος άνδρας που σηκώνεται με κόπο από το κρεβάτι και σέρνει δυσκίνητα το κορμί του στην κουζίνα. Είναι φανερά μοναχικός, είναι φανερά «βαρύς» και εσωτερικά, πέρα από τα εμφανή κυβικά του σώματός του. Θα οδηγήσει και θα παρκάρει στην είσοδο του δάσους, εκεί που ξεκινά το «μονοπάτι του λαγού», για να κυνηγήσει. Θα τοποθετήσει τις προειδοποιητικές πινακίδες, θα φορέσει τα απαραίτητα ρούχα, θα πάρει μαζί του λίγες προμήθειες. Μία διαδικασία που δείχνει να έχει επαναλάβει πολλές φορές. Τίποτα το απειλητικό, τίποτα το ανησυχητικό, τουλάχιστον στην πρώτη εντύπωση.
16.02
2016

Berlinale 2016: Midnight Special

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: Midnight Special)
Ένα 8χρονο αγόρι διαφορετικό, ξεχωριστό κι αλλιώτικο. Καταραμένο και προικισμένο ταυτοχρόνως. Καταραμένο να μην ζήσει όπως κανένα άλλο αγόρι της ηλικίας του. Προικισμένο, στα μάτια των άλλων, με δυνάμεις που ξεπερνούν κάθε είδους νόμο και δεσμό που έχουμε φανταστεί και επινοήσει. Τον θεϊκό, τον κοινωνικό, τον επιστημονικό, τον οικογενειακό. Ο 8χρονος ήρωας του "Midnight Special" καθρεφτίζει και αποκρυσταλλώνει ακριβώς αυτό το διαφορετικό. Το οποίο είτε πατάσσεται με συνοπτικές διαδικασίες είτε, στην πιο προσοδοφόρα περίπτωση, γίνεται αντικείμενο καπηλείας και υστεροβουλίας.
15.02
2016

Berlinale 2016: War on Everyone

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: War on Everyone)
Ο Τζον Μάικλ ΜακΝτόνα γεννήθηκε μεν στο Λονδίνο, αλλά οι ιρλανδικές του ρίζες υπήρξαν κάτι παραπάνω από καταφανείς στις δύο πρώτες ταινίες του. Στο τρίτο του πόνημα, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στην 66η Μπερλινάλε, πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα. 

Berlinale 2016: "Hail, Caesar!" (Premiere + Press conference)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: "Hail, Caesar!" (Premiere + Press conference))
Το Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’50 ήταν μία βιομηχανία ονείρων, γελαστών προσώπων και λουστραρισμένων ελπίδων. Ήταν ένα ξόρκι για την κατήφεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του οικονομικού Κραχ που είχε προηγηθεί. Ήταν μία επιβεβαίωση λαμπρότητας, αισιοδοξίας και νίκης. Ήταν μία πανέμορφη, καλαίσθητη, διασκεδαστική και γουστόζικη βιτρίνα, η οποία, όπως κάθε βιτρίνα, απαιτεί ένα αθέατο, επίπονο και απαιτητικό στήσιμο. Κάποιοι άνθρωποι ήταν υπεύθυνοι για αυτό το στήσιμο, αποτελώντας σε ισότιμο, αν όχι και υπέρτερο, βαθμό την καρδιά και την ψυχή του Χόλιγουντ εκείνης της εποχής, μαζί με σκηνοθέτες, παραγωγούς, σεναριογράφους και ηθοποιούς.
12.02
2016

Μία ιστορία με κοκαΐνη, του Μ. Αγκέεφ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία ιστορία με κοκαΐνη, του Μ. Αγκέεφ)
Το 1934, ένα δέμα από την Κωνσταντινούπολη καταφθάνει στα γραφεία του βραχύβιου περιοδικού “Nombres” (“Tchisla” στα ρώσικα, «Νούμερα» ελληνιστί), το οποίο εκδιδόταν από Ρώσους εμιγκρέδες στο Παρίσι. Το δέμα περιείχε το χειρόγραφο ενός μυθιστορήματος, που έφερε τον τίτλο «Μυθιστόρημα με κοκαΐνη» και την υπογραφή Μ. Αγκέεφ. Το περιοδικό δημοσιεύει το πρώτο σκέλος του μυθιστορήματος, το οποίο εκδίδεται δύο χρόνια αργότερα από την Ένωση Ρώσων Συγγραφέων του Παρισιού. Προϊόντος του χρόνου και μετά τη μετάφρασή του στην αγγλική και τη γαλλική γλώσσα, το εν λόγω βιβλίο αποκτά μεγάλη δημοφιλία, καθώς και τη χροιά ενός λογοτεχνικού θρύλου, εξαιτίας ενός βασανιστικού αναπάντητου ερωτήματος: ποιος είναι ο μυστηριώδης κύριος Μ. Αγκέεφ;

"Hail, Caesar!" by the Coen bros: coming up (very) soon…

εικόνα εξωφύλλου άρθρου ("Hail, Caesar!" by the Coen bros: coming up (very) soon…)
Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχετε ακούσει ποτέ το όνομά του, αλλά πιστέψτε μας όταν σας λέμε πως ο Έντι Μάνιξ υπήρξε για ένα (λαμπερό) φεγγάρι ένα από τα σημαντικότητα πρόσωπα της βιομηχανίας του Χόλιγουντ. 
14.12
2015

The Pearl Button, του Patricio Guzmán

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Pearl Button, του Patricio Guzmán)
 «Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι η δυνατότητα να κινηματογραφώ τις στιγμές. Όταν ο άνθρωπος που βρίσκεται μπροστά στον φακό αδυνατεί πλέον να μιλήσει, δεν έχει τίποτα άλλο να προσθέσει, αντί να κόβω το πλάνο, συνεχίζω να τον παρατηρώ.» Τάδε έφη ο Πατρίσιο Γκουσμάν, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Film Comment την άνοιξη του 2011. Πέρα όμως από την ευγλωττία της ανθρώπινης σιωπής, ο θρυλικός Χιλιανός ντοκιμαντερίστας είναι εξίσου ικανός και στο ακριβώς αντίστροφο: στην κινηματογράφηση των άηχων φωνών του σύμπαντος. Για τον Γκουσμάν, οι απέραντες εκτάσεις της ερήμου, οι ολόφωτοι αστερισμοί, οι αβαθείς ωκεανοί διαθέτουν μιλιά και μάλιστα τρανταχτή. Συνομιλούν ασταμάτητα με τον Άνθρωπο και την Ιστορία. Είναι κομμάτι της ροής των πραγμάτων και του χρόνου.
30.11
2015

Τζον Τσίβερ: Η βία της ματαίωσης

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τζον Τσίβερ: Η βία της ματαίωσης)
 Ο Τζον Τσίβερ γεννήθηκε στο Κουίνσι της Μασαχουσέτης το 1912 και υπήρξε γόνος μίας οικογένειας που έφερε ανεξίτηλο το τραύμα της χρεοκοπίας. Το αρχικό πλήγμα ήταν η κατάρρευση του κλωστοϋφαντουργικού κλάδου της περιοχής που βύθισε τον, πωλητή υποδημάτων, πατέρα του στην πτώχευση και στην επακόλουθη κατάθλιψη. Το φαλιμέντο της εταιρίας όπου είχαν επενδυθεί οι τελευταίες οικονομίες της οικογένειας, λίγα χρόνια αργότερα, είχε ως αποτέλεσμα την κατάσχεση του επιβλητικού βικτοριανού σπιτιού των παιδικών του χρόνων. Ενδιαμέσως, η μητέρα του είχε αναγκαστεί να ανοίξει ένα μικρό κατάστημα δώρων, προκειμένου να συνδράμει στη δυσχερή κατάσταση. Ο Τσίβερ περιγράφει εκείνη την εποχή ως μία ατελείωτη καταβύθιση στον εξευτελισμό.
24.11
2015

45 Years, του Andrew Haigh

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (45 Years, του Andrew Haigh)
O Τζεφ και η Κέιτ. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ετοιμάζεται να γιορτάσει 45 χρόνια γάμου, σε ένα μεγάλο πάρτυ με όλους τους κοινούς φίλους. Θα γιόρταζαν πέντε χρόνια νωρίτερα, αλλά η εγχείριση ανοιχτής καρδιάς του Τζεφ ανέβαλε τα τότε πλάνα τους. Δυο άνθρωποι στο λυκόφως της ζωής που δείχνουν να ζουν στη μακαριότητα των ευχάριστων αναμνήσεών τους. Ηρεμία, γλυκύτητα, έλλειψη πίκρας και κατάλοιπων. Χωρίς παιδιά κι εγγόνια, χωρίς φωτογραφίες και κορνίζες, γιατί όλα βρίσκονται αποθηκευμένα στο μυαλό τους. Δύο άνθρωποι που έζησαν μία ολάκερη ζωή ο ένας πλάι στον άλλο, τυλιγμένοι στο προστατευτικό κουκούλι των κοινών τους σημείων.

56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Διαγωνιστικό Τμήμα

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Διαγωνιστικό Τμήμα)
Το φετινό Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει 15 πρώτες ή δεύτερες δημιουργίες σκηνοθετών, οι οποίες θα διεκδικήσουν τα εξής βραβεία: τον Χρυσό Αλέξανδρο (που φέρει παράλληλα την τιμητική επωνυμία «Θόδωρος Αγγελόπουλος»), τον Αργυρό Αλέξανδρο, τον Χάλκινο Αλέξανδρο – Ειδικό Βραβείο Επιτροπής για Πρωτοτυπία και Καινοτομία, καθώς και βραβεία σκηνοθεσίας, σεναρίου, ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας και καλλιτεχνικού επιτεύγματος. Η κριτική επιτροπή που θα απονείμει τα παραπάνω βραβεία έχει ως επικεφαλής τη Γαλλίδα παραγωγό Μισέλ Ρέι-Γαβρά και συμπληρώνεται από τον Ρουμάνο σκηνοθέτη Κορνέλιου Πορουμπόιου, τον Αμερικάνο κριτικό κινηματογράφου του περιοδικού Variety Τζέι Ουάισμπεργκ, την Γαλλίδα παραγωγό Ελίζ Ζαλαντό και τον Έλληνα σεναριογράφο, και συνεργάτη του Γιώργου Λάνθιμου, Ευθύμη Φιλίππου. Από αυτές τις 15 ταινίες, 2+1 έχουν ελληνικό χρώμα και θα ξεκινήσουμε από αυτές.
02.11
2015

La loi du marché, του Stéphane Brizé

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La loi du marché, του Stéphane Brizé)
Ο Τιερί δεν είναι ούτε ήρωας ούτε δειλός. Είναι ένας άνθρωπος τρομερά στριμωγμένος. Όταν απολύθηκε (αδίκως) από το εργοστάσιο όπου δούλευε, βρέθηκε σε κινούμενη άμμο. Πάλεψε, προσπάθησε να σώσει τη δουλειά του, πάσχισε να φέρει τους υπεύθυνους ενώπιον της δικαιοσύνης, αλλά σε κάποια στιγμή κουράστηκε. Η ζωή συνεχίζεται ανεξάρτητα από τη δική μας συμμετοχή κι ο Τιερί δεν ήθελε να δηλώσει «απών». Συμμορφώθηκε λοιπόν με τον «νόμο της αγοράς». 
01.10
2015

Life, του Anton Corbijn

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life, του Anton Corbijn)
Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1955, μεταξύ των πολύβουων δρόμων της Νέας Υόρκης και μίας παραδοσιακής αγροτικής φάρμας, κάπου στην πολιτεία της Ιντιάνα. Βρισκόμαστε ενώπιον δύο ανθρώπων που συναισθάνονται πως αγγίζουν τη σπουδαιότητα, αλλά δεν μπορούν ακόμη να την αρπάξουν, να την κάνουν ολόδική τους. Βρισκόμαστε απέναντι σε μία στιγμή που διαφέρει από τις υπόλοιπες στιγμές, γιατί είναι έτοιμη να γίνει από κάμπια πεταλούδα, να μεταμορφωθεί σε Ιστορία. Βρισκόμαστε στο σημείο όπου παγώνει ο χρόνος και μετατρέπεται σε αθανασία. Βρισκόμαστε ένα κλικ πριν από το μεγαλείο. Κυριολεκτικά ένα κλικ ή τέλος πάντων, ίσως λίγα περισσότερα, αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα ακριβώς με το όνομά τους.
30.09
2015

L’Eclisse, του Michelangelo Antonioni

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (L’Eclisse, του Michelangelo Antonioni)
Μία λάμπα φωτίζει αχνά ένα δωμάτιο. Αδυνατούμε να το διακρίνουμε ολόκληρο, προσανατολιζόμαστε αμυδρά. Παρατηρούμε σχολαστικά τα διάφορα αντικείμενα και καθώς η κάμερα μετατοπίζεται προς τα δεξιά, μας αποκαλύπτεται η παρουσία δύο ανθρώπων. Αρχικά, ενός άνδρα και έπειτα, μίας γυναίκας. Η σιωπή μεταξύ τους μοιάζει ατελείωτη. Η αναμονή να συμβεί το οτιδήποτε, βασανιστική. Η πρώτη ουσιαστική κίνηση της γυναίκας είναι να πειραματιστεί με τη θέση μίας κορνίζας. Αμέσως μετά, θα μετακινήσει κάποια από τα αντικείμενα του δωματίου.
21.09
2015

La règle du jeu, του Jean Renoir

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La règle du jeu, του Jean Renoir)
Το 1939, στις παρυφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το παρισινό κοινό μάλλον αντικρίζει έντρομο το καθρεφτισμένο είδωλο του στο πανί. Αυτό μιας διεφθαρμένης, αμοραλιστικής κοινωνίας που βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή, με αποτέλεσμα να λογοκριθεί η ταινία ως «υποσκάπτουσα την ηθική». Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, η αυθεντική μορφή της επιτέλους ανασυντίθεται και μία από τις ταινίες – σταθμούς στην ιστορία του κινηματογράφου στρογγυλοκάθεται στον θρόνο της.

Αφιέρωμα στον Elia Kazan: Μέρος Α

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Αφιέρωμα στον Elia Kazan: Μέρος Α)
Ο Ελία Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου) γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1909 στην ελληνική συνοικία του Φαναριού στην Κωνσταντινούπολη. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του μεταναστεύει στην Αμερική. Αφότου φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου του Γέιλ, ο Καζάν γίνεται το 1932 μέλος του θιάσου «Group Theater», ο οποίος ανέβαζε θεατρικά έργα κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού. Μετά από μία σύντομη θητεία στην ηθοποιία, ο Καζάν στρέφεται στη θεατρική σκηνοθεσία. Το πρώτο μεγάλο του σουξέ έρχεται το 1942, με το έργο του Θόρντον Γουάιλντερ «Το δέρμα των δοντιών μας».
03.09
2015

Irrational Man

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Irrational Man)
Ογδόντα, παρά κάτι μήνες. Αυτή είναι η ηλικία του Γούντι Άλεν, ο οποίος θα σβήσει 80 κεράκια στην τούρτα την πρώτη του προσεχούς Δεκέμβρη. Σαράντα έξι. Αυτός είναι ο αριθμός των ταινιών που έχει σκηνοθετήσει ο λατρεμένος φοβικός μας διοπτροφόρος. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, ο Γούντι σκηνοθετεί με ρυθμούς μυδραλιοβόλου, φοβούμενος, όπως έχει ξεκάθαρα παραδεχτεί, μήπως τον προλάβει ο θάνατος. H σκηνοθεσία ταινιών δεν είναι ούτε το επάγγελμα ούτε το πάθος του. Είναι μια βιολογική ανάγκη. Στο Irrational Man, ο Γούντι επιστρέφει στο θέμα της σύλληψης και εκτέλεσης του τέλειου φόνου, το οποίο τον απασχόλησε δεόντως τρεις φορές στο παρελθόν: α) στο παραγνωρισμένο του διαμαντάκι, Crimes and Misdemeanors, β) στην ίσως τελευταία «μεγάλη» του ταινία, το Match Point και γ) στο μάλλον μέτριο Cassandra’s Dream. Η πράξη του φόνου λοιπόν στο μικροσκόπιο, ως αφορμή για ένα διάλογο με ευρύτερο πεδίο.
01.09
2015

Πέδρο Πάραμο: Ο θάνατος δεν υπήρξε ποτέ πιο ζωντανός

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πέδρο Πάραμο: Ο θάνατος δεν υπήρξε ποτέ πιο ζωντανός)
Ο Χουάν Ρούλφο γεννήθηκε το 1917 στην επαρχία Χαλίσκο του Μεξικό και μέχρι να φτάσει στην ηλικία των δέκα ετών, είχε προλάβει να ορφανέψει και από τους δύο του γονείς. Το 1953, εκδίδεται η συλλογή διηγημάτων του «Ο κάμπος στις φλόγες», η οποία γίνεται δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό και δύο χρόνια αργότερα, έρχεται η απόλυτη αναγνώριση με την έκδοση του «Πέδρο Πάραμο». Σε αυτό περίπου το σημείο, θα αναρωτιέστε μάλλον, αν η συνέχεια υπήρξε αναλόγως λαμπρή ή αν εν τέλει ο Ρούλφο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που γέννησε η ξαφνική αυτή επιτυχία. Η απάντηση είναι πως τίποτα από αυτά τα δύο δεν συνέβη. 
29.07
2015

Dark Places, του Gilles Paquet-Brenner

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dark Places, του Gilles Paquet-Brenner)
Μετά τον τεράστιο ντόρο που ξεσήκωσε το Gone Girl, ήταν μάλλον αναμενόμενο πως η επόμενη ταινία που θα βασιζόταν σε μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν θα είχε το όνομά της ως βασικό της διαφημιστικό ατού. Ακόμη όμως κι όταν τα υλικά είναι γευστικά, αν ο μάγειρας είναι μέτριος, το πιάτο θα βγει άνοστο. Όπως δηλαδή συνέβη και στην περίπτωση του Dark Places (που προηγήθηκε λογοτεχνικά του Gone Girl, όντας το δεύτερο χρονολογικά μυθιστόρημα της Φλιν), το οποίο κλήθηκε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, όχι ένας Ντέιβιντ Φίντσερ, αλλά ο, μάλλον νερόβραστος, Ζιλ Πακέ Μπρενέρ, ο οποίος κατέληξε δυστυχώς να αφήσει στην άκρη το ψαχνό και να κρατήσει μόνο τη φλούδα.
22.07
2015

The Trip to Italy, του Michael Winterbottom

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Trip to Italy, του Michael Winterbottom)
Το 2010, ο Μάικλ Γουίντερμποτομ είχε αφήσει τους Βρετανούς κωμικούς Στιβ Κούγκαν και Ρομπ Μπράιντον να σολάρουν ανεξέλεγκτα, σε ένα ταξίδι γευσιγνωσίας στη Βόρεια Αγγλία. Με πρόσχημα μια γαστρονομική αποστολή που τους ανατέθηκε από τον Observer (η κυριακάτικη έκδοση του Guardian και συγχρόνως, η παλαιότερη κυριακάτικη εφημερίδα του κόσμου!), οι δύο αυτοί ξεκαρδιστικοί τύποι υποδύθηκαν στην ουσία τους εαυτούς τους, περιδιάβηκαν την αγγλική επαρχία, έφαγαν σε μπόλικα εστιατόρια, έκαναν μιμήσεις διάσημων ηθοποιών και γενικά αμπελοφιλοσόφησαν μέχρι τελικής πτώσης, σε ένα απολαυστικό αυτοσχεδιαστικό κινηματογραφικό πείραμα. Μετά την τεράστια επιτυχία του The Trip και τη μετεξέλιξή του σε σειρά έξι επεισοδίων για το BBC, ήρθε η ώρα για το αναμενόμενο σίκουελ, το οποίο αποκτά μεσογειακή γεύση.
14.07
2015

Slow West, του John Maclean

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Slow West, του John Maclean)
Έχετε δει κάποιο γουέστερν, στο οποίο η πρώτη εικόνα είναι ένα ερωτευμένο παιδί που μετρά τα άστρα; Έχετε δει κάποιο γουέστερν, στο οποίο η δράση να δρομολογείται από ένα έρωτα ανεκπλήρωτο και τόσο βαθιά ολοκληρωτικό που να μοιάζει ψεύτικος; Έχετε δει κάποιο γουέστερν που να ξεκινά με την παραμυθένια δομή «ήταν μια φορά κι έναν καιρό» και να κλείνει στο ίδιο πνεύμα, με το «’ζήσαν αυτοί καλά (όσοι τέλος πάντων καταφέρνουν να επιζήσουν) κι εμείς καλύτερα»; Μάλλον όχι, οπότε να είστε προετοιμασμένοι για κάτι ολότελα διαφορετικό, εφόσον αποφασίσατε να δείτε το Slow West. Διότι ο Τζον ΜακΛιν παιχνιδίζει με τους κώδικες και τις νόρμες του γουέστερν, όχι ακριβώς για να πετύχει κάποια αποδόμηση, αλλά ίσα ίσα γιατί προσπαθεί να αγγίξει τη βαθιά ουσία τους, στοχεύοντας μακρύτερα από την αρχική βιτρίνα.
25.06
2015

La Isla Minima, του Alberto Rodríguez

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Isla Minima, του Alberto Rodríguez)
Ισπανία, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μία κοινωνία που προσπαθεί να βρει τα πατήματά και τις ανάσες της. Να κοιτάξει δειλά την επόμενη μέρα, μετά από μία σκοτεινή και ασφυκτική 40ετία δικτατορίας. Να βάλει στην άκρη μίση και δάκρυα και να βρει καινούργιους συνεκτικούς δεσμούς, μετά από τόσο διχαστικό και αδελφοκτόνο πόνο. Δύσκολη αποστολή, ως και αδύνατη. Οι φρικτές θύμησες είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Είναι ακόμη παρούσες, στέκουν απειλητικές στο βάθος, όπως τα κρεμασμένα κάδρα του Φράνκο και του Χίτλερ σε ένα έρημο τοίχο.

Γιώργος Λάνθιμος

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Γιώργος Λάνθιμος)
Ο σαρανταδυάχρονος Γιώργος Λάνθιμος, μέχρι να βρει τον δρόμο που οδηγούσε στις μεγάλου μήκους ταινίες, καταπιάστηκε με βίντεο κλιπ, διαφημίσεις, σκηνοθεσία θεατρικών έργων, ενώ συμμετείχε και στη δημιουργική ομάδα σχεδιασμού των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
18.05
2015

Pasolini

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Pasolini)
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι υπήρξε κινηματογραφικός σκηνοθέτης, συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος, κριτικός και δοκιμιογράφος. Πέθανε άδοξα τη νύχτα της 2ας Νοεμβρίου του 1975, βίαια δολοφονημένος στην παραλία της Όστια, λίγο έξω από τη Ρώμη. Την ευθύνη για τη δολοφονία του επωμίστηκε ο Πίνο Πελόζι, ο οποίος είχε συνοδέψει τον Παζολίνι στην Όστια για να προσφέρει, κατόπιν αμοιβής, σεξουαλικές υπηρεσίες. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, είχαν γεννηθεί ισχυρότατες υποψίες πως πίσω από τη δολοφονία αυτή κρυβόταν κάτι σκοτεινότερο από ένα απλό έγκλημα πάθους, με τα πολιτικά κίνητρα να θεωρούνται η επικρατέστερη αιτία.
07.05
2015

Stray Dogs

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Stray Dogs)
Ο χρόνος είναι ένα μέγεθος δεόντως κινηματογραφικό. Διαστέλλεται και συστέλλεται, συμπιέζεται και απλώνεται, βιώνεται και υπονοείται, προσωποποιείται και διαχέεται, ανάλογα με τις επιδιώξεις και τις ανάγκες της κάθε ταινίας. Ο Τσάι Μινγκ Λιανγκ, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εξωθεί τον φιλμικό χρόνο στα άκρα όριά του, σε σημείο που τα Αδέσποτα σκυλιά καταλήγουν να μοιάζουν περισσότερο με δοκιμασία αντοχών παρά με κινηματογραφική ταινία. Υπό μία έννοια, μπορεί να ειπωθεί πως τα Αδέσποτα σκυλιά δομούνται σαν μία αρχιτεκτονική κατασκευή, με κάθε παρατεταμένη σεκάνς να λειτουργεί σαν ένας ακόμη όροφος που χτίζεται. Ο Λιανγκ αφήνει την κάμερα να αγκυροβολήσει στους πρωταγωνιστές του για τόσo πολλή ώρα που νομίζει κανείς πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο παρά τα πρόσωπά τους.
22.04
2015

Μουσική για τα μάτια μας…

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μουσική για τα μάτια μας…)
Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ στον κόσμο έρχεται για δεύτερη σερί χρονιά στην πόλη μας και μας καλεί να αποφύγουμε την οδυνηρή επιλογή ανάμεσα στις δύο μεγάλες μας αγάπες. Και μουσική και σινεμά λοιπόν, στο “In-Edit Thessaloniki 2015”, το οποίο ανοίγει τις πύλες του την Πέμπτη 23 Απριλίου και για μια εβδομάδα θα αποτελέσει μουσική για τα μάτια μας. Ας ρίξουμε όμως μια ματιά σε όλα τα καλούδια που θα απολαύσουμε στο φετινό In-Edit, στην αίθουσα του Ολύμπιον. 
22.04
2015

Οι ουρανοί μας ανήκουν

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Οι ουρανοί μας ανήκουν)
Το IN-EDIT THESSALONIKI ανοίγει τις πύλες του, αύριο Πέμπτη, στο «Ολύμπιον» και για μία εβδομάδα μας θα προσφέρει αφειδώς «μουσική για τα μάτια μας». Το ArtCore συνομίλησε με την Αθηνά Ριζοπούλου, μέλος της ομάδας “Parenthesis” που βρίσκεται πίσω από την οργάνωση αυτού του συναρπαστικού φεστιβάλ, αλλά και υπεύθυνη σχεδιασμού της pocket editon του IN-EDIT, η οποία θα διανέμεται δωρεάν στο «Ολύμπιον».
16.04
2015

Phoenix

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Phoenix)
Βρισκόμαστε στη μεταπολεμική Γερμανία, ελάχιστα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε ένα τόπο καθημαγμένο, ερειπωμένο, σαπισμένο υλικά, ψυχολογικά και πνευματικά. Ένας κόσμος βουτηγμένος στις ενοχές και τις τύψεις. Σερνόμενος στα συντρίμμια της κατάρρευσης παντός τύπου. Κι οι άνθρωποι αυτού του κόσμου επιζητούν την πραγματική λήθη. Αυτή που θα ακυρώσει την αλήθεια. Ό,τι μπορεί να υποπέσει στη λήθη δεν είναι αληθινό, από κάθε άποψη, ετυμολογική και μη. Το παρελθόν δεν πρέπει απλώς να ξεχαστεί. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως κάποτε υπήρξε. Το παρελθόν ή πιο σωστά, ένα συγκεκριμένο πρόσφατο παρελθόν, θα πρέπει να εξαφανιστεί από τον άξονα του χρόνου. Μεταφρασμένος τίτλος: «Το τραγούδι του Φοίνικα»
06.04
2015

100 Χρόνια Μοναξιά: Μια Αιωνιότητα Ομορφιά

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (100 Χρόνια Μοναξιά: Μια Αιωνιότητα Ομορφιά)
Το μυθιστόρημα «100 χρόνια μοναξιά» εκδόθηκε το 1967, έχει μεταφραστεί σε περίπου σαράντα γλώσσες κι έχει πουλήσει περισσότερα από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έγραφε κάθε μέρα για δεκαοκτώ ολόκληρους μήνες μέχρι να το ολοκληρώσει, παρατώντας τους πάντες και τα πάντα. Προτού ξεκινήσει τη συγγραφή, πούλησε το αμάξι του για να έχει μια «κάβα» χρημάτων, η οποία φυσικά δεν ήταν αρκετή, με αποτέλεσμα η οικογένειά του να κινδυνεύει με έξωση λόγω των εννέα μηνών απλήρωτου ενοικίου. Το έργο που ολοκλήρωσε δεν ήταν ένα μυθιστόρημα. Ήταν ένα δώρο προς την ανθρωπότητα.
03.04
2015

Loin des Hommes (Far From Men)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Loin des Hommes (Far From Men))
Αλγερία, 1954, στις απαρχές της αντί-αποικιοκρατικής επανάστασης. Από τα πρώτα κιόλας πλάνα παίρνουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για τον κόσμο της ταινίας. Μια γη σκληρή, γεμάτη πέτρα και χώμα που ρουφάει τάχιστα το αίμα που χύνεται ανεξέλεγκτα. Με ένα τραχύ φως που την ομορφαίνει, χωρίς ποτέ να την κάνει φωτεινή. Ένα ύφος λιτό κι απέριττο, βυθισμένο στο ημίφως ή στο μισοσκόταδο, ανάλογα με την οπτική και τη διάθεση της στιγμής. Δύο άνδρες που ξεκινούν ένα παράξενο ταξίδι.

17o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: In the Basement

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (17o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: In the Basement)
Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση σκηνοθέτη. Είναι μια περίπτωση τραχιά και σκληρή, που γδέρνει όλα τα ενστικτώδη αντανακλαστικά του θεατή. Τη ροπή μας για «φυσιολογικότητα». Την απροθυμία μας για παρεκκλίσεις. Την υποδόρια ανάγκη μας για ένα θέαμα που κινείται εντός προκαθορισμένων ορίων. Για εκπλήξεις που δεν είναι ποτέ ολότελα αιφνιδιαστικές, για παραδοξότητες που είναι εν τέλει διαχειρίσιμες, για σοκ που είναι ελεγχόμενα.
09.03
2015

Inherent Vice

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Inherent Vice)
Κάποιες ταινίες τις ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Ή τουλάχιστον, τις ερωτεύομαι εγώ με την πρώτη ματιά. Αυτό ακριβώς είχε συμβεί στην προηγούμενη ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, το The Master. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, καθ’ όπως λένε, και τα πρώτα λεπτά του Inherent Vice είναι σκέτος έρωτας.
04.03
2015

O δολοφόνος μέσα μας: ο θεοσκότεινος κόσμος του Τζιμ Τόμσον

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (O δολοφόνος μέσα μας: ο θεοσκότεινος κόσμος του Τζιμ Τόμσον)
Ο Τζιμ Τόμσον γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1906 σε μια κωμόπολη της Οκλαχόμα και πέθανε στις 7 Απριλίου 1977, στο Λος Άντζελες, χτυπημένος από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων. Ο χρόνιος και βαρβάτος αλκοολισμός είχε κλονίσει από νεαρή ηλικία την υγεία του, ενώ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του υπέφερε από ισχυρούς νευρικούς κλονισμούς. Ο Τόμσον αποχαιρέτισε τον μάταιο τούτο κόσμο σε καθεστώς πλήρους αφάνειας, παρά το ότι είχε συγγράψει περισσότερα από 30 μυθιστορήματα. Παράλληλα, είχε επιδείξει αξιοσημείωτη δραστηριότητα στον χώρο του σινεμά, υπογράφοντας τα σενάρια των ταινιών του Στάνλεϊ Κούμπρικ, “The Killing” και “Paths of Glory”. Επιπλέον, ορισμένα βιβλία του μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη από σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως το “The Getaway” (από τον Σαμ Πέκινπα), το “The Grifters” (από τον Στίβεν Φρίαρς), αλλά και το “The Killer Inside Me” (δις, από τους Μπαρτ Κένεντι και Μάικλ Γουιντερμπότομ), που θα μας απασχολήσει εν προκειμένω.
26.02
2015

Leviathan (Leviafan)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Leviathan (Leviafan))
Εναρκτήρια πλάνα μαγευτικής φυσικής ομορφιάς. Αδάμαστης απέναντι στις ανθρώπινες ορέξεις, ανθεκτικής στο πέρασμα του χρόνου. Με σφήνες από κατάλοιπα θανάτου. Παρατημένες βάρκες που λιμνάζουν και βαλτώνουν. Το κουφάρι ενός κήτους που έχει ξεβραστεί στην ακτή. Μία αύρα κάπως μυστικιστική. Κάτι αδιόρατο και πανίσχυρο που υπήρχε από τη χαραυγή του χρόνου και έχει ως μόνη αποστολή να καταδυναστεύσει. Η μοίρα του ανθρώπου μοιάζει αναπόδραστη. Εν τέλει, αργά ή γρήγορα, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, θα υποκύψει. Ένα φαύλος κύκλος, από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεμπλέξουμε. Ναι, είναι μάλλον απαραίτητο να είσαι ένας σκηνοθέτης του διαμετρήματος του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ για να μην πέσεις στην παγίδα ενός μονόπατου μανιφέστο ντετερμινισμού. Ο Ζβιάγκιντσεφ φτιάχνει μια ταινία ανάλογη του δικού του καλλιτεχνικού βεληνεκούς. Μία ταινία ογκώδη και πελώρια που σκοτεινιάζει τον ουρανό του θεατή. Τον καταπίνει και τον ξερνοβολά μουδιασμένο και αμήχανο.

Berlinale 2015: Round 1

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2015: Round 1)
45 Years, του Άντριου Χέι / Journal d’une Femme de Chambre (Diary of a Chambermaid), του Μπενουά Ζακό / The Queen of the Desert, του Βέρνερ Χέρτσογκ / Nobody Wants the Night (Nadie Quiere la Noche), της Ισαμπέλ Κοϊσέτ / Love and Mercy, του Μπιλ Πόλαντ... στη Berlinale 2015
06.02
2015

Inside Βύρωνας Θεοδωρόπουλος: The art of being funny

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Inside Βύρωνας Θεοδωρόπουλος: The art of being funny)
Ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος δίνει παραστάσεις κωμωδίας από το 2011. Και σε αυτή τη συνέντευξη, μας εξηγεί πολλά και διάφορα. Πώς ωριμάζει και βελτιώνεται ένας stand up comedian κι από πού αντλεί υλικό. Για την άνθιση της κωμωδίας στην Ελλάδα και για τα 14 ένσημά του στην κατηγορία του ΙΚΑ «Ακροβάτες Γελωτοποιοί ή/και Κλόουν». Για τους λόγους που μας φαίνεται αστείο το σεξ. Για το ποιους κωμικούς θαυμάζει και για το πότε το χιούμορ αγγίζει κορυφές. Για την απορία του γιατί ο Μπιλ Κόσμπι έπρεπε να ναρκώσει γυναίκες για να ερωτοτροπήσει μαζί τους, ενώ αυτές θα ήταν πρόθυμες, ακόμη και ξύπνιες. 
02.02
2015

Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance))
Μία επικείμενη θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Η πρεμιέρα πλησιάζει απειλητικά. Βρυχάται, είναι αιμοβόρα, και απειλεί το εύθραυστο ψυχισμό όλων των εμπλεκόμενων. Ένας πρώην χολιγουντιανός σταρ που άφησε τη φήμη και τα λεφτά του να «πετάξουν» και τώρα πασχίζει να βρει την προσωπική εξιλέωση. Θέλει να βουτήξει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ του κουλτουριάρικου νεοϋορκέζικου θεάτρου και να ξαναβαφτιστεί. Επιζητά την ποιότητα, την αναγνώριση, την αποδοχή. Την πλάνη της καλλιτεχνικής αθανασίας. Μετατρέπει αυτή την παράσταση σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι εμμονές μας έχουν πάντα την τάση να διαστέλλονται, συστέλλοντας ταυτόχρονα όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος ξάφνου μας φαίνεται μια ανούσια μινιατούρα.
26.01
2015

Καζούο Ισιγκούρο: An Englishman from Japan και τα απομεινάρια μιας αόρατης ζωής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Καζούο Ισιγκούρο: An Englishman from Japan και τα απομεινάρια μιας αόρατης ζωής)
Ο Καζούο Ισιγκούρο γεννήθηκε στη μαρτυρική πόλη του Ναγκασάκι στις 8 Νοεμβρίου του 1954 και μετακόμισε, μαζί με την οικογένειά του, στην Αγγλία, σε ηλικία έξι ετών. Μεγαλωμένος με ιαπωνική ανατροφή, σε ένα σπίτι όπου μιλιόταν η ιαπωνική γλώσσα, αλλά ζώντας σε αγγλικό έδαφος, ο Ισιγκούρο άντλησε στοιχεία από αμφότερες τις κουλτούρες με τις οποίες συναναστράφηκε. Πραγματοποίησε το συγγραφικό του ντεμπούτο το 1982, με το “A Pale View of Hills” και επτά χρόνια αργότερα, τιμήθηκε με το βραβείο Booker για το καταπληκτικό «Τα απομεινάρια μιας μέρας», το οποίο και θα μας απασχολήσει εν προκειμένω.
15.01
2015

Big Eyes

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Big Eyes)
Ο Τιμ Μπάρτον υπήρξε σεσημασμένα και αδιαμφισβήτητα cool για τουλάχιστον μια γεμάτη δεκαπενταετία. Γιατί είχε καλό σημάδι και στόχευε όχι στην καρδιά των παραμυθιών που έφτιαχνε, αλλά στο περιθώριό τους. Γιατί οι ταινίες του μιλούσαν για αλλόκοτα παιδιά, για λοξοδρομημένες ευτυχίες και μειονοτικές ευαισθησίες. Γιατί το ύφος του διακατεχόταν από μια συνεπή αισθητική, η οποία ήταν πάντα επιμελώς στολισμένη, αλλά όχι υπέρογκα φορτωμένη. Γιατί προσπαθούσε να φανεί σοβαρός, χωρίς όμως να καταστρέφει την πλάκα του παραμυθιού. Γιατί έκανε ταινία για τη ζωή του, σχεδόν επίσημα ανακηρυγμένου χειρότερου σκηνοθέτη στην ιστορία του σινεμά,­ Εντ Γουντ. Γιατί ήταν παντρεμένος με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα μας έπειθε να ξεγελάσουμε οικειοθελώς τους εαυτούς μας, πιστεύοντας πως είναι λίγο μεγαλύτερος σκηνοθέτης απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα. 
20.12
2014

Foxcatcher

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Foxcatcher)
Η επίδραση της γνώσης πως μια «αληθινή» ιστορία κρύβεται πίσω από μία ταινία δρα πάντοτε ύπουλα και παρασκηνιακά και επηρεάζει την κρίση μας. Έστω ελαφρά και ανεπαίσθητα, έστω κι αν δεν το παραδεχόμαστε ευθέως και άμεσα. Αφαιρούμαστε και λησμονούμε πολλά. Λησμονούμε πως αυτό που βλέπουμε στο πανί δεν είναι ποτέ αλήθεια. Λησμονούμε πως δεν υπάρχει ακριβώς μία αλήθεια προς διήγηση σε κάθε ιστορία. Λησμονούμε πως μια ταινία (πρέπει να) είναι πολλά περισσότερα από το ξεδίπλωμα μιας, γενικά κι αόριστα,­ ιστορίας. Λησμονούμε πρωτίστως πως όλα τα γεγονότα είναι ετυμολογικά α­νόητα. Το όποιο νόημα το προσδίδουμε εμείς. 
16.12
2014

Δυστοπία, μια πανέμορφη λέξη. Μέρος B

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Δυστοπία, μια πανέμορφη λέξη. Μέρος B)
Ο «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Άλντους Χάξλεϋ γράφτηκε το 1931 και εκδόθηκε ένα χρόνο αργότερα. Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ και πιο συγκεκριμένα, από την τέταρτη πράξη και το σημείο στο οποίο η Μιράντα αναφωνεί: “O wonder! How many godly creatures are there here! How beauteous mankind is! O brave new world, That has such people in't”. Πολύ συχνά αναφέρεται πως ο Χάξλεϋ είναι αυτός που προσέδωσε ειρωνική χροιά στις συγκεκριμένες λέξεις, αλλά μάλλον πιο ακριβές είναι το ότι πήρε σχεδόν αυτούσια την ειρωνική χροιά της σαιξπηρικής αναφοράς και την τοποθέτησε στον τίτλο του βιβλίου του. Η Μιράντα αφενός μεν εκπλήσσεται που επιτέλους αντικρίζει άλλους ανθρώπους, αφετέρου δε αυτό που βλέπουν τα μάτια της δεν είναι ακριβώς μια πολλά υποσχόμενη αφρόκρεμα του ανθρώπινου είδους…
25.11
2014

Δυστοπία, μια πανέμορφη λέξη. Μέρος A

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Δυστοπία, μια πανέμορφη λέξη. Μέρος A)
Αν ανοίξετε κάποιο λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας και αναζητήσετε το λήμμα «δυστοπία», θα συναντήσετε, περίπου, τον ακόλουθο ορισμό. Η λογοτεχνική ή εν γένει καλλιτεχνική παρουσίαση μιας μελλοντικής κοινωνίας ή ενός μελλοντικού κόσμου, όπου κυριαρχεί η δυστυχία και η απαισιοδοξία. Η λέξη προκύπτει ετυμολογικά από το πρόθεμα δυσ- και τη λέξη –τόπος. Η ίδια η λέξη συνιστά γλωσσικό δάνειο από την αγγλική γλώσσα, παρόλο που οι αρχικές της ρίζες είναι ελληνικές. Η δυστοπία λογίζεται ως το αντίβαρο της ουτοπίας, ένα τρόπον τινά διαλεκτικό της αντίθετο. Η ουτοπία είχε βρει τη θέση της στον χάρτη της λογοτεχνίας το 1516, όταν ο σερ Τόμας Μορ συνέγραψε το έργο «Περί της καλλίστης δημοκρατίας, της ευρισκόμενης επί της νέας νήσου Ουτοπίας». Η Ουτοπία δεν είναι λοιπόν ένας τόπος ανύπαρκτος, άλλα ένας τόπος που περιμένει να ανακαλυφθεί. 
20.11
2014

Ida

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ida)
Η Άννα μεγαλώνει ήσυχα, βαρετά, υπάκουα, θανατερά, σε ένα καθολικό μοναστήρι της κομμουνιστικής Πολωνίας των αρχών της δεκαετίας του ’60. Λίγες μέρες πριν πάρει τους όρκους αγνότητας, θα λάβει μία ειδοποίηση προκειμένου να συναντήσει τη μόνα ζώσα συγγενή της, μία θεία ονόματι Γουάντα. Η Άννα θα βγει για πρώτη φορά στον έξω κόσμο και θα συναντήσει το ακριβές αντίθετο της δικής της περσόνας. Ένα άβγαλτο κορίτσι, γεμάτο καταπιεστική αγνότητα που σιγοκαίει μέσα της, έτοιμο να εκραγεί, αναζητώντας ολίγη γεύση από ζωή. Μία γυναίκα σημαδεμένη από τις ψυχολογικές ουλές και τις καταχρήσεις, γεμάτη κυνισμό, τύψεις και πίκρα, έτοιμη να σβήσει, μην αντέχοντας άλλο να είναι η φλόγα που τρεμοπαίζει σε ένα λιωμένο κερί. Οι δυο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι με προορισμό τη γνώση. Τη γνώση εκείνη που βασανίζει και πονά. Η Άννα θα μάθει πως δεν είναι η Άννα. Θα μάθει πως είναι η Ίντα.
15.11
2014

Μάκης Τσίτας: «Kινούμαι και ζω μέσα στα γραπτά μου, ακόμη και όταν δεν γράφω»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μάκης Τσίτας: «Kινούμαι και ζω μέσα στα γραπτά μου, ακόμη και όταν δεν γράφω»)
Το ArtCore Magazine συνομίλησε με τον συγγραφέα Μάκη Τσίτα, ο οποίος τιμήθηκε προσφάτως με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το βιβλίο του, «Μάρτυς μου ο Θεός» (εκδόσεις Κίχλη). Απολαύστε την ενδιαφέρουσα κουβέντα μας ευθύς αμέσως. 
05.11
2014

Μπασκέτες στο πανί, καλάθια στη σκοτεινή αίθουσα και ο προπονητής της χρονιάς στο Artcore Magazine!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μπασκέτες στο πανί, καλάθια στη σκοτεινή αίθουσα και ο προπονητής της χρονιάς στο Artcore Magazine!)
It’s the Final Countdown, που έλεγε και το τραγούδι που θα συνοδεύει δια παντός τον ελληνικό μπασκετικό θρίαμβο του ’87 και το Artcore Magazine σας παρουσιάζει ένα top-5 γεμάτο σκριν, ραβέρσες, μπασίματα, μπακ ντορς κι άλλα πολλά μπασκετικά. Οι πέντε καλύτερες μπασκετικές ταινίες στην οθόνη σας αμέσως τώρα. Με αξιολογική και ιεραρχική διαβάθμιση, straight to number 1. Και επειδή βλέποντας αυτές τις ταινίες, ενδέχεται να παρεξηγήσετε το επάγγελμα του προπονητή, με τόσους ιδιόρρυθμους και λοξούς coaches που παρελαύνουν, εμείς θα φροντίσουμε να αποκαταστήσουμε κάθε υποψία προκατάληψης. Πώς; Μα, με μία συνέντευξη με τον καλύτερο προπονητή μπάσκετ της περσινής χρονιάς στην Ελλάδα, τον Σούλη Μαρκόπουλο.
17.10
2014

’71

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (’71)
1971, Μπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία. Τα ληξιαρχικά στοιχεία της ταινίας που μας δίνουν το στίγμα και μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια. Εμφύλιος σπαραγμός μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Παραστρατιωτικές ομάδες από αμφότερα τα στρατόπεδα. Διπλής ταυτότητας κατάσκοποι και πράκτορες. Ο στρατός της εγγυήτριας δύναμης και «προστάτιδας» Αγγλίας που εγγυάται και προστατεύει το χάος. Εξωτερικές συνθήκες συνεχούς βίας και έντασης. Εσωτερικές συνθήκες που προσαρμόζονται στις εξωτερικές. Ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης των ειδικών δυνάμεων, ο οποίος έχει βρεθεί σε αυτόν τον κακό χαμό για λόγους επί της ουσίας μισθοφορικούς.
13.10
2014

Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Αδειανό και ασφυκτικά γεμάτο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Αδειανό και ασφυκτικά γεμάτο)
Ο Άρης Αλεξάνδρου (αληθινό επώνυμο, Βασιλειάδης) γεννήθηκε το 1922 στο Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη) και πέθανε το 1978 στο Παρίσι. Διετέλεσε 3 χρόνια εξόριστος (1948-1951) στον Μούδρο, στη Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο, ενώ μεταξύ 1952 και 1958 ήταν έγκλειστος σε φυλακές, καταδικασθείς ως ανυπότακτος. Η ιδιότητα που συνόδευσε τον Αλεξάνδρου καθόλη του τη ζωή ήταν αυτή του διαπρεπούς μεταφραστή, με ειδίκευση στη μετάφραση έργων της ρώσικης γραμματείας (Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, κ.α.). Παράλληλα, συνέγραψε τις ποιητικές συλλογές «Ακόμα τούτη η άνοιξη» (1946), «Άγονος γραμμή» (1952) και «Ευθύτης οδών» (1959). Όλα τα παραπάνω θεωρούνται δευτερεύοντα μπροστά στο ένα και μοναδικό του μυθιστορηματικό πόνημα, «Το κιβώτιο», το οποίο εκδίδεται το 1972, μετά από 7 χρόνια συγγραφής. Ένα κιβώτιο που περιέχει εν τέλει μονάχα αέρα κοπανιστό, αλλά είναι τόσο πλήρες και περιεκτικό από νοήματα, που όταν το ανοίξεις, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κοιτάς αποσβολωμένος. 
09.10
2014

Gone Girl

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Gone Girl)
«Φαντάζομαι να της ανοίγω διάπλατα το κεφάλι. Να ξετυλίγω το νήμα του μυαλού της. Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις.» Αυτά είναι σε ελεύθερη μετάφραση περίπου τα μισά από τα εναρκτήρια, εκτός οθόνης, λόγια του Νικ Νταν (του Μπεν Άφλεκ δηλαδή). Λόγια που ψάχνουν απαντήσεις σε κάποια άλυτα ερωτήματα που μόλις έχουν τεθεί. Τι σκεφτόμαστε; Τι νιώθουμε; Γιατί πληγώνουμε ο ένας τον άλλο; Όσο ακούμε αυτά τα λόγια, εντός οθόνης βλέπουμε ένα ξανθό γυναικείο κεφάλι (της Ρόζαμουντ Πάικ) που αναπαυόταν σε ένα μαξιλάρι να γυρνά κάπως απότομα προς το μέρος μας. Το έχει ξυπνήσει ένα χάδι, αλλά το βλέμμα δεν είναι τρυφερό. Είναι βαθύ και λίγο τρομακτικό.
08.09
2014

Το «Αμερικάνικο ειδύλλιο» του Φίλιπ Ροθ. Το ειδύλλιο του παραλόγου και της αταξίας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το «Αμερικάνικο ειδύλλιο» του Φίλιπ Ροθ. Το ειδύλλιο του παραλόγου και της αταξίας)
Το «Αμερικάνικο Ειδύλλιο» εκδόθηκε το 1997 και έναν χρόνο αργότερα, τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ. Για την σκιαγράφηση του πορτρέτου του βασικού χαρακτήρα του βιβλίου, του «Σουηδού» Seymour Levov, ο Φίλιπ Ροθ άντλησε έμπνευση από την αληθινή περσόνα του Seymour Masin. Γεννημένος δεκατρία χρόνια νωρίτερα από τον Ροθ, ο Masin υπήρξε αθλητής - φαινόμενο του γυμνασίου του Weequahic, του οποίου μαθητής υπήρξε και ο διάσημος συγγραφέας. Αφηγητής του δράματος του «Σουηδού» είναι το alter ego του συγγραφέα, ο Νέιθαν Ζούκερμαν, στην έκτη κατά χρονολογική σειρά εμφάνισή του (εννέα στο σύνολο) σε μυθιστόρημα του Ροθ.

Όταν οι εικόνες διαλέγουν όμορφες λέξεις: Η ξεχωριστή περίπτωση του Φόλκερ Σλέντορφ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Όταν οι εικόνες διαλέγουν όμορφες λέξεις: Η ξεχωριστή περίπτωση του Φόλκερ Σλέντορφ)
Το προαιώνιο μπρα-ντε-φερ μεταξύ ενός οποιουδήποτε λογοτεχνικού μυθιστορήματος και της κινηματογραφικής του μεταφοράς οφείλουμε μάλλον όλοι να ομολογήσουμε πως είναι ντέρμπι μονάχα στα χαρτιά. Το εγχειρίδιο των καλών τρόπων του κάθε φιλότεχνου που διαλαλεί τη γνώμη του έχει επιβάλει ξεκάθαρους κανόνες. Η τελική επικράτηση του βιβλίου είναι κάτι σαν άγραφος απαράβατος νόμος, κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Εν τέλει, όσοι θέτουμε το ερώτημα «η ταινία ή το βιβλίο;» και ανεξαρτήτως της (συνήθως προβλέψιμης) απάντησής μας, λησμονούμε ένα βασικό αξίωμα που είχαμε κάποτε διδαχτεί στο δημοτικό. Τα μήλα και τα πορτοκάλια οφείλουν να ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους στη ζωή. Πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου πως μιλάμε για δύο διακριτές καλλιτεχνικές δημιουργίες, τις οποίες αφενός μεν μπορούμε να τοποθετήσουμε σε ένα συγκριτικό άξονα, αφετέρου δε είναι καλή ιδέα να θυμόμαστε πως οι πορείες τους είναι μεν κοντινές αλλά όχι εφαπτόμενες. 
04.07
2014

Αλμπέρτο Μοράβια: Η αδιαφορία ως αργή αυτοκτονία

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Αλμπέρτο Μοράβια: Η αδιαφορία ως αργή αυτοκτονία)
Ο Αλμπέρτο Μοράβια εξέδωσε το 1929, σε ηλικία μόλις 22 ετών, το πρώτο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Οι αδιάφοροι» (“Gli Indifferenti”), το οποίο προσγειώθηκε σαν φλεγόμενος μετεωρίτης στον κόσμο της λογοτεχνίας. Μέσα από μία πρωτοφανή αποθέωση από τους κριτικούς της εποχής, «Οι αδιάφοροι» χαιρετίστηκαν ως μία στροφή ανανέωσης και μοντερνισμού ως προς τη δομή και το ύφος του σύγχρονου μυθιστορήματος. Για την ακρίβεια, πέρα από ανανεωτικό ή ριζοσπαστικό, το συγγραφικό ντεμπούτο του Μοράβια υπήρξε ταυτόχρονα προάγγελος νέων τάσεων που δεν είχαν ακόμη σχηματοποιηθεί, αλλά και άξιος κληρονόμος παλαιών διδαχών. 
12.05
2014

Το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ)
«Αν δεν έγραφα αυτό το βιβλίο εκείνη την εποχή, μάλλον θα έπεφτα στον Σηκουάνα». Τάδε έφη ο Αργεντίνος συγγραφέας Χούλιο Κορτάσαρ, αναφερόμενος στο μυθιστόρημα «Το κουτσό» (“Rayuela” στο πρωτότυπο), το οποίο εξέδωσε το 1963 στα ισπανικά και τρία χρόνια αργότερα, στα αγγλικά.
05.04
2014

Το ουρλιαχτό που δεν θα σιγήσει ποτέ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το ουρλιαχτό που δεν θα σιγήσει ποτέ)
«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα / λιμασμένα, υστερικά, γυμνά / να σέρνονται στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας μία λυσσασμένη δόση […] φτωχοί, κουρελιασμένοι, με κούφια μάτια και φτιαγμένοι / στάθηκαν καπνίζοντας στο υπερφυσικό σκοτάδι σαράβαλων διαμερισμάτων / αιωρούμενοι πάνω από τις κορυφές των πόλεων […] που διπλώθηκαν ξεντυμένοι από τον φόβο σε αξύριστα δωμάτια / καίγοντας τα λεφτά τους σε κάλαθους αχρήστων / και ακούγοντας τον Τρόμο μέσα από τον τοίχο [..] με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της ζωής πετσοκομμένη από τα κορμιά τους / τροφή που σε βγάζει για χίλια χρόνια…»

Artcore magazine's footer