Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 186 articles :: 186

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

01.07
2019

Yesterday, του Danny Boyle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Yesterday, του Danny Boyle)
Το "Yesterday" γεννιέται, βρίσκει σφυγμό, ορθώνει ανάστημα και χαράζει ρότα στη βάση ενός αδιανόητου “high concept” (ενός απίθανου “what if” σεναριακού ευρήματος, για να το διατυπώσουμε απλούστερα). Φανταστείτε, λοιπόν, ότι το καλλιτεχνικό έργο και η μουσική κληρονομιά των Beatles αφανίζονται αυτοστιγμεί από προσώπου Γης. Χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις, χωρίς περιττά πώς και γιατί, χωρίς κάποια περίπλοκη sci-fi πλατφόρμα να ρίχνει βαριά σκιά στην παρανοϊκή αυτή σύλληψη, το "Yesterday" εκμεταλλεύεται στο έπακρο την πρωταρχική του μαγιά.
10.06
2019

Adieu l’ami (Farewell, Friend), του Jean Herman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Adieu l’ami (Farewell, Friend), του Jean Herman)
To «Αντίο Φίλε» του Jean Herman, που φιγουράρει σε επανέκδοση στα ελληνικά θερινά, προσφέρει μπόλικες αφορμές για να θεωρηθεί ντεμοντέ και παλαιικό από τον σημερινό θεατή, ασχέτως αν μισό αιώνα (συν ένα χρόνο) νωρίτερα είχε κάψει καρδιές, σμπαραλιάζοντας το γαλλικό box office. Με πρώτη και καλύτερη στη λίστα των «παρωχημένων» στοιχείων αυτή την ατμόσφαιρα ακραιφνούς αρρενωπότητας, αυτή την αίσθηση τελετουργικού machismo που διατρέχει τη ραχοκοκκαλιά της επαφής και της επικοινωνίας των δύο βασικών χαρακτήρων. Σε τελική ανάλυση, πάντως, οι ήρωες που ενσαρκώνουν ο Alain Delon και ο Charles Bronson συμπεριφέρονται, ενεργούν, πράττουν και αντιδρούν με τον τρόπο, αλλά πάνω απ’ όλα με τους κώδικες, που απορρέουν από αυτό τον τόσο μελαγχολικό και σπαραξικάρδιο τίτλο.
04.06
2019

Αναζητώντας τον Χέντριξ, του Μάριου Πιπερίδη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Αναζητώντας τον Χέντριξ, του Μάριου Πιπερίδη)
O Γιάννης (ο Άνταμ Μπουσδούκος, ένας ιδιαίτερα αγαπητός ηθοποιός χάρη στις ταινίες του Φατίχ Ακίν) δεν βιώνει τις ομορφότερες μέρες της ζωής του. Χρωστά χρήματα σε ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη κατανόηση την καθυστέρηση πληρωμών, οφείλει ενοίκια πέντε μηνών στην πιεστική σπιτονοικοκυρά του, ζει σε ένα εργένικο αχούρι, που μοιάζει να έχει αφεθεί στη μοίρα του μετά έναν μάλλον επώδυνο χωρισμό, το επαγγελματικό του μέλλον δεν προμηνύεται ακριβώς λαμπρό. Η λύση που προκρίνει ο Γιάννης για όλα τα ζόρια που αντιμετωπίζει είναι εξαιρετικά απλή: η φυγή από τη Λευκωσία, χωρίς εισιτήριο επιστροφής, η οποία θα συνοδευτεί από το αναμενόμενο «κανόνι» απέναντι σε υποχρεώσεις, δανειστές, εκκρεμότητες.
27.05
2019

Summer With Monika (Sommaren med Monika), του Ingmar Bergman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Summer With Monika (Sommaren med Monika), του Ingmar Bergman)
Η προώθηση της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε υποδειγματική, με τον τίτλο "Monika, the Story of A Bad Girl!" και τα αισθησιακά ενσταντανέ που κυκλοφόρησαν στις αμερικάνικες αφίσες να αφήνουν μια προκλητική υπόσχεση να πλανιέται στον αέρα. Η υποδοχή στην Ευρώπη, πάντως, δεν ήταν λιγότερο ενθουσιώδης. Φρόντισε ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ για αυτό, εξάλλου, αποθεώνοντας την ταινία και χαρακτηρίζοντας το πλάνο στο οποίο η πρωταγωνίστρια Harriet Andersson κατεδαφίζει τον τέταρτο τοίχο και εκτοξεύει ένα ηδυπαθές, αυθάδικο και παραπονεμένο βλέμμα στο κοινό «μία από τις πιο θλιμμένες στιγμές στην ιστορία του σινεμά.»
20.05
2019

John Wick: Chapter 3 – Parabellum, του Chad Stahelski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (John Wick: Chapter 3 – Parabellum, του Chad Stahelski)
To 2014, την εποχή που πραγματοποιούσε την έξοδό τους στις αμερικάνικες αίθουσες το "John Wick", ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν, ή ακόμη και να φαντασιωθούν, την ιλιγγιώδη συνέχεια. Ο Keanu Reeves, πάλαι ποτέ ζεν πρεμιέ και περιζήτητος front man του Χόλιγουντ, είχε περιέλθει σε καθεστώς ανυποληψίας και χαμηλών εισπρακτικών πτήσεων, οι “shoot ‘em up” movies δεν διήγαγαν και τον πιο ανθηρό τους βίο, στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρισκόταν ο πρώην stuntman Chad Stahelski, εν ολίγοις τίποτα δεν μπορούσε να προοικονομήσει τα όσα ακολούθησαν.
09.04
2019

Grâce à Dieu (By the Grace of God), του François Ozon

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Grâce à Dieu (By the Grace of God), του François Ozon)
O διαχρονικά και σεσημασμένα άνισος François Ozon, με μια φιλμογραφία γεμάτη από ηχηρά ολισθήματα και μικρούς θριάμβους, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια αληθινή ιστορία συγκάλυψης σεξουαλικών σκανδάλων στους κόλπους της (γαλλικής) Καθολικής Εκκλησίας, η οποία είχε προκαλέσει κρότο στην κοινωνία της Λιόν. Η αρχική πρόθεση του Ozon, μάλιστα, ήταν να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκεκριμένη ιστορία ερεβώδους σιωπής και αδράνειας, προτού λάβει τελικά την απόφαση να την μεταπλάσει σε μια ταινία μυθοπλασίας, η οποία πατά και με τα δυο πόδια στα πραγματικά περιστατικά, ευτυχώς όμως όχι με τη στείρα λογική της γεγονοτικής καταγραφής. Προχωρώντας σε μία (εννοείται) αυθαίρετη υπόθεση, θα τολμούσαμε να πούμε πως το αρχικό πλάνο μιας ταινίας τεκμηρίωσης ενδεχομένως και να ωφέλησε το όλο πόνημα, καθώς ο Ozon απέφυγε τον φωνακλάδικο εντυπωσιασμό που έχει χαντακώσει το αναμφίβολο ταλέντο του σε πλείστες άλλες περιπτώσεις στην καριέρα του.
26.03
2019

Us, του Jordan Peele

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Us, του Jordan Peele)
Η σκιά που βαρέθηκε να είναι υπόδουλη στο σώμα και διεκδικεί την ελευθερία κινήσεων. Το είδωλο που δεν υπακούει πια στη δύναμη της αντανάκλασης και παλεύει να ξεγλιστρήσει από τα ασφυκτικά όρια του καθρέφτη. Οι πιο πανίσχυροι εχθροί εξ ορισμού και αναντίρρητα. Οι σιαμαίοι μας, καταδικασμένοι να ζουν στο αθέατο περιθώριο, οι οποίοι άπαξ και αποφασίσουν να αυτονομηθούν, αποκτούν αυτομάτως το πάνω χέρι.
20.03
2019

Arctic, του Joe Penna

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Arctic, του Joe Penna)
Μια ανθρώπινη κουκκίδα σε ένα πάλλευκο τοπίο. Ένα σήμα κινδύνου γραμμένο στην απεραντοσύνη του τίποτα. Στον μοναχικό και άνισο αγώνα απέναντι στη φύση, ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να ενεργοποιήσει καθετί, εγγενές και επίκτητο, που μπορεί να επιστρατευτεί. Τη λύσσα για ζωή με την οποία εξοπλίζεται κάθε έμβιο ον από την πρώτη κιόλας ανάσα. Την ευρηματικότητα του νου που θα αγγίξει άγνωστες ώς τότε κορυφές. Σε συνθήκες βολής και άνεσης, στο κουκούλι της κοινωνίας και του πολιτισμού, τείνουμε να το λησμονούμε, αλλά ο μόνος αληθινός νόμος που διέπει τα πάντα, από καταβολής κόσμου, είναι εξαιρετικά απλός: μια ακόμη δρασκελιά, ένα ακόμη σύρσιμο, για μια ακόμη ανάσα. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι θα είναι η στερνή.
27.02
2019

If Beale Street Could Talk, του Barry Jenkin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (If Beale Street Could Talk, του Barry Jenkin)
«Κάθε μαύρος που γεννήθηκε στην Αμερική, γεννήθηκε στην Beale street, ανεξάρτητα από το αν στην πραγματικότητα γεννήθηκε στο Τζάκσον του Μισισίπι ή το Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Η Beale street είναι η κληρονομιά μας». Τάδε έφη ο συγγραφέας και δοκιμιογράφος James Baldwin, τα λόγια του οποίου εμφανίζονται γυμνά, γενναία, στέρεα και επιβλητικά στο εναρκτήριο πλάνο της νέας ταινίας του Barry Jenkin. Το "If Beale Street Could Talk", που εκδόθηκε το 1974, υπήρξε το πέμπτο μυθιστόρημα της συγγραφικής καριέρας του Μπόλντγουιν, με τη δράση να εκτυλίσσεται στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, αλλά τον τίτλο να παραπέμπει στη θρυλικό οδό με αυτό το όνομα, που βρίσκεται στο Μέμφις της πολιτείας του Τενεσί.
05.02
2019

Birds of Passage (Pájaros de verano), των Ciro Guerra και Cristina Gallego

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Birds of Passage (Pájaros de verano), των Ciro Guerra και Cristina Gallego)
Ένας πολύχρωμος αισθησιακός χορός, σαν ένα πουλί που στροβιλίζεται αρμονικά όχι στους ουρανούς, αλλά σε απόσταση εκατοστών από το έδαφος. Ένα προαιώνιο κάλεσμα για ζευγάρωμα, ένα τελετουργικό διαιώνισης. Ο άνθρωπος παλεύει με τον Χρόνο και θριαμβεύει χάνοντας, ιδίως όταν δεν αντιλαμβάνεται τον θάνατο ως ένα περιοριστικό φινάλε. Εκ πρώτης όψεως, βρισκόμαστε στη μέση του πουθενά. Σε ένα άνυδρο κρατήρα που έχει στραγγίξει κάθε ίχνος ζωής ώς εκεί που φτάνει το μάτι. Σκόνη, ξεραϊλα, μια Γη χαρακωμένη κι αυλακωμένη. Το γοερό κλάμα του ανέμου η μόνη απόδειξη κίνησης. Αυτό που φαντάζει, όμως, στη δική μας κοσμοθεωρία ως η απόλυτη ερημιά, για τη φυλή των Γουάγιου, στη Βόρεια Κολομβία, είναι ο ομφαλός του κόσμου.
21.01
2019

At Eternity’s Gate, του Julian Schnabel

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (At Eternity’s Gate, του Julian Schnabel)
Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ (που προφέρεται κανονικά Φαν Χοχ), το 1888, βρισκόταν ήδη σε ένα βαθύ ψυχολογικό τέλμα, ασφυκτιώντας μετά από 2 χρόνια παραμονής στο πολύβουο Παρίσι, με τον κανιβαλιστικό καλλιτεχνικό ανταγωνισμό και τις μηδαμινές διεξόδους για πλήρη απομόνωση. Το Παρίσι, για τον μεγάλο ζωγράφο -που ήδη προσπαθούσε να ενσωματώσει, μέσα από το δικό του πρίσμα, τις διδαχές των Ιμπρεσιονιστών στον καμβά του- «δεν διέθετε το κατάλληλο φως», το φως που θα διέλυε τα δαιδαλώδη σκοτάδια που φώλιαζαν στο μυαλό του.
08.01
2019

The Mule, του Clint Eastwood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Mule, του Clint Eastwood)
Μια δεκαετία μετά το "Gran Torino", o Clint Eastwood περνά και πάλι μπροστά από την κάμερα σε ταινία που σκηνοθετεί ο ίδιος (διατελώντας, επίσης, χρέη παραγωγού), μόνο που τούτη τη φορά δεν καταθέτει έναν στιβαρό αποχαιρετισμό στα όπλα, καταπίνοντας δαίμονες και αγγέλους του παρελθόντος. Αντιθέτως, σιγοτραγουδά –αναπολογητικά, απενοχοποιημένα και με πλήρη ξεγνοιασιά- μια μπαλάντα γλυκού κατευόδιου.
27.11
2018

Widows, του Steve McQueen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Widows, του Steve McQueen)
Ο Βρετανός Steve McQueen, στην τέταρτη ταινία του, επιλέγει να διαφοροποιηθεί αισθητά από την ώς τώρα πορεία του. Πρωτίστως, διότι δεν επικεντρώνεται σε κάποιο υπαρξιακό angst που λαμβάνει τη μορφή συμβολικού και πολυεπίπεδου αγώνα. Στο "Hunger" συναντούμε την απόλυτη κατεδάφιση του ατόμου προς ανάδειξη ενός ανένδοτου συλλογικού αγώνα. To σώμα εκμηδενίζεται, εξαϋλώνεται, είναι συγκοινωνούν δοχείο με την ψυχή, που αντισταθμίζει τη σαρκική εξασθένηση. Στο "Shame", η απόλυτη εξατομίκευση έχει μετατραπεί από ελευθερία σε φυλακή, σε ένα κοινωνικό ιστό διαλυμένο ψυχικά, από μέσα πεθαμένο όπως λέει και το άσμα. Το σώμα γίνεται και πάλιφτης του πνεύματος, αλλά με αντίστροφη φορά. Από όπλο στη διάθεση των υψηλών ιδανικών, μετατρέπεται σε κυματοθραύστης απέναντι στη στοιχειωδέστερη μορφή τους.

12th TiSFF (18-21 Οκτωβρίου): Ένας μικρού μήκους παράδεισος!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (12th TiSFF (18-21 Οκτωβρίου): Ένας μικρού μήκους παράδεισος!)
Για 12η σερί χρονιά, το Thessaloniki International Short Film Festival θα μας προσφέρει στο πιάτο αμέτρητα μικρού μήκους διαμαντάκια, σε ένα τετραήμερο προβολών που θα αποδείξουν και στον πλέον δύσπιστο ότι το σύμπαν των μικρού μήκους είναι αυτόφωτο, στιβαρό και αυθύπαρκτο κι όχι απλώς ένα στάδιο προθέρμανσης που λειαίνει το έδαφος για τις μεγάλου μήκους ταινίες. Αυτή τη χρονιά, οι προβολές του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν στις αίθουσες Frida Liappa και Tonia Marketaki, στην Αποθήκη Δ, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης, ενώ το καθημερινό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει δύο κύκλους προβολών σε κάθε αίθουσα, στις 17.00 και τις 20.30 αντίστοιχα.
13.10
2018

The House that Jack Built, του Lars von Trier

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The House that Jack Built, του Lars von Trier)
«Για πολλά χρόνια έκανα ταινίες για καλές γυναίκες, τώρα έκανα μία για ένα σατανικό άνδρα». Αυτή ήταν μία από τις δηλώσεις του Lars von Trier, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την τελευταία του ταινία. Κι η επόμενη σκέψη είναι σχεδόν προφανής, αντανακλαστική κι αναπόφευκτη. Ο ανδρικός ήρωας στο "The House that Jack Built" είναι μια αντανάκλαση ειδώλου στον καθρέφτη. Ο αποκτηνωμένος loner, με τις μεγαλομανείς εμμονές και τις εκρήξεις σαδισμού.
09.10
2018

12 Years a Slave, του Steve McQueen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (12 Years a Slave, του Steve McQueen)
Η τρίτη ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Steve McQueen βασίζεται στην ομότιτλη αυτοβιογραφία του Solomon Northup, ο οποίος απήχθη το 1841 στην Ουάσινγκτον και πέρασε 12 χρόνια στην κόλαση της δουλείας του αμερικάνικου νότου. Ο Northup επί της ουσίας δεν απελευθερώθηκε, αλλά επέστρεψε στο στάτους του ελεύθερου πολίτη, το οποίο κατείχε πριν την απαγωγή του και την αποστέρηση της πραγματικής του ταυτότητας. Το 1853, με το που επέστρεψε στην πρότερη ζωή του, κατέγραψε τις δραματικές εμπειρίες του από αυτή τη δωδεκαετία, ενώ ενεπλάκη με ζήλο στον αγώνα για την κατάργηση της δουλείας. Η εξέλιξη αυτή επήλθε επισήμως μετά το πέρας του Αμερικάνικου Εμφυλίου, με την Τροπολογία του Δεκεμβρίου του 1865, αλλά όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, η ουσιαστική απάλειψη της δουλείας έμελλε να αργήσει ακόμη αρκετά.
04.06
2018

1945, του Ferenc Török

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (1945, του Ferenc Török)
Όπως δηλώνει με σαφήνεια και ο τίτλος της ταινίας, βρισκόμαστε στο 1945. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην ανατολή μιας εποχής γεμάτης συντρίμμια, πληγές, τραύματα και άσβεστες ενοχές. Ένα μικρό ουγγρικό χωριό, στο οποίο η σοβιετική παρουσία είναι πλέον εμφανής, αλλά όχι ακόμη στα όρια της μπότας και της επιβολής, ζει μια φαινομενική μέρα γιορτής. Ο τοπικός και ολίγον γλοιώδης κοτζάμπασης, που λύνει και δένει, παντρεύει τον γιο του με μια όμορφη χωριατοπούλα. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, όμως, η γιορτή μοιάζει ξινισμένη και καταναγκαστική. Ένας γάμος ιδιοτελής και συμφεροντολογικός. Μια ατμόσφαιρα συγκρατημένης χαράς, ψεύτικου χαμόγελου.
23.04
2018

Isle of Dogs, του Wes Anderson

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Isle of Dogs, του Wes Anderson)
Υπάρχει ένας άγραφος -αλλά συχνά επιβεβαιωμένος- κανόνας, ο οποίος υπαγορεύει ότι πολλοί σπουδαίοι σκηνοθέτες καταλήγουν, έστω και ασυναίσθητα, να γυρίζουν την ίδια ταινία, σε ολόκληρη την καριέρα τους. Προφανώς όχι με τη μορφή ακριβούς διπλοτυπίας, αλλά μέσα από απροσμέτρητες παραλλαγές που στροβιλίζονται γύρω από ένα κοινό νοηματικό, εννοιολογικό, συμβολικό, αισθητικό άξονα. Το σύμπαν του Wes Anderson, εκ πρώτης όψεως, εμπίπτει στο βεληνεκές αυτού του κανόνα. Ένα βασίλειο της αέναης συμμετρίας, της ιδεοληπτικής λεπτομέρειας, των παστέλ κάδρων. Ένας κόσμος του φετιχισμού των μικρών αντικειμένων, των ψυχαναγκαστικών ενδυματολογικών επιλογών που ομοιάζουν με στολές. Με τρυφερά τράβελινγκ και στιβαρά jump cuts που απομονώνουν τους ήρωες της ταινίας σε ένα σύμπαν ξεκούδουνο και απομακρυσμένο από τον θορυβώδη έξω κόσμο.
17.04
2018

The Insult, του Ziad Doueiri

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Insult, του Ziad Doueiri)
Εργασίες, σκαλωσιές, εργοτάξια, τρυπάνια, σωλήνες, κλάγγες μετάλλων, σκόνη και ιδρώτας, σε μια πολύβοη συνοικία, στη Βηρυττό του Λιβάνου. Μια υδρορροή, που έχει τοποθετηθεί παράτυπα, και στάζει νερά. Ένας φανατικός Χριστιανός, αρχιμηχανικός ενός συνεργείου αυτοκινήτου, ορκισμένος ακόλουθος του ντόπιου Χριστιανικού Κόμματος. Ένας Παλαιστίνιος πρόσφυγας, επικεφαλής των πολεοδομικών έργων μιας κατασκευάστριας εταιρίας, που έχει βρει καταφύγιο, όπως πάμπολλοι ξεριζωμένοι συμπατριώτες του, στον Λίβανο. Μια επίμονη διαφωνία, μια φιλονικία φαινομενικά υπερβολική και τραβηγμένη από τα μαλλιά. Κι ενώ η όλη αντιπαράθεση μοιάζει, σε πρώτο επίπεδο, να έχει ξεπηδήσει από αυτό το -πάντα φορτισμένο- τίποτα της καθημερινότητας, σχεδόν αμέσως κυοφορείται η υπόνοια πως αυτό που βλέπουμε είναι μονάχα η αφορμή και όχι η αιτία.
04.04
2018

Le Havre, του Aki Kaurismäki

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Le Havre, του Aki Kaurismäki)
Πού θα κατοικούσε, τι θα επαγγελλόταν, πώς θα έμοιαζε ο Καρλ Μαρξ αν ζούσε στο σήμερα; Θα τον έλεγαν Μαρσέλ στο μικρό, θα ήταν ένας πρώην συγγραφές και νυν λούστρος, αυτοεξόριστος στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας, τη Χάβρη, απαντά ο Aki Kaurismäki. Πάνω απ’ όλα, όπως άλλωστε όλοι οι «καουρισμακικοί» ήρωες θα ήταν μποέμ, δυσβάσταχτα και απολαυστικά μποέμ, πιο μποέμ απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε και να αντέξουμε. Ο αδιόρθωτος Φινλανδός φτιάχνει μία ακόμη σωρεία μικρών θαυμάτων πατώντας στα πιο ταπεινά υλικά. Και αρθρώνει μία κινηματογραφική γλώσσα ικανή να αλλάξει κάθε κόσμο, οπότε (γιατί όχι;) και τον δικό μας.
16.03
2018

Foxtrot, του Samuel Maoz

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Foxtrot, του Samuel Maoz)
Ο Ισραηλινός Samuel Maoz, οκτώ χρόνια μετά τον Χρυσό Λέοντα για το “Lebanon”, επιστρέφει στο Φεστιβάλ Βενετίας, αποχωρώντας αυτή τη φορά με το αργυρό λιονταράκι. Με το “Foxtrot” να μοιάζει με τον χορό που του έχει δανείσει το όνομα. Διότι επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης, χωρίς καλά καλά να αντιληφθεί πώς βρέθηκε εκεί. Διότι κρύβει μέσα του μια απέραντη μελαγχολία, ένα πνιχτό γέλιο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να καταλήξει σε λυγμό.
27.02
2018

The 15:17 to Paris, του Clint Eastwood

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The 15:17 to Paris, του Clint Eastwood)
Στις 21 Αυγούστου 2015, τρεις νεαροί Αμερικάνοι που επέβαιναν στο τρένο που πραγματοποιούσε το δρομολόγιο Άμστερνταμ – Παρίσι, μετατράπηκαν, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, από απλοί καθημερινοί άνθρωποι σε ήρωες που απέτρεψαν ένα βαρβάτο μακελειό. Ο Spencer Stone, εκπαιδευόμενος διασώστης της Αμερικάνικης Αεροπορίας, ο Alek Skarlatos, μέλος της Εθνοφρουράς του Όρεγκον και ο σπουδαστής Anthony Sadler, που ουδεμία σχέση είχε με οτιδήποτε στρατιωτικό, εξουδετέρωσαν έναν πάνοπλο Μαροκινό φονταμενταλιστή, ακριβώς προτού αυτός ανοίξει πυρ και αρχίσει να σκορπά πτώματα δεξιά κι αριστερά.

20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Το ’68 πέρα από το ’68

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Το ’68 πέρα από το ’68)
Χρονιά-κλειδί του 20ου αιώνα, το 1968 γέννησε επαναστάσεις, συγκρούσεις, όνειρα, απογοητεύσεις και ελπίδες, με βασικούς σταθμούς την εξέγερση στη Γαλλία τον Μάιο και την Άνοιξη της Πράγας. Μισό αιώνα μετά, το επετειακό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επιστρέφει στην κρίσιμη εκείνη χρονιά και αποκαλύπτει ελάχιστα γνωστές εξεγέρσεις ανά τον κόσμο μέσα από το αφιέρωμα «Το ’68 πέρα από το ‘68», που παρουσιάζει 7 συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ παραγωγής από το 1968 ώς το 2017. Τα επτά αυτά ντοκιμαντέρ επανεξετάζουν το μήνυμα και το πνεύμα των ιδεών που επιχείρησαν να αλλάξουν τον κόσμο από την Κεντρική Ευρώπη ώς τις ΗΠΑ και από τη Λατινική Αμερική ώς την Άπω Ανατολή. 
06.02
2018

Phantom Thread, του Paul Thomas Anderson

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Phantom Thread, του Paul Thomas Anderson)
Φανταστείτε ένα εντυπωσιακό και λαμπερό βραδινό φόρεμα. Ένα κομψοτέχνημα που αρμόζει μονάχα σε ειδικές περιστάσεις. Φτιαγμένο στο χέρι, σπιθαμή προς σπιθαμή, από ακούραστες ράφτες που έχουν σκύψει πάνω από το ντελικάτο ύφασμα σαν εργάτριες μέλισσες. Σχεδιασμένο στην εντέλεια και με χειρουργική ακρίβεια, από ένα χέρι στιβαρό και αταλάντευτο. Το φόρεμα αυτό λειτουργεί σαν προστατευτικό κουκούλι που καλλωπίζει και περιθάλπει. Απαλύνει τα ψεγάδια, υπογραμμίζει τα πλεονεκτήματα, είναι το περίτεχνο κέλυφος που καλείται να φιλοξενήσει ένα κορμί ρευστό και ατελές. Ένα τέτοιο φόρεμα είναι εξ ορισμού θνησιγενές. Φοριέται σε ελάχιστες περιστάσεις, αν όχι και μονάχα σε μία και εξαιρετική. Αμέσως μετά, όταν τα φώτα χαμηλώσουν και τελειώσουν οι χειραψίες και οι υποκλίσεις, είναι καταδικασμένο να αποσυρθεί στην προθήκη μιας γκαρνταρόμπας. Η υπενθύμιση ενός φευγαλέου μεγαλείου, το έκθεμα μιας στιγμής δόξας.

20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (20o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Αφιέρωμα στην Agnés Varda)
To επερχόμενο επετειακό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τιμά μια αεικίνητη πρωτοπόρο των εικόνων, η οποία άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε σινεμά: τη θρυλική σκηνοθέτιδα Agnés Varda. Προικισμένη με την σπάνια φλόγα του δημιουργού που δεν εφησυχάζει ποτέ, η Agnés Varda, λίγο προτού συμπληρώσει τα 90 της χρόνια, δεν παύει να προκαλεί τη ματιά και το νου μας, να εμπνέει κοινό και δημιουργούς και να ταράζει τα κινηματογραφικά νερά.

Oscars 2018: Υποψηφιότητες, φαβορί, ηχηρές απουσίες

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Oscars 2018: Υποψηφιότητες, φαβορί, ηχηρές απουσίες)
Ανακοίνωση των οσκαρικών υποψηφιοτήτων, λοιπόν, χτες, και τα στοίχημα ήδη δίνουν και πέρνουν για τους νικητές της λαμπερής βραδιάς της 4ης Μαρτίου, που θα παρουσιάσει για δεύτερη σερί χρονιά ο Jimmy Kimmel. Μιλώντας με νούμερα, το “The Shape of Water” του Guillermo del Toro (έξοδος στις ελληνικές αίθουσες στις 15 Φεβρουαρίου), βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με 13 υποψηφιότητες, ενώ το “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” του Martin McDonagh ακολουθεί με 9 και το “Dunkirk” του Christopher Nolan έπεται με 8.
10.01
2018

Τα πρώτα καλούδια του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα πρώτα καλούδια του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!)
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ένα από τα σπουδαιότερα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στον κόσμο, συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής και από τις 2 ώς τις 11 Μαρτίου 2018, θα μας προσφέρει ένα δεκαήμερο γεμάτο συγκινήσεις και εκπλήξεις! Κι εμείς σας παρουσιάζουμε τα πρώτα «βαριά χαρτιά» του προγράμματος, που έχουν ήδη επιβεβαιωθεί από τη διεύθυνση του Φεστιβάλ:
11.12
2017

Wonder Wheel, του Woody Allen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Wonder Wheel, του Woody Allen)
Καλοκαίρι του 1950, στην πολυσύχναστη πλαζ του Κόνι Άιλαντ, στα περίχωρα του Μπρούκλιν. Ένα σμήνος από λουόμενους, φασαριόζικο και παλλόμενο μεν, άμορφο και ακανόνιστο δε, απολαμβάνει τα θερινά του μπάνια. Στο πίσω φόντο, το ξόρκισμα των -κυρίως ψυχολογικών- δεινών του πολέμου και η δυσκολία επανάκαμψης σε μια γωνιά του Μεγάλου Μήλου που δεν βιώνει το baby boom και το αμερικάνικο μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα. Σύμβολο της γειτονιάς αυτής η ρόδα του λούνα παρκ, η διάσημη Wonder Wheel, που υπόσχεται και υλοποιεί ένα μόνο θαύμα: αυτό της αδιαπραγμάτευτης στασιμότητας.
20.11
2017

I Am Not Your Negro, του Raoul Peck

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (I Am Not Your Negro, του Raoul Peck)
«Η Ιστορία δεν είναι το παρελθόν. Η Ιστορία είναι το παρόν. Τη φέρουμε μέσα μας. Είμαστε η Ιστορία μας. Αν προσποιηθούμε ότι αυτό δεν ισχύει, δεν είμαστε παρά κοινοί εγκληματίες.» Ο συγγραφέας και δοκιμιογράφος James Baldwin (1924-1987) παράτησε τη βολή της μεταπολεμικής παρισινής αυτοεξορίας, έχοντας πλέον αγγίξει ένα σημείο θραύσης, το δικό του ύστατο όριο. Δεν μπορούσε να αρκεστεί στον ρόλο ενός εξ αποστάσεως περισπούδαστου διανοούμενου, τη στιγμή που στην πατρίδα του το καζάνι ήταν ξέχειλο.
31.10
2017

Suburbicon, του George Clooney

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Suburbicon, του George Clooney)
Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, οι φοβεροί και τρομεροί αδερφοί Κοέν είχαν γράψει ένα σενάριο για ένα ντόμινο φόνων που εκτυλίσσεται σε ένα τυπικό καλοβαλμένο και αποστειρωμένο σκηνικό αμερικανικών προαστίων, στη δεκαετία του ’80. Για τον φίλο τους George Clooney, ο οποίος παραδοσιακά υποδύεται κάποιον όχι και τόσο ευφυή χαρακτήρα στις ταινίες τους, είχαν κατά νου τον βραχύ, αλλά τελείως πιασάρικο, ρόλο ενός ασφαλιστή που ανακαλύπτει τη βασική πλεκτάνη. Το παρατημένο αυτό πρότζεκτ ανέβαλε, λοιπόν, ο George Clooney, αλλάζοντας την πλοκή σε ορισμένους ουσιώδεις άξονες.
23.10
2017

Loveless, του Andrey Zvyagintsev

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Loveless, του Andrey Zvyagintsev)
Όπως διατρανώνει εμφατικά ο τίτλος του, το «Χωρίς αγάπη», του σπουδαίου Ρώσου Andrey Zvyagintsev, φύεται κακήν κακώς σε ένα κόσμο στραγγιγμένο από οποιαδήποτε τρυφερότητα και ενσυναίσθηση. Σε ένα κόσμο άνυδρο και στείρο. Το αληθινά σπαρακτικό, όμως, στο σύμπαν του “Loveless” είναι ότι ανιχνεύονται, ακόμη και στα πιο σκοτεινά του σημεία, κάποιες στάλες ανάγκης. Ανάγκης για εκδήλωση συμπόνοιας, για κυοφόρηση αισθήματων, για την ανθρωπιά του να νοιάζεσαι και να μοχθείς για ένα σκοπό που σε υπερβαίνει εξ ορισμού και καθ’ ολοκληρίαν.
30.08
2017

6ο Πικ Νικ Urban Festival (30/8 – 1/9)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (6ο Πικ Νικ Urban Festival (30/8 – 1/9))
Από τις 30 Αυγούστου ώς την 1η Σεπτεμβρίου 2017, ο χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς, στη Θεσσαλονίκη, θα γεμίσει καλαθάκια και καρό τραπεζομάντηλα για έκτη σερί χρονιά, και θα πλημμυρίσει με σινεμά και μουσική.
12.07
2017

Parthenώn Film Festival (14-16 Ιουλίου): Σινεμά στο χωριό!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Parthenώn Film Festival (14-16 Ιουλίου): Σινεμά στο χωριό!)
Το Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό, αυτός o πανέμορφος σινεφίλ θεσμός που έκανε την πρεμιέρα του το 2015, μπαίνει αισίως στην τρίτη του χρονιά, και αυτή την Παρασκευή, 14 Ιουλίου, ανοίγει τις πύλες του στον ορεινό παραδοσιακό οικισμό του Παρθενώνα, στη Σιθωνία της Χαλκιδικής. Για τρεις μέρες, λοιπόν, από την Παρασκευή 14/7 μέχρι την Κυριακή 16/7, η πλατεία του Παρθενώνα θα πλημμυρίσει από εικόνες, ήχους και στιγμές κινηματογραφικής μαγείας, μέσα από καθημερινές προβολές αριστουργημάτων της 7ης τέχνης.
07.07
2017

Hannah and Her Sisters, του Woody Allen

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Hannah and Her Sisters, του Woody Allen)
To 1986, οκτώ χρόνια μετά το ξεκάθαρα μπεργκμανικό “Interiors”, ο Woody Allen βρίσκεται και πάλι σε ινγκμαρική διάθεση (όπως θα διαφανεί και την επόμενη χρονιά, με το “September”). Χρησιμοποιώντας μία αφηγηματική πλατφόρμα που κλείνει το μάτι στη δομή του «Φαννύ και Αλέξανδρος» (1984) και επιλέγοντας ένα τίτλο που παραπέμπει στο θρυλικό «Ο Ρόκο και τα αδέρφια του» (1960), από τον Luchino Visconti, ο Woody θα παραδώσει την πιο πολυσχιδή του ταινία. Αντί για χριστουγεννιάτικα δείπνα, όπως στην ταινία του Bergman, ο Woody θα συγκεντρώσει την κομπανία του γύρω από τραπέζι της Γιορτής των Ευχαριστιών. Και θα υμνήσουν όλοι μαζί την αιωνίως ατελή, τρωτή και λειψή ανθρώπινη φύση τους. Μπλεγμένοι σε ένα, εργοστασιακών προδιαγραφών, γαϊτανάκι αστοχιών, παραπλανήσεων και εναγκαλισμών της απολαυστικής ματαιότητας.
04.07
2017

Σινεμά με θέα: πρόγραμμα Ιουλίου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σινεμά με θέα: πρόγραμμα Ιουλίου)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης διοργανώνουν για τρίτη συνεχή χρονιά το «Σινεμά με Θέα», στην οροφή του κτιρίου Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, και προτείνουν μαγικές κινηματογραφικές βραδιές.
27.06
2017

A Short Film About Love, του Krzysztof Kieślowski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (A Short Film About Love, του Krzysztof Kieślowski)
Το 1988, ο Krzysztof Kieślowski αναλαμβάνει να γυρίσει δέκα ωριαίες τηλεταινίες για λογαριασμό της πολωνικής τηλεόρασης. Στο πλευρό του έχει τους συνεργάτες που θα τον συντροφεύσουν σε όλη του την καριέρα, τον Krzysztof Piesiewicz στο σενάριο και τον Zbigniew Preisner στο μουσικό score. 
21.06
2017

Sage Femme (The Midwife), του Martin Provost

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sage Femme (The Midwife), του Martin Provost)
O αυθεντικός γαλλικός τίτλος της έκτης μεγάλου μήκους ταινίας του Martin Provost εγκολπώνει πολύ πιο περιεκτικά το νόημά της, σε σύγκριση τουλάχιστον με την ελληνική απόδοση του «Μικρά βήματα». 
13.06
2017

Angel Heart, του Alan Parker

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Angel Heart, του Alan Parker)
Αμερική, δεκαετία του ’50. Σε απόσταση αναπνοής από την ευφορία της νίκης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την ευρωστία μίας ρωμαλέας οικονομίας, τη γενικευμένη χαρωπή διάθεση ελέω baby boom και το ζαχαρένιο κέφι μίας εποχής που χουζουρεύει στο συντηρητικό της κουκούλι, βρυχώνται διάφοροι παράλληλοι κόσμοι. 
12.06
2017

Σινεμά με Θέα: πρόγραμμα Ιουνίου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σινεμά με Θέα: πρόγραμμα Ιουνίου)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης διοργανώνουν για τρίτη συνεχή χρονιά το «Σινεμά με Θέα», στην οροφή του κτιρίου Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, και προτείνουν μαγικές κινηματογραφικές βραδιές.
09.06
2017

7ο Athens Open Air Festival: το πρόγραμμα του Ιουνίου!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (7ο Athens Open Air Festival: το πρόγραμμα του Ιουνίου!)
Το Athens Open Air Film Festival – Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας, σε συνδιοργάνωση με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), επιστρέφει για 7η χρονιά, με περισσότερες από 20 προβολές, οι οποίες θα ομορφύνουν επικίνδυνα το αθηναϊκό καλοκαίρι, με αφετηρία τον Ιούνιο και τερματικό σταθμό τον Σεπτέμβριο.
09.06
2017

The Favourite: η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Favourite: η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου!)
Ο Γιώργος Λάνθιμος, προτού καλά καλά κοπάσει ο κουρνιαχτός από το βραβείο σεναρίου με το οποίο τιμήθηκε το “The Killing of a Sacred Deer”, στο πρόσφατο 70ο Φεστιβάλ των Καννών, θα μας απασχολήσει πολύ σύντομα χάρη στη νέα του ταινία. 
06.06
2017

Miss Sloane, του John Madden

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Miss Sloane, του John Madden)
Η Elizabeth Sloane μας συστήνεται ευθύς εξαρχής, χωρίς πολλές περιστροφές και με απειροελάχιστο χώρο για παρερμηνείες ή παρεξηγήσεις. Σκοπός της ζωής της είναι να κερδίζει, όντας εθισμένη στη φλόγα της μάχης. Το μυαλό της δεν είναι απλώς τετράγωνου σχήματος. 

7o Athens Open Air Festival: αφιέρωμα στο British Gothic!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (7o Athens Open Air Festival: αφιέρωμα στο British Gothic!)
Το 7ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας, σε συνεργασία με το British Council, παρουσιάζει για πρώτη φορά στη χώρα μας ένα αφιέρωμα στο genre του γοτθικού τρόμου made in Britain, προβάλλοντας σε ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες μερικά από τα αριστουργήματα του είδους. 
30.05
2017

The Dinner, του Oren Moverman

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Dinner, του Oren Moverman)
Το μυθιστόρημα «Το δείπνο», του Ολλανδού συγγραφέα Herman Koch, γράφτηκε το 2009 και μέσα σε μόλις 8 χρόνια έχει προλάβει (πέρα από το να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες) να μεταφερθεί στο κινηματογράφο 3 φορές! Τον χορό άνοιξε ο -συμπατριώτης του Koch - Μένο Μέγιες, το 2013, ο οποίος διατήρησε τον αρχικό τίτλο, για να πάρει τη σκυτάλη ο Ιταλός Ιβάνο ντι Ματέο, την επόμενη χρονιά, με το “I Nostri Ragazzi” («Τα δικά μας παιδιά», ελληνιστί).
17.05
2017

Les Innocentes, της Anne Fontaine

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Les Innocentes, της Anne Fontaine)
Πολωνία, 1945, στα απόνερα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας κόσμος θαρρείς λουσμένος επί μονίμου βάσεως σε ένα παρατεταμένο σκοτάδι, σε μία νυχτιά που δεν λέει να ξημερώσει. Η φρίκη είναι ακόμη νωπή, το μούδιασμα κυριαρχεί. Όπως και η αμφιβολία για το αν μπορεί να φυτρώσει ξανά η (οποιαδήποτε) ελπίδα. Μία Γαλλίδα νοσοκόμα, ιδεολογικά προσηλωμένη στο κόκκινο, αλλά χωρίς την παραμικρή αρτηριοσκλήρυνση, παρεκκλίνει από το πρωτόκολλο της αποστολής της, όταν συγκινείται από ένα απρόσμενο κέλευσμα για βοήθεια.
15.05
2017

Ο Thom Yorke γράφει τη μουσική για το remake του “Suspiria”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Thom Yorke γράφει τη μουσική για το remake του “Suspiria”!)
Όπως σας είχαμε ενημερώσει εδώ και καιρό, το remake του θρυλικού “Suspiria” (1977), του Dario Argento βρίσκονταν εδώ και καιρό στα σκαριά, με τον Ιταλό Luca Guadagnino στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Τα γυρίσματα έχουν πλέον τελειώσει, η ταινία βρίσκεται στο στάδιο του post production και μία νέα πληροφορία που ήρθε στο φως της δημοσιότητας πριν από 2-3 μέρες, προκάλεσε ενθουσιασμό και ανυπομονησία στους αμέτρητους fans της ταινίας.
15.05
2017

Personal Shopper, του Olivier Assayas

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Personal Shopper, του Olivier Assayas)
Ο Olivier Assayas συνεργάζεται για δεύτερη φορά με την Kristen Stewart, μετά το “Clouds of Sils Maria” (2014), σε μία ταινία που κέρδισε (εξ ημισείας με την υπέροχη “Graduation” του Cristian Mungiu) το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο περασμένο Φεστιβάλ των Καννών, αλλά έμεινε στην ιστορία ως η ταινία που εισέπραξε τα πιο έντονα γιουχαρίσματα εδώ και χρόνια στην Croisette. Το “Personal Shopper” συνιστά μία εξ ορισμού ακατάτακτη ταινία, όχι όμως επειδή καμία ταμπέλα δεν μπορεί να την χωρέσει, αλλά επειδή η ίδια αδυνατεί να βρει συνταγμένες, ταυτότητα και προσανατολισμό. 
09.05
2017

Vertigo, του Alfred Hitchcock

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Vertigo, του Alfred Hitchcock)
Με αφετηρία το 1952, κάθε δέκα χρόνια διοργανώνεται μία ψηφοφορία από το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό Sight and Sound, με σκοπό τον σχηματισμό μιας λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μαντέψτε ποια ταινία θα φιγουράρει στο νούμερο ένα του σχετικού καταλόγου μέχρι το 2022…

Τα πολλά θέλγητρα του “You Were Never Really Here”…

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα πολλά θέλγητρα του “You Were Never Really Here”…)
Ο Jonny Greenwood των Radiohead έχει πλέον να επιδείξει πολλά γαλόνια στον τομέα των κινηματογραφικών scores και, όπως κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, ετοιμάζεται να προσθέσει ένα ακόμη στο παλμαρέ του. Ο Greenwood έχει ήδη «ντύσει» μουσικά τις ταινίες του Paul Thomas Anderson “There Will Be Blood” (2007), “The Master” (2012), “Inherent Vice” (2014), καθώς και το επερχόμενο “Phantom Thread”, που σηματοδοτεί την επανένωση του Paul Thomas Anderson με τον Daniel Day-Lewis, μία δεκαετία μετά το «Θα χυθεί αίμα». Ο Greenwood, πέρα από τη σταθερή του συνεργασία με με τον Anderson, καθ’ όπως φαίνεται, αποκτά και μία δεύτερα σταθερά στον χώρο των κινηματογραφικών scores.
25.04
2017

Life, του Daniel Espinosa

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life, του Daniel Espinosa)
Το ερώτημα του κατά πόσο είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν είναι μεν πρόσφατο ως προς το σκέλος της επιστημονικής του διερεύνησης, αλλά στην ουσία του έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από την πρώτη σχεδόν μέρα της ύπαρξής του. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε μία τραμπάλα διττού φόβου, αναρωτιόμαστε ασταμάτητα για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, νιώθοντας συγχρόνως έξαψη και τρόμο μπροστά σε μία τέτοια ιδέα. Από τη μία, η ανακούφιση μίας δυσβάσταχτης μοναξιάς και ενός αφόρητου φορτίου. Αν είναι μονάχα ο δικός μας πλανήτης ευλογημένος με το δώρο της ζωής, ξαφνικά μετατρέπεται σε ασήκωτο ηθικό χρέος η προάσπιση και εκμετάλλευση αυτού του δώρου, με την ανθρωπότητα να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο όσον αφορά αυτό το καθήκον.

Marion Cotillard, Mathieu Amalric και Charlotte Gainsbourg στην πρεμιέρα των Καννών!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Marion Cotillard, Mathieu Amalric και Charlotte Gainsbourg στην πρεμιέρα των Καννών!)
Ο Γάλλος σκηνοθέτης Arnaud Desplechin -στον οποίο είχε πραγματοποιήσει αφιέρωμα το προπέρσινο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- είναι σταθερός θαμώνας του φεστιβάλ των Καννών (με αρκετές συμμετοχές στο Διαγωνιστικό Τμήμα, ενώ η προηγούμενη ταινία του, «Τα χρυσά μας χρόνια» (“Trois souvenirs de ma jeunesse”), συμμετείχε στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών») και στην επερχόμενη επετειακή 70η διοργάνωση θα έχει την τιμή να «ανοίξει» το Φεστιβάλ, με τη νέα του ταινία.
11.04
2017

Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Goodbye Berlin (Tschick), του Fatih Akin)
O Fatih Akin, μετά την ταινία «Η Μαχαιριά» (“The Cut”, 2014), για το Ολοκαύτωμα των Αρμενίων, η οποία ήθελε να φτάσει ώς το κόκαλο, αλλά ακουμπούσε μονάχα ξώφαλτσα και επιδερμικά, επιστρέφει σε μία γνώριμη χαλαρή διάθεση. Αυτή που είχε γεννήσει τις μεγάλες του επιτυχίες “Soul Kitchen” (2009) και “Head-On” (2004) και στην οποία δείχνει να κινείται με χάρη και επιδεξιότητα. Βασικοί του ήρωες δύο ανήλικοι κοινωνικοί παρίες, οι μόνοι απόντες από το καλοκαιρινό πάρτι της βασίλισσας του σχολείου. Από τη μια, ο Μάικ, ένα ευαίσθητο, αόρατο και -όπως έχει πείσει τον εαυτό του- βαρετό αγόρι, με μία αλκοολική μητέρα με την οποία αλλήλο-αγαπιούνται και έναν παντελώς ψυχρό και αδιάφορο πατέρα. Από την άλλη, ο Τσικ, ένας μετανάστης αδιευκρίνιστης καταγωγής, με ρίζες που διακλαδώνονται στο πουθενά, και εμφάνιση -ιδίως ενδυματολογική- που προκαλεί αυτόματα τη χλεύη.
11.04
2017

Σφαγείο νούμερο πέντε: Η λευκή σελίδα της φρίκης

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Σφαγείο νούμερο πέντε: Η λευκή σελίδα της φρίκης)
Ο Kurt Vonnegut γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1922 στην Ιντιανάπολις των ΗΠΑ και άφησε την τελευταία του πνοή μία μέρα σαν κι αυτή, ακριβώς πριν από μία δεκαετία. Το 1943, οι φτωχές ακαδημαϊκές επιδόσεις, καθώς και ένα σατιρικό άρθρο στην εφημερίδα του πανεπιστημίου του Κορνέλ, το οποίο θεωρήθηκε ανάρμοστο, κόστισαν στον Vonnegut τη φοιτητική του ιδιότητα. Το Περλ Χάρμπορ είχε στο μεταξύ επισπεύσει την πλήρη εμπλοκή των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Vonnegut βρέθηκε σχεδόν από τη μία στιγμή στην άλλη στο μέτωπο της Γαλλίας, όπου αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη των Αρδενών από τα ναζιστικά στρατεύματα, το 1944. Ως αιχμάλωτος πολέμου, ο Vonnegut μεταφέρθηκε στην πόλη της Δρέσδης και έζησε από πρώτο χέρι τον ανηλεή και βάρβαρο βομβαρδισμό της από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, στις 13-15 Φεβρουαρίου 1945.
04.04
2017

In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In-Edit Thessaloniki 2017: One More Time With Feeling, του Andrew Dominik)
Στις 14 Ιουλίου 2015, o Arthur Cave , ο ένας από τους δυο γιους που είχε αποκτήσει ο Nick Cave με το πρώην μοντέλο Susie Bick, βρήκε τραγικό θάνατο, πέφτοντας από ένα γκρεμό στο Μπράιτον της Αγγλίας, ευρισκόμενος –όπως έχει εμμέσως επιβεβαιωθεί- υπό την επήρεια ουσιών. Εκείνη την εποχή, ο σκοτεινός πρίγκιπας ηχογραφούσε το δέκατο έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος Nick Cave and The Bad Seeds, με τίτλο “Skeleton Tree”. Παρόλο που το μεγαλύτερο τμήμα του άλμπουμ είχε ήδη ηχογραφηθεί, ο Cave, με τη βοήθεια των συνεργατών του, ενέταξε το συναίσθημα της σοκαριστικής οδύνης στους στίχους και τη γενικότερη αύρα του “Skeleton Tree”, το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα στο μυαλό του κοινού με αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

Ο Louis Garrel είναι ο Jean-Luc Godard!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Louis Garrel είναι ο Jean-Luc Godard!)
Την ίδια στιγμή που ο ακούραστος Jean-Luc Godard ετοιμάζει την επόμενη ταινία του, η οποία θα φέρει τον τίτλο “Image et Parole” («Εικόνα και Λόγος», ελληνιστί) και θα εκτυλίσσεται στη Μέση Ανατολή, μία ταινία με κεντρική φιγούρα τον Πάπα της nouvelle vague ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες.

Πρώτο (και ανατριχιαστικό) trailer για το “It” του Stephen King!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πρώτο (και ανατριχιαστικό) trailer για το “It” του Stephen King!)
Το 1986, όταν ο Stephen King εξέδωσε το μυθιστόρημα «Το Αυτό» (“It”), αυτές οι 1.138 σελίδες υποβόσκοντος τρόμου και υπανικτικής απειλής δεν μπόρεσαν να τρυπώσουν στις καρδιές του mainstream αναγνωστικού κοινού του διάσημου συγγραφέα. To “It” αγαπήθηκε παθολογικά από τους ούτως άλλως λάτρεις της γραφής του King, αλλά δεν κατέστη –παρά την περί του αντιθέτου κοινή πεποίθηση- άμεσα pop icon της εποχής του. Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πάντως, δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος, καθώς μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1990, η τηλεοπτική μεταφορά του (σε 2 επεισόδια – τηλεταινίες, συνολικής διάρκειας 192 λεπτών) στο δίκτυο ABC γνώρισε τεράστια απήχηση και συνέδραμε στη μαζική του αποδοχή.

Tom Hardy – Andrew Dominik – Ridley Scott, στο πολεμικό δράμα “War Party”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Tom Hardy – Andrew Dominik – Ridley Scott, στο πολεμικό δράμα “War Party”!)
O γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία, αλλά με αμερικανικές ρίζες, σκηνοθέτης Andrew Dominik δεν συγκαταλέγεται στα ονόματα πρώτης γραμμής (και αναγνωρισιμότητας) του Χόλιγουντ. Εντούτοις, ό,τι έχει σκηνοθετήσει μέχρι τώρα, δεν φείδεται ποιότητας, στιλ και προσωπικής ματιάς. Από το καλτ προδιαγραφών ντεμπούτο του “Chopper” (2006) και το λυρικό γουέστερν “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford” (2007) μέχρι το αεράτο και σαρκαστικό νεό-νουάρ “Killing Them Softly” (2012) και το πρόφατο ντοκιμαντέρ για τον “Νικ Κέιβ One More Time With Feeling” (2016).

Το In-Edit (30/3-5/4) για τέταρτη σερί χρονιά στη Θεσσαλονίκη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το In-Edit (30/3-5/4) για τέταρτη σερί χρονιά στη Θεσσαλονίκη!)
Το 2003, στη Βαρκελώνη, έγινε η όμορφη αρχή. Δόθηκε το εναρκτήριο λάκτισμα του In-Edit Festival και το παροπλισμένο genre του μουσικού ντοκιμαντέρ βγήκε από την αφάνεια και ήρθε στο προσκήνιο. Έκτοτε, το In-Edit έχει διοργανωθεί σε περισσότερες από δεκαπέντε πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο, μετατρέποντας τη μουσική σε είδος πρώτης κινηματογραφικής ανάγκης.

Μία θρυλική ανολοκλήρωτη ταινία του Orson Welles βρίσκει τον δρόμο της μετά από 40 χρόνια!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία θρυλική ανολοκλήρωτη ταινία του Orson Welles βρίσκει τον δρόμο της μετά από 40 χρόνια!)
Στις 10 Οκτωβρίου του 1985, ο θάνατος επισκέφτηκε το κατώφλι του Orson Welles, στερώντας του μια για πάντα τη δυνατότητα να ολοκληρώσει οποιοδήποτε από τα πολλά ημιτελή πρότζεκτ, που είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, συνήθως για λόγους ελλιπούς χρηματοδότησης ή αγεφύρωτων διαφωνιών με τους παραγωγούς. Μία ταινία στην οποία ο Welles είχε δοθεί ολόψυχα, και η οποία δεν κατόρθωσε να βρει ποτέ τον δρόμο προς τις σκοτεινές αίθουσες υπήρξε και το “The Other Side of the Wind”, το οποίο ο Welles γύριζε επί έξι ολόκληρα συναπτά έτη, μεταξύ 1970 και 1976!
13.03
2017

La Double Vie De Véronique, του Krzysztof Kieslowski

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Double Vie De Véronique, του Krzysztof Kieslowski)
Η Βερόνικα ζει στην Πολωνία. Εργάζεται σε ένα μουσικό σχολείο και ετοιμάζεται για την πρώτη της παράσταση όπερας. Η φωνή της είναι μία δίοδος προς το Θείο. Μία σκάλα που ανεβαίνει ως τους Ουρανούς και εξαφανίζεται. Ένα μέσο εξαΰλωσης, ένα θανατερό χάρισμα αθανασίας. Μία σπονδή του σώματος στην ψυχή.
09.03
2017

Camille Claudel 1915, του Bruno Dumont

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Camille Claudel 1915, του Bruno Dumont)
Η Γαλλίδα γλύπτρια Camille Claudel [Καμίγ (και σίγουρα όχι Καμίλ) Κλοντέλ] (1864-1943) υπήρξε για περισσότερο από μία δεκαετία μοντέλο, μαθήτρια, μούσα και ερωμένη του περίφημου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν. Με το πέρας της θυελλώδους σχέσης τους, η Claudel αυτονομήθηκε καλλιτεχνικά και ξεκίνησε να εκθέτει τα δικά της έργα στα τέλη του 18ου αιώνα ως και τις αρχές του 19ου. Εκείνη τη χρονική περίοδο, εμφάνισε τα πρώτα δείγματα ψυχολογικών διαταραχών και απομόνωσης, τα οποία εντάθηκαν τα προσεχή χρόνια. Το 1913, λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της και κατόπιν προτροπής του ποιητή αδερφού της, Paul Claudel, εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική. Η Camille Claudel έμελλε να περάσει τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής της μεταξύ ασύλων και κλινικών, καθώς όλες οι απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια που απηύθυνε προς την οικογένειά της, έπεσαν στο κενό.

Ο Steven Spielberg ετοιμάζει νέα ταινία, με τους Tom Hanks και Meryl Streep!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Steven Spielberg ετοιμάζει νέα ταινία, με τους Tom Hanks και Meryl Streep!)
Στις 18 Ιουνίου 1971, η εφημερίδα Washington Post ξεκίνησε να δημοσιεύει μία σειρά άρθρων, τα οποία είχαν ως βάση τη μελέτη του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, που έχει μείνει γνωστή με το όνομα “Pentagon Papers”. Τα Pentagon Papers αποτελούσαν μία διεξοδικότατη καταγραφή της αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, την περίοδο 1945-1967, και περιείχαν ποικίλες αποκαλύψεις που δεν είχαν ποτέ δει το φως της δημοσιότητας, όπως αθέμιτες ενέργειες κλιμάκωσης της έντασης και κινήσεις προπαγάνδας από πλευράς της αμερικανικής ηγεσίας.

To “Deadpool 2” έχει teaser και αναμένεται εξίσου απολαυστικό!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (To “Deadpool 2” έχει teaser και αναμένεται εξίσου απολαυστικό!)
Ήταν αναμενόμενο. Το υποψιαζόμασταν. Πλέον, το γνωρίζουμε. Ο πιο αξιολάτρευτος και διασκεδαστικός αντί-ήρωας του σύμπαντος της Marvel, μετά την αδιανόητη επιτυχία της πρώτης ταινίας (που διέθετε, μάλιστα, και ένα μετριοπαθές μπάτζετ σε σύγκριση με τις αντίστοιχες του είδους), ήταν βέβαιο πως θα αποκτούσε και σίκουελ. Το “Deadpool” μπορεί, λοιπόν, να έμεινε στα σκαριά για περίπου 10 χρόνια, μέχρι να βρει τον δρόμο προς τις σκοτεινές αίθουσες την περσινή χρονιά, το “Deadpool 2”, όμως, θα είναι πολύ σύντομα κοντά μας.

Ένα «θαμμένο» σενάριο του Akira Kurosawa μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα «θαμμένο» σενάριο του Akira Kurosawa μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη!)
To 1975, o Akira Kurosawa γυρίζει την πρώτη μη-ιαπωνική ταινία του, το σοβιετικό-ιαπωνικής παραγωγής “Dersu Uzala”, το οποίο, ένα χρόνο αργότερα, τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Αμέσως μετά, ρίχνεται με τα μούτρα στη συγγραφή ενός σεναρίου, το οποίο ολοκληρώνει μεν αρκετά χρόνια αργότερα, αλλά παραπέμπει στις καλένδες τη μετατροπή του σε ταινία. Στα μέσα της δεκαετίας του ᾽90, ο Kurosawa αποφασίζει να μεταφέρει στην οθόνη το εν λόγω σενάριο, αλλά η μοίρα έχει διαφορετικά σχέδια. Το 1995, μετά από ένα σφοδρό χτύπημα στη σπονδυλική στήλη, ο Kurosawa καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι και τρία χρόνια αργότερα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1998, ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά αφήνει την τελευταία του πνοή, έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

19 προτάσεις για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (19 προτάσεις για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ!)
Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (3-12 Μαρτίου) ανοίγει σήμερα τις πύλες του κι εμείς σας παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό επιβίωσης για ένα υπέροχο φεστιβάλ, με συνοπτική παρουσίαση και όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (ημέρα, ώρα και αίθουσα της κάθε προβολής) για καθεμιά από τις 19 μας προτάσεις!

Η νέα ταινία του Woody Allen έχει τίτλο (και αναμένεται στις αίθουσες το προσεχές καλοκαίρι)!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η νέα ταινία του Woody Allen έχει τίτλο (και αναμένεται στις αίθουσες το προσεχές καλοκαίρι)!)
Παρόλο που δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επίσημα από την Amazon Studios, που βρίσκεται στο τιμόνι της παραγωγής, μπορούμε να το θεωρήσουμε δεδομένο: το καλοκαίρι του 2017, ένα μόλις χρόνο μετά το “Café Society”, η νέα ταινία του ακούραστου Woody Allen θα φιγουράρει στις αίθουσες. Τούτη τη φορά, μάλιστα, το καλοκαίρι θα είναι ταιριαστό και με τα όσα θα διαδραματίζονται επί της οθόνης, καθώς η πλοκή της νέας ταινίας του Woody θα εκτυλίσσεται εν μέσω καλοκαιριού, στο Coney Island του Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, σε μία αγαπημένη εποχή του αμερικάνικου σινεμά, τη δεκαετία του 1950.
18.02
2017

Berlinale 2017: The Other Side of Hope, του Aki Kaurismäki

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: The Other Side of Hope, του Aki Kaurismäki)
Στο κινηματογραφικό σύμπαν του υπέροχου Φινλανδού σκηνοθέτη Aki Kaurismäki, οι κώδικες επικοινωνίας και αντίληψης των πραγμάτων είναι είναι «πειραγμένοι» και ελλειπτικοί, είναι διακεκομμένοι και τελετουργικοί. 

Berlinale 2017: Παραμορφώσεις, εγκλωβισμοί εν μέσω πολέμου και απώλεια «ρόλων»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: Παραμορφώσεις, εγκλωβισμοί εν μέσω πολέμου και απώλεια «ρόλων»)
Ξεκίνημα με το “Pieles” του 26χρονου (!) πρωτοεμφανιζόμενου Eduardo Casanova (Panorama Special). Σε παραγωγή του Álex de la Iglesia (του οποίου τη νέα ταινία επίσης θα δούμε στο Βερολίνο) ο πιτσιρίκος γύρισε μια ταινία 77 μόλις λεπτών, η οποία θα συζητηθεί πολύ και λογικά θα είναι η ταινία που θα χαρακτηρίσει ολόκληρο το φεστιβάλ.
14.02
2017

Berlinale 2017: T2 Trainspotting, του Danny Boyle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: T2 Trainspotting, του Danny Boyle)
O Renton, ο Spud, ο Sick Boy, o Begbie, ο Tommy. Πέντε χαμένα κορμιά από τις υποβαθμισμένες περιοχές του Εδιμβούργου, που «επέλεξαν να μην επιλέξουν τη ζωή» και να αφεθούν στη γλυκιά και παρηγορητική θαλπωρή της ηρωίνης. Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, ο Danny Boyle μας σύστησε μία παρέα από hard core losers που έζησαν σαν να μην υπάρχει αύριο, ακριβώς επειδή μάλλον δεν υπήρχε αύριο, και μας άφησε στο φινάλε με μία απορία. Ο Renton, αφότου έκλεψε τα λεφτά των φίλων του (αλλά είχε κι αυτός τα δίκια του, υπό μία έννοια, μην το ξεχνάμε), τι ακριβώς απέγινε;
10.02
2017

Berlinale 2017: Django, του Etienne Comar

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2017: Django, του Etienne Comar)
Η μουσική είναι μία Σειρήνα. Που είναι ικανή να απαλύνει τον πόνο. Που βρίσκει ενίοτε τον τρόπο να ρίχνει ένα πέπλο πάνω από τα βάσανα. Που γλυκαίνει την πίκρα και παρηγορεί το κουρασμένο μυαλό. Που έχει τη δύναμη να αναπαύει και επιταχύνει την ούτως ή άλλως ασταμάτητη ροή του χρόνου. Που κατορθώνει, έστω και φευγαλέα ή ακόμη και απατηλά, να εξανθρωπίζει το κτήνος που αποδεσμεύει κάθε λίγο και λιγάκι ο άνθρωπος.

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: νέα (και λαχταριστή) ενότητα “Food vs. Food”

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: νέα (και λαχταριστή) ενότητα “Food vs. Food”)
Το φαγητό. Ως ύψιστη απόλαυση. Ως βιομηχανία εκμετάλλευσης. Ως εκλεπτυσμένη απόλαυση. Ως το βασικότερο των αγαθών, που βρίσκεται σε δραματική έλλειψη. Το φαγητό ως ο ολοκαίνουργιος πρωταγωνιστής του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μέσα από το νεοσύστατο τμήμα “Food vs. Food”.

Ο Jack Nicholson επιστρέφει στο σινεμά, με το remake του “Toni Erdmann”!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Jack Nicholson επιστρέφει στο σινεμά, με το remake του “Toni Erdmann”!)
Το 2010, ο Jack Nicholson πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί “How Do You Know”, στο πλευρό των Owen Wilson, Reese Witherspoon και Paul Rudd. Η ταινία υπήρξε παταγώδης εισπρακτική αποτυχία, ενώ κατακρεουργήθηκε και από τους κριτικούς. Εντούτοις, μέχρι πρότινος είχε περιβληθεί με μία ιστορική αξία.
19.01
2017

The Salesman, του Asghar Farhadi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Salesman, του Asghar Farhadi)
Ένα άσχημο συμβάν που διαταράσσει βίαια την καθημερινότητα. Αναπάντεχο, ατυχές, σκληρό, καίριο και δύσκολο στη μετέπειτα διαχείρισή του. Με συνέπειες που απλώνονται σε ένα ευρύτερο καμβά από το πρώτο επίπεδο. Από τη μια, δίχως τις διαστάσεις μίας πανθομολογούμενης τραγωδίας, ώστε να δικαιολογεί μία ανάλογης κλίμακας αντίδραση. Από την άλλη, με πτυχές και υπόνοιες που δεν μπορούν με τίποτα να δραπετεύσουν από το μυαλό των παθόντων. Σαν σκουριά που δεν λέει να ξεκολλήσει όσο κι αν την τρίβεις.

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (3-12 Μαρτίου) αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (3-12 Μαρτίου) αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα!)
To 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ανοίγεις τις πύλες του στις 3 Μαρτίου και για ένα απολαυστικό δεκαήμερο, μέχρι 12 Μαρτίου, θα μας ταξιδέψει για πολλοστή φορά σε αδιανόητες ανθρώπινες ιστορίες, καθώς και όψεις του κόσμου, της ιστορίας, της τέχνης που δεν μπορούν καν να διανοηθούμε. Περίπου ενάμιση μήνα πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, το Φεστιβάλ μας αποκαλύπτει τα πρώτα του θέλγητρα:

Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μία άγνωστη επιστολή του Orson Welles ήρθε στο φως!)
Καμιά φορά, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο κινηματογραφική κι από την ίδια την 7η τέχνη. Όταν, μάλιστα, αφορά και το ίδιο το σινεμά, η αίσθηση απογειώνεται. 
13.01
2017

Η επιστροφή του "Twin Peaks" έχει πλέον ημερομηνία!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η επιστροφή του "Twin Peaks" έχει πλέον ημερομηνία!)
Η μεγάλη αναμονή έχει πλέον χρονικό ορίζοντα! Η τηλεοπτική αναβίωση του θρυλικού Twin Peaks απέκτησε επίσημη ημερομηνία, με την 21η Μαΐου να έχει την τιμή. Πιο συγκεκριμένα, την Κυριακή 21/5 θα προβληθεί το πρώτο δίωρο επεισόδιο, ενώ το δεύτερο επεισόδιο -επίσης δίωρης διάρκειας- θα είναι διαθέσιμο, αμέσως μετά την πρεμιέρα, για τους συνδρομητές του τηλεοπτικού δικτύου Showtime, στην πλατφόρμα των streaming υπηρεσιών. 
28.12
2016

La La Land, του Damien Chazelle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La La Land, του Damien Chazelle)
Τα μιούζικαλ ήταν ανέκαθεν και εξακολουθούν να είναι μία τρομερά ιδιάζουσα περίπτωση στο πεδίο των κινηματογραφικών ειδών. Τα μιούζικαλ είναι τα αιθέρια τέκνα της υπενθύμισης ότι το σινεμά είναι η πιο όμορφη συλλογική ψευδαίσθηση που κατασκεύασε ποτέ ο άνθρωπος. Κατοικούν και αναπνέουν στον δικό τους κόσμο, αυτόν της υπέρβασης και της ονειροπόλησης. Υλοποιούν απατηλές ελπίδες, καλλωπίζουν βαριές απογοητεύσεις, μελοποιούν (και απενοχοποιούν κατά κάποιο τρόπο) τις πιο απλές και πρωτόλειες σκέψεις και επιθυμίες.
24.12
2016

Die Hard, του John McTiernan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Die Hard, του John McTiernan)
Το καλοκαίρι του 1988, όταν βγήκε δηλαδή το “Die Hard” («Πολύ σκληρός για να πεθάνει») στις αμερικάνικες αίθουσες, έθεσε έναν άγραφο κανόνα. Όταν διοργανώνεις χριστουγεννιάτικο πάρτι και διαβλέπεις τον κίνδυνο οποιουδήποτε προβλήματος κι οποιασδήποτε αναταραχής, η λύση είναι μία και προφανής. Προσκαλείς τον Τζον ΜακΛέιν. Ο οποίος θα έρθει φυσικά και απρόσκλητος, εφόσον διαθέτει ισχυρό κίνητρο. Όπως το να τα βρει με τη σύζυγό του, με την οποία έχουν απομακρυνθεί και η οποία έχει μετακομίσει στο Λος Άντζελες με τα δυο παιδιά τους. Ένας to the bone νεοϋορκέζος μπάτσος, λοιπόν, ένας θεματοφύλακας της παράδοσης στον ναό των γυάλινων επιφανειών και των νέον πινακίδων, της corporate απληστίας, της μετά-μοντέρνας αποξένωσης. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι το κτίριο όπου εκτυλίσσεται όλος ο κακός χαμός στέκει ως μία απειλητική ενσάρκωση μίας ζοφερής νεωτερικότητας που προσπαθεί να εδραιωθεί με κάθε τρόπο. 
05.12
2016

A Bout de Souffle, του Jean-Luc Godard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (A Bout de Souffle, του Jean-Luc Godard)
Τι ακριβώς μπορεί να ειπωθεί και να γραφτεί για μία ταινία – μέλος της πιο εκλεκτής ελίτ; Εκείνης της χούφτας δηλαδή ταινιών που άλλαξε τον τρόπο που φτιάχνεται, βλέπεται και γίνεται αντιληπτό το σινεμά. Το 1959, ο ομφάλιος λώρος με το παραδοσιακό και την πεπατημένο κόβεται οριστικά και αμετάκλητα. Μία νέα γλώσσα αρθρώνει τις πρώτες τις λέξεις με στόμφο και αγριάδα. Ληξιαρχική πράξη γέννησης του ρεύματος της γαλλικής nouvelle vague (νέο κύμα) και εμβατήριο εφόδου του μοντερνισμού στην έβδομη τέχνη. Ο Jean-Luc Godard άφησε τους απανταχού σινεφίλ "A Bout de Souffle" (Με κομμένη την ανάσα).

Ο Wesley Wales "Wes" Anderson σκηνοθετεί τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της H&M!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Wesley Wales "Wes" Anderson σκηνοθετεί τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της H&M!)
Τον προσεχή Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από την πρεμιέρα του “The Grand Budapest Hotel” και, όπως έχει γίνει γνωστό, η νέα ταινία του "Wes" Anderson βρίσκεται ήδη στα σκαριά. Ο αγαπημένος "Wes" θα δοκιμάσει για δεύτερη φορά την τύχη του στο είδος του animation, μετά το εξαιρετικό “Fantastic Mr. Fox” (2009).

Ο Miyazaki Hayao επιστρέφει!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Miyazaki Hayao επιστρέφει!)
To 2013, μετά την έξοδο της ταινίας του με τίτλο “The Wind Rises” (που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, καθώς και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας), o αρχιδούκας του κινηματογραφικού anime, ο Ιάπωνας Miyazaki Hayao, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τη σκηνοθεσία ταινιών μεγάλου μήκους, προκειμένου να επικεντρωθεί σε πρότζεκτ μικρότερης κλίμακας.
15.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Kills on Wheels, του Attila Till

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Kills on Wheels, του Attila Till)
Μία εναρκτήρια σκηνή αγριάδας σε γκρίζες – μεταλλικές αποχρώσεις. Με ζόρικους άντρες που δεν σηκώνουν πολλά πολλά και λύνουν ενίοτε τις διαφορές τους με βία. Μία ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στο γούεστερν και την ταινία φυλακής. Μόνο που αντί για σελωμένα άλογα, οι ζόρικοι αυτοί τύποι έχουν λαδωμένα αμαξίδια. Και προσπαθούν κάθε μέρα να ξεφύγουν από τη δια βίου φυλακή της αναπηρίας. Ο Ρουπάζοφ, ο Ζόλικα και ο Μπάρμπα σχηματίζουν ένα από τα πλέον ασυνήθιστα και δυσλειτουργικά τρίο –αποφασισμένων για όλα- ηρώων που έχετε ποτέ αντικρίσει.
14.11
2016

I, Daniel Blake, του Ken Loach

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (I, Daniel Blake, του Ken Loach)
Μία κατάμαυρη οθόνη. Μία σειρά από κουραστικά αναλυτικές ερωτήσεις, που ηχούν παντελώς εκτός θέματος. Μία σειρά από εκνευρισμένες και περιπαικτικές απαντήσεις, που παρακαλούν τις ερωτήσεις να μπουν επιτέλους στο ψητό. Μία αίσθηση σπασμένου τηλεφώνου και πλήρους ασυνεννοησίας. Μία απόσταση. Μία διακεκομμένη επικοινωνία, ξύλινη και τηλεγραφική. Αποξενωμένη από τους ίδιους τους συνδιαλεγόμενους, εξαιτίας της μεσολάβησης ενός πρωτοκόλλου, ενός καταστατικού.
08.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Αυτή η νύχτα μένει, του Νίκου Παναγιωτόπουλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Αυτή η νύχτα μένει, του Νίκου Παναγιωτόπουλου)
Στον Ανδρέα αρέσει να απλώνει τα πόδια μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα. Προτιμά να αγναντεύει από απόσταση ασφαλείας τα όνειρα, καθώς πετούν ψηλά πάνω από το κεφάλι του, παρά να τα γραπώσει. Οι φιλοδοξίες του εξαντλούνται σε μία μηχανή αντί για μηχανάκι. Σε εφημερίδες και τσιγάρα που θα πλαισιώσουν τα γάλατα και τα γιαούρτια, στο ψιλικατζίδικο που κληρονόμησε. Η Στέλλα θέλει να αγγίξει τα αστέρια, παρόλο που βαθιά μέσα της καταλαβαίνει πως δεν διαθέτει την απαραίτητη σκάλα. Λυσσά να ζήσει το όνειρο, ακόμη κι αν χρειαστεί να προβεί σε ορισμένες εκπτώσεις. Έχει μόνο μία φιλοδοξία, που πρέπει πάση θυσία να εκπληρώσει: να γίνει τραγουδίστρια.
07.11
2016

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Swiss Army Man

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Swiss Army Man)
Φανταστείτε μία ταινία στην οποία “Cast Away” (2000) περνά ένα “Weekend at Bernie's” (1989) κι έχετε μία πρώτη ιδέα για το τι σας περιμένει στο “Swiss Army Man”. Ένα πτώμα που ξεβράζεται σε μία ακτή, όπου ένα ζωντανό πτώμα ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει. Ακόμη κι η αυτοκτονία, όμως, χρειάζεται συγκέντρωση κι έλλειψη αντιπερισπασμών. Η κωμωδία (των δύο Daniel, όπως βλέπουμε στους τίτλους έναρξης) των Daniel Kwan και Daniel Scheinert, οι οποίοι έγιναν διάσημοι μέσα από βίντεο κλιπ και viral βίντεο, διαθέτει σε βαθμό πλεονασμού όλα κάθε πιθανό και απίθανο στοιχείο από τον -πλέον τρομερά προβλέψιμο και μανιερίστικο- καταστατικό χάρτη του αμερικάνικου indie.

Ο Rami Malek (Mr. Robot) είναι ο Freddie Mercury!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Rami Malek (Mr. Robot) είναι ο Freddie Mercury!)
Το biopic για τη ζωή του frontman των Queen, του θρυλικού Freddie Mercury βρίσκεται στα σκαριά εδώ και πολλά χρόνια. Η πρώτη φορά που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το συγκεκριμένο πρότζεκτ ήταν το 2010, σε μία συνέντευξη του κιθαρίστα της διάσημης μπάντας Brian May, στο BBC. O May είχε αποκαλύψει στην εν λόγω συνέντευξη πως ο Βρετανός κωμικός Sacha Baron Cohen θα υποδυόταν τον Mercury, ενώ διευκρίνισε πως ο ίδιος, καθώς και ο ντράμερ του συγκροτήματος Roger Taylor, θα διατελούσαν χρέη μουσικού παραγωγού.

Split: Οι 23 διαφορετικές προσωπικότητες του James McAvoy

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Split: Οι 23 διαφορετικές προσωπικότητες του James McAvoy)
Αυτές οι στιγμές φαντάζουν πλέον μακρινές, αλλά υπήρξε μία εποχή κατά την οποία ο Ινδό-Αμερικανός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan θεωρούταν ένα από τα πλέον καυτά ονόματα του Χόλιγουντ. Από την τεράστια επιτυχία του “Sixth Sense” (1999) και τη διατήρηση σε υψηλά επίπεδα κριτικής αποδοχής και εισπράξεων με τα “Unbreakable” (2000) και “Signs” (2004), ώς τους πρώτους κλυδωνισμούς με την αποτυχία του “Lady in the Water” (2006) και την πλήρη απαξίωση που γνώρισε το “Visit” (2015), ο Shyamalan είδε το άστρο του να ανατέλλει τάχιστα και να δύει ιλιγγιωδώς.

Ένα χαμένο σενάριο του Ingmar Bergman σύντομα στη μεγάλη οθόνη!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα χαμένο σενάριο του Ingmar Bergman σύντομα στη μεγάλη οθόνη!)
Το σεξ και ο ερωτισμός αποτελούσαν ανέκαθεν κομβικές έννοιες στη φιλμογραφία του Ingmar Bergman, ακόμη κι όταν δεν διατυπώνονταν με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο. To 1969, ο τότε 51χρονος Bergman, επηρεασμένος και από το γενικότερο κλίμα σεξουαλικής απελευθέρωσης της εποχής, συνέγραψε ένα ιδιαίτερα τολμηρό σενάριο που επικεντρωνόταν σε ακριβώς αυτά τα θέματα.

Son of Frankenstein: Ένα τρέιλερ – θησαυρός έρχεται στο φως μετά από 75 χρόνια!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Son of Frankenstein: Ένα τρέιλερ – θησαυρός έρχεται στο φως μετά από 75 χρόνια!)
Η θρυλική ταινία τρόμου “Son of Frankenstein” (1939) αποτελεί την τρίτη κατά σειρά ταινία της Universal Studios που είχε ως πρώτη ύλη το διάσημο μυθιστόρημα Frankenstein ή “The Modern Prometheus” (1818), της Mary Shelley (Μέρι Σέλεϊ ή Μαίρη Σέλλεϋ αν είστε της old school ορθογραφίας). 

Η Jennifer Lawrence είναι η Zelda Fitzgerald και βάζει (και πάλι) πλώρη για τα Όσκαρ!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Jennifer Lawrence είναι η Zelda Fitzgerald και βάζει (και πάλι) πλώρη για τα Όσκαρ!)
Όταν το ίδιο πρόσωπο συγκεντρώνει τις ιδιότητες α) της νεότερης ηθοποιού στην ιστορία του θεσμού των Όσκαρ, με 4 υποψηφιότητες, β) της δεύτερης νεότερης (22 ετών και 193 ημερών) νικήτριας Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου (στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Marlee Matlin, η οποία δεν είχε καν συμπληρώσει τα 22 της χρόνια, όταν κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία “Children of a Lesser God”, το 1986, ενώ είναι και η μόνη κωφή ηθοποιός που έχει κερδίσει το βαρύτιμο αγαλματίδιο), γ) της υψηλότερα αμειβόμενης γυναίκας ηθοποιού στο Χόλιγουντ, για το τρέχον έτος, τότε μπορεί κανείς εύκολα να υποθέσει πως το συγκεκριμένο πρόσωπο πραγματοποιεί πολύ σωστές επιλογές καριέρας!

Georges Méliès: Ένα φιλμ που θεωρούταν χαμένο, ένας θρύλος που μένει ζωντανός!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Georges Méliès: Ένα φιλμ που θεωρούταν χαμένο, ένας θρύλος που μένει ζωντανός!)
Ανάμεσα στους θεατές της πρώτης κινηματογραφικής προβολής, της 28ης Δεκεμβρίου 1895, στο παρισινό “Grand Café”, βρισκόταν κι ένας κύριος που ονομάζονταν Georges Méliès (Ζωρζ Μελιές). Ο Μελιές, γόνος ενός αυτοκράτορα της αγοράς των υποδημάτων της εποχής και επαγγελματίας ταχυδακτυλουργός, ένιωσε τη μαγεία αυτού του νέου και εκθαμβωτικού μέσου να τον διαπερνά από την κορφή ώς τα νύχια.
11.10
2016

Elle, του Paul Verhoeven

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Elle, του Paul Verhoeven)
Αθέατες κραυγές που μοιάζουν με κράμα πόνου και ηδονής, σε ένα ολόμαυρο φόντο. Η αυτόκλητα προσκεκλημένη κάμερα τρυπώνει λαίμαργα από το παράθυρο. Το σινεμά ήταν ανέκαθεν μία ηδονοβλεπτική διαδικασία για τον Ολλανδό σκηνοθέτη Paul Verhoeven. Και σε αυτή τη γειτονιά με τα όμορφα σπίτια, τα ακριβά αμάξια και τις ψηλές καγκελόπορτες, ουδέν μπορεί να μείνει κρυπτόν υπό τον κινηματογραφικό φακό. Η αλήθεια (;) αποκαλύπτεται. Δεν πρόκειται για μία σεξουαλική πράξη, αλλά για ένα βιασμό. Για μία κατεξοχήν δηλαδή πράξη επιβολής, εξουσίας και ελέγχου.

Η Natalie Portman είναι η Jackie Kennedy!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Natalie Portman είναι η Jackie Kennedy!)
Μέχρι να φτάσουμε στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας και την παγκόσμια πρεμιέρα του biopic για τη ζωή της Jackie Kennedy, με τίτλο “Jackie”, διανύθηκαν πολλά και διάφορα στάδια. Το πρώτο εκ των οποίων ήταν η συγγραφή του σεναρίου από ένα μη επαγγελματία σεναριογράφο. Ο Noah Oppenheim εργάστηκε για σειρά ετών στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC, έχοντας διατελέσει επικεφαλής παραγωγός της διάσημης πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής Today Show.
08.10
2016

Indignation, του James Schamus

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Indignation, του James Schamus)
Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε με “ Portnoy's Complaint ” (1969), που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1972, σε σκηνοθεσία Ernest Lehman. Επόμενος σταθμός μας “ The Human Stain ” (2000), σε σκηνοθεσία Robert Benton, το 2003, με πρωταγωνιστές τους Anthony Hopkins και Nicole Kidman. Η συνέχεια δόθηκε με “ The Dying Animal ” (2001), το οποίο γυρίστηκε σε ταινία από την Isabel Coixet, το 2008, με κινηματογραφικό τίτλο Η ελεγεία ενός έρωτα και πρωταγωνιστές την Penélope Cruz και τον Ben Kingsley. Το πιο πρόσφατο δείγμα γραφής ήταν “The Humbling” (2009), σε σκηνοθεσία Barry Levinson, το 2014, με πρωταγωνιστές τους Al Pacino και Greta Gerwig.

Το επικό “Silence” του Martin Scorsese κάνει πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το επικό “Silence” του Martin Scorsese κάνει πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου!)
To πρότζεκτ μίας ταινίας βασισμένης στο μυθιστόρημα «Σιωπή» (έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά), του Ιάπωνα συγγραφέα Shûsaku Endô δεν γεννήθηκε πρόσφατα στο μυαλό του Martin Scorsese. Στον αντίποδα, τον τριβελίζει ήδη από το μακρινό 1991, όταν είχε εκδηλώσει για πρώτη φορά ενδιαφέρον για τη μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. 
27.09
2016

Nostalgia for the Light (Nostalgia de la Luz), του Patricio Guzmán

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Nostalgia for the Light (Nostalgia de la Luz), του Patricio Guzmán)
Έρημος Ατακάμα, στα βόρεια της Χιλής, σε υψόμετρο 3.000 μέτρων. Τόπος συνάθροισης αστρονόμων από ολόκληρο τον πλανήτη. Με τη βοήθεια ενός γιγαντιαίου τηλεσκόπιου, οι επιστήμονες ατενίζουν τα βάθη του ουρανού. Στην Ατακάμα, η ατμόσφαιρα είναι τόσο κρυστάλλινα διαυγής που κάνει τον κόσμο μας να μοιάζει σχεδόν αμόλυντος. Παρατηρώντας κανείς τα αστέρια, σε αυτή την αιθέρια εσχατιά της Γης, νιώθει πως μπορεί να εντοπίσει την αφετηρία και το φινάλε του σύμπαντος.

Artcore magazine's footer