Short Story 2

Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 15 articles :: 15

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 1

εμφάνιση ανά σελίδα :

  • 15
  • 30
  • 50
  • 100

O Andrei Tarkovsky και η ποίηση των στιγμών

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (O Andrei Tarkovsky και η ποίηση των στιγμών)
Για το ποιητικό σύμπαν του Andrei Tarkovsky έχουν γραφτεί πολλά. Είτε επιπλέει ανάμεσα σε διαστημικά συντρίμια είτε πετάει λίγα μέτρα πάνω από το κρεβάτι, η κινηματογραφική αφήγηση είναι εκείνη που ορμάει μπροστά και η πραγματικότητα τρέχει με γρήγορο βηματισμό να την προλάβει. Ένα δωμάτιο που πλημμυρίζει και καταρρέει, τοίχοι που σαπίζουν, μια φωτιά που σιγοκαίει, ένας καθρέφτης που αντανακλά το χάος. Σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται για διαστημική περιπέτεια είτε για κλειστοφοβικό αυτοβιογραφικό δράμα, το σινεμά του Tarkovsky περικλείει μέσα του τη σημαντική δύναμη ν’ ανακαλύπτει νέους τρόπους να εκφράσει την πραγματικότητα.

Call Me By Your Name, του Luca Guadagnino

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Call Me By Your Name, του Luca Guadagnino)
«Μετά τη μάχη της Ισσού ο Αλέξανδρος μπήκε μαζί με τον Ηφαιστίωνα στη σκηνή που κρατούσαν τις γυναίκες και τις κόρες του Δαρείου. Καθώς ήταν ντυμένοι με τα ίδια ρούχα, η μητέρα του Δαρείου έπεσε να προσκυνήσει τον Ηφαιστίωνα που ήταν ο ψηλότερος από τους δύο. Όταν ένας από τους ακολούθους της την τράβηξε στην άκρη και της έδειξε ποιος ήταν πραγματικά ο Αλέξανδρος, εκείνη ντράπηκε τόσο που ζήτησε να αποσυρθεί. Αλλά ο βασιλιάς της απάντησε πως δεν έκανε κάποιο λάθος, αφού ο Ηφαιστίωνας είναι κι αυτός Αλέξανδρος». «Αλεξάνδρου Ανάβασις» - Λούκιος Φλάβιος Αρριανός (ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ.) 

Zama, της Lucrecia Martel

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Zama, της Lucrecia Martel)
H αργεντίνικης καταγωγής, αλλά μάλλον ευρωπαϊκής κινηματογραφικής παιδείας, Lucrecia Martel, μετά το πολύ επιτυχημένο “La nina santa” (2004) και το λιγότερο γνωστό “La mujer sin cabeza” (2008), επιστρέφει με το “Zama”, την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Antonio Di Benedetto. Το βιβλίο του Benedetto, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα σύγχρονης ισπανόφωνης πεζογραφίας, αρκετά διαδεδομένο στη λατινοαμερικάνικη μαζική κουλτούρα. Η Martel παραδίδει μια ταινία χαμηλών τόνων και αργόσυρτου νωχελικού ρυθμού που προσομοιάζει περισσότερο σε άσκηση ύφους παρά σε αναπαράσταση της αποικιακής ζωής του 18ου αιώνα, όπως την περιγράφει ο Benedetto.

Lady Macbeth, του William Oldroyd

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Lady Macbeth, του William Oldroyd)
Μια φλεγματική σαιξπηρική ηρωίδα που ταξιδεύει ως τη Ρωσία μέσα από τη νουβέλα του Nikolai Leskov, για να ξαναβρεθεί στην αποξένωση της βρετανικής υπαίθρου του 19ου αιώνα. Ταξικά χάσματα και υπαρξιακά κενά, που μόνο μέσα απ’ τον έρωτα μπορούν να γεμίσουν, να εκπληρωθούν, να γεφυρωθούν, σε μια ατμόσφαιρα που έχει κάτι από Ανεμοδαρμένα Ύψη και μια ηρωίδα που έχει κάτι από Μαντάμ Μποβαρύ.

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος Γ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος Γ)
Η αυλαία του 58ου ΦΚΘ έπεσε προχθές, Κυριακή, στο κατάμεστο Ολύμπιον, σε μια από τις θερμότερες τελετές λήξης των τελευταίων χρόνων. Τη βραδιά άνοιξε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, φετινός καλλιτεχνικός διευθυντής και ταυτόχρονα ένας από τους πιο παλιούς φίλους του Φεστιβάλ, ενώ σύντομα παρέδωσε τη θέση του στον Ανδρέα Κωνσταντίνου, που έκλεψε τις εντυπώσεις ως Ναπολέων Σουκατζίδης στην τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τελευταίο Σημείωμα». Τα βραβεία της φετινής «πολυσυλλεκτικής» επιτροπής, με μέλη από την Παλαιστίνη, την Τσεχία, το Ιράν και τη δική μας Μαρία Ναυπλιώτου, μοιράστηκαν σε ταινίες που κέρδισαν κοινό και κριτικούς, αποδίδοντας ένα είδος καλλιτεχνικής δικαιοσύνης στους δημιουργούς που τίμησαν άλλη μια χρονιά με την παρουσία τους το Φεστιβάλ. 

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος B

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος B)
Στο τυλιγμένο από ομίχλη λιμάνι και σε ένα σχετικά γεμάτο Ολύμπιον συνεχίστηκαν οι προβολές του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρόνο, με πληθώρα ελληνικών και ξένων φιλμ σε πρώτη προβολή αλλά και με μερικές παλιές και αγαπημενες ταινίες σε επανέκδοση, το Φεστιβάλ συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας συγκινεί, σαν μια διακριτική υπενθύμιση κάθε Νοέμβρη μιας αγάπης που δεν λέει να σβήσει, της αγάπης για το καλό σινεμά. 

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος A

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα είδαμε και ακούσαμε: Μέρος A)
Με τους καλύτερους οιωνούς διήνυσε το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην πόλη της Θεσσαλονίκης το πρώτο του Σαββατοκύριακο, με τις αίθουσες γεμάτες και τον κόσμο να σχηματίζει ουρές στο εκδοτήριο της Αριστοτέλους. Παραδοσιακά, οι παλιοί φίλοι του Φεστιβάλ συναντήθηκαν στις γνωστές τους θέσεις στους εξώστες του Ολύμπιον ενώ το νεαρότερο κοινό προτίμησε τις Αποθήκες 1 και Δ στο λιμάνι, όπου χτυπάει κάθε χρόνο η καρδιά της Αγοράς. Αυτές είναι οι ταινίες που είδαμε και ξεχωρίσαμε το πρώτο σαββατοκύριακο του Φεστιβάλ. 

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε)
Το πιο μεγάλο κινηματογραφικό ραντεβού της χρονιάς έχει δοθεί για τις 2 Νοεμβρίου, σ' ένα Φεστιβάλ που μέσα στα 58 χρόνια λειτουργίας του έχει καταφέρει να αποκτήσει ένα σταθερό κοινό στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Με τις ευνοϊκότερες συνθήκες προσβασιμότητας που έχουμε δει σε ελληνικές αίθουσες, και ξεφεύγοντας από την παραδοσιακά συντηρητική σινεφίλ του κατεύθυνση στις επιλογές των ταινιών, με νέες προσθήκες αναφορικά με το παιδικό τμήμα του Φεστιβάλ (Νεανική Οθόνη) και τις ταινίες τρόμου (Round Midnight), το μεγάλο κινηματογραφικό κάλεσμα της πόλης είναι ανοιχτό και διαθέσιμο για όλους, ελκυστικότατο τόσο στις σινεφίλ εμμονές αλλά και στο πιο mainstream κοινό, χωρίς να χάνει κάτι από τη φεστιβαλική του ατμόσφαιρα. Άλλωστε η χαρά του σινεμά είναι για να μοιράζεται.

Νύχτες Σεπτέμβρη, Νύχτες Πρεμιέρας (2017)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Νύχτες Σεπτέμβρη, Νύχτες Πρεμιέρας (2017))
Πιστές στο ραντεβού τους όπως κάθε Σεπτέμβρη, οι Νύχτες Πρεμιέρας ήταν εδώ για να αποχαιρετήσουν το καλοκαίρι που τελείωσε και να φέρουν το φθινόπωρο στην πόλη μαζί με μερικές σημαντικές ταινίες. Ταινίες ρεπερτορίου, επιλεγμένες μικρού μήκους, ταινίες «φεστιβαλικές» που οι Αθηναίοι δε θα είχαν διαφορετικά την ευκαιρία να δουν στις αίθουσες, επιβεβαιώνοντας τον πραγματικό ρόλο των φεστιβάλ, που δεν είναι άλλος απ’ το να προβάλλουν όλα εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που δε θα πάρουν διανομή και δε θα φτάσουν στη μικρή συνοικιακή αίθουσα και το ευρύ κοινό.

Ξα μου, της Κλειώς Φανουράκη: Μια ελληνική ταινία που κάνει το δικό της

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ξα μου, της Κλειώς Φανουράκη: Μια ελληνική ταινία που κάνει το δικό της)
Βρεθήκαμε στη συνέντευξη τύπου της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της Κλειώς Φανουράκη «Ξα μου». Η ταινία, γυρισμένη εξ’ ολοκλήρου στην Κρήτη, με τους Γιώργο Χωραφά, Λευτέρη Ελευθερίου, Σοφία Χιλλ, Άννα Φόνσου, Ζωή Χωραφά, Τατιάνα Καλάντζη, Νίκο Μπουσδούκο, Αλέξανδρο Μυλωνά και Μάνο Πετράκη, υπόσχεται μια δροσερή ματιά στη ζωή του νησιού με δράση που εκτυλίσσεται μεν σε καιρό κρίσης, αλλά οραματίζεται ένα ατέλειωτο κρητικό καλοκαίρι.

Άφτερλωβ, του Στέργιου Πάσχου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Άφτερλωβ, του Στέργιου Πάσχου)
Το «Άφτερλωβ» δεν είναι μία ταινία για την κρίση. Οι ήρωές της δεν ψάχνουν να βρουν «πώς φτάσαμε ως εδώ», δεν αναλύουν το προσφυγικό. Κάνουν, όμως, κάτι εξίσου σοβαρό. Προσπαθούν να καταλάβουν πώς δύο άνθρωποι παύουν να αγαπιούνται πια. Μακριά από κάθε διδακτισμό και σοβαροφάνεια, ο Πάσχος παραδίδει μία ταινία που είναι αυτό που είναι, ένα κυριακάτικο πρωινό με κοκτέιλ στην πισίνα.

Little Men, του Ira Sachs

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Little Men, του Ira Sachs)
Το τυχαίο γεγονός του θανάτου ενός κατοίκου σε μια ήσυχη γειτονιά του Μπρούκλιν έρχεται να ταράξει τις ζωές της οικογένειάς του και των γειτόνων του. Τα παιδιά και ο εγγονός του, Jake, εκτός απ’ το σπίτι, κληρονομούν και τις ηθικές του υποχρεώσεις απέναντι στην ενοικιάστριά του που διατηρεί κατάστημα δίπλα από το σπίτι. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν μια αναπάντεχη φιλία σχηματίζεται ανάμεσα στον Jake και τον γιο της ενοικιάστριας, τον Tony. Μία πρόταση για αύξηση του ενοικίου δυναμιτίζει τις σχέσεις των δύο οικογενειών, φέρνοντας τους «Μικρούς Κυρίους» στη δυσάρεστη θέση να αποφασίσουν: είναι η φιλία τους αρκετά δυνατή για να ξεπεράσει τις οικονομικές σχέσεις των οικογενειών τους; 

Το μετέωρο βήμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το μετέωρο βήμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου)
Σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012) κινείται ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Όμηρο, με την ίδια άνεση που ελίσσεται ανάμεσα στους σύγχρονούς του Ραφαηλίδη και Μάρκαρη. Αντλώντας υλικό από την ελληνική μυθολογία και παράδοση και εμπλουτίζοντάς το με γεγονότα από τη μεταπολεμική Ελλάδα, καταθέτει ένα έργο σύγχρονο αλλά όχι επίκαιρο, γι’ αυτό και διαχρονικό. Ο μετεωρισμός αυτός ανάμεσα στο κλασσικό και το μεταπολεμικό διαμόρφωσε μια ολόκληρη εποχή, με τις ταινίες του Αγγελόπουλου να γράφουν απ’ την αρχή την ιστορία του νέου ελληνικού κράτους, συνυφασμένη μέσα σε ιστορίες των αστικών σαλονιών και μύθους της υπαίθρου.

Artcore magazine's footer