Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 43 articles :: 43

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 2 / 3

εμφάνιση ανά σελίδα :

Blade Runner 2049, του Dennis Villeneuve

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Blade Runner 2049, του Dennis Villeneuve)
Τριάντα πέντε χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση μιας ταινίας που έμελλε να αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα sci-fi blockbusters, ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους δημιουργούς του Hollywood, o Denis Villeneuve, μας χαρίζει ένα sequel που είναι μάλλον προορισμένο να διχάσει. Γιατί η ιστορία του “Blade Runner” έμοιαζε ολοκληρωμένη και κάθε σκέψη για συνέχεια φάνταζε σχεδόν ως ιεροσυλία. Έτσι, ο μεγαλύτερος θρίαμβος του αριστουργηματικού “Blade Runner 2049” είναι το γεγονός ότι καταφέρνει να μας πείσει ότι αξίζει να υπάρχει. Δεν αποτελεί reboot, remake ή “re-imagining”, δεν ανακυκλώνει ανέμπνευστα την πλοκή του θρυλικού προγόνου του. Προχωράει την ιστορία μπροστά, μοιάζει σαν φυσική εξέλιξη όσων προηγήθηκαν, αντανακλά στοχαστικά τα όσα συνέβησαν παλιότερα, σεβόμενο το παρελθόν, αλλά με το βλέμμα στραμμένο σταθερά μπροστά.

Twin Peaks: The Return

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Twin Peaks: The Return)
Πριν από 27 χρόνια, μια από τις σημαντικότερες και πλέον επιδραστικές σειρές στην ιστορία της τηλεόρασης έριχνε τίτλους τέλους, μετά από δύο θρυλικές σεζόν που έμελλαν να αλλάξουν μια για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα τηλεοπτικά καλλιτεχνικά προϊόντα. Το τέλος ήρθε, μάλιστα, με ένα εφιαλτικό και στοιχειωτικό cliffhanger, καθώς και την υπόσχεση μιας τρίτης σεζόν, η οποία, όσο περνούσαν τα χρόνια, ολοένα και απομακρυνόταν ως πιθανότητα. Όλα αυτά μέχρι πριν από δύο χρόνια, όταν ο δημιουργός της, ο τρομερός David Lynch, ανακοίνωσε θριαμβευτικά την έλευση μιας τρίτης σεζόν, η οποία θα προσφέρει ένα ικανοποιητικό φινάλε στην ιστορία.

Logan, του James Mangold

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Logan, του James Mangold)
Υπήρχε μια εποχή, στα τέλη των 90s και στην αυγή των 00s, που οι «σκοτεινές», σοβαροφανείς μεταφορές κόμικ στη μεγάλη οθόνη δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Το κλίμα της εποχής επίτασσε οι κινηματογραφικές εκδοχές γνωστών κόμικ ηρώων να είναι όσο πιο «ενήλικες» γίνεται, στο πλαίσιο, φυσικά, της σήμανσης «άνω των 13ών», καθώς η κατηγορία «άνω των 18», ειδικά όσον αφορά ταινίες που απευθύνονται σε εφήβους και νέους ενήλικες, μπορεί να καταστεί εισπρακτικά καταστροφικό για μια ταινία που επιδιώκει να αποσβέσει ένα σοβαρό budget και να αποφέρει αρκετό κέρδος ώστε να δικαιολογήσει τις πολυπόθητες συνέχειες. Μερικές εξ αυτών πέτυχαν απόλυτα τον στόχο τους, αφού το πρωτογενές υλικό ταίριαζε με την πιο σκοτεινή αισθητική των κινηματογραφικών τους αντίστοιχων, όπως το «Κοράκι» και το πρώτο “Blade”. 

Moonlight, του Barry Jenkins

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Moonlight, του Barry Jenkins)
Οκτώ (8) υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και πολλά πολλά ακόμη βραβεία, στην πιο απροσδόκητα ανθρώπινη και ρεαλιστική δραματική ταινία της τρέχουσας κινηματογραφικής περιόδου.

Nocturnal Animals, του Tom Ford

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Nocturnal Animals, του Tom Ford)
Ο Tom Ford μας συστήθηκε το 2009 με το «Ένας άνδρας μόνος», υποχρεώνοντας τον κινηματογραφικό κόσμο να παραμιλά για το εντυπωσιακό ντεμπούτο ενός σκηνοθέτη που φρόντιζε εμμονικά τη στιλιστική και αισθητική αρτιότητα του έργου του. Παράλληλα, δεν χρειαζόταν παρά ένα ελαφρύ ξύσιμο της επιφάνειας προκειμένου να ανακαλύψει κανείς ένα στιβαρό και ανθρώπινο δράμα, που προσέφερε στο φινάλε του μία εξιλέωση για τους χαρακτήρες του.

Rogue One: A Star Wars Story, του Gareth Edwards

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Rogue One: A Star Wars Story, του Gareth Edwards)
Όταν ξεσπάσουν φήμες ότι η γαλαξιακή αυτοκρατορία του Palpatine βρίσκεται στα πρόθυρα ολοκλήρωσης ενός πανίσχυρου όπλου, του Death Star, που μπορεί να κρίνει οριστικά την έκβαση του πολέμου, οι επαναστάτες στρέφονται στην Jyn Erso, αιχμάλωτη της αυτοκρατορίας και κόρη του αρχι-μηχανικού του Death Star, προκειμένου να ηγηθεί μιας ετερόκλητης ομάδας, με αποστολή να αποκτήσουν τα σχέδια του Death Star με κάθε κόστος. Μια αποστολή που θα τους φέρει στην καρδιά της αυτοκρατορίας, ενώ γύρω τους ο πόλεμος μαίνεται αιματηρός και βάρβαρος.

Krampus, του Michael Dougherty

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Krampus, του Michael Dougherty)
Αυτά τα Χριστούγεννα αναμένεται να είναι κάθε άλλο παρά χαρούμενα για την οικογένεια του Μαξ, που μαζεύεται κάτω από την ίδια στέγη περισσότερο από υποχρέωση, παρά από ειλικρινή θέληση. Όταν ο Μαξ αγανακτήσει από τους συνεχόμενους καβγάδες των γονιών και των θείων του, και από το bullying που δέχεται από τα ξαδέρφια του, θα ευχηθεί, μέσα σε ένα ξέσπασμα θυμού, να ήταν όλοι τους νεκροί. Δυστυχώς, η ευχή του αυτή ενδέχεται να βγει αληθινή τη μέρα των Χριστουγέννων, αφού κάτι πολύ πιο σκοτεινό και τρομακτικό από τον Άγιο Βασίλη θα κατέβει από την καμινάδα…

Arrival, του Dennis Villeneuve

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Arrival, του Dennis Villeneuve)
Μετά την εμφάνιση δώδεκα εξωγήινων σκαφών σε ισάριθμα και φαινομενικά τυχαία σημεία του πλανήτη, η αμερικανική κυβέρνηση προσλαμβάνει την κορυφαία γλωσσολόγο Louise Banks, για να βοηθήσει στην κατανόηση της εξωγήινης γλώσσας και την επικοινωνία με τους απρόσκλητους επισκέπτες, πριν η ανεξήγητη παρουσία τους στον πλανήτη μας πυροδοτήσει έναν καταστροφικό πόλεμο.

Christine, του Antonio Campos

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Christine, του Antonio Campos)
Η αληθινή τραγική ιστορία της Christine Chubbuck, μίας δημοσιογράφου τοπικού αμερικανικού σταθμού που αυτοκτόνησε σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση, το καλοκαίρι του 1970, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη για πρώτη φορά ως ταινία μυθοπλασίας. Και δίνει την ευκαιρία στον σκηνοθέτη Antonio Campos να αναμετρηθεί με ένα θέμα εξαιρετικά απαιτητικό, το οποίο όμως δίνει δημιουργική λαβή για κάτι αληθινά σπουδαίο, τουλάχιστον δυνητικά.

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Love, Love, Love, του Κώστα Ζάππα

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Love, Love, Love, του Κώστα Ζάππα)
Μετά απο ορισμένες αντισυμβατικές, αλλόκοτες και απαγορευμένες (μη προσβάσιμες) ταινίες, όπως η «Ανταρσία της Κόκκινης Μαρίας» και το "The Last Porn Movie", ο Κώστας Ζάππας επιστρέφει, παρουσιάζοντας στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το νεό του πόνημα "Love, Love, Love", ένα project εξίσου πειραματικό, αλλά καθόλου πετυχημένο.

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Park, της Σοφίας Εξάρχου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Park, της Σοφίας Εξάρχου)
Αθήνα, Ολυμπιακά ακίνητα. Δώδεκα χρόνια μετά το τέλος των Oλυμπιακών Αγώνων του 2004, οι κάποτε εντυπωσιακές κατασκευές κοίτωνται παρατημένες, παραδωμένες στη σκουριά και τη φθορά του χρόνου. Πολλά απο τα σπίτια στα οποία διέμεναν οι αθλητές κατά τη διάρκεια των αγώνων, δόθηκαν με κλήρωση σε φτωχές οικογένειες. Παρέες παιδιών παίζουν, μαλώνουν, χτυπιούνται, ερωτεύονται, μεγαλώνουν μέσα στα ερείπια ενός ένδοξου παρελθόντος που μοιάζει πια ψεύτικο. Ο Δημήτρης, παιδί μονογονεϊκής οικογένειας, ερωτεύεται την Άννα, πρώην αθλήτρια της ενόργανης που έβαλε τέλος στην καριέρα της μετά απο έναν επίπονο τραυματισμό. Οι δυο τους θα ερωτευτούν και θα προσπαθήσουν να αποδράσουν με φόντο ένα καυτό ελληνικό καλοκαίρι. Θα πιουν, θα χορέψουν, θα κάνουν έρωτα, αλλά θα συνειδητοποιήσουν ότι το καλοκαίρι δεν κρατάει για πάντα...

The Handmaiden, του Chan-wook Park

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Handmaiden, του Chan-wook Park)
Ο Chan-wook Park μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το "Fingersmith", το μυθιστόρημα της Sarah Waters, υπογράφοντας τη δεύτερη μεγαλύτερη στιγμή της φιλμογραφίας του και μια απο τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 

The Neon Demon, του Nicolas Winding Refn

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Neon Demon, του Nicolas Winding Refn)
Η Τζέσι, μια πανέμορφη δεκαεξάχρονη με όνειρο να γίνει μοντέλο, φτάνει στο Λος Άντζελες με ελάχιστα χρήματα και μερικές καλλιτεχνικές φωτογραφίες στην τσέπη. Σύντομα, θα γνωρίσει την επιτυχία, αφού η αθώα εφηβική ομορφιά της θα κάνει τεράστια εντύπωση στους ανθρώπους της βιομηχανίας που θα τη φέρουν πολύ γρήγορα στην πρώτη γραμμή των πιο εξεζητημένων και σπουδαίων επιδείξεων. Ωστόσο, άμεσα θα συνειδητοποιήσει ότι πίσω απο τα φανταχτερά φλας των φωτογράφων και την επίπλαστη ομορφιά των μοντέλων, κρύβεται ένας σκοτεινός και επικίνδυνος κόσμος απο τον οποίο δεν μπορεί (ή μήπως δεν θέλει;) να ξεφύγει.

War Dogs, του Todd Phillips

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (War Dogs, του Todd Phillips)
Δύο εικοσάχρονοι που ζουν στο Miami, αποφασίζουν να κάνουν το «μεγάλο» βήμα, ξεκινώντας μια δουλειά ως έμποροι όπλων. Αφορμή στέκεται ένα πρόγραμμα του αμερικανικού στρατού, που δίνει την ευκαιρία σε μικρές επιχειρήσεις να υπογράψουν συμβόλαια για εξοπλισμό όπλων με την κυβέρνηση των Η.Π.Α. Στην πορεία θα γνωρίσουν μια ανέλπιστη επιτυχία, αλλά επίσης θα συνειδητοποιήσουν πως μάλλον έχουν πέσει στα πολύ βαθιά, όταν καλούνται να διεκπαιρεώσουν μια συμφωνία 300 εκατομμυρίων δολλαρίων, και βρίσκονται αντιμέτωποι με επικίνδυνους λαθρεμπόρους όπλων, αλλά και τη διεφθαρμένη αμερικανική δικαιοσύνη.

Artcore magazine's footer