Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 23 articles :: 23

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

Legend, του Brian Helgeland

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Legend, του Brian Helgeland)
Ο pop μύθος των αδερφών Kray μάλλον δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα. Κι όμως αυτό το δίδυμο των gangster αλώνιζε τους δρόμους και τα κλαμπ του Ανατολικού Λονδίνου για περίπου δύο δεκαετίες. Αδίστακτοι εκτελεστές, δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, ορισμός του badass, λαϊκά είδωλα, εκκεντρικοί, λάτρεις της μόδας , μαμόθρεφτοι, παρανοϊκοί, αφού πρώτα έζησαν μια ζωή αντάξια rock star, πέρασαν πολλές, πολλές δεκαετίες στη φυλακή (ο Reggie) και στο ψυχιατρείο (ο Ronnie). 

Waltz with Bashir, του Ari Folman: Η «κάμερα» που έσπασε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Waltz with Bashir, του Ari Folman: Η «κάμερα» που έσπασε)
«Μια φορά με επισκέφθηκε ένας νέος άντρας, ένας ερασιτέχνης φωτογράφος. Τον ρώτησα το 1983, «Πώς επιβίωσες από αυτόν το σκληρό πόλεμο;» Μου είπε, «Ήταν πολύ εύκολο. Το αντιμετώπισα σαν μια μεγάλη εκδρομή». Είπε στον εαυτό του: «Πώπω! Τι σπουδαίες εικόνες: Πυροβολισμοί, κανονιές, πληγωμένοι, ουρλιαχτά...». Τα είδε όλα σαν να κοίταζε μέσα από μια φανταστική κάμερα. Τότε συνέβη κάτι: Η «κάμερά» του έσπασε. Είχε βρει ένα μηχανισμό για να μείνει έξω από την αυτήν την κατάσταση, σαν να έβλεπε μια ταινία για τον πόλεμο αντί να συμμετέχει. Αυτό τον προστάτευσε. Μόλις σύρθηκε από τα γεγονότα, δεν μπορούσε πια να αρνηθεί την πραγματικότητα. Ο τρόμος τον περικύκλωσε και σάλταρε».

Blue Ruin του Jeremy Saulnier: Οφθαλμός αντί οφθαλμού

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Blue Ruin του Jeremy Saulnier: Οφθαλμός αντί οφθαλμού)
Ο Jeremy Saulnier έχει μάθει να παράγει ενδιαφέροντα φιλμ με πενιχρό budget. Τί κι αν το Sundance festival τα περιφρονεί συστηματικά, το comedy- horror φιλμ του “Murder Party” κέρδισε ένα βραβείο κοινού το 2007 στο εναλλακτικό φεστιβάλ “Slamdance Film Festival” και το “Blue Ruin” έφτασε πολύ πιο μακριά, κερδίζοντας το βραβείο FIPRESCI (Βραβείο της παγκόσμιας ομοσπονδίας κριτικών κινηματογράφου) κατά τη διάρκεια του 66ου φεστιβάλ των Καννών.

To Artcore Magazine στη Νέα Υόρκη. Μέρος Α'

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (To Artcore Magazine στη Νέα Υόρκη. Μέρος Α')
O Piet Mondrian έφτασε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 70 ετών. Έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του στο Μανχάταν, ζαλισμένος από τα φώτα της πόλης, μαγεμένος από τις μελωδίες της boogiewoogie -jazz και δημιουργικός όσο ποτέ ξανά. Φτάσαμε στη Νέα Υόρκη στα μέσα ενός βροχερού Αυγούστου. Μέσα στο μυαλό υπήρχαν αναμνήσεις από τα ταξίδια των παιδικών χρόνων θολές και αποσπασματικές: Να περπατάω στα γεμάτα πλήθος πεζοδρόμια φορώντας τον κόκκινο μου σκούφο, μια πωλήτρια στα Macys που νόμιζα πως είναι η Barbie, να μου λένε «εδώ σκότωσαν τον Lennon» και εγώ να μην έχω ιδέα ποιος είναι αυτός o Lennon, ένα λαχταριστό μπέργκερ στο ελληνικό εστιατόριο κοντά στους δίδυμους πύργους, η πρώτη νιφάδα χιονιού που έπιασα ποτέ στα χέρια μου, χριστουγεννιάτικα δέντρα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, εγώ να βάζω τα κλάματα σε ένα μιούζικαλ του Broadway για τα Χριστούγεννα του θείου Σκρουτζ επειδή φοβήθηκα τους Μουργολύκους…

Διασχίζοντας την Κοιλάδα του Θανάτου...

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Διασχίζοντας την Κοιλάδα του Θανάτου...)
...Γράφουμε για τις εντυπώσεις μας από το La Vegas.Με το που πατάμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο McCarran αφήνουμε να μας καταπιεί το παράλογο του Las Vegas. Αν δεν είσαι δεινός χαρτοπαίκτης, wannabeνύφη/γαμπρός στο bachelorπάρτυ του, τύπος ειδικός στα ξεφαντώματα, ο μόνος τρόπος για να μη βιαστείς να το κατατάξεις με σνομπισμό στη κατηγορία του κιτς είναι να αφεθείς στον σουρεαλιστικό, «νέον» πανζουρλισμό του. Μόνο έτσι μπορείς να το εκτιμήσεις.

(Μην) κάνοντας το σωστό: Τρεις εμβληματικές ταινίες για τα καλοκαίρια και τον ρατσισμό. Μέρος Β

εικόνα εξωφύλλου άρθρου ((Μην) κάνοντας το σωστό: Τρεις εμβληματικές ταινίες για τα καλοκαίρια και τον ρατσισμό. Μέρος Β)
Το καλοκαίρι μοιάζει σαν να υπόσχεται μια ανακωχή από τις πολεμικές συρράξεις της ζωής μας. Είναι συνδυασμένο με όμορφες εικόνες και οι ασχήμιες του κόσμου δεν φαίνεται να βρίσκουν χώρο σε αυτό. Όσο κι αν το θέλουμε, αυτό το διάλειμμα ευφορίας δεν είναι παρά μια πλάνη. Ο κόσμος συνεχίζει την πορεία του από εκεί ακριβώς που τον αφήσαμε την Άνοιξη, εξίσου όμορφος, εξίσου άσχημος.

(Μην) κάνοντας το σωστό: Τρεις εμβληματικές ταινίες για τα καλοκαίρια και τον ρατσισμό. Μέρος Α

εικόνα εξωφύλλου άρθρου ((Μην) κάνοντας το σωστό: Τρεις εμβληματικές ταινίες για τα καλοκαίρια και τον ρατσισμό. Μέρος Α)
Το καλοκαίρι μοιάζει να υπόσχεται μια ανακωχή από τις πολεμικές συρράξεις της ζωής μας. Είναι συνδυασμένο με όμορφες εικόνες και οι ασχήμιες του κόσμου δεν φαίνεται να βρίσκουν χώρο σε αυτό. Όσο κι αν το θέλουμε, αυτό το διάλειμμα ευφορίας δεν είναι παρά μια πλάνη. Ο κόσμος συνεχίζει την πορεία του από εκεί ακριβώς που τον «αφήσαμε» την Άνοιξη, εξίσου όμορφος, εξίσου άσχημος.

La Grande Bellezza, του Paolo Sorrentino

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Grande Bellezza, του Paolo Sorrentino)
«Τελειώνει πάντα έτσι, με το θάνατο. Πρώτα όμως, υπήρξε η ζωή, κρυμμένη πίσω από τα μπλα μπλαμπλα…Όλα έχουν κατακαθίσει κάτω από τη φλυαρία και το θόρυβο. Η σιωπή και το συναίσθημα, η συγκίνηση και ο φόβος. Οι ισχνές, ασταθείς αναλαμπές ομορφιάς. Όλα θαμμένα κάτω από την κουβέρτα του άγχους για να είσαι κάποιος στον κόσμο. Μπλα μπλαμπλα…»

También la lluvia της Iciar Bollain

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (También la lluvia της Iciar Bollain)
Το “Even the rain” είναι ένα θαραλλέο εγχείρημα της Iciar Bollain, μια ταινία για τους κύκλους που κάνει η ιστορία, επαναλαμβανόμενη ξανά και ξανά ως τραγωδία αλλά και μια ταινία για τον «ανέξοδο» επαναστατισμό.

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το καλοκαίρι θα ‘ρθει)
Το να παρακολουθείς το "Les vacances de Monsieur Hulot" είναι κάπως σαν να διαβάζεις το «Οι διακοπές του μικρού Νικόλα» του Rene Goscinny, ή σαν να ακούς «Το καλοκαίρι θα ‘ρθει» του Φοίβου Δεληβοριά. Ένα φιλμ, ένα παιδικό βιβλίο κι ένα τραγούδι που μιλούν πάνω-κάτω για τα ίδια πράγματα: Την προσμονή για κάθε καλοκαίρι που ξεκινά, τις καρικατούρες που γινόμαστε αθελά μας πού και πού όλοι στις διακοπές (φασαριόζικα πιτσιρίκια-λουόμενοι, υστερικοί γονείς, ατρόμητοι θαλασσόλυκοι, απιθανοκαταπληκτικοί κολυμβητές, υπερκοινωνικοί τουρίστες κλπ...), την μελαγχολία όταν το καλοκαίρι δεν είναι πια παρά μόνο αναμνήσεις και τη σιγουριά πως το ιδανικό καλοκαίρι έμεινε γι’ άλλη μια φορά άπιαστο όνειρο, τη σιγουριά πως το ιδανικό καλοκαίρι μάλλον δεν θα ρθει ποτέ αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να το προσμένουμε κάθε χρόνο με αμείωτη αγωνία...

Camille Claudel 1915 του Bruno Dumont: Ένα «ντοκιμαντέρ εποχής»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Camille Claudel 1915 του Bruno Dumont: Ένα «ντοκιμαντέρ εποχής»)
Γνωρίζουμε αρκετά στοιχεία για τη νεανική ζωή της Camille Claudel, την καλλιτεχνική της εξέλιξη και βέβαια την ταραχώδη σχέση της με τον Auguste Rodin. Το φιλμ του Bruno Dumont δεν θα προσθέσει απολύτως τίποτα στις γνώσεις μας γύρω από το καλλιτεχνικό της έργο αλλά θα φωτίσει εκείνο το κομμάτι της ζωής της, που παρά τη διάρκειά του, συνήθως στα κείμενα-βιογραφίες της, συνοψίζεται σε μία, δυο προτάσεις και δεν είναι άλλο από τα 30 χρόνια εγκλεισμού της σε ψυχιατρικές κλινικές.

The Monuments Men του George Clooney

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Monuments Men του George Clooney)
Η αξία των καλλιτεχνικών προϊόντων της ανθρώπινης διάνοιας και του παγκόσμιου πολιτισμού είναι άραγε τόσο μεγάλη, ώστε να αξίζει να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές για τη διάσωσή τους εν καιρώ πολέμου; Μια ταινία που διερευνά τις πιθανές απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς, το “The Monuments Men” απογοητεύει καταλήγοντας να είναι ένα ανιστόρητο χολιγκουντιανό μπλοκμπάστερ.

Sylvain Chomet: O «θαυματοποιός» του γαλλικού animation

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sylvain Chomet: O «θαυματοποιός» του γαλλικού animation)
Λάτρης των music halls του μεσοπολέμου, της απεικόνισης των «τραβηγμένων από τα μαλλιά» εθνικών στερεότυπων, του design των αυτοκινήτων Volkswagen της δεκαετίας του ’50 και δημιουργός που αρέσκεται στην καταγραφή του «πανωλεθρίαμβου», της μελαγχολίας που αποπνέει η σκονισμένη παρακμή μιας κάποτε αστραφτερής πραγματικότητας.

Artcore magazine's footer