Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 25 articles :: 25

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 1

εμφάνιση ανά σελίδα :

Τα όνειρα στο Τρίτο Ράιχ: Η εσωτερίκευση του ολοκληρωτισμού

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα όνειρα στο Τρίτο Ράιχ: Η εσωτερίκευση του ολοκληρωτισμού)
Γιατί να μας απασχολούν σήμερα τα όνειρα που έβλεπαν οι πολίτες της Γερμανίας στο Τρίτο Ράιχ; Δεν έχουν ειπωθεί ήδη άπειρα πράγματα, δεν έχουν αναλυθεί πια όλες οι πηγές, δεν αρκεί η πραγματικότητα εκείνης της περιόδου για να κατανοήσουμε τη φρίκη σε όλο της το εύρος; Χρειάζεται λοιπόν να καταφύγουμε και στον κόσμο των ονείρων; Αυτές είναι λίγες μόνο από τις απορίες που κατά πάσα πιθανότητα θα γεννηθούν στο μυαλό εκείνου που θα πιάσει στα χέρια του το βιβλίο «Τα όνειρα στο Τρίτο Ράιχ» της Charlotte Beradt. Μετά τις απορίες, θα γεννηθεί η περιέργεια. Τι μπορεί, πράγματι, να έβλεπαν στον ύπνο τους οι άνθρωποι εκείνοι που βρέθηκαν να ζουν κάτω από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς; Πόσο βαθιά στο υποσυνείδητό τους κατάφερε να εισχωρήσει άραγε η εξουσία; Και, τέλος, θα προκύψει και η ερώτηση: «Χρειάζομαι γνώσεις ψυχολογίας για να καταλάβω τις προεκτάσεις αυτών των ονείρων;» Η απάντηση είναι «όχι».

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Το τέλος (;) μιας απόδρασης

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Το τέλος (;) μιας απόδρασης)
Το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έριξε την Κυριακή την αυλαία του και μας άφησε λίγο πιο ενημερωμένους, λίγο πιο ταξιδεμένους και λίγο πιο ερωτευμένους. Πήγαμε στο Δουβλίνο, στο Μπέλφαστ και πήγαμε και στη Βόρεια Κορέα. Γνωρίσαμε τους πρόσφυγες, ανακαλύψαμε πτυχές της ιστορίας, βρεθήκαμε στο κέντρο εγκλημάτων. Ακούσαμε μουσικάρες και ακούσαμε και ποίηση, ακούσαμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που μας συγκίνησαν. Μέχρι και ο ήλιος αποφάσισε να γυρίσει στα μέρη του και μπορέσαμε να αράξουμε στο λιμάνι στα διαλείμματα των προβολών. Επειδή όμως τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να γραφτεί η τελευταία λέξη γι’ αυτό, ιδού τι ειπώθηκε μέσα στις αίθουσες και δεν θα θέλαμε να ξεχάσουμε μέχρι τον επόμενο Μάρτιο!

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Απόδραση προς άλλους κόσμους

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Απόδραση προς άλλους κόσμους)
Είναι το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ το παραπαίδι του φεστιβάλ κινηματογράφου; Είναι το παιδί ενός κατώτερου Θεού; Γιατί το πρόγραμμα προβολών δεν είναι έγχρωμο και γιατί δε γίνονται τα πάρτι στην Αποθήκη Γ’; Είναι η πραγματικότητα λιγότερο άξια προώθησης από τη μυθοπλασία; Και τι ακριβώς παθαίνει ο κόσμος από τη μέση του δεκαημέρου και μετά και κατακλύζει τις αίθουσες σαν να ‘τανε Νοέμβρης; Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που απασχολούν όλους εμάς τους φεστιβαλιστές, καθώς βρισκόμαστε έξω από το Λιμάνι και το Ολύμπιον χτυπημένοι από το κρύο και το αγιάζι ενός Μάρτη που θέλει να κάνει τη Θεσσαλονίκη Λονδίνο.

Μάριος Χάκκας: Ο τυφεκιοφόρος των λέξεων

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μάριος Χάκκας: Ο τυφεκιοφόρος των λέξεων)
«Εγώ θα πεθάνω για τον εαυτό μου και μόνο, δεν έχω σκοπό να πεθάνω για κανένα σκοπό, θα το γλεντήσω λοιπόν, είναι δική μου, καταδική μου υπόθεση αυτή η καταδίκη και δεν πρόκειται να τη φορτώσω σε άλλους». 

Η Δρακοντιά, του Στάθη Κοψαχείλη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Δρακοντιά, του Στάθη Κοψαχείλη)
Η δρακοντιά, ή αλλιώς φιδόχορτο, είναι φυτό φαρμακευτικό και δηλητηριώδες, γνωστό από τους αρχαίους χρόνους για τις ιαματικές του ιδιότητες. Είναι επίσης η νέα συλλογή διηγημάτων του Στάθη Κοψαχείλη.

Πόλεμος και πόλεμος, του László Krasznahorkai

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πόλεμος και πόλεμος, του László Krasznahorkai)
«Ήταν ως εάν ο συγγραφέας να είχε χρησιμοποιήσει, αντί για στυλό και λέξεις, τα νύχια του, για να χαράξει τα πράγματα στο χαρτί και στον φαντασιακό του αναγνώστη».

Μια ώρα για το γαλάζιο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μια ώρα για το γαλάζιο)
Η πρώτη φορά είναι πάντα δύσκολη. Έβαλα το μαύρο μου φόρεμα, τα σκουλαρίκια με τις γκραβούρες, τα τακούνια μου. Παρακάλεσα την όποια δύναμη υπάρχει εκεί έξω και μπήκα στο αμάξι. Τη διεύθυνση τη θυμόμουν απ’ έξω. 

Χυδαίες ορχιδέες ή ένα λογοτεχνικό παζλ, της Έλενας Μαρούτσου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Χυδαίες ορχιδέες ή ένα λογοτεχνικό παζλ, της Έλενας Μαρούτσου)
«Μετά την έκρηξη όλα σκόρπισαν, τρύπησαν, μετατοπίστηκαν. Βγάζοντας ένα-ένα τα θραύσματα, έβαζα στη θέση τους κι από μια μικρή γάζα. Η γάζα αυτή είναι, ας πούμε, η σελίδα ενός μυθιστορήματος. Όταν γεμίσει κι αυτή αίμα, την αλλάζω».
24.11
2015

Γιάννης Ατζακάς: «Και μάλιστα, αν μπορούσα να διανέμω τα χειρόγραφά μου σε φυλλάδια στους δρόμους, νομίζω ότι θα το είχα κάνει!»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Γιάννης Ατζακάς: «Και μάλιστα, αν μπορούσα να διανέμω τα χειρόγραφά μου σε φυλλάδια στους δρόμους, νομίζω ότι θα το είχα κάνει!»)
Ο Γιάννης Ατζακάς έχει χαρακτηριστεί από κριτικούς, αλλά αυτοπροσδιορίζεται κιόλας ως «βιωματικός πεζογράφος». Από την έκδοση του πρώτου του βιβλίου, «Τα διπλωμένα φτερά (Εκδ. Άγρα, 2007) έχει εδραιώσει τη θέση του στα ελληνικά γράμματα με τη συγγραφή τριών ακόμη επιτυχημένων έργων, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του «Θολός Βυθός» (Εκδ. Άγρα).

Φεστιβαλίζομαι, άρα δεν υπάρχω! Το ημερολόγιο μιας αποκαμωμένης φεστιβαλίστριας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Φεστιβαλίζομαι, άρα δεν υπάρχω! Το ημερολόγιο μιας αποκαμωμένης φεστιβαλίστριας)
Η χαρά μου για την απονομή του Χρυσού Αλέξανδρου στο “Rams”, η συμμετοχή μου σε ένα έξαλλο πάρτι, η μεγαλύτερη βλακεία που έχω κάνει μέσα σε όλα τα χρόνια που πηγαίνω στο φεστιβάλ και ατέλειωτο στριμωξίδι είναι λίγα από τα πράγματα που καταγράφηκαν σε αυτό το ημερολόγιο που έφτασε στο τέλος του… «Εδώ, όχι στο Χόλυγουντ!».

Φεστιβαλίζομαι, άρα υπάρχω! Το ημερολόγιο μιας φεστιβαλίστριας: Μέρος B

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Φεστιβαλίζομαι, άρα υπάρχω! Το ημερολόγιο μιας φεστιβαλίστριας: Μέρος B)
Προς τον όμορφο χίπστερ της διαφήμισης της Fischer, που βλέπουμε πριν από κάθε σχεδόν προβολή: “It’s not the taste. It’s the invitations”. Παρόλο που ο ήλιος έχει ξεχαστεί και νομίζει ότι είναι Ιούλιος, οι φεστιβαλιστές γεμίζουν ακάθεκτοι τις αίθουσες και τις μεσημεριανές ώρες. Το μόνο πράγμα που είναι πιο ωραίο από τη φεστιβαλική ατμόσφαιρα τις τελευταίες μέρες στη Θεσσαλονίκη είναι τα ηλιοβασιλέματα… Και καθώς το φεστιβάλ μπαίνει πια στην τελική του ευθεία, το γαλάζιο μου ημερολόγιο γεμίζει καθημερινά με ταινίες, σκέψεις και συμβάντα.

Η σημασία των πραγμάτων, της Μάρτα Ριβέρα ντε Λα Κρουθ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η σημασία των πραγμάτων, της Μάρτα Ριβέρα ντε Λα Κρουθ)
«Αχ, Χριστέ μου, είμαι νευρωτικός…» Το είπε ψιθυριστά κι έπειτα χαμογέλασε, αναγνωρίζοντας πόσο ανελέητος ήταν με τον εαυτό του. Γιατί η στάση του δεν είχε να κάνει με νεύρωση, αλλά με ένα τρομακτικό κράμα ντροπαλότητας και ανασφαλειών που συσσωρεύονταν επί σαράντα εφτά χρόνια.

Ορφανά χέρια

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ορφανά χέρια)
Υπήρχε μία έντονη μυρωδιά κλεισούρας και ιδρώτα, την αίσθηση της οποίας μοιράζονταν γύρω στα είκοσι άτομα, κάποια καθισμένα, κάποια όρθια. Μερικοί είχαν το βλέμμα τους μόνιμα ριγμένο κάτω με πρόθεση να το σηκώσουν μονάχα όταν θα έφταναν στη στάση τους. Άλλοι μιλούσαν στο κινητό τους ή έστελναν μηνύματα, άλλοι άκουγαν μουσική από το κινητό τους, μια κυρία τακτοποιούσε τις σακούλες που είχε μπροστά στα πόδια της. Ένα άντρας, που έμοιαζε λίγο κάτω από τα τριάντα αλλά ίσως ήταν και λίγο πάνω από τα είκοσι, κοιτούσε επίμονα τα χέρια της κοπέλας απέναντι του. Λευκά χέρια, όμορφα σχηματισμένα δάχτυλα, περιποιημένα νύχια. Τα χάζευε ενώ χάιδευαν αργά ένα τετράδιο που είχε πάνω στην αγκαλιά της. Δε σήκωσε καθόλου το κεφάλι του προς τα πάνω, έτσι ώστε μετά από λίγη ώρα τα χέρια απέκτησαν μία ύπαρξη αυτόνομη, δεν ανήκαν σε κανέναν, παρά μόνο στο τετράδιο που χάιδευαν.

Το φίλτρο της κακίας: Ο Νάνος, του Περ Λάγκερκβιστ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το φίλτρο της κακίας: Ο Νάνος, του Περ Λάγκερκβιστ)
«Έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές προκαλώ το φόβο στους άλλους. Όμως αυτό που φοβούνται στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος τους ο εαυτός. Νομίζουν ότι εγώ τους τρομάζω, αλλ’ αυτό που τους τρομάζει είναι ο νάνος μέσα τους, το πιθηκόμορφο ανθρωποειδές που σηκώνει το κεφάλι του από τα βάθη της ψυχής τους».
16.06
2015

Επτά βιβλία που θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο. Μέρος Α

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Επτά βιβλία που θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο. Μέρος Α)
Αν είσαι άνθρωπος κι έχεις μυαλό, τότε πιθανόν να σου αρέσει να το χρησιμοποιείς κιόλας. Κι αν σου αρέσει να χρησιμοποιείς το μυαλό σου, τότε τρελαίνεσαι για εκείνες τις στιγμές αποκάλυψης, όταν τα μαλλιά σου σηκώνονται προς τα πίσω και ψιθυρίζεις «Whoa» όπως ο Keanu Reeves στο “Matrix”, όταν μαθαίνει κουνγκ φου από ένα φλασάκι που έχει στο λαιμό του.

Artcore magazine's footer