Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 27 articles :: 27

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

Lilja 4-ever [Ούτε μία λιγότερη]

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Lilja 4-ever [Ούτε μία λιγότερη])
Το σημερινό κείμενο του «Ερεβοκτόνου Ροδιού» δεν χωράει πολλά πολλά. Περιττεύουν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις κι οι ερμηνείες τις οριακές εκείνες στιγμές που πρέπει να πράξεις και να δράσεις. Ένιωσα όμως μια βαθιά ανάγκη, να αντιμετωπίσω τη στυγερή δολοφονία μιας γυναίκας και μαζί τις βαθιές και σηπτικές κοινωνικές προεκτάσεις της, προτάσσοντας το μοναδικό αντίδοτο που ξέρω για τον σεξισμό, τη μισαλλοδοξία και τις τρομαχτικές διακρίσεις· την Τέχνη και το Λόγο! Το σημερινό κείμενο του «Ερεβοκτόνου Ροδιού» είναι βασικότερα μια κατάθεση απέναντι στο φόβο. Ένας υπεράνθρωπος ύμνος και ταυτόχρονα ένα κάλεσμα. “Lilja 4-ever” τ’ όνομά του.

Kursk, του Thomas Vinterberg

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Kursk, του Thomas Vinterberg)
Αν πριν μερικά χρόνια ισχυριζόταν κάποιος πως ο ιδεαλιστής Thomas Vinterberg θα δούλευε πάνω σ’ ένα σενάριο χολιγουντιανών προδιαγραφών, μακριά από τους υπαρξιακούς προβληματισμούς και τα ψυχογραφικά ξεσπάσματα του παρελθόντος, θα τον θεωρούσαμε σίγουρα παράφρονα. Κι όμως, ο πάλαι ποτέ ριζοσπαστικός Δανός, απογαλακτισμένος πλέον από προκαταλήψεις και θεωρίες, αναδιπλώνεται όσο ποτέ πριν και μας παρουσιάζει μια αμφίσημη «ιστορική» ταινία που τον διαφοροποιεί σαφώς από τις ιδέες που ο ίδιος δημιούργησε κι εγκαθίδρυσε στο παρελθόν.

Ο Stan Lee, η Τηλεόραση κι ο Κινηματογράφος

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Stan Lee, η Τηλεόραση κι ο Κινηματογράφος)
«Όλα τηλεόραση, δύσκολα αγγίζεις κάτι από κοντά» έλεγε πριν από μισό και πλέον αιώνα ο Γιώργος Σεφέρης, αποτυπώνοντας ποιητικά μια σκέψη που έμελε να μετεξελιχθεί σε κεντρική προβληματική της σύγχρονης διανόησης. Αφορμές γι’ αυτό το κείμενο στάθηκαν πολλές και σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλες στο άμεσο μέλλον. Βασικό εφαλτήριο όμως των παρακάτω σημειώσεων υπήρξε μια συνεργασία μεταξύ του Φεστιβάλ Κινηματογράφου με την Cosmote TV, στα πλαίσια της οποίας την περασμένη Τετάρτη παρουσιάστηκαν σε πρώτη προβολή στην αίθουσα του Ολύμπιον τα δύο πρώτα επεισόδια μιας τηλεοπτικής σειράς, του κατά τ’ άλλα καλογυρισμένου κι αρτιότατου “My Brilliant Friend”.

Girl, του Lukas Dhont

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Girl, του Lukas Dhont)
Το πολυαναμενόμενο κι εκρηκτικό "Girl" του μόλις 26χρονου Lukas Dhont, είναι η κινηματογραφική έκπληξη των ημερών. Κι όχι τόσο για τον ίδιο τον πυρήνα του, το επίκαιρο θέμα δηλαδή που επιχειρεί να θίξει (κάπως επιτηδευμένα κι αφύσικα), μα κυρίως για τα παλιρροιακά κύματα σχολιασμών κι απόψεων που ξεσήκωσε με τις πρώτες προβολές του. Ο Φλαμανδός δημιουργός πέρα απ’ το ότι κατάφερε με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ένα αμιγές ψυχογραφικό δράμα, να κερδίσει τις εντυπώσεις στο φετινό φεστιβάλ των Καννών, κατάφερε και κάτι πολύ σημαντικότερο για το καλό σινεμά. Να κερδίσει τη συγκίνηση και τα συναισθήματα των θεατών, κι αυτό έχει την υπέρτατη αξία!

Όλα ήταν Σινεμά | Τελετή Λήξης 59ου ΦΚΘ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Όλα ήταν Σινεμά | Τελετή Λήξης 59ου ΦΚΘ)
Σε μια ζεστή και κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, στο ιστορικό Ολύμπιον της Αριστοτέλους, έπεσε το βράδυ της Κυριακής με μια λαμπρή και δωρική γιορτήη αυλαία του εξαιρετικά γόνιμου 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η λιτή μα καθόλα εντυπωσιακή τελετή λήξης της διοργάνωσης παρουσιάστηκε από τον ταλαντούχο ηθοποιό και σκηνοθέτη Γιώργο Νανούρη και αποτέλεσε μια από κάθε άποψη επιτυχημένη και υμνητική συγκέντρωση για το ίδιο το σινεμά. Κι όλα ήταν όντως σινεμά!

59ο ΦΚΘ: We the Animals, του Jeremiah Zagar | Δώστε του τώρα το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: We the Animals, του Jeremiah Zagar | Δώστε του τώρα το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας)
Ίσως λιγάκι γλυκερό, ίσως υπέρ του δέοντος ιμπρεσσιονιστικό ή μπορεί και να ‘ναι όντως κάπως άβολα αισθαντικό στην επιφάνεια του. Όμως στον πυρήνα του, στην πιο αληθινή του ουσία, το φιλμ που συνέθεσε ο Αμερικανός Jeremiah Zagar βασιζόμενος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Justin Torres είναι ένα λαμπρό έργο τέχνης· ένα πραγματικό αριστούργημα. Το “We the Animals” έκανε την πρεμιέρα του στα πλαίσια του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου και χάρισε μια απαράμιλλη κινηματογραφική εμπειρία σ’ όσους είχαν το προνόμιο να παρευρεθούν στην ιστορική αίθουσα του Ολύμπιον για την προβολή.

59ο ΦΚΘ: Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου, του Tarik Aktaş

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου, του Tarik Aktaş)
Μπορεί η φετινή διοργάνωση να εγκαινίασε τις εκδηλώσεις της το βράδυ της 1ης του Νοέμβρη με την προβολή της ταινίας «Κλέφτες Καταστημάτων» στους επισήμους, ωστόσο η πρώτη ταινία που προλόγισε μπροστά στο ευρύ κοινό ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης ήταν το ονειρικό «Στο Νεφέλωμα του Νεκρού Αλόγου» του Τούρκου φέρελπι Tarik Aktas. Από το τμήμα Another Take των Ανοιχτών Οριζόντων λοιπόν, που συγκεντρώνει τα γονιμότερα υλικά του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου, με το βραβείο του «Καλύτερου Ανερχόμενου Σκηνοθέτη» από το Φεστιβάλ του Locarno και με αυτόν τον πραγματικά εφευρετικό κι άκρως διεγερτικό τίτλο, γέμισε το απόγευμα της προηγούμενης Παρασκευής η αίθουσα Frida Liappa, και με το σκηνοθέτη να δίνει το παρόν στην προβολή βρεθήκαμε όλοι μπροστά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή εν πολλοίς ταινία.

Από τη Μυθολογία στο Λόγο | Αυτή η εβδομάδα είναι "Φεστιβάλ"

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Από τη Μυθολογία στο Λόγο | Αυτή η εβδομάδα είναι "Φεστιβάλ")
«Η μυθολογία δεν είναι παραμύθι, αλλά ένας προεπιστημονικός τρόπος σκέψης» έγραφε ο Βασίλης Ραφαηλίδης, υπονοώντας και υπογραμμίζοντας μια εγγενή, συστατική αλήθεια του μύθου, σκοπός του οποίας είναι όχι να γοητεύσει αλλά να ερμηνεύσει την πραγματικότητα. Την αναπόσπαστη αυτή αλήθεια είχα στο μυαλό μου διαβάζοντας το κεντρικό θέμα γύρω από το οποίο συγκεντρώθηκαν οι 15 ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το όνομά του: «Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία / Caritas Romana». Κι επειδή αυτή η εβδομάδα είναι «Φεστιβάλ», αποφάσισα να ασχοληθώ λιγάκι με το ζήτημα αυτό. Και πιο συγκεκριμένα με μια παράλληλη δράση, την έκθεση «Caritas Romana: 15 πράξεις αφοσίωσης».

59ο ΦΚΘ: 5 μέρες-5 τμήματα-5 ταινίες | Ένα μικρό οδοιπορικό στα μισά του Φεστιβάλ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: 5 μέρες-5 τμήματα-5 ταινίες | Ένα μικρό οδοιπορικό στα μισά του Φεστιβάλ)
Κλείνοντας επιτυχημένα τον πρώτο μισό κύκλο του, με 200 συνολικά προβολές ταινιών και δεκάδες εντυπωσιακές κινηματογραφικές εκπλήξεις, το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει κιόλας αφήσει ανεξίτηλο το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στις εξελίξεις και τα συντελούμενα της πόλης. Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου για να «σταθούμε στον παράδρομο» που γράφει κι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ώστε να εξετάσουμε με κριτική ματιά όσα μας προσπέρασαν και να επιμείνουμε στα πιο ουσιώδη και αντιπροσωπευτικά. 

59ο ΦΚΘ: Με γεύση Καννών στην έναρξή του - Shoplifters, του Hirokazu Kore-eda

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59ο ΦΚΘ: Με γεύση Καννών στην έναρξή του - Shoplifters, του Hirokazu Kore-eda)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σβήνει φέτος τα 59 κεράκια στην τούρτα και φέρνει στο ανέβασμα της αυλαίας μια ταινία-σύμβολο του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Γιορτάζοντας το αληθινό και διεισδυτικό σινεμά κι επενδύοντας για μια ακόμα στους στέρεους κοινωνικούς δεσμούς κι όχι στη ρηχότητα του καθημερινού, το ΦΚΘ φέρνει στην έναρξη τον μεγάλο νικητή του Χρυσού Φοίνικα στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, τον Ιάπωνα κινηματογραφιστή Hirokazu Kore-eda και το αριστουργηματικό του έργο “Shoplifters”.

59° Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα πρέπει να γνωρίζετε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (59° Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Όσα πρέπει να γνωρίζετε)
Σίγουρα θα το πήρατε είδηση από τα μέσα και την τρέχουσα ειδησεογραφία. Ε ναι λοιπόν! Οι μέρες επιτέλους έφτασαν, κι η ψυχή της Θεσσαλονίκης χτυπάει πλέον ολοζώντανη σε θεσπέσιους κινηματογραφικούς ρυθμούς, απηχώντας έτσι την ανυπολόγιστη έξαρση των απανταχού σινεφιλικών προσδοκιών. «Πριν απ’ όλα, ένα φεστιβάλ είναι ιδέες, συναισθήματα, σκέψεις κι έννοιες· είναι λέξεις κι ο αντίκτυπός του, είναι η αφορμή και το όχημα να κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια και τη βιασύνη του καθημερινού». Μ’ αυτά τα κομψά κι όμορφα λόγια προλόγισε φέτος το 59ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η Γενική Διευθύντρια και παραγωγός Elise Jalladeau, προσκαλώντας μας σε έναν ετήσιο καλλιτεχνικό θεσμό που προσελκύει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και μετατρέπεται κάθε φόρα σε μυσταγωγική σχεδόν εμπειρία.

Κατηγορώ σημαίνει γνωρίζω

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Κατηγορώ σημαίνει γνωρίζω)
Το ανθρώπινο μυαλό λειτουργεί σχεδόν πάντα συνειρμικά και λοξοδρομικά. Έτσι αν αυτό το άρθρο οφείλει την ύπαρξή του κάπου, την οφείλει σίγουρα σ’ αυτήν την εγγενή συνήθειά μας (δυσπροσαρμοστικότητα μάλλον) να υπεραναλύουμε, να ανασυνθέτουμε και να συνδέουμε θέματα τελείως ανόμοια μεταξύ τους. Συνηθίζω λοιπόν, στις διάφορες ασχολίες μου, να έχω κάποια μουσική στο χώρο, ανεξαρτήτως αν είμαι προσηλωμένος σ’ αυτήν ή όχι (αρκετά κουλτουριάρικο). Οπότε, όλα ξεκίνησαν από το τραγούδι των Doors “Five to One”, επίλογο στον πιο μελωδικό τους για μένα δίσκο, το “Waiting for the Sun” του 1968. Κι αυτή η μικρή-μικρή κι ασήμαντη θρυαλλίδα εκκίνησε εντός μου έναν καταρράκτη σκέψεων που θα ήθελα να μοιραστώ ώστε να απαλύνω κάπως το υπαρξιακό άγχος.

Beast, του Michael Pearce

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Beast, του Michael Pearce)
Μ’ ένα καλοδουλεμένο και μεστό ψυχολογικό θρίλερ κοινωνικών προεκτάσεων μας συστήνεται o αγγλοτραφής σκηνοθέτης Michael Pearce, θέτοντας ψηλά τον πήχη των προσωπικών του φιλοδοξιών και ανεβαίνοντας την εβδομάδα αυτή στις κορυφές των κινηματογραφικών ενδιαφερόντων. Το Beast είναι μια ταινία πρωτόλεια και εν πολλοίς αδύναμη νοηματικά, μα ταυτόχρονα γοητευτική κι ελκυστική για τη διεισδυτικότητά της.

Ο Θεός πέθανε: Μια κλεφτή ματιά στον «Ηλίθιο» του Dostoyevsky

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Θεός πέθανε: Μια κλεφτή ματιά στον «Ηλίθιο» του Dostoyevsky)
Ήθελα, που λέτε,τις πρώτες γραμμές αυτής της στήλης, να τις αφιερώσω σε μια αλήθεια πανανθρώπινη και νομοτελειακή· γιατί, ποιος ο σκοπός της τέχνης, αν όχι να αναλύσει όψεις του ανθρώπου; Να σκιαγραφήσει την αδυσώπητη πραγματικότητα, μέσα από διαφορετικά βέβαια κάθε εποχή πρίσματα και μανιέρες;

What Will People Say, της Iram Haq

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (What Will People Say, της Iram Haq)
Το έχω ξαναγράψει πολλές φορές, ώστε κινδυνεύω πλέον να εξοκείλω στα χώματα του κοινότοπου και του ανιαρού· ο σκανδιναβικός κινηματογράφος -ή «σκανδιναβινογενής» εν προκειμένω- συνιστά τον αρτιότερο χώρο στοχασμού στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά. Με στέρεους τους καταγωγικούς δεσμούς του με κινηματογραφικά χρονικά αριστοτεχνικής ακριβείας, κάθε ταινία εδώ μοιάζει λίθος τόσο συμπαγής -σχεδόν μενίρ- και κρυστάλλινος που έχει την ικανότητα να ακτινοβολεί μέσα από τις μεγαλύτερες ατέλειες, αφομοιώνοντάς τες σε οργανικό στοιχείο της ύπαρξής του. Σ’ όλα αυτά, δεν αποτελεί εξαίρεση το χαριτωμένο ''What Will People Say'' της Νορβηγίδας πακιστανικής καταγωγής Iram Haq, η οποία και επιχειρεί μια τίμια κι εν πολλοίς αυτοβιογραφική κατάδυση στο διττό κόσμο των «εξευρωπαϊσμένων» μεταναστών ανατολικής καταγωγής.

Artcore magazine's footer