Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 59 articles :: 59

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 4 / 4

εμφάνιση ανά σελίδα :

Είναι το rock ‘n’ roll του κλασικού μαέστρου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Είναι το rock ‘n’ roll του κλασικού μαέστρου)
Το έχουμε τυπωμένο στο μυαλό μας σαν περιθωριακή συμπεριφορά. Σαν παθογένεια της αστικής τέχνης. Οι τσαμπουκάδες μεταξύ μουσικών προσφέρονται στην καλύτερη σαν αντικείμενο κουτσομπολιού, στη χειρότερη σαν ένδειξη της rock κατάπτωσης. Προφανώς, επειδή εκείνοι είναι που τα κάνουν αυτά. Είναι πασίγνωστο, οι ροκάδες τρώγονται σαν τα σκυλιά. Blackmore – Gillan, Axl Rose – Slash, Waters – Gilmour, Von Karajan – Sviatoslav Richter. Ει, περίμενε, ποιος;

Ο Paul McCartney και η απόλυτη θεωρία συνομωσίας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Paul McCartney και η απόλυτη θεωρία συνομωσίας)
Είναι από τις πιο ιντριγκαδόρικες ιστορίες της pop κουλτούρας. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Paul McCartney πέθανε το 1966 και οι υπόλοιποι Beatles τον αντικατέστησαν με έναν σωσία. Φαίνεται απίστευτο βέβαια, ειδικά με δεδομένο το ταλέντο και όλη την υπόλοιπη καριέρα του υποτιθέμενου απατεώνα, έλα όμως που ο Ringo Starr φέρεται να το εξομολογήθηκε πριν λίγες μέρες…

O Common είναι η πραγματική κουλτούρα του hip hop

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (O Common είναι η πραγματική κουλτούρα του hip hop)
Ας είμαστε ειλικρινείς. Όταν σκέφτεσαι hip hop, τι έρχεται στο μυαλό; Αμερικανική αστική μουσική, υποβαθμισμένες γειτονιές, φτώχεια, βιοπάλη, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, πυρωμένοι στίχοι, δυναμικά beats, νεοπλουτισμός και baggy παντελόνια. Σε μεγάλο βαθμό είναι έτσι. Αλλά δεν είναι μόνο έτσι. Και δεν είναι μόνο έτσι, εξαιτίας τύπων σαν κι αυτόν.

47 χρόνια μετά, η φωνή του Cash αντηχεί στο Folsom

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (47 χρόνια μετά, η φωνή του Cash αντηχεί στο Folsom)
Το 1967, η καριέρα του JohnnyCash βρισκόταν σε τέλμα. Μετά από 27 albums και ταλαιπωρημένος ο ίδιος από την κατάχρηση ναρκωτικών, χωρίς κάποιο σημαντικό hit για χρόνια και αντιμέτωπος με τη δυσπιστία της δισκογραφικής του, χρειαζόταν κάποιο θαύμα. Και βρήκε ένα τέτοιο, βαθιά σε μια φυλακή της California.

Ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, γραμμένο με νότες

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, γραμμένο με νότες)
Πέντε πράγματα σε ένα σακίδιο, ελάχιστα λεφτά στην τσέπη, άπειρος ελεύθερος χρόνος. Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό σε μια αχανή ήπειρο με μόνο προσανατολισμό την πλούσια μουσική της παράδοση που οδηγεί από πόλη σε πόλη. Αν δεν μπορείς να το κάνεις στην πραγματικότητα, το αμέσως καλύτερο πράγμα είναι να το διαβάζεις.

Το βιομηχανικό γκρι και οι Peaky Blinders

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το βιομηχανικό γκρι και οι Peaky Blinders)
Σου αρέσει η δραματική βραχνάδα του Nick Cave; Το vintage ηλεκτρικό γρέζι των White Stripes; Το απόμακρο συναίσθημα της PJ Harvey; Το σύννεφο καπνού γύρω από τα κομμάτια του Tom Waits; Τότε θα λατρέψεις τους Peaky Blinders.
10.11
2014

Συνέντευξη: Empty Frame

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Συνέντευξη: Empty Frame)
Το όνομα είναι γνωστό. Στους φίλους του ραδιοφώνου, η μελωδία του “Helicopter” μοιάζει οικεία από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αν ζεις μάλιστα στην Αθήνα, το πιθανότερο είναι να έχεις πέσει ακόμα και κατά λάθος πάνω σε κάποιο από τα συχνότατα live τους. Έχουν κατά καιρούς μοιραστεί τη σκηνή με Sieben, Wovenhand και Sivert Hoyem, και πάνω από όλα, οι Empty Frame κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο όμορφους και ολοκληρωμένους δίσκους της χρονιάς.

Sonic Highways, ή αλλιώς το πιο μεγαλεπήβολο preview δίσκου που έγινε ποτέ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Sonic Highways, ή αλλιώς το πιο μεγαλεπήβολο preview δίσκου που έγινε ποτέ)
Υπάρχουν πολλές μπάντες που έχουν αντίστοιχα οικονομικά εφόδια, πολυεθνική υποστήριξη, στρατιές οπαδών που τους στηρίζουν και βλέψεις μεγαλείου με τους Foo Fighters. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι το μεράκι του Dave Grohl και της παρέας του, δεν είναι κάτι που συναντάμε συχνά.

Κρατώντας αυτό που αγαπάμε ζωντανό και η μαγεία του underground

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Κρατώντας αυτό που αγαπάμε ζωντανό και η μαγεία του underground)
Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που καταλήγεις στο σπίτι απόλυτα εξαντλημένος. Ξύπνημα λίγο μετά τις 6, καφές βλέποντας βιαστικά τα νέα στο Twitter, 13 ώρες ορθοστασία στη δουλειά, λίγο φαί στα πεταχτά κάπου ενδιάμεσα. Μέχρι να πάει 9 η ώρα, όλα φώναζαν «σπίτι, ντουζ, κρεβάτι». Έγινε έτσι; Φυσικά και όχι. Έπρεπε να κατέβω στο κέντρο, για να σώσω τη μουσική.

Domo arigato Norio-san, που φρόντισες αυτά που δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Domo arigato Norio-san, που φρόντισες αυτά που δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ)
Λατρεύουμε τα cd μας. Μας βολεύουν τα mp3s, παθιαζόμαστε με τα βινύλια, αλλά τα cd είναι σαν εκείνο το παλιό πουλόβερ, ή εκείνα τα λιωμένα παπούτσια, που ίσως να μην είναι glamorous, αλλά σε βολεύουν περισσότερο και από το δέρμα σου. Δε χαλάνε (σχεδόν) με τίποτα, χωράνε 80 λεπτά μουσική, έχουν ήχο-κρύσταλλο και χωράνε στην τσέπη σου, με τα 12 εκατοστά διάμετρό τους. Αλήθεια όμως, γιατί να είναι 12 εκατοστά; Και γιατί 80 λεπτά; Κυρίες και κύριοι, αυτός είναι ο Norio Ohga.

Το αντίο του Wilko Johnson και το τέλος μιας εποχής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το αντίο του Wilko Johnson και το τέλος μιας εποχής)
Έχει υπάρξει μια εποχή όπου R’n’B δε σήμαινε αισθησιακές Αφροαμερικάνες να ψιθυρίζουν ερωτικά τραγούδια με λάγνο τρόπο στη σκιά ενός βαρύμαγκα rapper. Μια εποχή που σήμαινε ακόμα rhythm and blues υπό την έννοια της ειλικρινούς, εξωστρεφούς rockabilly κουλτούρας και που για να αφήσεις το σημάδι σου χρειαζόσουν μόνο ψυχή και μια ξεφτισμένη Fender Stratocaster. Μια εποχή που φαίνεται να κλείνει οριστικά με τον Wilko Johnson.

Ο αφανής ήρωας που έχει γεμίσει τα ράφια όλων μας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο αφανής ήρωας που έχει γεμίσει τα ράφια όλων μας)
Νομίζεις ότι η ζωή είναι δίκαιη; Ότι ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει; Αν συνέβαινε αυτό, δε θα χρειαζόταν ένα τέτοιο κείμενο για τον James T. Russell. Κανέναν δε θα ενδιέφεραν μερικές αράδες με βασικές πληροφορίες για τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για το μεγαλύτερο ποσοστό ύπαρξης της δισκοθήκης σου. Στο κάτω κάτω, το CD ανακάλυψε, φυσικά και ξέρουμε τα πάντα γι’ αυτόν, σωστά;

Το αναπάντεχο groove: The Muscle Shoals input

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το αναπάντεχο groove: The Muscle Shoals input)
Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να νικήσεις το ρατσισμό; Όσο απελπιστικά χαμένη κι αν ακούγεται αυτή η καθημερινή μάχη, υπάρχουν πολλοί. Επιλέγοντας ανάμεσα από τους πιο διασκεδαστικούς και αφήνοντας απ’ έξω τη λοβοτομή (που όλοι ξέρουμε ότι είναι βελτιωτική διαδικασία για έναν ρατσιστή), θα προκρίνουμε σήμερα τη μουσική ηχογράφηση. 

Pop music, where art thou? Μία αναπάντεχη στροφή

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Pop music, where art thou? Μία αναπάντεχη στροφή)
Θα έπρεπε να διαφεντεύει την παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Από τη στιγμή που το φθινόπωρο του 1982 ο νεαρός Michael Jackson πέρασε την πόρτα του γραφείου του Walter Yettnikof, ενός ημιπαρανοϊκού executive της CBS Records και άλλαξε τη μουσική σκηνή της εποχής, τέθηκαν οι βάσεις για να κυριαρχήσει η pop μουσική σε charts, χρηματιστήρια και εφηβικά δωμάτια. 

Artcore magazine's footer