Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 59 articles :: 59

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 4

εμφάνιση ανά σελίδα :

27.02
2018

Your Week in Artcore Music vol.53

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.53)
To Release Radar είναι ένας καλός φιλαράκος – για την ακρίβεια είναι ένας αλγόριθμος που έρχεται κάθε φορά ανανεωμένος, δυνατός, ακμαίος και ορμητικός σαν το ιππικό στα παλιά western. Πέρασαν πολλές εβδομάδες που δεν είχα αναφερθεί στην εβδομαδιαία λίστα του Spotify. Κάποιοι Σουηδοί έκαναν ένα εντυπωσιακό step up στο game τους με τις λίστες και άρχισαν να με βομβαρδίζουν (κι εσάς φαντάζομαι) με Release Radars, με Throwback Thursdays, με New Music Fridays, με 6 διαφορετικά Daily Mix κάθε πρωί και γενικά τόσες playlist προτάσεις που το πρόβλημα είναι πια οι μόνο 24 ώρες της ημέρας. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω, κάνουμε σύμμαχο τον χρόνο - και ο καλός φιλαράκος επέστρεψε τη στιγμή που μου έλειψε.
15.01
2018

Your Week in Artcore Music vol.48

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.48)
Φαίνεται σαν μια θεωρητική περικοκλάδα, όμως έχει 100% ρεαλιστική βάση. Τις εποχές που το rock 'n' roll έμοιαζε να ξεφυτρώνει από παντού, να έχει δική του οντότητα και να οδηγεί τον κόσμο μακριά από τον συντηρητισμό και την πατριαρχία, είχε τη δύναμη να σταματά πολέμους, να εξισώνει αδικίες και να μας κάνει όλους λιγότερο καθάρματα. Ο χρόνος όμως είναι αδυσώπητος για όλους, μοιραία τα 60s πέρασαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αυτό που έμεινε να παράγεται είναι μεν η βασική μαγιά του rock 'n' roll, χωρίς όμως την απαραίτητη δόση ψυχής. Ίσως είναι μια αρτηριοσκληρωτική θεωρία, ίσως είμαστε υπερβολικά απαιτητικοί σαν δημιουργοί και κοινό, η γενική ιδέα όμως είναι πως το παλιό, κλασικό rock δεν είναι πια εδώ και όσοι παίζουν μπάλα σε αυτό το γήπεδο ματαιοπονούν σε αμφίβολα καλλιτεχνικά αδιέξοδα. 
28.12
2017

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2017

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Οι καλύτεροι δίσκοι του 2017)
Ακόμα μια χρονιά έφτασε αισίως στο φινάλε της. Πολλές μουσικές, πολλές ευχάριστες στιγμές, ελάχιστες εκπλήξεις και, ως είθισται, κάποιες απογοητεύσεις. Το να συγκεντρώσεις όλα τα όμορφα που άκουσες και να φτιάξεις μια μικρή λίστα είναι ίσως το πιο ψυχαναγκαστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις. Κι όμως, εμείς το κάναμε. Καθένας μας συγκέντρωσε την αγαπημένη του πεντάδα εκλεκτών δίσκων, και σας τις παρουσιάζουμε. Φέτος, έχουμε και την τιμή να φιλοξενούμε δύο πεντάδες επιπλέον, τριών ανθρώπων που ζούνε ανάμεσα σε δίσκους: του Άρη Τσικρικέ από τα Public και των Σοφίας Γεωργιάδου και Αναστάση Πετρέλλη από τη Velona Records. Και του χρόνου με υγεία!
06.11
2017

Your Week in Artcore Music vol.42

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.42)
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που αυτές τις μέρες ζουν και αναπνέουν στην αναμονή και τη μαγική περίοδο των πρώτων εντυπώσεων για το καινούριο Converge album. Το ξέρω, επειδή είμαι ένας από αυτούς. Ο καθένας από αυτούς, έχει το δικό του προσωπικό λόγο να εκτιμά τους αμερικανούς μαστορες του hardcore. Ο δικός μου λόγος ήταν πάντα η progressive αντίληψη που τους ξεχώρισε από την υπόλοιπη σκηνή πάνω από μια δεκαετία πριν. Γιορτάζοντας λοιπόν την κυκλοφορία αυτή, έχουμε εδώ ένα playlist με δυναμική και progressive μουσική, από αυτές που κάνουν τις εβδομάδες ενδιαφέρουσες και περιπετειώδεις. Volume Up!

Hostage Animal, των All Pigs Must Die

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Hostage Animal, των All Pigs Must Die)
Δεν ξέρω ποια είναι η εντύπωση που έχουν οι ακροατές εκεί έξω, αλλά φέτος το heavy metal περνάει δύσκολα. Δεν έχει συμβεί κάποιο καταστροφικό γεγονός, η παραγωγή δίσκων συνεχίζεται στους βιομηχανικά προκαθορισμένους ρυθμούς, οι περιοδείες συνεχίζουν να γεννούν χρήμα για τους εμπλεκομένους και σίγουρα θα έχει συγκεντρωθεί μια πληθώρα albums τον Δεκέμβρη, ώστε οι κριτικοί να έχουν πολλές επιλογές για να διαμορφώσουν τις καθιερωμένες λίστες τους. Απλά νιώθω ότι από όλες αυτές τις καταχωρήσεις για τα «καλύτερα της χρονιάς», ελάχιστα θα είναι εκείνα τα albums που θα συνεχίσουμε να ακούμε ευχάριστα χρόνια μετά. 

Concrete And Gold, των Foo Fighters

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Concrete And Gold, των Foo Fighters)
Είναι το παγκόσμιο rock ‘n’ roll γεγονός των ημερών. Οι Foo Fighters κυκλοφορούν το ένατο studio album τους και η είδηση έχει κατακλύσει τα media του χώρου. Μετά τους τελευταίους μήνες αναμονής και τα πρόσφατα teaser videos, έφτασε η ώρα του “Concrete And Gold” και όλος ο κόσμος πήρε επιτέλους αυτό που περίμενε. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;
11.09
2017

Your Week in Artcore Music vol.36

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.36)
Η ισορροπία μεταξύ μοντέρνου και vintage είναι μια σκληρή μάχη. Πάντα ψάχνουμε το κάτι καινούριο και πρωτοποριακό, δύσκολα όμως αντιστεκόμαστε σε κάτι που έχει τον αέρα του παλιού. Το συναρπαστικό νέο κύμα του synth wave που έχει γυρίσει πολλά κεφάλια τελευταία, αποτελεί απλώς μια νέα μάχη. Μια, στην οποία ευχαρίστως θα ριχτούμε.

Η Preservation Hall Jazz Band κυκλοφορεί νέο album και η Νέα Ορλεάνη βράζει

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η Preservation Hall Jazz Band κυκλοφορεί νέο album και η Νέα Ορλεάνη βράζει)
Η διεύθυνση είναι 726 St. Peter Street, η περιοχή το French Quarter, η πόλη φυσικά η Νέα Ορλεάνη. Από το 1961 σε αυτό το σημείο στεγάζεται το Preservation Hall, ένα από τα πιο σημαντικά μέρη όπου ζει η παραδοσιακή jazz. Εκεί το πλούσιο παρελθόν συναντά το παρόν και εκεί χτίζεται το μέλλον. Φέτος, η house band του Preservation Hall κυκλοφόρησε ένα ακόμα album και αν μη τι άλλο δε μας έλειψαν ποτέ οι αφορμές να επισκεπτόμαστε νοητά την πιο συναρπαστική πόλη της αμερικανικής ηπείρου.
21.08
2017

Your Week in Artcore Music vol.33

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.33)
Τι είναι ένα playlist, αν όχι ένα μανιφέστο αυτοαναφοράς; Ακόμα και στα μέτρα του ψηφιακού κόσμου που ζούμε, μια επιλογή τραγουδιών ήταν, είναι και θα είναι μια σειρά από μηνύματα που ο διαχειριστής της επιθυμεί να περάσει στους δυνητικούς ακροατές. Για όποιο σκοπό και να χρησιμοποιείται, με όποιο μέσο και να μοιράζεται, μια λίστα μουσικής είναι βαθιά στην ουσία της δεμένη σημειολογικά με τις ζωγραφιές των ανθρώπων των σπηλαίων, που κατέγραφαν τη ζωή τους και άφηναν πληροφορίες για τους επόμενους. Και πάντοτε έχει να πει μια ιστορία. Κάπως όπως και αυτή που ακολουθεί. Δεν είναι συνεκτική, δεν υπάρχει η παραμικρή μουσικολογική σύνδεση μεταξύ των κομματιών, αν εργαζόμουν ως DJ θα ήταν αφορμή δικαιολογημένης απόλυσης. Κι όμως είναι κάτι που φέρνει εμένα και εσάς πιο κοντά. Τα επόμενα 10 κομμάτια είναι σταχυολογημένες επιλογές από τα 10 τελευταία albums που προστέθηκαν στη δισκοθήκη μου, ή με άλλα λόγια οι πιο πρόσφατες από τις αγάπες μου. Μπορείς να φανταστείς κάτι πιο προσωπικό;

The Nashville Sound, του Jason Isbell: Tο πιο ειλικρινές album του 2017

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Nashville Sound, του Jason Isbell: Tο πιο ειλικρινές album του 2017)
Όταν πρόκειται για τέχνη, δεν μου αρέσουν οι κλισέ εκφράσεις. Ειδικά εκείνες σχετικά με το πόσο καλύτερη ήταν η μουσική παλιά. Ποτέ δεν ήταν καλύτερη ή χειρότερη. Αυτό που ήταν διαφορετικό ήμασταν εμείς και το πώς την βιώναμε. Και, τα τελευταία χρόνια, το μοναδικό πράγμα που μου έχει λείψει είναι εκείνο το μαγικό συναίσθημα όταν ανακάλυπτες έναν καλλιτέχνη ή ένα τραγούδι και πίστευες πως μιλάει για σένα. Ήταν κάτι υπέροχο, το οποίο ήμουν βέβαιος ότι ως μεγαλύτερος και εμπειρότερος δεν θα ένιωθα ποτέ ξανά. Μέχρι τη στιγμή που γνώρισα τον Jason Isbell.
29.05
2017

Your Week in Artcore Music vol.28

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.28)
Μερικές φορές είναι απλά το soundtrack της εβδομάδας σου. Κάποιες άλλες, όπως αυτήν, οι λίστες μουσικής έχουν λίγο περισσότερο ζουμί μέσα τους. Ένα από τα περασμένα βράδια έβλεπα την ταινία για τη ζωή του Claude Francois, όταν μου χτύπησε καμπανάκι για το περιεχόμενο της λίστας στο σημείο που δείχνει την καριέρα του να απογειώνεται, δηλαδή την περίοδο που ο Frank Sinatra έπιασε στα χέρια του το "Comme d' Habitude", το μετέτρεψε στο αθάνατο "My Way" και το τραγούδι πέρασε στην αιωνιότητα. Πλέον είναι αδύνατον να ξεφύγεις από αυτό, είτε ήσουν fan του Claude στη Γαλλία των 60s, είτε του Sinatra (σε όλες τις δεκαετίες) είτε είσαι νέος γονιός εν έτει 2017 και βλέπεις με το βλαστάρι σου το "Sing", όπου ο Seth McFarlane το ερμηνεύει καταπληκτικά στο ρόλο του τσαμπουκαλή ποντικού Mike· όπως και να το κάνουμε, είναι ένα τραγούδι που θα θυμάσαι για πάντα.

Re:Generation: Δημιουργούμε μουσικά σύνορα, μόνο και μόνο για να τα γκρεμίσουμε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Re:Generation: Δημιουργούμε μουσικά σύνορα, μόνο και μόνο για να τα γκρεμίσουμε)
Υποτίθεται ότι έχουμε τις κεραίες μας τεντωμένες. Καυχιόμαστε ότι παρακολουθούμε την ποπ κουλτούρα του δυτικού κόσμου και στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας, την επηρεάζουμε κιόλας. Βλέπουμε, ακούμε και γράφουμε, όσο μας επιτρέπει ο περιορισμένος χρόνος του 24ώρου και το καταριόμαστε που τελειώνει τόσο γρήγορα. Θα έλεγε κανείς ότι δε μας ξεφεύγει τίποτα· και θα έκανε πανηγυρικά λάθος. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να εξηγήσω πως μου διέφυγε η ύπαρξη του “Re:Generation” πίσω στο 2011...

5+1 σύγχρονοι ήρωες που δίνουν στη jazz το φιλί της ζωής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (5+1 σύγχρονοι ήρωες που δίνουν στη jazz το φιλί της ζωής)
Πάντα πίστευα ότι, στις κρίσιμες στιγμές, οι απαντήσεις βρίσκονται στην τέχνη. Είτε αυτή μιμείται τη ζωή είτε συμβαίνει το ανάποδο, σπάνια βρίσκει κανείς πιο ειλικρινή και ρεαλιστική αντανάκλαση του ενός στο άλλο. Τον τελευταίο χρόνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες περνούν δύσκολα. Οι μακροχρόνιες πολιτικές διαχωρισμού και μισαλλοδοξίας έχουν κλιμακωθεί σε ένα status quo διχασμού, που μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα. Οι λογικές φωνές δεν ακούγονται, οι ακρότητες σε λόγια και σε έργα είναι καθημερινό φαινόμενο, και το μόνο πεδίο που φαίνεται να προωθεί την αλληλεγγύη και την ενότητα είναι η μουσική. Τα δύσκολα αυτά χρόνια, οι 2 παραδοσιακές φόρμες αμερικάνικης μουσικής, η jazz και το hip hop έχουν έρθει τόσο κοντά που είναι πολλές φορές δύσκολο να βρεις πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο.
10.04
2017

Your Week in Artcore Music vol.22

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.22)
Όποιον και να ρωτήσεις, από τη μητέρα σου μέχρι τυχαίους περαστικούς στο δρόμο, η εικόνα που έχουν για τη jazz είναι πάνω κάτω η ίδια. Ένα σκοτεινό μπαρ με καπνό και αλκοόλ, μια μικρή ορχήστρα κουστουμαρισμένων μουσικών, φυσικός ήχος και χάλκινα πνευστά. Πριν από οτιδήποτε άλλο, να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό με αυτή την αντίληψη, όλα αυτά είναι εξεχόντως ευχάριστα πράγματα, ένα προς ένα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Η jazz σήμερα ζει, είναι το Intellectual όχημα της κοινωνικής χειραφέτησης, έχει ανοίξει τα πλαίσιά της για τους οξυδερκέστερους των rappers και αυτή η συνολική και συντονισμένη θεώρηση την έχει ανάγει σε πολιτιστικό όπλο. Ομολογουμένως η Αμερική πάντα θα προηγείται σε αυτά (εξάλλου η jazz είναι η μοναδική αμιγώς αμερικανική μουσική φόρμα), αυτό όμως δε σημαίνει ότι το μηνυμα δεν περνάει εξίσου ξεκάθαρα σε όλους εμάς. Και ο ήχος του, είναι κάπως έτσι...

Πόσα χρωστάει το rock ‘n’ roll στους Bring Me The Horizon επιτέλους;

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πόσα χρωστάει το rock ‘n’ roll στους Bring Me The Horizon επιτέλους;)
Αν κάνει κάποιος μια αναδρομή στη στήλη “Keep My Opinion To Yourself”, θα βρει πολύ ρετρό. Από τη μια μεριά είναι λογικό, καθώς οι ιστορίες είναι όμορφες και η μουσική καταπληκτική. Είμαι μεγάλος υποστηρικτής της θεωρίας ότι είναι απαραίτητο να γνωρίζεις το παρελθόν ώστε να μπορείς να προχωρήσεις στο μέλλον, ταυτόχρονα όμως ξέρω ότι οι περισσότεροι που την ενστερνίζονται είναι προσκολλημένοι στα παλιά και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Σήμερα κοιτάμε πέρα από αυτήν και δίνουμε τη σημασία που πρέπει σε ένα crown jewel του σημερινου rock ‘n’ roll.

Artcore magazine's footer