Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 16 articles :: 16

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Μαύρα βαμπίρ, παιδικός έρωτας και αφηρημένος κινηματογράφος

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Μαύρα βαμπίρ, παιδικός έρωτας και αφηρημένος κινηματογράφος)
Μία βδομάδα κοντεύει να τελειώσει από την έναρξη του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και μέχρι στιγμής η εμπειρία είναι, όπως κάθε χρόνο, ενδιαφέρουσα και πλούσια. Ας εστιάσουμε, όμως, σε κάποια από τα σημαντικότερα σημεία των προβολών που μέχρι στιγμής παρακολουθήσαμε, καθώς και σε ό,τι έχουν αυτά να μας πουν. Όταν κάποιος για καιρό παρακολουθεί τον συμβατικό κινηματογράφο των multiplex αιθουσών, μπορεί ασυναίσθητα να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να πιστεύει πως όλα όσα βλέπει είναι και τα ουσιαστικά όρια της τέχνης. Ένα φεστιβάλ, όμως, όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προσφέρει μία ανεκτίμητη επαφή με τις νέες γενιές δημιουργών που μπορεί πραγματικά να ανανεώσει το σινεφίλ κοινό ώστε να αναθεωρήσει την αντίληψή του σχετικά με την τέχνη του κινηματογράφου. 

57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: The Sower, του Yosuke Takeuchi

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (57ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: The Sower, του Yosuke Takeuchi)
Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε το φετινό φεστιβάλ για μένα: κρύο, πρωινό ημίφως, κίνηση στους δρόμους και παραλίγο να χάσω και την προβολή. Όμως από την πρώτη κιόλας ταινία, το 57o Φεστιβάλ Κινηματογράφου μου χάρισε μία αξέχαστη εμπειρία.

The Accountant, του Gavin O'Connor

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Accountant, του Gavin O'Connor)
Δεν είμαι σίγουρος αν ο Ben Affleck άρεσε γενικά ως Batman (προσωπική άποψη: φοβερός!), αλλά σίγουρα είναι θαυμάσιος ως Christian Wolf στο ″The Accountant″. Οι επιλογές ρόλων του Affleck ήταν πάντα δυνατές, αλλά ο ίδιος κουβαλάει έναν αέρα φυσιολογικότητας που σε κάνει να τον νιώθεις πιο πολύ σαν φιλαράκι σου παρά σαν έναν χαρακτήρα στην οθόνη. Τα τελευταία χρόνια, το στυλ του ηθοποιού, ενώ δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, έχει ωριμάσει και λειτουργεί πλέον υπέρ του. Στο ″The Accountant″, ο Affleck παίζει το πνευματικό παιδί των διασημότερων ρόλων του κολλητού του (Matt Damon): μία αυτιστική μαθηματική ιδιοφυία, που χειρίζεται αριθμούς όσο εύκολα σπάει κόκκαλα, πραγματικά ένα κράμα του Good Will Hunting με τον Jason Bourne (με μία σταγόνα Rain Man).

Southside With You, του Richard Tanne

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Southside With You, του Richard Tanne)
Ο Μπαράκ Ομπάμα είναι σαν κάθε διανοούμενο ψιλοαριστερίζοντα φίλο σου: χαλαρός και συνάμα δυναμικός, από φτωχή οικογένεια αλλά με μεγάλα όνειρα, πολιτικά προβληματισμένος αλλά και η καλύτερη παρέα για μία χίπστερ βόλτα στην πόλη. Η Μισέλ Ομπάμα αποτελεί την πεμπτουσία της ιδανικής γυναίκας στη Δύση: δυναμική, έξυπνη, μορφωμένη, όμορφη και ταλαιπωρημένη από τις δυσκολίες ενός ανδροκρατούμενου κόσμου. Και οι δύο είναι καθημερινοί άνθρωποι, μεγάλωσαν σαν εμάς, είχαν παρόμοια προβλήματα με τα δικά μας. Η γνωριμία των Ομπάμα θυμίζει τη δική σου γνωριμία με το έτερόν σου ήμισυ. Δεν είχαν το τέλειο ειδύλλιο, δεν είχαν το ιδανικό πρώτο ραντεβού και χρειάστηκε να προσπαθήσουν για τη σχέση τους και τη μεταξύ τους επικοινωνία, θυμίζοντας δηλαδή το χρονικό των δικών σου σχέσεων. 
13.10
2016

Thursday Trivia #30

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Thursday Trivia #30)
Γνωρίζατε πως ο σκηνοθέτης David Lynch (The Elephant Man-1980, Twin Peaks-1990,Mulholland Drive-2001) είναι επίσης ο δημιουργός του Comic Strip με τίτλο “The Angriest Dog in the World”, που εκδιδόταν στην εβδομαδιαία εφημερίδα LA Reader από το 1983 έως το 1992;

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children, του Tim Burton

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Miss Peregrine's Home for Peculiar Children, του Tim Burton)
Εάν ξεκινούσα από τα βασικά στοιχεία που επηρέασαν την κινηματογραφική εμπειρία μου, θα τόνιζα αρχικά πως αγαπώ τον Tim Burton. Σίγουρα, δεν είναι ένας σταθερός καλλιτέχνης και συχνά μοιάζει να λυγίζει κάτω από το αισθητικό βάρος του οράματός του, αλλά είναι ένας από τους εμβληματικότερους σκηνοθέτες της γενιάς του και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. 

The Magnificent Seven, του Antoine Fuqua

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Magnificent Seven, του Antoine Fuqua)
Οι προσδοκίες που έχει ο καθένας μας για μία ιστορία παίζουν καταλυτικό ρόλο στο πόσο θα μπορέσει να την απολαύσει. Καλώς ή κακώς, όταν ο Antoine Fuqua στριμώχνει στην ίδια οθόνη τους Denzel Washington, Ethan Hawke, Chris Pratt, Vincent D' Onofrio, Peter Sarsgaard και Luke Grimes, για να μεταφέρουν ένα remake των θρυλικών «Επτά Σαμουράι» (Shichinin no Samurai) του Kurosawa και του αξέχαστου “The Magnificent Seven” (1960) του Sturges, οι προσδοκίες τείνουν να είναι εξαιρετικά υψηλές. Δυστυχώς όμως, όπως συνηθίζουν να λένε στην Αμερική, “the bigger they are, the harder they fall”. Προς αποφυγήν αφορισμών, βέβαια, η ταινία είχε τις καλές στιγμές της και δεν θα τις παραλείψουμε.

Free State of Jones, του Gary Ross

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Free State of Jones, του Gary Ross)
Απελπισία, παραλογισμός και ανούσια σφαγή. Αυτά είναι τα συστατικά στοιχεία ενός πεδίου μάχης, και είναι αρκετά για να οδηγήσουν τον οποιονδήποτε στην τρέλα ή τη φυγή. Τον Newton Knight τον οδηγούν στην απόφαση πως η αυτοθυσία, για χάρη της περιουσίας των πλουσίων, δεν τον εκφράζει πλέον. Επιστρέφει λοιπόν στην οικογένειά του, απλά και μόνο για να ανακαλύψει πως ο πόλεμος δεν έχει αφήσει ανέγγιχτους ούτε τους φτωχούς αγρότες του χωριού του, οι οποίοι λιμοκτονούν και σφαγιάζονται, ώστε οι πλούσιοι γαιοκτήμονες να διατηρούν τόσο τον πλούτο τους όσο και τον άνετο τρόπο ζωής τους. Κάπως έτσι, ένας απλός άνθρωπος, πρακτικός και έξυπνος, με την «ατυχία» να μην είναι ούτε ρατσιστής ούτε εθνικιστής σε τόπο και χρόνο που βρίθουν κι από τα δύο, ωθείται σε επαναστατικές, «ουτοπικές», ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, επιδιώξεις, για λόγους, όμως, πέρα για πέρα πρακτικούς και «προσγειωμένους».

Jason Bourne, του Paul Greengrass

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Jason Bourne, του Paul Greengrass)
Θυμάστε τον Jason Bourne; Εκείνη την baby-face, ψυχρή, υπολογιστική, άρτια εκπαιδευμένη μηχανή θανάτου που απέκτησε συνείδηση μετά από την αμνησία και έφερνε τα πάνω-κάτω στις πρώτες ταινίες; Ε, απουσιάζει από την καινούργια προσθήκη του Franchise η οποία μυστηριωδώς ονομάζεται “Jason Bourne”.

Christopher Nolan ο μεγαλοπρεπής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Christopher Nolan ο μεγαλοπρεπής)
Υπάρχει, μήπως, κάπου στο σύμπαν, κάποιος αλγόριθμος που κάθε λίγα χρόνια μας χαρίζει κι έναν καλλιτέχνη που έχει πραγματικά τη δυνατότητα, την αφοσίωση και το όραμα να εκφράσει έναν ολόκληρο ξεχωριστό κόσμο που κρύβει μέσα του; Αν ναι, τότε πριν από ακριβώς 46 χρόνια μας έδωσε τον Christopher Nolan. Με μόλις 9 ταινίες μεγάλου μήκους στο ενεργητικό του, ο Nolan έχει ήδη αποδείξει πως είναι ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της γενιάς του (και όχι μόνο κατά τη γνώμη μου). Η ικανότητα του να ακροβατεί ανάμεσα σε indie και blockbuster τεχνοτροπίες και ιστορίες είναι εξαιρετικά σπάνια.

Ingmar Bergman: Σχεδόν μία δεκαετία

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ingmar Bergman: Σχεδόν μία δεκαετία)
Δευτέρα, 30 Ιουλίου του 2007. Η ώρα είναι περίπου 05.00 και ο ήλιος ανατέλλει πάνω από το νησί Fårö. Απόψε, οι σκληροί βαλτικοί άνεμοι παίρνουν μαζί τους έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της έβδομης τέχνης. Ο Ingmar Bergman πεθαίνει στα 89 του χρόνια στον ύπνο του και ο καλλιτεχνικός κόσμος θρηνεί ανά την υφήλιο για μία χαμένη ιδιοφυΐα.

Independence Day: Resurgence, του Roland Emmerich

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Independence Day: Resurgence, του Roland Emmerich)
Μεγάλωσα στα 90s και όταν κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία “Independence Day” ήμουν 7 χρονών. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, πως μέχρι σήμερα την έχω δει σχεδόν δέκα φορές. Μία ταινία σταθμός για εκείνη την δεκαετία, προσδιόρισε στο μυαλό μου και άλλων θεατών που ήταν τότε παιδιά, το είδος του sci-fi και, ακόμη περισσότερο, τα επικά μεγέθη που μπορεί να αγγίξει μία αφήγηση με τη βοήθεια των οπτικών εφέ. Ξεπερνώντας την άκρατη αμερικανιά που έρεε άφθονη καθόλη τη διάρκεια του φιλμ, επρόκειτο για μία στιβαρή και εντυπωσιακή ταινία με καθηλωτική δράση, πρωτοποριακή τεχνοτροπία, διαλόγους που συγκινούσαν (ή προκαλούσαν απέχθεια) και με χαρακτήρες που εξελίσσονταν.

Now You See Me 2, του Jon M.Chu

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Now You See Me 2, του Jon M.Chu)
Ένα δυνατό budget κι ένα ακόμη δυνατότερο cast έχει αποδειχθεί πως δεν αποτελούν το μυστικό της επιτυχίας. Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί, όμως, πως μπορούν να αποτελέσουν μία καλή βάση για να χτιστεί ένα στιβαρό εποικοδόμημα, παρόλο που αυτό δεν συνέβη στο “Now You See Me 2”. 
07.05
2015

Rise (City) Of The Geeks

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Rise (City) Of The Geeks)
Ένας περίεργος άνεμος φουντώνει αυτές τις μέρες στους δρόμους της πόλης μας, που στην πραγματικότητα γεννήθηκε τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα στην Αμερική (για να μην το πάμε πολύ παραπέρα και μιλήσουμε για την Ευρώπη του 19ου αιώνα ή την Ιαπωνία του 18ου). Έκτοτε, το ύπουλο αυτό αεράκι εξαπλώθηκε σιγά σιγά σε όλο τον κόσμο και έψαξε πολλάκις το πάτημά του και στην πόλη μας, για να μετατραπεί στον τυφώνα που του άρμοζε να είναι. Αυτού που σήμερα σαρώνει με μανία αίθουσες, οθόνες, σελίδες και ηχεία. Ο λόγος σαφώς για τον άνεμο της Ένατης Τέχνης, του αφηγηματικού μέσου που μπλέκει μέσα του εικόνες και λέξεις σε περίτεχνα υφαντουργήματα, που ταξιδεύουν και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες σε μέρη αλλόκοτα, αστεία ή τρομακτικά, μα πάντα όμορφα κι ανθρώπινα. Comic για κάποιους, Manga για άλλους, Manhua για τους ψαγμένους, Graphic Novel για τους Χιπστερ ή Cartoon για τα παιδιά (μεγάλα και μικρά).

Artcore magazine's footer