Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 31 articles :: 31

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 1

εμφάνιση ανά σελίδα :

The Free Life, των Turbowolf

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Free Life, των Turbowolf)
Οι Turbowolf είναι από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που ένα τυχαίο άκουσμα αρκεί για να μαγνητίσει το ενδιαφέρον σου (όπως η περίπτωση των The Wytches, λίγα χρόνια πριν). Τους ακούς ευχάριστα καθώς αναζητάς νέα μουσικά «ευρήματα» στα ράφια του δισκάδικου, με τον ήχο του κουαρτέτου από το Bristol να αποτυπώνεται με περισσή ευκολία στο υποσυνείδητό σου.

The Horse and Other Weird Tales, των Jess and the Ancient Ones

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Horse and Other Weird Tales, των Jess and the Ancient Ones)
Τρίτο στούντιο άλμπουμ από τους Φιλανδούς psych-heavy rockers και η σκανδιναβική παράδοση καλά κρατεί! Έχοντας προηγηθεί το ομώνυμο (2012) και το “Second Psychedelic Coming: The Aquarius Tapes” (2015), η Jess και οι Ancient Ones επιστρέφουν στα μουσικά δρώμενα της χώρας (αλλά και της ευρύτερης, revived ψυχεδελικής σκηνής της Ευρώπης) με ένα bluesy άλμπουμ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απολύτως από τους προκατόχους του.
28.12
2017

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2017

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Οι καλύτεροι δίσκοι του 2017)
Ακόμα μια χρονιά έφτασε αισίως στο φινάλε της. Πολλές μουσικές, πολλές ευχάριστες στιγμές, ελάχιστες εκπλήξεις και, ως είθισται, κάποιες απογοητεύσεις. Το να συγκεντρώσεις όλα τα όμορφα που άκουσες και να φτιάξεις μια μικρή λίστα είναι ίσως το πιο ψυχαναγκαστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις. Κι όμως, εμείς το κάναμε. Καθένας μας συγκέντρωσε την αγαπημένη του πεντάδα εκλεκτών δίσκων, και σας τις παρουσιάζουμε. Φέτος, έχουμε και την τιμή να φιλοξενούμε δύο πεντάδες επιπλέον, τριών ανθρώπων που ζούνε ανάμεσα σε δίσκους: του Άρη Τσικρικέ από τα Public και των Σοφίας Γεωργιάδου και Αναστάση Πετρέλλη από τη Velona Records. Και του χρόνου με υγεία!
02.11
2017

Naxatras: Πάμε δυνατά για την ολοκλήρωση της τρίτης ευρωπαϊκής περιοδείας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Naxatras: Πάμε δυνατά για την ολοκλήρωση της τρίτης ευρωπαϊκής περιοδείας)
Γνήσια τέκνα της ακμάζουσας και διαρκώς ανερχόμενης psychedelic/stoner ελληνικής σκηνής, οι Naxatras (προφέρεται Ναξάτρας) είναι ένα δυναμικό heavy psych rock trio με έδρα τη Θεσσαλονίκη και με προϋπηρεσία στα μουσικά δρώμενα της χώρας από το 2012. Μέσα από μουσικές αναζητήσεις και πειραματισμούς κατέληξαν το 2015 στην πρώτη τους ομώνυμη κυκλοφορία, που απέσπασε πολλές θετικές εντυπώσεις. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή για την ιδιαίτερα δραστήρια μπάντα. Μετά το ομότιτλο EP στις αρχές του 2016, οι Naxatras κυκλοφόρησαν εντός του ίδιου έτους το δεύτερο full-length άλμπουμ τους ονόματι “II”, σε δική τους παραγωγή, ενώ φρόντισαν να στηρίξουν και να προωθήσουν τις κυκλοφορίες αυτές οργανώνοντας περιοδείες τόσο εντός Ελλάδας όσο και στο εξωτερικό.

Flat Worms, των Flat Worms

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Flat Worms, των Flat Worms)
Οι Flat Worms με έδρα το Λος Άντζελες, μπήκαν στη ζωή μας ξαφνικά και γεμάτοι τσαμπουκά τον Απρίλιο του 2016, όταν και κυκλοφόρησαν το debut 7’’ ΕΡ “Red Hot Sand” (Volar Records, 2016) προκαλώντας έντονη κινητοποίηση στους underground punk/garage/psych κύκλους του Λος Άντζελες. Το power fuzz punk τρίο επιστρέφει, ένα χρόνο μετά, με το ομώνυμο ντεμπούτο LP τους από την Castle Face και θέτει αμέσως υποψηφιότητα για την τοπ πεντάδα κυκλοφοριών της χρονιάς, τουλάχιστον στον μουσικό τομέα! 
09.10
2017

PJ Harvey: Η Patti Smith των 90s

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (PJ Harvey: Η Patti Smith των 90s)
H Polly Jean (PJ) Harvey γεννήθηκε σαν σήμερα (9/10) στο Bridport του Dorset της Μεγάλης Βρετανίας το 1969. Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου κυριαρχούσαν οι φολκ και μπλουζ επιρροές, καθότι οι γονείς της ήταν ιδιαιτέρως μουσικόφιλοι με προτιμήσεις που κυμαίνονταν από τον Bob Dylan μέχρι τον Captain Beefheart και την αμερικανική country/folk (συνδέονταν μάλιστα φιλικά και με το ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones, Ian Stewart). Ήδη από τα εφηβικά της χρόνια η PJ ήταν ιδιαίτερα δραστήρια μουσικά καθώς συμμετείχε σε διάφορα τοπικά σχήματα, με γνωστότερο τους Bologne στους οποίους έπαιζε σαξόφωνο. 

“Tat Tvam Asi 7” και “Tat Tvam Asi 23”, των Ding An Sich

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (“Tat Tvam Asi 7” και “Tat Tvam Asi 23”, των Ding An Sich)
Για την τελευταία promo κυκλοφορία των Ding An Sich, αν και βρίσκεται εδώ και καιρό στα χέρια μου, μόλις πρόσφατα αξιώθηκα να κάτσω να γράψω δύο λόγια (και επ’ ευκαιρίας να ευχαριστήσω και τον Νίκο Σαρικώστα που μου την έστειλε). 

Your Week in Artcore Music vol.32

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.32)
Το νυχτερινό περπάτημα στην πόλη μπορεί να προσφέρει κάτι διαφορετικό, έχοντας τη δυνατότητα να μεταβάλλει τις, βαθιά ριζωμένες και φαινομενικά λογικές, προδιαθέσεις μας απέναντι στο αστικό περιβάλλον. Αυτή η λίστα μπορεί να αποτελέσει τον ιδανικό φίλο, συνοδοιπόρο ή οδηγό για νυκτόβιες περιπλανήσεις και αναζητήσεις.
29.06
2017

“There are No Waves, only the ocean”: Μια γνωριμία με τους κυριότερους μουσικούς εκφραστές της No Wave σκηνής (Μέρος B)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (“There are No Waves, only the ocean”: Μια γνωριμία με τους κυριότερους μουσικούς εκφραστές της No Wave σκηνής (Μέρος B))
Ο όρος “No Wave” σημαίνει τίποτα και τα πάντα. Κενός συγκεκριμένου νοήματος, το No Wave υποδηλώνει την άρνηση, τον αποτροπιασμό, την απόρριψη και την ανάγκη για εύρεση νέων, ριζοσπαστικών φορμών έκφρασης αλλά και αυτοολοκλήρωσης. Με σχετικά μικρή διάρκεια ζωής, το No Wave κίνημα χαρακτήρισε ένα μεγάλο αριθμό μουσικών, εικαστικών, κινηματογραφιστών και διαφόρων άλλων καλλιτεχνών, που η κοσμοθεωρία και η καλλιτεχνική τους αντίληψη επαναπροσδιόρισαν την Avant Garde σκηνή της Νέας Υόρκης, θέτοντας νέα θεμέλια και δεδομένα για τη μετέπειτα πορεία της underground κουλτούρας της μητρόπολης. Αν και το No Wave έχει ευρύ καλλιτεχνικό φάσμα επιρροής, το παρόν άρθρο θα περιοριστεί στο μουσικό κομμάτι του κινήματος, εξετάζοντας τους κυριότερους εκφραστές του, τις επιρροές τους αλλά και το κοινωνικό πλαίσιο που συνέβαλε στη δημιουργία του. 
27.06
2017

No New York! Μία περιήγηση στη No Wave σκηνή της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 και στις αρχές του ’80 (Μέρος Α)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (No New York! Μία περιήγηση στη No Wave σκηνή της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 και στις αρχές του ’80 (Μέρος Α))
Ο όρος “No Wave” σημαίνει τίποτα και τα πάντα. Κενός συγκεκριμένου νοήματος, το No Wave υποδηλώνει την άρνηση, τον αποτροπιασμό, την απόρριψη και την ανάγκη για εύρεση νέων, ριζοσπαστικών φορμών έκφρασης αλλά και αυτοολοκλήρωσης. Με σχετικά μικρή διάρκεια ζωής, το No Wave κίνημα χαρακτήρισε ένα μεγάλο αριθμό μουσικών, εικαστικών, κινηματογραφιστών και διαφόρων άλλων καλλιτεχνών, που η κοσμοθεωρία και η καλλιτεχνική τους αντίληψη επαναπροσδιόρισαν την Avant Garde (1) σκηνή της Νέας Υόρκης, θέτοντας νέα θεμέλια και δεδομένα για τη μετέπειτα πορεία της underground κουλτούρας της μητρόπολης. Αν και το No Wave έχει ευρύ καλλιτεχνικό φάσμα επιρροής, το παρόν άρθρο θα περιοριστεί στο μουσικό κομμάτι του κινήματος, εξετάζοντας τους κυριότερους εκφραστές του, τις επιρροές τους αλλά και το κοινωνικό πλαίσιο που συνέβαλε στη δημιουργία του. 

Under the Influence of Captain Pan Ikatac, των New Zero God

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Under the Influence of Captain Pan Ikatac, των New Zero God)
Με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν διαβάζω για/ακούω μουσικούς οι οποίοι, έχοντας εδραιώσει κάποια στιγμή το όνομά τους στο μουσικό τομέα που δραστηριοποιούνται, συνεχίζουν ακάθεκτοι και παράγουν τη μουσική που τους εκφράζει, ανεξαρτήτου ηλικίας. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το αθηναϊκό σχήμα των New Zero God (NZG), των οποίων ιδρυτικό μέλος, τραγουδιστής και συνθέτης είναι ο Μιχάλης Πούγουνας. Ο εν λόγω κύριος αποτέλεσε βασικό στέλεχος των θρύλων της ελληνικής post-punk/goth σκηνής, The Flowers of Romance και συν τοις άλλοις είναι ιδιοκτήτης των δισκογραφικών εταιρειών Nexus και Cyberdelia.

Temporal, των Las Cobras

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Temporal, των Las Cobras)
Για τη δισκογραφική Fuzz Club με έδρα το Λονδίνο τα έχουμε ξαναπεί και σε προηγούμενο review (βλ. The Underground Youth): πρόκειται μάλλον για το καλύτερο και πιο δραστήριο label στον τομέα της νεο-ψυχεδέλειας αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, με ένα εξαιρετικό roster (The Underground Youth, Sonic Jesus, Singapore Sling, Lola Colt κ.α.) συμπεριλαμβανομένων και δύο ελληνικών συγκροτημάτων (A Victim of Society, Acid Baby Jesus). Εδώ λοιπόν, τα «γεράκια» της Fuzz Club ανακάλυψαν, αγάπησαν και υπέγραψαν συμβόλαιο με την πιο απομακρυσμένη (γεωγραφικά μιλώντας) μπάντα του ενεργητικού της. Κυρίες και κύριοι, without further ado, οι Las Cobras από την Ουρουγουάη! 

Your Week in Artcore Music vol.27

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.27)
Desert blues, Afro jazz / funk, Zulu Rock… 12+1 διαμαντάκια που επανατοποθετούν την αφρικανική ήπειρο στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη. Από την καυτή έρημο της Σαχάρας μέχρι και τα στενά του Soweto, η αφρικανική ήπειρος έχει να επιδείξει εξαίρετα δείγματα μουσικής κουλτούρας και εμείς δεν έχουμε παρά να τους ακούσουμε.
28.04
2017

Skinny Milk: «Πρόκειται για έναν κύκλο. Πάντα επιστρέφουμε στην αρχή»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Skinny Milk: «Πρόκειται για έναν κύκλο. Πάντα επιστρέφουμε στην αρχή»)
Το Brighton κατά καιρούς μας έχει χαρίσει εξαιρετικά παραδείγματα της έντονης δραστηριότητας που παρουσιάζει στον τομέα της underground, indie, psych, garage μουσικής. Ένα ακόμα τέκνο αυτής της δραστηριότητας είναι και το powerduo των Skinny Milk. Οι Johnny Hart (μπάσο, κιθαριστικά εφέ, φωνή) και Tim Cox (τύμπανα) είναι δύο άτομα που γουστάρουν περισσότερο από οτιδήποτε να παίζουν τη μουσική που αγαπούν και αυτό το δείχνουν στα (συχνά) lives τους, φανερώνοντας μια ενέργεια και έναν όγκο στον ήχο τους που απλά σε κάνει να αναρωτιέσαι αν υπάρχουν κάπου κρυμμένα και άλλα μέλη.

Your Week in Artcore Music vol.21

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.21)
“Two’s a crowd” που έλεγε και ο αείμνηστος Andy Warhol και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με αυτό. Μπορούν μόνο δύο άτομα να παράξουν μουσική ισάξιας δυναμικής με αυτή μίας πλήρους μπάντας; Ασφαλώς και μπορούν και ιδού μερικές από τις πιο τρανές αποδείξεις:

Flying Microtonal Banana, των King Gizzard and the Lizard Wizard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Flying Microtonal Banana, των King Gizzard and the Lizard Wizard)
Ιδού λοιπόν! Πολυαναμενόμενο 9o άλμπουμ από τους πολυαγαπημένους Αυστραλούς psych rockers (και το πρώτο από τα πέντε που σκοπεύουν να βγάλουν φέτος), οι οποίοι δραστηριοποιούνται ήδη από το 2010. Οι φίλοι του σχήματος σίγουρα θα έχουν πάρει μια γεύση από τις «διαρροές» του“Flying Microtonal Banana” ( πχ. “Nuclear Fusion”), αλλά η εικόνα του άλμπουμ είναι σίγουρα πιο ολοκληρωμένη, όταν έχεις ακούσει ολόκληρο τον δίσκο.

What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?, των The Underground Youth

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?, των The Underground Youth)
Η Fuzz Club Records, ως γνωστόν, είναι από τα καλύτερα και πιο δραστήρια labels στον τομέα της neo-psych/post-punk/neo-kraut μουσικής σκηνής της Ευρώπης, ενώ ήδη έχει απλώσει τα «πλοκάμια» της και εκτός αυτής (Μεξικό, Παραγουάη). Εδώ, μας προσφέρει τον 8ο κατά σειρά δίσκο των Underground Youth, του σχήματος που δημιούργησαν το 2008 οι Craig και Olya Dyer με καταγωγή τη γενέτειρα της post-punk, το βιομηχανικό Manchester και νυν έδρα το Βερολίνο (δύο πόλεις που αναμφίβολα συμβάλλουν στη διαμόρφωση του μουσικού ύφους οποιασδήποτε μπάντας). 

Your Week in Artcore Music vol.17

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.17)
Πόλη και μουσική, μουσική και πόλη..Δύο έννοιες αλληλένδετες που συμπληρώνουν και εκφράζουν η μία την άλλη. Η πόλη ως σκηνικό αλλά και η πόλη ως πρωταγωνιστής. 12 μουσικά βίντεο, 12 διαφορετικές ιστορίες αστικής περιπλάνησης, μέσα από τα οποία προβάλλεται το αστικό τοπίο με όλα τα συστατικά που το απαρτίζουν. Από νυχτερινές αναζητήσεις σε μια πόλη που κοιμάται και τα σαγηνευτικά στενάκια της Μέσης Ανατολής μέχρι την εξύμνιση αρχιτεκτονικών δειγμάτων περασμένων εποχών, η μουσική πάντα αντλεί έμπνευση αλλά και εμπνέει τους ρυθμούς μας εντός της πόλης.
23.02
2017

Ruined Families: «Το “Education” επιχειρεί να συμπυκνώσει διάφορες επιρροές και να σκιαγραφήσει σύγχρονες προβληματικές»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ruined Families: «Το “Education” επιχειρεί να συμπυκνώσει διάφορες επιρροές και να σκιαγραφήσει σύγχρονες προβληματικές»)
Τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό δεύτερό τους LP “Blank Language” (Adagio 830, 2013), οι futurist hardcore – όπως οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται – Ruined Families επιστρέφουν με το “Education”, το οποίο τους καθιστά επάξια ως μία από τις καλύτερες μπάντες της σύγχρονης ελληνικής και ευρωπαϊκής punk/hardcore underground σκηνής. 

Life Without Sound, των Cloud Nothings

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life Without Sound, των Cloud Nothings)
Οι Cloud Nothings ξεκίνησαν σε ένα υπόγειο ως one-man project του κιθαρίστα και τραγουδιστή Dylan Baldi το 2008 και έκτοτε έχουν έναν ικανοποιητικό αριθμό κυκλοφοριών στο ενεργητικό τους. 

Alarm, των Deaf Radio

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Alarm, των Deaf Radio)
Ομολογώ ότι αγνοούσα (κακώς!) την ύπαρξη των Αθηναίων Deaf Radio μέχρι πρόσφατα. Ανήκουν στην κατηγορία συγκροτημάτων που σε τραβάει αυτόματα το εξώφυλλο της κυκλοφορίας τους, το οποίο, αν και χρησιμοποιεί την «ασφαλή» και πάντα ευπρόσδεκτη επιλογή της pop art αισθητικής, σίγουρα είναι κάτι που δε συναντάμε καθημερινά σε ελληνικές κυκλοφορίες. 

Your Week in Artcore Music vol.12

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Your Week in Artcore Music vol.12)
Ένα μεταμεσονύκτιο soundtrack και μία αλληλουχία διαφορετικών διαθέσεων, που αποτελεί ιδανική συντροφιά για νυκτόβιους περιπατητές ή ακόμα και για post – hungover καταστάσεις.

Twist Through The Fire, των Lola Colt

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Twist Through The Fire, των Lola Colt)
Αν η νέα βρετανική ροκ σκηνή είναι περήφανη για κάτι, τότε αυτό είναι σίγουρα η νέο-ψυχεδέλεια. Αναφέρομαι σε ένα μεγάλο ποσοστό συγκροτημάτων που ενσωματώνουν εύστοχα και έντεχνα στις συνθέσεις τους στοιχεία από την psych–rock παρακαταθήκη της δεκαετίας του ’60 (Temples, Hookworms, The Underground Youth και πολλοί ακόμα). Από το “Revolver” των Beatles μέχρι και μικρής φήμης συνοικιακές μπάντες (δοκιμάστε το “Dandelion Seeds” από τους Λονδρέζους July), η βρετανική ψυχεδέλεια έχει εδραιώσει τη φήμη και την αξία της ήδη από τα τέλη των 60s. Έκτοτε, έχει γίνει μέρος της (μουσικής) κουλτούρας και παιδείας των απανταχού Βρετανών ρόκερ. Αν και οι επίσης Λονδρέζοι Lola Colt επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό, δεν περιορίζονται μόνο σε αυτό. Δημιουργούν τον δικό τους προσωπικό ήχο, ο οποίος συνδυάζει το post–punk με μπλουζ, οριένταλ και αμερικανική ψυχεδέλεια.

All Your Happy Life, των The Wytches

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (All Your Happy Life, των The Wytches)
Τους Άγγλους The Wytches (με τον εσκεμμένο αναγραμματισμό) τους ανακάλυψα τυχαία σε μία από τις τακτικές μου βόλτες στα ανεξάρτητα δισκάδικα του Brighton. Ήταν μέσα Σεπτέμβρη του 2014, και λίγες ημέρες πριν είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους με τίτλο ″Annabel Dream Reader″, το οποίο έπαιζε στα ηχεία του Resident (το κομμάτι ″Gravedweller″ συγκεκριμένα). Ο επιμελώς βρώμικος ήχος της κιθάρας, σε συνδυασμό με μελωδίες που παραπέμπουν σε πιο ψυχεδελικές φόρμες, με κέρδισαν αμέσως. Λίγο αργότερα κατάλαβα ότι πρόκειται για μία από τις πιο δραστήριες μπάντες της neo-psych/garage βρετανικής σκηνής, και με την κυκλοφορία της δεύτερης δουλειάς τους (την οποία παρουσίασαν live στο ίδιο μαγαζί) βεβαιώθηκα ότι είναι και από τις πιο δεμένες. 

Artcore magazine's footer