Αρχείο Artcore artcore archive

Άρθρα :: 12 articles :: 12

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 1 / 1

εμφάνιση ανά σελίδα :

  • 15
  • 30
  • 50
  • 100
16.03
2016

Τα ζώα στη ζωγραφική του Pablo Picasso

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα ζώα στη ζωγραφική του Pablo Picasso)
Το 1881, ο Pablo Picasso (Πάμπλο Πικάσο) γεννιέται στη Μάλαγα της Ισπανίας. Δέκα χρόνια αργότερα, μετακομίζουν οικογενειακώς στην Κορούνια, όπου ο μικρός Πάμπλο κάνει τις πρώτες του απόπειρες ζωγραφικής. Ριζοσπαστικός και ανατρεπτικός, αναζητώντας από την ηλικία των 20 ετών νέες πηγές έμπνευσης, ο Πικάσο αποφασίζει να ταξιδέψει στο Παρίσι. Από την αρχή, ήταν φανερή η αποστροφή του για τους Ιμπρεσιονιστές, καθώς ήθελε να αντικαταστήσει τον ιμπρεσιονισμό με μια τέχνη με περισσότερο νόημα, απαλλαγμένη από κάθε θεωρητικό κομμάτι.
09.03
2016
  • Στήλη: Επί Σκηνής \ Συνεντεύξεις
  • Αρθρογράφος: Artcore

Πετώντας ελεύθερα με την Άννα Παναγιωτοπούλου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πετώντας ελεύθερα με την Άννα Παναγιωτοπούλου)
Kαθισμένη στο φουαγιέ του θεάτρου «ΑΥΛΑΙΑ» σ’ ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο, η Άννα Παναγιωτοπούλου μας περίμενε για μια ωραία συζήτηση, λίγo πριν ξεκινήσει η παράσταση του έργου «Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες», στην οποία συμμετέχει. Γοητευτική, προσιτή, χαμογελαστή και με όρεξη για κουβέντα μας έκανε να νιώσουμε άνετα από την πρώτη στιγμή. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για την αδυναμία που έχει στα αγαπημένα της κατοικίδια με τα οποία μοιράζεται το σπίτι της στην Αθήνα. Η οικογένειά της, ο γιος της, το μικρό της εγγονάκι είναι από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή της και αναφέρεται σ’ αυτούς με πολλή περηφάνια. Στο τέλος της κουβέντας μας, συνειδητοποιήσαμε ότι απέναντί μας δεν είναι ούτε η Όλγα Χαρίτου, ούτε η Χριστίνα Μαρκάτου, ούτε η Δάφνη, ούτε η Μαντάμ Σουσού που έχουμε γνωρίσει… Είναι απλά η Άννα.
19.02
2016
  • Στήλη: Επί Σκηνής \ Συνεντεύξεις
  • Αρθρογράφος: Artcore

Γιώργος Χατζηπαύλου: «H σάτιρα και το αστείο υπάρχουν παντού, αρκεί να περιμένεις λίγο»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Γιώργος Χατζηπαύλου: «H σάτιρα και το αστείο υπάρχουν παντού, αρκεί να περιμένεις λίγο»)
Πήραμε το δελτίο τύπου για την παράσταση «Σχεδόν Σαράντα» με τον Γιώργο Χατζηπαύλου και το δεύτερο πράγμα που σκεφτήκαμε ήταν να τον συναντήσουμε για μια κουβέντα (το πρώτο ήταν να κλείσουμε εισιτήρια). Έτσι, δαγκώνοντας πρώτα λίγο το στυλό, τύπου «σκέφτομαι τώρα ώριμα και με στυλ», ανοίξαμε το τεφτέρι και τον ρωτήσαμε διάφορα για το Stand Up Comedy γενικά, αλλά και για τις δικές του παραστάσεις. Πώς μπορεί ένα και μοναδικό πρόσωπο στη σκηνή να κρατάει την προσοχή του κοινού επί μιάμιση ώρα και να είναι τόσο παραστατικό χωρίς επιτηδευμένη κίνηση ή εφέ; Επίσης, πώς μπορεί τόσο χιούμορ να πηγάζει από έναν άνθρωπο, ώστε να γράφει ασταμάτητα τόσο πολλά κείμενα; Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε την επιλογή κάποιου να παρατήσει στα τριάντα του μια καλή και μόνιμη δουλειά για να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει; Εμείς, πάντως, θαρραλέα και αντισυμβατική. Κι αφού συμφωνήσαμε πως θα ήταν προτιμότερο να μιλάμε στον ενικό…
14.01
2016

Τα γυμνά του Γιάννη Μόραλη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα γυμνά του Γιάννη Μόραλη)
Έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Γιάννης Μόραλης δε χάνει τον τίτλο που του έχουν αποδώσει οι κριτικοί τέχνης, αυτόν του «αιώνιου έφηβου». Φημισμένος καλλιτέχνης της γενιάς του ’30, γεννήθηκε στην Άρτα το 1916 και πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 2009. Ο σπουδαίος εικαστικός έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών σε ηλικία 93 ετών. Το έργο του σφράγισε ανεξίτηλα τα τελευταία και πλέον χρόνια ζωγραφικής στην Ελλάδα.
04.12
2015
  • Στήλη: Επί Σκηνής \ Συνεντεύξεις
  • Αρθρογράφος: Artcore

Συνέντευξη με τον Ιάκωβο Πατέλη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Συνέντευξη με τον Ιάκωβο Πατέλη)
Ο κύριος Πατέλης μας χάρισε το κυριακάτικο πρωινό του με μια πολύ γλυκιά κουβέντα, που πιο πολύ με φιλική συζήτηση έμοιαζε παρά με μια τυπική συνέντευξη. Η καλή του διάθεση και η χαμογελαστή του φυσιογνωμία συνόδευαν κάθε του λέξη, γεγονός που μας έκανε να θέλουμε να του υποβάλλουμε συνεχώς ερωτήσεις μιας και το χιούμορ του φρόντιζε να αποφορτίζει το κάθε λεπτό.
24.11
2015

Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν και η τρομοκρατία του αιδοίου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν και η τρομοκρατία του αιδοίου)
Οι «Δεσποινίδες της Αβινιόν» (1907), έργο του Πάμπλο Πικάσο θεωρείται η απαρχή της εποχής του Κυβισμού. Το χαρακτήρισαν ως «σκανδάλη» που τάραξε τα δεδομένα της ζωγραφικής του 20ού αι. μετά τα έργα του Giotto. O Andre Breton μάλιστα δήλωσε πως «με μυστικιστικούς όρους αποχαιρετήσαμε όλους τους άλλους πίνακες του παρελθόντος» στη θέαση αυτού του έργου. Το έργο φυλάσσεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Αμερική (ΜΟΜΑ), όπου ο ίδιος ο διευθυντής του Μουσείου δήλωσε πως αν κατά τη μεταφορά του έργου από την Ισπανία στην Αμερική πάθαινε κάτι, τότε καλύτερα να αυτοκτονούσε. Γιατί τόση υπερβολή για έναν πίνακα;

Εμμονές και Πρόσωπα: Μια συνέντευξη με τον ζωγράφο Γιώργο Ανδρούτσο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Εμμονές και Πρόσωπα: Μια συνέντευξη με τον ζωγράφο Γιώργο Ανδρούτσο)
Καλλιτέχνης με αναζητήσεις, αδυναμίες και πάθος για το αφηρημένο σχέδιο, ο Γιώργος Ανδρούτσος μας χάρισε μερικές «καλλιτεχνικές» στιγμές από τον χρόνο του. 
08.09
2015

Το εργαστήρι νέο-σουρεαλισμού της Σοφίας Περδίκη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το εργαστήρι νέο-σουρεαλισμού της Σοφίας Περδίκη)
Το εργαστήρι της Σοφίας Περδίκη βρίσκεται ανατολικά της Θεσσαλονίκης και πριν γίνει εργαστήρι ζωγραφικής, ήταν το αρχιτεκτονικό γραφείο του πατέρα της. Η κουβέντα μαζί της ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μιας και η ηρεμία του χαρακτήρα της με την παρορμητικότητά της σαν άνθρωπος αποδίδουν έναν τέλειο συνδυασμό για έναν καλλιτέχνη. Τελείωσε τη Σχολή Καλών Τεχνών στη Ρώμη και συνέχισε τις σπουδές της στην Ελλάδα. Τα περισσότερα έργα της είναι σε μαύρο χαρτόνι δουλεμένα με λαδοπαστέλ.Μέσα από τα έργα της επιθυμεί να αναπτύσσεται ένας διάλογος ανάμεσα στο ίδιο το έργο και τον θεατή και γι’ αυτό το λόγο εξάλλου εκθέτει τη δουλειά της θεωρώντας πολύ σημαντική μια συζήτηση με τους θεατές όχι με την έννοια της «επεξήγησης» του πίνακα αλλά της βαθύτερης επικοινωνίας μέσω της εικόνας.
05.08
2015

O Duchamp και τα παράξενα ντανταϊστικά έργα του

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (O Duchamp και τα παράξενα ντανταϊστικά έργα του)
Το Dada, ως μια πρωτοπόρος και καινοτόμος ρήξη για τα δεδομένα της τέχνης εισήγαγε νέα δεδομένα που διαμόρφωσαν τους καλλιτεχνικούς κανόνες. Οι καλλιτέχνες του 20ού αι. ανέπτυξαν την πεποίθηση πως η τέχνη και η καθημερινή ζωή έπρεπε να είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, καθώς και ότι η τέχνη με την τεχνολογία πρέπει να σχετίζονται άμεσα ως επιστημονικές έννοιες. Η αδυσώπητη ιδέα ότι τα μαζικά παραγόμενα εμπορικά αντικείμενα θα μπορούσαν να θεωρηθούν έργα τέχνης, απλώς και μόνο από την επιλογή τους από τον καλλιτέχνη, οδηγούσε σε ακραίες συνέπειες τόσο για τους κριτικούς όσο και για τους θεατές. Το κείμενο αυτό θα εξετάσει τον ρόλο του πραγματικού αντικειμένου στο Dada, τη διάκρισή του από το συμβολικό αντικείμενο και πώς οι καινοτομίες των αναρχομηδενιστικών εκπροσώπων του κινήματός του επηρέασαν το σουρεαλιστικό κίνημα αρχικά και τη μεταμοντέρνα τέχνη αργότερα.
10.07
2015

Ήξερες αυτό το εργαστήρι στην πόλη σου;

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ήξερες αυτό το εργαστήρι στην πόλη σου;)
Ένας υπόγειος χώρoς λίγων τετραγωνικών, γεμάτος έμπνευση, χρώματα και καθαρή αγάπη για τη ζωγραφική στην περιοχή της Τούμπας είναι μια αφορμή για να δεις με άλλα μάτια μια ιδιότυπη ζωγραφική. Μια ιδιαίτερη τεχνική εξπρεσιονιστικού τύπου είναι αυτό που εντυπωσιάζει μιας και θυμίζει πολύ έντονα την ινδουιστική φιλοσοφία. Μπαίνοντας σ’αυτό το εργαστήρι τα συναισθήματα ποικίλουν. Από τη μια μεριά ο Πέτρος Γκοσιόπουλος, ζωγράφος και ιδιοκτήτης αυτού του χώρου σε κάνει να αισθανθείς άνετα, καθώς υπάρχει πάντα ένα ποτήρι τσάι για σένα για καλωσόρισμα και από την άλλη οι μυρωδιές από τα χρώματα, τα λαδοπαστέλ και τα αναμμένα στικς δημιουργούν ένα κατανυκτικό κλίμα. Η διακόσμηση του χώρου προκαλεί ένα δέος αφενός από το τεράστιο μέγεθος των έργων αφετέρου από την ανατολίτικη διακόσμηση που θυμίζει ινδουιστικό χώρο συγκέντρωσης και φιλοσοφίας.
18.06
2015

Υπερρεαλισμός και ζωγραφική

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Υπερρεαλισμός και ζωγραφική)
Ο Andre Breton ξεκινά την έρευνά του και την παράθεση απόψεών του στο βιβλίο του «Υπερρεαλισμός και Ζωγραφική» με την εξής φράση: «Υπάρχει αυτό που δεν είδα παρά μονάχα πολύ σπάνια και δε διάλεξα να δω ή να ξεχάσω ανάλογα με την περίπτωση. Υπάρχει αυτό που ήδη είδα αρκετές φορές κι αυτό που άλλοι όμοιά μου είπαν ότι είδαν, αυτό που πιστεύω ότι μπορώ να αναγνωρίσω, είτε ενδιαφέρομαι είτε όχι. Υπάρχει αυτό που μάταια κοίταξα και δεν τολμώ ποτέ να δω, που είναι ό,τι αγαπώ. Υπάρχει αυτό που είδαν άλλοι, λένε πως είδαν και από υποβολή καταφέρνουν ή δεν καταφέρνουν, αν με κάνουν να δω. Υπάρχει αυτό που βλέπω διαφορετικά απ’ ό,τι βλέπουν όλοι οι άλλοι, ακόμα κι αυτό που αρχίζω να βλέπω και δεν είναι ορατό. Κι αυτό δεν είναι όλο». Σύμφωνα με το παραπάνω απόσπασμα αντιλαμβανόμαστε την πολυπλοκότητα και την πολλαπλότητα των εικόνων.
12.06
2015

Ο επιτάφιος της ελληνικής τέχνης κατά τον 19ο και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο επιτάφιος της ελληνικής τέχνης κατά τον 19ο και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα)
Στις αρχές του 19ου αι. η ελληνική τέχνη «κάνει το πρώτο της μνημόσυνο» και παράλληλα πεθαίνει και η λαϊκή τέχνη, που ως τότε είχε μια αξιοπρεπή εμφάνιση στα σαλόνια των αστών. Όταν η ευρωπαϊκή τέχνη ανθίζει, η ελληνική μαραζώνει.

Artcore magazine's footer