Άρθρα :: Keep My Opinion To Yourself articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Το βιομηχανικό γκρι και οι Peaky Blinders

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το βιομηχανικό γκρι και οι Peaky Blinders)

Σου αρέσει η δραματική βραχνάδα του Nick Cave; Το vintage ηλεκτρικό γρέζι των White Stripes; Το απόμακρο συναίσθημα της PJ Harvey; Το σύννεφο καπνού γύρω από τα κομμάτια του Tom Waits; Τότε θα λατρέψεις τους Peaky Blinders.

Βρισκόμαστε στο Birmingham, λίγο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όσοι άντρες έχουν γυρίσει από το γαλλικό μέτωπο έρχονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια, τις λιγοστές δουλειές και χωρίς να το γνωρίζουν, άλλον έναν πόλεμο, ακόμα μεγαλύτερο να τους πλησιάζει σε περίπου 20 χρόνια. Οι γυναίκες, έχοντας αναλάβει τις οικογενειακές επιχειρήσεις και την ανατροφή των παιδιών, φαίνεται να έχουν παραιτηθεί από το ενδεχόμενο μιας φυσιολογικής ζωής, μιας και οι μηδενικές προοπτικές ανάκαμψης, η μπουρζουαζία των βιομηχάνων και η διεφθαρμένη αστυνομία γεννούν πρόσφορο έδαφος για τις παράνομες συμμορίες ώστε να κυριαρχήσουν.

Μία από αυτές ήταν και οι Peaky Blinders, την αληθινή ιστορία των οποίων πραγματεύεται το BBC σε μια σειρά που αντανακλά πραγματικότητα και ρεαλισμό σε εφάμιλλα επίπεδα με το “The Wire”.

Μια οικογενειακή επιχείρηση bookers σε ιπποδρομιακούς αγώνες στα χαρτιά, οι πιο αδίστακτοι gangsters σε όλο το Small Heath στην καθημερινότητα, οι 4 αδελφοί Shelby, με τις πολύτιμες συμμετοχές -για τη ροή της ιστορίας- της μικρότερης αδελφής και της mama familiae θείας Polly, προσπαθούν να φτάσουν όσο ψηλότερα μπορούν, να κερδίσουν όσα περισσότερα γίνεται και ταυτόχρονα να επιβιώσουν, μέσα σε έναν κυκεώνα αίματος, βίας, πάθους, εκβιασμών και powerplays με τον ίδιο τρόπο που η ανθρωπότητα πάντα λειτουργούσε.

Καθοδηγούμενοι από την ευφυΐα του Thomas Shelby (ένας καταπληκτικός εδώ Cillian Murphy) και με τους οικογενειακούς δεσμούς ως την αδιατάρακτη σύνδεσή τους, οι Peaky Blinders, που ονομάστηκαν έτσι επειδή έραβαν ξυράφια στο γείσο (peak) της τραγιάσκας τους, τα βάζουν με αντίπαλες συμμορίες, το αστυνομικό σώμα τραμπούκων της εποχής (ή μήπως κάθε εποχής;), τις παρεμβολές από το αναπτυσσόμενο κομμουνιστικό κόμμα αλλά και τον IRA, με μόνο σκοπό τους να βγουν ζωντανοί ακόμα μια μέρα.

Το grim και καταθλιπτικό τοπίο του μέχρι και σήμερα βιομηχανικού Birmingham προσφέρει το ιδανικό background απελπισίας, με όλες μα όλες τις αποχρώσεις του γκρι να κυριαρχούν. Σε μια σειρά που τα χαμόγελα σπανίζουν, που το πρώτο πράγμα που ακούς στο intro είναι η φωνή του Nick Cave και με ένα εξαίρετο cast να αφιερώνεται σε ρεαλιστικές αναπαραστάσεις, το μεγαλύτερο μείον είναι ότι έχουν γυριστεί για την ώρα μόνο 12 επεισόδια.

εικόνα αρθρογράφου (Γιάννης Καψάσκης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιάννης Καψάσκης

Ο Γιάννης Καψάσκης είναι ένας τύπος που ψάχνει συνεχώς να βρει το δρόμο του.Το ότι είναι ο μοναδικός Αθηναίος που έχει μετακομίσει μόνιμα 3 φορές στη Θεσσαλονίκη, εκτός από σχετικό ρεκόρ, αποτελεί και ακλόνητη απόδειξη ότι δεν τον έχει βρει ακόμα. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή του από τη ζωή είναι όταν έμαθε με το δυσκολο τρόπο ότι το coming of age δε συνάδει με τη βελτίωση του ανθρώπου και ως εκτούτου, το παλεύει καθημερινά. Σύμμαχος; Οι νότες, τα grooves, το ασήκωτο distortion, η οικογενειακή του καμπίνα αποσυμπίεσης και τα πληκτρολόγια. Εύχεται η μέρα να είχε τουλάχιστον 45 ώρες και επίσης μοιράζεται τις σκέψεις του στο mudtimes.gr και στο προσωπικό του online spa που έχει μεταμφιεστεί σε blog, το G.R.A.F.I.A.S.

Artcore magazine's footer