Άρθρα :: Keep My Opinion To Yourself articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Ο Gary Clark Jr. είναι έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Gary Clark Jr. είναι έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο)

Το “Blak and Blu” album του 2012 έσκασε σαν βόμβα στα λιμνάζοντα νερά των σύγχρονων αμερικανικών blues. Media και κοινό έπεσαν επάνω του και τον έχρισαν εν μία νυκτί διάδοχο του BB King. Τον ανακήρυξαν Μεσσία, που θα έπαιρνε από το χέρι την πιο συναισθηματική και πονεμένη από τις φόρμες της παραδοσιακής αμερικανικής μουσικής και θα την οδηγούσε στον 21ο αιώνα. Ο ίδιος όμως, ίσως να έχει διαφορετική άποψη.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει ανθρώπους με ταλέντο και προοπτική να μην αντέχουν το βάρος των προσδοκιών του περιβάλλοντός τους. Αυτή ακριβώς είναι η παγίδα του να ξεχωρίσεις σε ένα άγονο πεδίο. Ο ανταγωνισμός είναι μεν λιγότερος, τα πάντα όμως θα κρεμαστούν επάνω σου.

Είναι ακριβώς η περίπτωση του Gary Clark Jr.

Τα αμερικανικά blues είχαν ανάγκη ανανέωσης, χρειάζονταν τόσο πολύ έναν νέο και λαμπερό ήρωα, που ο όρος «μεσσίας» ωχριά στο να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο τον υποδέχτηκαν από τη στιγμή που έλαμψε το άστρο του, κάπου το 2011. Και αυτός, τα έκανε όλα.

Charts, τεράστια live, προσκλήθηκε να μοιραστεί τη σκηνή με ιερά τέρατα της μουσικής, έγινε συνώνυμο της σύγχρονης τέχνης του Σικάγο, και γενικά γεύτηκε όλα όσα δούλεψε σκληρά για να αποκτήσει, πολύ νωρίς. Αυτό όμως είναι το σκοινί πάνω στο οποίο πρέπει τώρα να ισορροπήσει.

Πως καταφέρνεις να μη σε μασήσει και φτύσει μια αδηφάγα βιομηχανία, μια εξόχως καταναλωτική κοινωνία και άπειροι πιουρίστες μουσικόφιλοι που περιμένουν να τους εκπληρώσεις προσδοκίες και όνειρα;

Ο Gary Clark φέτος βρήκε την απάντηση. Δεν προσπαθείς καν.

Χαλάρωσε, έκλεισε τα αυτιά του στους εξωτερικούς θορύβους και αφοσιώθηκε στα τραγούδια του. Ένιωσε ότι έπρεπε να ξεκουράσει τις αιχμηρές γωνίες της κιθάρας του και να δείξει σε όσους ήλπιζαν σε ακατάσχετο ηλεκτρικό shredding (μαζί με αυτούς και εγώ) ότι φέτος, το παιχνίδι είναι διαφορετικό.

Ο νέος του δίσκος “The Story Of Sonny Boy Slim” είναι πιο vocal, περισσότερο soul, γεμάτος με ήπιο και βαθύ συναίσθημα. Ένδειξη αδυναμίας; Δε νομίζω, όσο κι αν με ξένισε στην αρχή. Η τραχιά δύναμη που αναβλύζουν τα δυο πρώτα κομμάτια δείχνει ότι άπαξ και μπορείς να το κάνεις, δεν υπάρχει λόγος να επιδεικνύεσαι. Όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να δέσει κόμπο την κιθάρα του. Έχοντας πει αυτό, ο υπόλοιπος δίσκος απλώνεται μπροστά μας, σαν ένδειξη του τι επιπλέον μπορεί να κάνει σαν δημιουργός και εκτελεστής.

Στην προκειμένη περίπτωση, είναι να δέσει σε ένα album ένα τεράστιο κομμάτι της αμερικανικής μουσικής κουλτούρας, ενώ ταυτόχρονα να αφήνει χώρο στη φωνή του να ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον της, που πιθανότατα είναι η δημιουργική αναβίωση της soul.

Είναι ο σωστός δρόμος; Έκανε σωστή επιλογή; Η λάμψη της καριέρας του θα το δείξει. Δε θα στοιχημάτιζα εναντίον του πάντως…

εικόνα αρθρογράφου (Γιάννης Καψάσκης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιάννης Καψάσκης

Ο Γιάννης Καψάσκης είναι ένας τύπος που ψάχνει συνεχώς να βρει το δρόμο του.Το ότι είναι ο μοναδικός Αθηναίος που έχει μετακομίσει μόνιμα 3 φορές στη Θεσσαλονίκη, εκτός από σχετικό ρεκόρ, αποτελεί και ακλόνητη απόδειξη ότι δεν τον έχει βρει ακόμα. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή του από τη ζωή είναι όταν έμαθε με το δυσκολο τρόπο ότι το coming of age δε συνάδει με τη βελτίωση του ανθρώπου και ως εκτούτου, το παλεύει καθημερινά. Σύμμαχος; Οι νότες, τα grooves, το ασήκωτο distortion, η οικογενειακή του καμπίνα αποσυμπίεσης και τα πληκτρολόγια. Εύχεται η μέρα να είχε τουλάχιστον 45 ώρες και επίσης μοιράζεται τις σκέψεις του στο mudtimes.gr και στο προσωπικό του online spa που έχει μεταμφιεστεί σε blog, το G.R.A.F.I.A.S.

Artcore magazine's footer