Άρθρα :: Keep My Opinion To Yourself articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Η διαμάχη για το παλαιότερο δισκάδικο του κόσμου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η διαμάχη για το παλαιότερο δισκάδικο του κόσμου)

Ιστορίες σχετικά με τη μουσική μπορεί να βρει κανείς παντού στο Internet, καθημερινά. Προτάσεις, θεωρίες, γνώμες και αναλύσεις. Προσωπικά, είμαι από εκείνους που δεν παραπονιούνται γι’ αυτό, μάλιστα εγώ ο ίδιος έχω γράψει κάποια από αυτά τα κείμενα. Τα πολύ αγαπημένα μου είναι όσα μιλούν για δισκοπωλεία. Είναι η καθημερινότητά μου την τελευταία 10ετία, και μου αρέσει να διαβάζω διάφορες οπτικές, προβλέψεις, ποιος το κάνει καλύτερα και πώς διαμορφώνεται η κουλτούρα μας μέσω αυτού. Ποιος όμως το έκανε πρώτος και ζει ακόμα για να μας πει την ιστορία;

Το case πάει ως εξής. Εδώ και χρόνια, υπάρχει μια άτυπη μεν ιδιαίτερα σημαντική δε ειρηνική αντιπαράθεση, προκειμένου να αναδειχθεί το παλαιότερο δισκοπωλείο του πλανήτη. Από τη μια πλευρά, το D'Amato Records της Μάλτας. Απέναντί του, το Spillers Records της Ουαλίας. Υπάρχουν ουκ ολίγα άρθα online που εξετάζουν είτε τον ισχυρισμό του ενός είτε του άλλου, όμως πουθενά δεν βρήκα το ένα δίπλα στο άλλο στο ίδιο κείμενο. Για πάμε λοιπόν...

Ο Ουαλός διεκδικητής με το πλεονέκτημα της κοσμοπολίτικης Ευρώπης

εικόνα άρθρου (Η διαμάχη για το παλαιότερο δισκάδικο του κόσμου)

Το Spillers Records είναι αυτό με την εντονότερη παρουσία. Μπορεί το Cardiff της Ουαλίας να μην είναι το κέντρο του σύγχρονου μουσικού κόσμου, το γεγονός όμως ότι βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα στον δημοσιογραφικό κόσμο. Δεν είναι λίγες οι αγγλικές εφημερίδες που έχουν αφιερώσει χώρο για την παρουσίασή του και όχι άδικα: η ιστορία του είναι μακρά και εντυπωσιακή. Ο Henry Spiller άνοιξε τις πόρτες του για πρώτη φορά το μακρινό 1894, και έκτοτε υποθέτω έχει μοιράσει εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους. 

Πέρασε δυσκολίες με οικονομικούς καρχαρίες, αναγκάστηκε να αλλάξει έδρα 2 φορές (το 1940 και ξανά το 2012), παρόλα αυτά όμως παρέμεινε ζωντανό. Έχοντας αφήσει πίσω του τις πρώτες μέρες που πουλούσε κυρίως κυλίνδρους για φωνογράφους, συνεχίζει να μοιράζει μουσική σε όσους δεν παραλείπουν να το επισκεφτούν.

Ο Μαλτέζος δεινόσαυρος με την ιστορία στο πλευρό του

εικόνα άρθρου (Η διαμάχη για το παλαιότερο δισκάδικο του κόσμου)

Το 1885, ο δαιμόνιος προ-προπάππους του Anthony D' Amato έστησε μια εμπορική επιχείρηση στη Βαλέττα, αρχικά ως κατάστημα επίπλων. Στη συνέχεια, έφερε την πρώτη μηχανή καφέ στο νησί της Μάλτας, ενώ αργότερα, κάποια απροσδιόριστη στιγμή (δεν υπάρχουν φορολογικά αρχεία στη χώρα για τα χρόνια πριν το 1900), εισήγαγε φωνογράφους της HMV καθώς και δίσκους μουσικής. 

Παρότι μια πέτρινη πλάκα με τη χρονιά ίδρυσης στο πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από την πόρτα του D'Amato Records του δίνει σαφές προβάδισμα στην άτυπη διαμάχη της ιστορίας μας, ωστόσο αυτό αμφισβητείται. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε πότε ξεκίνησε να εμπορεύεται συγκεκριμένα μουσική, παρόλο που βρίσκεται στο ίδιο σημείο, χωρίς να έχει διακόψει τη λειτουργία του ούτε μια μέρα.

Εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί αντικείμενο μελέτης αλλά και έδρα δισκογραφικής εταιρείας, από τον καιρό ακόμα που δεν υπήρχαν studios ηχογράφησης στο νησί, και οι ντόπιοι μουσικοί υπό την καθοδήγηση κάποιου γόνου της οικογένειας D'Amato πήγαιναν να κόψουν τους δίσκους τους στην Αγγλία. 

Υποθέτω πως, τελικά, δεν είμαστε εμείς που θα κρίνουμε ποιο είναι πραγματικά το παλιότερο δισκοπωλείο στον κόσμο, αλλά ο ίδιος ο χρόνος. Η οριστική απάντηση θα δοθεί, όταν σταματήσει να λειτουργεί ένα από τα δύο, και αν ρωτάτε εμένα, αυτό είναι κάτι που εύχομαι ολόψυχα να μην συμβεί ποτέ.

εικόνα αρθρογράφου (Γιάννης Καψάσκης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιάννης Καψάσκης

Ο Γιάννης Καψάσκης είναι ένας τύπος που ψάχνει συνεχώς να βρει το δρόμο του.Το ότι είναι ο μοναδικός Αθηναίος που έχει μετακομίσει μόνιμα 3 φορές στη Θεσσαλονίκη, εκτός από σχετικό ρεκόρ, αποτελεί και ακλόνητη απόδειξη ότι δεν τον έχει βρει ακόμα. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή του από τη ζωή είναι όταν έμαθε με το δυσκολο τρόπο ότι το coming of age δε συνάδει με τη βελτίωση του ανθρώπου και ως εκτούτου, το παλεύει καθημερινά. Σύμμαχος; Οι νότες, τα grooves, το ασήκωτο distortion, η οικογενειακή του καμπίνα αποσυμπίεσης και τα πληκτρολόγια. Εύχεται η μέρα να είχε τουλάχιστον 45 ώρες και επίσης μοιράζεται τις σκέψεις του στο mudtimes.gr και στο προσωπικό του online spa που έχει μεταμφιεστεί σε blog, το G.R.A.F.I.A.S.

Artcore magazine's footer