Άρθρα :: Keep My Opinion To Yourself articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, γραμμένο με νότες

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, γραμμένο με νότες)

Πέντε πράγματα σε ένα σακίδιο, ελάχιστα λεφτά στην τσέπη, άπειρος ελεύθερος χρόνος. Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό σε μια αχανή ήπειρο με μόνο προσανατολισμό την πλούσια μουσική της παράδοση που οδηγεί από πόλη σε πόλη. Αν δεν μπορείς να το κάνεις στην πραγματικότητα, το αμέσως καλύτερο πράγμα είναι να το διαβάζεις.

Αυτό είναι το “More Miles Than Money”. Η περιπέτεια του Νεοζηλανδού Garth Cartwright που κατά τύχη αποτελεί το ανάγνωσμα των Χριστουγέννων μου φέτος. Έχοντας ως σκοπό να μας κάνει να λυσσάξουμε από τη ζήλια, ο Cartwright ξεκινάει μια αναζήτηση χωρίς τελικό σκοπό κατά μήκος της Αμερικής, επιλέγοντας πόλεις-ορόσημα της μουσικής ιστορίας.

Επιβαίνοντας κατά κύριο λόγο στα Greyhounds, τα τεράστια πούλμαν που διασχίζουν την ήπειρο και απευθύνονται στους φτωχότερους των φτωχών όσον αφορά τις αμερικανικές μετακινήσεις και οδηγώντας φτηνά γιαπωνέζικα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα τις στιγμές χλιδής, περνάει από τον κάθε σταθμό του αφηγούμενος σχεδόν κάθε μα κάθε λεπτομέρεια.

Η γοητεία αυτού του τσιγγάνικου travelogue είναι ότι συνειδητά αποφεύγει την mainstream Αμερική του MTV και των Mall, ψάχνοντας την ουσία εκείνη της μουσικής που συνδέεται με την πραγματική ζωή και όχι με το marketing της βιομηχανίας. Αναπόφευκτα λοιπόν, οι σταθμοί του δεν είναι τόσο λαμπεροί, οι πρωταγωνιστές του που μας λένε την ιστορία τους δεν είναι διάσημοι τηλεαστέρες, αλλά κανονικοί άνθρωποι, σαν εμένα κι εσένα, που η μουσική τους ποτίζεται στο άρωμα της πόλης και της ζωής τους. Που το ένα δεν θα ήταν έτσι όπως είναι, αν δεν υπήρχε το άλλο.

Από τις συμμορίες του παρηκμασμένου ανατολικού L.A. στους τελευταίους bluesmen του Mississippi, και από το technofestivalBurningMan στην έρημο της Νεβάδα στις περιοχές των Navajo, ακολουθώντας το Route 66 και το Highway 61, ο Cartwright αφηγείται την ιστορία μιας βασανισμένης Αμερικής με τεράστιες ανισότητες και αιματηρούς αγώνες καθημερινής επιβίωσης.

Παρόλα αυτά, η γεύση που μένει είναι αυτή της αυθεντικής νίκης κατά της καθημερινότητας, όταν η μουσική ξεκινάει. Το χειρότερο, μουχλιασμένο υπόγειο στο Nashville μεταμορφώνεται σε Γη της Επαγγελίας μετά από ώρες ταξιδιού, με το κατάλληλο δηλητήριο στο ποτήρι και μια μπασογραμμή στη σωστή συχνότητα.

Ένα τσαλακωμένο paperback, με αναφορές στον Mark Twain και τον Jack Kerouac, με αληθινή μουσική και μυρωδιά σκόνης της ερήμου να αναδύονται ανάμεσα στις γραμμές. Αν δεν είναι αυτό γιορτινό πνεύμα, τότε δε θέλω να έρχονται Χριστούγεννα.

εικόνα αρθρογράφου (Γιάννης Καψάσκης)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Γιάννης Καψάσκης

Ο Γιάννης Καψάσκης είναι ένας τύπος που ψάχνει συνεχώς να βρει το δρόμο του.Το ότι είναι ο μοναδικός Αθηναίος που έχει μετακομίσει μόνιμα 3 φορές στη Θεσσαλονίκη, εκτός από σχετικό ρεκόρ, αποτελεί και ακλόνητη απόδειξη ότι δεν τον έχει βρει ακόμα. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή του από τη ζωή είναι όταν έμαθε με το δυσκολο τρόπο ότι το coming of age δε συνάδει με τη βελτίωση του ανθρώπου και ως εκτούτου, το παλεύει καθημερινά. Σύμμαχος; Οι νότες, τα grooves, το ασήκωτο distortion, η οικογενειακή του καμπίνα αποσυμπίεσης και τα πληκτρολόγια. Εύχεται η μέρα να είχε τουλάχιστον 45 ώρες και επίσης μοιράζεται τις σκέψεις του στο mudtimes.gr και στο προσωπικό του online spa που έχει μεταμφιεστεί σε blog, το G.R.A.F.I.A.S.

Artcore magazine's footer