Άρθρα :: Auditorium articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

06.05
2016

Τι ψηφίζουν οι μουσικοί στις αμερικανικές εκλογές: Μέρος Β: The Democrats

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τι ψηφίζουν οι μουσικοί στις αμερικανικές εκλογές: Μέρος Β: The Democrats)

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στις αμερικανικές εκλογές και τις πολιτικές προτιμήσεις των μουσικών συνεχίζεται με την παρουσίαση των Δημοκρατικών. Στο πρώτο μέρος, είχαμε παρουσιάσει τους φίλους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Οι Δημοκρατικοί μουσικοί κατά πλειοψηφία είναι πιστοί του κόμματος - ανεξαρτήτως υποψηφίου. Αν διαφωνούν με κάποια υποψηφιότητα μάλλον θα μείνουν σπίτι τους αντί να ψηφίσουν Ρεπουμπλικάνο. Η υποστήριξη στο Δημοκρατικό κόμμα έχει γι’ αυτούς μεγάλη σημασία, καθώς συσπειρώνονται γύρω από αυτό με βάση αξίες και ιδέες. Το Δημοκρατικό κόμμα που στις Η.Π.Α. εκφράζει την Αριστερά, θεωρεί ότι το κράτος οφείλει να στέκεται αλληλέγγυο στους πολίτες που δεν τα κατάφεραν λόγω καταστάσεων ή έπεσαν θύμα των διακυμάνσεων της οικονομίας, υποστηρίζουν με θέρμη τα δικαιώματα των φυλετικών και κοινωνικών μειονοτήτων και διαπνέονται από οικολογικά αισθήματα. Χαρακτηρίζονται από την αντίληψη ότι «το να είμαστε όλοι μαζί είναι καλύτερο από το να είναι ο καθένας μόνος του». 

Οι μουσικοί φίλοι των Δημοκρατικών εμπνέονται από τρεις σημαντικές ιστορικές περιόδους: α) την άνοδο του εργατικού κινήματος στην Αμερική και ειδικά τα γεγονότα που οδήγησαν στη σφαγή του Σικάγο στις 4 Μαΐου 1886 και στον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς, β) τη Μαύρη Τρίτη του 1929 που επέφερε τέλμα στην οικονομία και χρόνια ύφεση πλήττοντας ιδιαίτερα τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, γ) τον πόλεμο στο Βιετνάμ και την αμερικανική στρατιωτική ανάμειξη, που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στη νεολαία της εποχής, σε συνδυασμό με το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την πολιτική απελευθέρωση της αφροαμερικανικής κοινότητας στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Και οι τρεις αυτές περίοδοι αποτέλεσαν ορόσημα για την αμερικανική Folk μουσική με θέματα γύρω από τη ζωή του φτωχού και σκληρά εργαζόμενου αμερικάνου αλλά και με τραγούδια διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο και υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Κύριοι εκφραστές αυτής της σκηνής υπήρξαν διαχρονικά οι Woody Guthrie, Pete Seeger, Joan Baez, Bob Dylan. Αν και οι Guthrie και Seeger υπήρξαν κομμουνιστές, τα τραγούδια τους απέκτησαν παναμερικανικό χαρακτήρα και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από τους υποστηρικτές του Δημοκρατικού κόμματος. O Seeger, μάλιστα, πριν πεθάνει πρόλαβε, ως Δημοκρατικός υποστηρικτής πλέον, να τραγουδήσει το ριζοσπαστικό “This Land Is Your Land” του Guthrie στην τελετή της πρώτης ορκωμοσίας του Obama ως Προέδρου, τον οποίον επίσης είχαν υποστηρίξει οι Dylan και Baez. 

Ο πλέον θερμός, βέβαια, υποστηρικτής των Δημοκρατικών είναι ο Bruce Springsteen. Ενδεχομένως να είναι και ο πιο ιδεολογικά συνειδητοποιημένος, εφάμιλλος του George Clooney. Ο Springsteen έχει γαλουχηθεί από τα τραγούδια των Guthrie και Seeger και ο φιλεργατικός προσανατολισμός του φαίνεται σε πλήθος τραγουδιών του. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα εκφραστικός στις πολιτικές του δηλώσεις και αποτελεί και αυτός πηγή πολιτικής έμπνευσης για πολλούς άλλους Αμερικανούς μουσικούς.

Και πράγματι… η λίστα με τους μουσικούς που υποστηρίζουν τους Δημοκρατικούς είναι ατελείωτη (αντίστοιχη με εκείνη των Δημοκρατικών ηθοποιών του Hollywood). Παρότι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μια trendy «μόδα» ανάμεσα στους celebrities να επιδείξουν την πολιτική τους ορθότητα, η αλήθεια είναι ότι πολλοί από αυτούς στράφηκαν προς τους Δημοκρατικούς ως αποτέλεσμα της ακτιβιστικής δράσης τους σε διάφορα κινήματα: οικολογία, φεμινισμός, δικαιώματα ομοφυλοφίλων, αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες, αντιπολεμικά κινήματα, ακόμα και αντικαπιταλιστικά κινήματα, όπως το Occupy Wall Street. Ορισμένοι εξ αυτών το έκαναν θέτοντας σε κίνδυνο και την καριέρα τους, όπως οι Dixie Chicks, οι οποίες απευθύνονται σε ένα Country κοινό που είναι παραδοσιακά συντηρητικό και δεν είδε με καλό μάτι τη στάση τους ενάντια στον George Bush και τον πόλεμο στο Ιράκ. Ως αποτέλεσμα πολλοί άρχισαν να μποϋκοτάρουν τις συναυλίες τους, να καταστρέφουν τα cd τους, ενώ κάποιοι απείλησαν και τη ζωή τους. 

Βέβαια, ανεξάρτητα από το πλήθος των διάσημων μουσικών που υποστηρίζουν το κόμμα, οι τύχες της Αμερικής αλλά και του υπόλοιπου πλανήτη καθορίζονται από πολλούς άλλους παράγοντες. Οι διαφαινόμενες επιλογές δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία, ειδικά η περίπτωση Donald Trump. Κρίνοντας όμως και από την γνωστή, ως σήμερα, εικόνα της Hilary Clinton, δεν είμαι βέβαιος πόσοι από τους σημερινούς ένθερμους υποστηρικτές των Δημοκρατικών θα εξακολουθήσουν να στηρίζουν το κόμμα με το ίδιο πάθος σε περίπτωση εκλογής της…

εικόνα άρθρου (Τι ψηφίζουν οι μουσικοί στις αμερικανικές εκλογές: Μέρος Β: The Democrats)

Λίστα με (ορισμένους) μουσικούς υποστηρικτές των Δημοκρατικών: Alicia Keys, Neil Young, David Crosby, Chuck D (Public Enemy), Marc Anthony, Counting Crows, Eminem, Paul Simon, Arcade Fire, Black Eyed Peas, Madonna, Serj Tankian (System of a Down), Rage Against the Machine, Willie Nelson, Lady Gaga, Boyz II Men, Melissa Etheridge, Jackson Browne, Wycleff Jean, Dave Matthews, Carole King, Beyoncé, Patti La Belle, Snoop Dog, John Fogerty, Barbara Streisand, John Melencamp, Luther Vandross, Moby, Stevie Wonder, Bette Midler, Jack Black, Katy Perry, Michael Bolton, Jon Bon Jovi, Cher, Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, REM, Green Day, Sheryl Crow, Foo Fighters, Jennifer Lopez, Ricky Martin, Gwen Stefani, Kris Kristofferson, Garth Brooks, Jello Biafra (Dead Kennedys), Belinda Carlisle, Faith No More, Babes In Toyland, Sonic Youth, Mike Watt (The Stooges), Kanye West, Pharrell Williams, Christina Aguilera, Burt Bacharach, Tony Bennett, Mariah Carey, Ice-T, Quincy Jones και πολλοί άλλοι!

Κείμενα (Πηγές)

  • The Guardian
  • monthlyreview.org
  • selectingstones.com
  • theatlantic.com
  • hollowverse.com
  • pastemagazine.com
  • wikia.com
  • fellowshipoftheminds.com
εικόνα αρθρογράφου (Solus Ipse Gherkin)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Solus Ipse Gherkin

Ο Solus Ipsen Gherkin κατάγεται από έναν μακρινό πλανήτη και βρέθηκε στη Γη το 1968 εξ αιτίας ενός ατυχήματος κατά τη διάρκεια ενός διαγαλαξιακού ταξιδιού. Έκτοτε, πάσχιζε να αποκτήσει γήινη υπόσταση αλλά κατάφερε να γίνει άνθρωπος μόλις το 2015. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, η εξωγήινη φύση του έβρισκε καταφύγιο σε συχνότητες, ακτίνες laser και οπτικές ίνες στις οποίες το μόνο που μπορούσε να αισθάνεται και να καταλαβαίνει ήταν η μουσική. Σήμερα, είναι μεν επιτέλους άνθρωπος αλλά δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο από το να ζει, να μιλά και να γράφει για μουσική (και γι αυτόν τον λόγο το υπόλοιπο ανθρώπινο είδος του φέρεται με επιείκεια).

Artcore magazine's footer