Άρθρα :: Auditorium articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

13.01
2016

Ο Ziggy έγινε αστερόσκονη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο Ziggy έγινε αστερόσκονη)

Ο κόσμος κράτησε για λίγο την αναπνοή του, όταν έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του David Bowie. Αυτός ο κόσμος, o οποίος εξαιτίας του έμαθε να κοιτάει προς τον ουρανό μήπως και δει τον Major Tom να περνάει χαιρετώντας μέσα από την άτρακτό του. Αυτός ο κόσμος, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που η αλλόκοτη και θετικώς προκλητική φιγούρα του Bowie άγγιξε τα ραδιοφωνικά Hertz, φοβόταν λιγότερο τη διαφορετικότητα. Αυτός ο κόσμος ο απροσάρμοστος, ο ιδιαίτερος, αυτός που βρήκε καταφύγιο στις μουσικές ενός εξωγήινου που δεν του καιγόταν καρφάκι για την κοινή γνώμη. Αυτά ήταν τα 70s. Αλλά ο κύριος Αστερόσκονη δεν έμεινε εκεί. Μεταλλασσόταν ομαλά και αβίαστα από δεκαετία σε δεκαετία φέρνοντας πάντα μουσική από το μέλλον στο μουσικό μας παρόν. Έδειχνε τον δρόμο, προκαλούσε τη σκέψη μας, ηρεμούσε τα πνεύματα αλλά και έσβηνε παράλληλα φωτιές με τα πιο εύφλεκτα οκτάνια.

Από την ώρα που ανακοινώθηκε ο θάνατός του, έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα και έχουν αναρτηθεί άλλα τόσα posts σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και φωτογραφίες που απεικονίζουν έναν από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες που πέρασαν από τον χώρο των τεχνών. Αυτές τις μέρες, το μουσικό σύμπαν έχει πασπαλιστεί με λίγη από την αστερόσκονη του απόκοσμου Ziggy Stardust, ο οποίος έχει εκτοξευθεί πλέον στο Blackstar του και οι απανταχού θαυμαστές του έχουν μπει σε τροχιά εορτασμού του μεγαλειώδους μουσικού έργου που άφησε πίσω του ο καλλιτέχνης.

εικόνα άρθρου (Ο Ziggy έγινε αστερόσκονη)

Γιατί αν δεν είσαι συγγενικό πρόσωπο ή φίλος του καλλιτέχνη, ώστε να θρηνήσεις για τον χαμό του ανθρώπου David Bowie, αλλά ανήκεις στην κατηγορία των θαυμαστών του μουσικού και performer David Bowie, τότε αυτό ζητείται από εσένα πλέον. Να γιορτάσεις τους δίσκους που σου προσέφερε ο καλλιτέχνης που θαύμαζες και του οποίου το έργο λάτρεψες. 

Ξεπερνώντας λοιπόν το αρχικό σοκ για τον χαμό ενός αγαπημένου καλλιτέχνη, θέλω να γιορτάσω την ύπαρξη του στον μουσικό μου κόσμο, να θυμηθώ τις στιγμές που ακούγοντάς τον, κάτι βαθειά μέσα μου, ίσως να ήταν και το μεδούλι των κοκάλων μου, συγκλονιζόταν και έπιανε φωτιά. Να μιλήσω για τον καλλιτέχνη που μας απελευθέρωσε μουσικά, καλλιτεχνικά, σεξουαλικά, για τον καλλιτέχνη που επισφράγισε την αποδοχή της διαφορετικότητας. Να δω τον Starman να μπαίνει για ακόμα μια φορά σε τροχιά στους γαλαξίες για τους οποίους τραγούδησε. Θυμάμαι:

εικόνα άρθρου (Ο Ziggy έγινε αστερόσκονη)

Όταν για πρώτη φορά άκουσα το παρήγορο και συγχρόνως εξωγήινο “Space Oddity” και έπαθα την πρώτη μου εγκεφαλική έκρηξη με τον Bowie. Διαβάζοντας τους στίχους τότε, θυμάμαι την μελαγχολία την οποία ένιωσα για τον Major Tom

For here
Am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
And there's nothing I can do

και συγχρόνως την ανατριχίλα για το μεγαλείο του επιτεύγματος της ανθρωπότητας να φτάσει μέχρι το διάστημα. Ξαφνικά τα λόγια του Arthur C. Clarke “My God, it’s full of stars!” έβγαζαν νόημα μέσα από τον στροβιλισμό του Major Tom στο μαύρο κενό του διαστήματος. 

Ground Control to Major Tom (Ten, Nine, Eight, Seven, Six)
Commencing countdown, engines on (Five, Four, Three)
Check ignition and may God's love be with you (Two, One, Liftoff)

Όταν ο αδερφός μου, μου έδωσε ν’ ακούσω για πρώτη φορά τον δίσκο “Diamond Dogs” και εκστασιάστηκα με το γλυκόπικρο “Sweet Thing” με τη ρηξικέλευθη σεξουαλική του επανάσταση και τον βαθύτατο υπαρξισμό του.

Is it nice in your snow storm, freezing your brain?
Do you think that your face looks the same?
Then let it be, it's all I ever wanted
It's a street with a deal, and a taste
It's got claws, it's got me, it's got you ...

Όταν έχοντας αποκτήσει το πολυπόθητο δίπλωμα αυτοκινήτου, έβαλα στην πρώτη μου βόλτα ένα cd, το οποίο είχα φτιάξει με διάφορες επιλογές και από τα ηχεία ακούστηκε το “Life On Mars?”. Όταν ανατρίχιασα, κρατώντας το τιμόνι, σύμβολο μιας κάποιας ανεξαρτησίας για μένα, ακούγοντας τον David Bowie να μου φωνάζει 

Is there life on Mars?

Και να του απαντάω εγώ από μέσα μου «Ziggy, αν υπάρχει τελικά, φύγαμε».

Όταν μετά από χιλιάδες φορές που έχει ακουστεί το “Heroes” στα αυτιά μου, δεν έχει ξεφτίσει ούτε στο ελάχιστο η αίσθηση ότι μπορώ να αναποδογυρίσω όλο τον κόσμο αν χρειαστεί, ότι η ανθρωπότητα ίσως έχει κάποια ευκαιρία να την βγάλει καθαρή, ότι έχω όσα χρειάζομαι, ότι “we are infinite”, όπως λέει και ο νεαρός στο πανέμορφο “The Perks of Being a Wallflower” ακούγοντας το κομμάτι σε μία στιγμή απόλυτης νεανικής απελευθέρωσης. Γιατί εν τέλει αυτό είναι όλη η μουσική του Bowie. Μία συμπαντική έκρηξη χιλιάδων πιθανοτήτων μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, όμοια με τις εκρήξεις που συντελούνταν μέσα στον 16χρονο εαυτό μας.

Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος “Low”. Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος αυτός. Όταν κυκλοφόρησε. Όταν συγκινήθηκα ακούγοντας το “Subterraneans”. Όποιος το έχει ακούσει, καταλαβαίνει, όποιος δεν έτυχε να το βρει μπροστά του, ήρθε η ώρα να αφεθεί στην καλοσυνάτη μουσική αγκαλιά του David Bowie. Όσοι τον λατρέψαμε, αυτό δεν κάναμε έτσι κι αλλιώς; 

Είμαστε όλοι λίγο άστρο και λίγο σκόνη,
Το έργο του Bowie (ευτυχώς) το αποδεικνύει. 

εικόνα αρθρογράφου (Αλεξία Τζιώγα)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Αλεξία Τζιώγα

If the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves.

Artcore magazine's footer