Άρθρα :: Writer's Corner articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Το Writer’s Corner επιστρέφει δυναμικά, με ανανεωμένο προφίλ, ξεθάβει θησαυρούς της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας και σας προσκαλεί να κουρνιάσετε μαζί του στην πιο φιλόξενη διαδικτυακή γωνιά. Αν επιθυμείτε να μας στείλετε και δικά σας κείμενα προς δημοσίευση (ποιήματα, μικρά πεζά ή και μεταφράσεις, όλα απαραιτήτως σε αρχείο word), μπορείτε να απευθύνεστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: Annita_Chatzikou@artcoremagazine.gr. Την επιμέλεια της στήλης έχει η Αννίτα Χατζίκου.

Σελίδα 1 / 2

εμφάνιση ανά σελίδα :

21.03
2018

Η νύχτα πριν την ημέρα που τέλειωσε το φως, της Μηλέβας Αναστασιάδου (2ος Νικητής – Διαγωνισμός Short Story 2)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η νύχτα πριν την ημέρα που τέλειωσε το φως, της Μηλέβας Αναστασιάδου (2ος Νικητής – Διαγωνισμός Short Story 2))
Εκείνο το βράδυ μοιραστήκαμε το τελευταίο μας γεύμα ως οικογένεια. Από τότε, συνέχισα για καιρό να κάθομαι στο τραπέζι τα βράδια με την μητέρα μου, αλλά πλέον η οικογένεια μου φαινόταν λειψή, αφού ο πατέρας μου δεν έτρωγε πια μαζί μας. Μπορώ να τον καταλάβω καλύτερα σήμερα που είμαι στην ηλικία που ήταν εκείνος τότε. Τότε όμως, μου ήταν αδύνατον να αντιληφθώ τι μπορεί να τον έκανε να αποφασίσει να μας αφήσει.
26.04
2017

Et in Arcadia Ego

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Et in Arcadia Ego)
Η Γυναίκα κοίταξε τον γυμνό Άντρα που κοιμόταν γαλήνιος, και αισθανόταν όμορφα που ήταν δικός της. Ένα απροσδιόριστο σε εκείνη ένστικτο την ώθησε να τον αγκαλιάσει. Χωρίς λαγνεία. Μονάχα να νιώσει την ζεστασιά της επαφής των σωμάτων τους. Τον φίλησε τρυφερά στο μάγουλο. Ύστερα στα χείλη. Τι ανόητες, άσκοπες πράξεις; Ο Άντρας ξύπνησε. Το ίδιο ένστικτο τον καθοδηγούσε. Οι γλώσσες τους χόρεψαν για αρκετή ώρα. Δεν το είχαν κάνει ποτέ ξανά. Τους ήταν ευχάριστο. Ανεξήγητα οικείο. Για μια στιγμή μονάχα, μια θολή ανάμνηση αναδύθηκε ταυτόχρονα και στους δυο, ένα παράξενο μεταίσθημα, ένας ακατανόητος γλωσσικός κώδικας που τους έκανε να ψελλίσουν σχεδόν ταυτόχρονα, «Αρκαδία». Και ύστερα έσβησε. Και απομακρύνθηκαν, μπερδεμένοι. Και η επόμενη επαφή τους ήταν ώρες μετά, μονάχα από λαγνεία. 
20.04
2017

Ο κ. Μάκης

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ο κ. Μάκης)
Ο κύριος Μάκης ήταν ψηλός, πάνω από εξήντα, καλοντυμένος. Πήγαινε πάντα στο ίδιο ξενοδοχείο, μια φορά το μήνα. Είχε μάλλον στενάχωρο βλέμμα, δεν χαμογελούσε πολύ. Ντρεπόταν να σε κοιτάξει στα μάτια. Έκλεινε το δωμάτιο από πριν. Έλεγε το επίθετό του, έπαιρνε τα κλειδιά και ψέλλιζε ένα «ευχαριστώ» στον υπάλληλο στη ρεσεψιόν. Πήγαινε πάντα την ίδια ώρα, δέκα το βράδυ, με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι. Πάντα παρέα με μια κοπέλα. 
27.03
2017

Δευτέρα πρωί

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Δευτέρα πρωί)
Δευτέρα πρωί, μόλις έχω φτάσει στη δουλειά. Βρέχει. Κάνει κρύο, πολύ κρύο. Δεν προλαβαίνω να ανοίξω τον υπολογιστή, και χτυπάει το κουδούνι. Μέχρι να πατήσω το κουμπί ν’ ανοίξει η πόρτα, έχει χτυπήσει άλλες δύο φορές. Τροχαίο, σκέφτηκα. Μια κοπέλα μπαίνει αναστατωμένη, μ’ ένα κουτάβι στην αγκαλιά. «Πετάχτηκε ξαφνικά» μουρμουράει, το βλέμμα της χαμένο. Το αφήνει διστακτικά στα χέρια μου.
12.10
2016

Not To Worry

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Not To Worry)
Τελευταία μέρα των διακοπών. Σουλατσάρω στο λιμάνι με κακή διάθεση. Η Σοφία μoύ κρατάει το χέρι τρυφερά. Τον τελευταίο καιρό, είναι όλο και πιο έντονο το άγχος για τα πάντα. Μαζί ήρθε και μια δύσκολη περίοδος για τη σχέση μας.
16.12
2015

Μια ώρα για το γαλάζιο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μια ώρα για το γαλάζιο)
Η πρώτη φορά είναι πάντα δύσκολη. Έβαλα το μαύρο μου φόρεμα, τα σκουλαρίκια με τις γκραβούρες, τα τακούνια μου. Παρακάλεσα την όποια δύναμη υπάρχει εκεί έξω και μπήκα στο αμάξι. Τη διεύθυνση τη θυμόμουν απ’ έξω. 
21.09
2015

Ορφανά χέρια

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ορφανά χέρια)
Υπήρχε μία έντονη μυρωδιά κλεισούρας και ιδρώτα, την αίσθηση της οποίας μοιράζονταν γύρω στα είκοσι άτομα, κάποια καθισμένα, κάποια όρθια. Μερικοί είχαν το βλέμμα τους μόνιμα ριγμένο κάτω με πρόθεση να το σηκώσουν μονάχα όταν θα έφταναν στη στάση τους. Άλλοι μιλούσαν στο κινητό τους ή έστελναν μηνύματα, άλλοι άκουγαν μουσική από το κινητό τους, μια κυρία τακτοποιούσε τις σακούλες που είχε μπροστά στα πόδια της. Ένα άντρας, που έμοιαζε λίγο κάτω από τα τριάντα αλλά ίσως ήταν και λίγο πάνω από τα είκοσι, κοιτούσε επίμονα τα χέρια της κοπέλας απέναντι του. Λευκά χέρια, όμορφα σχηματισμένα δάχτυλα, περιποιημένα νύχια. Τα χάζευε ενώ χάιδευαν αργά ένα τετράδιο που είχε πάνω στην αγκαλιά της. Δε σήκωσε καθόλου το κεφάλι του προς τα πάνω, έτσι ώστε μετά από λίγη ώρα τα χέρια απέκτησαν μία ύπαρξη αυτόνομη, δεν ανήκαν σε κανέναν, παρά μόνο στο τετράδιο που χάιδευαν.
09.08
2014

Fast Forward

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Fast Forward)
Τα χειρότερα ψέματα είναι αυτά που λέμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ταυτόχρονα είναι και αυτά που είναι πιο δύσκολο να τα ανακαλύψεις. Εκτός αν είσαι αρκετά άτυχος... ή τυχερός, ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι είναι καλό και κακό τελικά.
09.05
2014

Δεκαεννιά

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Δεκαεννιά)
Είναι μόνος, μένει στο βουνό, και θέλει να πάρει μέρος σε ένα διαγωνισμό λογοτεχνίας. Δεν έχει ξαναγράψει ποτέ του. Το πρόβλημα είναι ότι είναι λίγο μεγάλος για τέτοια πράγματα. Έτσι τουλάχιστον θα του λέγανε οι φίλοι του. Αν είχε.

Artcore magazine's footer