Άρθρα :: Word-Gazette articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

25.09
2020

Νέες Κυκλοφορίες: Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Νέες Κυκλοφορίες: Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη)

Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί το ιστορικό μυθιστόρημα της Ισμήνης Καπάνταη, «Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης». Το νέο ιστορικό μυθιστόρημα της Ισμήνης Καπάνταη φανερώνει την επιστροφή της στο λογοτεχνικό είδος που την καθιέρωσε. Ένα μυθιστόρημα στο οποίο η πολυβραβευμένη συγγραφέας επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα του πώς τελικά προέκυψε αυτό που είμαστε σήμερα ως έθνος, δηλαδή ο «Νεοέλληνας».

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ύστερα από τη δολοφονία του Καποδίστρια. Έχουν προηγηθεί τα χρόνια του αγώνα ενάντια στον Τούρκο δυνάστη, οι δύο αιματηροί εμφύλιοι, καθώς και οι διάφορες μικρότερης σημασίας διενέξεις. Οι ήρωες, ελεύθεροι πλέον πολίτες κράτους, που διαθέτει ένα κατ᾽ εξαίρεση για την εποχή του δημοκρατικότατο Σύνταγμα, το Σύνταγμα της Επιδαύρου, αδυνατούν προφανώς να συνειδητοποιήσουν αυτή την κοσμογονική αλλαγή και εξακολουθούν να μάχονται με πάθος τον ίδιο τους τον εαυτό.

Μωρέ, τι μας λες! Μόνη τους έγνοια, δηλαδή, οι αναγκεμένοι ήτανε; Καθόλου δεν τους ένοιαζε το ποιος θα πιάσει τα ηνία και θα κατευθύνει το κάρο, έχοντας τους περισσότερους δικούς του στη Βουλή; Ποιος θα ᾽χει τους περισσότερους από τους ανθρώπους του διορισμένους στο Δημόσιο; […]"Πονοψυχιάσανε και ήρθανε για να ταΐσουν τους φτωχούς ή για να εξασφαλίσουνε ποιος θα ᾽χει τον πρώτο λόγο στο γκουβέρνο;", της ήρθε απότομα, στην κουβέντα τους πάνω, να τον ρωτήσει, αλλά ευτυχώς κρατήθηκε. Δεν θα ’βγαινε τίποτα ακόμα κι αν τον ρώταγε. Τόσον καιρό κακός χαμός γινότανε με τους διορισμούς όλων αυτών των ξενόφερτων, μα ο Νικόλας κουνούσε το κεφάλι του και κρατούσε τ᾽ αυτιά του κλεισμένα, δεν άκουγε τίποτα, τόσο σίγουρος ήτανε ότι εκείνος ξέρει.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Λίγα λόγια για την Ισμήνη Καπάνταη

H Ισμήνη Καπάνταη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Παντρεύτηκε τον Βάσο Καπάνταη. Ο Δούκας Καπάνταης είναι γιος της. Έργα της: «Επτά φορές το δαχτυλίδι» (Εστία 1989), «Απειρωτάν και Τούρκων», μυθιστόρημα (Εστία 1990, Καστανιώτης 2009), «Η Ιστορία της Ιόλης», μυθιστόρημα (Εστία 1992), «Πού πια καιρός», μυθιστόρημα (Εστία 1996), «Στο Κρυφό Σχολειό», παιδικό (Ποταμός 1997), «Ιωνία – Οι Έλληνες στη Μικρασία», λεύκωμα (Αδάμ 1997), «Εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη», λεύκωμα, δίγλωσση έκδοση (Καστανιώτης 1999), «Η Φλώρια των νερών», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 1999), «Το άλας της Γης», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2002), «Εμείς έχουμε Εμάς», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2007), «Οκτώ φορές το δαχτυλίδι», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2008), «Κυνική ιστορία», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2008), «Με θέα τη ζωή», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2009), «Σικελικός Εσπερινός», μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2013), «Αστική οικία στο Χαλάνδρι», μυθιστόρημα (Ίκαρος 2017). Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά· έχει γράψει επίσης κείμενα για ντοκιμαντέρ. Τιμήθηκε με το Βραβείο Χριστιανικών Γραμμάτων (1990) και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το μυθιστόρημα «Απειρωτάν και Τούρκων».

εικόνα άρθρου (Νέες Κυκλοφορίες: Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη)

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη
Εκδόσεις Ίκαρος 
σελ. 272

εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer