Άρθρα :: Word-Gazette articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

23.05
2017

Νέες Κυκλοφορίες: Ο εραστής, της Marguerite Duras

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Νέες Κυκλοφορίες: Ο εραστής, της Marguerite Duras)

Στην αποικιακή Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου, ένα λευκό δεκαπεντάχρονο κορίτσι συνάπτει σχέση με έναν πλούσιο, πολύ μεγαλύτερό της, Κινέζο. Η σχέση τους εναντιώνεται στους κοινωνικούς κανόνες και στις φυλετικές διακρίσεις και είναι, συνεπώς, καταδικασμένη σε αδιέξοδο, το οποίο δεν θα αργήσει να έρθει όταν η νεαρή επιστρέψει οριστικά στη Γαλλία.

Το πολυδιαβασμένο (1.500.000 αντίτυπα), πολυβραβευμένο (μεταξύ άλλων τιμήθηκε με το Βραβείο Goncourt το 1984) και πολυμεταφρασμένο (σε 43 γλώσσες) αυτό βιβλίο περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία και εντυπωσίασε το κοινό, όχι μόνο για το θέμα του, αλλά και για τη γραφή του, η οποία συνδυάζει μια γλώσσα σκληρή και κυνική, με εκρήξεις λυρισμού.

Μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1992 από τον Ζαν-Ζακ Ανό.

Ο ηδονοβλεψίας αναγνώστης που αναζητά την αποκάλυψη των μυστικών πλευρών ενός επώνυμου προσώπου δεν θα τις βρει σε αυτό το μυθιστόρημα. Άλλωστε, εκείνο που παραμένει ουσιώδες και ενδιαφέρον δεν είναι η περιπέτεια ενός πραγματικού προσώπου, αλλά η περιπέτεια της γραφής της Μαργκερίτ Ντυράς. Ο μύθος στον Εραστή έχει την αυθεντικότητα του δικού της ερωτικού λόγου, εκπορεύεται από την πλευρά ενός «ανθισμένου κοριτσιού» που έγινε κιόλας εβδομήντα χρονών. Ανακαλώντας τον έρωτα πάνω από την άβυσσο του χρόνου, το χάρισμα της γραφής γονιμοποιεί και αναδεικνύει τη μέχρι θανάτου δύναμη του πόθου. Στον Εραστή και ίσως σε ολόκληρο το έργο της Ντυράς.

Από τον πρόλογο της Χριστίνας Ντουνιά

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Marguerite Duras (το πραγµατικό της όνοµα ήταν Marguerite Germaine Marie Donnadieu) γεννήθηκε το 1914 σε ένα χωριό της Ινδοκίνας λίγες εβδοµάδες πριν από την έναρξη του Α΄ Παγκόσµιου πολέµου. Έµεινε ορφανή από πατέρα στα τέσσερά της χρόνια. Στα δεκαεπτά της µετακόµισε στο Παρίσι όπου σπούδασε Μαθηµατικά, Νοµικά και Πολιτικές Επιστήµες, και από το 1935 ως το 1941 εργάστηκε ως γραµµατέας στο υπουργείο Αποικιών. Το 1943 έγινε µέλος της γαλλικής Αντίστασης και µέλος του Κοµµουνιστικού Κόµµατος, από όπου αποχώρησε το 1950. Στο µεταξύ είχε παντρευτεί τον Ροµπέρ Αντέλµ, επίσης συγγραφέα. Ο εκδοτικός οίκος Gallimard αρνήθηκε να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο, αλλά η Ντυράς δεν πτοήθηκε. Συνέχισε να γράφει και όταν τέλειωσε το δεύτερο έργο της απείλησε ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν εκδοθεί. Όταν επιτέλους κέρδισε την πολυπόθητη αναγνώριση, δεν µπόρεσε να τη χαρεί γιατί η Γκεστάπο συνέλαβε τον σύζυγό της. Τότε η Ντυράς αποφάσισε να µη γράψει ούτε µία λέξη και δεν δηµοσίευσε τίποτε ως το 1950. Μετά τον πόλεµο η Ντυράς εργάστηκε ως δηµοσιογράφος σε πολλά περιοδικά. Εκτός από µυθιστορήµατα έγραψε επίσης θεατρικά έργα, σενάρια για τον κινηµατογράφο (µεταξύ των οποίων το διάσηµο πλέον Χιροσίµα, αγάπη µου που κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ σεναρίου) και ασχολήθηκε µε την παραγωγή ταινιών. Το 1984 έγραψε το αυτοβιογραφικό µυθιστόρηµα «Ο εραστής» και κέρδισε το βραβείο Goncourt. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 82 ετών.

εικόνα άρθρου (Νέες Κυκλοφορίες: Ο εραστής, της Marguerite Duras)

Ο εραστής, της Marguerite Duras
Τίτλος πρωτοτύπου: "L’ amant"
Μετάφραση: Έφη Κορομηλά
Σειρά: Ξένη κλασική λογοτεχνία/ Μεγάλες αφηγήσεις
Εκδόσεις Μεταίχμιο, Μάιος 2017
σελ. 136

εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer