Κριτικές βιβλίων

επιλογή γλώσσας
choose language

Βιβλιοθήκη Βικτώρια Τατσίδου

Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε, του Antony Doerr

Δύο παράλληλες ιστορίες με πρωταγωνιστές δυο νεαρά παιδιά μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: η μία ξεκινά στο Παρίσι ενώ η άλλη σε μια πόλη της Γερμανίας. Ώσπου έρχεται η στιγμή που τα νήματα των δύο ιστοριών θα διασταυρωθούν απροσδόκητα με τον αριστοτεχνικό τρόπο του συγγραφέα, Antony Doerr.Το βιβλίο τιμήθηκε με Βραβείο Pulitzer και βραβείο Carnegie το 2015 και η κινηματογραφική του μεταφορά αναμένεται προσεχώς από την 20th Century Fox.

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (article's cover image)

Η Μαρί Λορ ζει με τον πατέρα της, κλειθροποιό του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι. Έχει χάσει την όρασή της στα έξι της χρόνια και εκείνος της έχει κατασκευάσει μια μακέτα της περιοχής τους τόσο λεπτομερή, που η Μαρί Λορ κινείται πλέον με άνεση, μετρώντας πάντα τα βήματά της. Ώσπου τον Ιούνιο του 1940 εισβάλλουν οι Γερμανοί στο Παρίσι. Τότε πατέρας και κόρη αναγκάζονται να φύγουν και πηγαίνουν στο Σαιν Μαλό, στις ακτές της Βρετάνης, όπου θα μείνουν στον θείο Ετιέν, ο οποίος έχει την ιδιοτροπία να μη βγαίνει ποτέ από το σπίτι του. Ο πατέρας της παράλληλα βρίσκεται σε μια μυστική αποστολή: να φυγαδέψει ένα σπάνιο διαμάντι του μουσείου.

Σε μια άλλη πόλη, στη Γερμανία αυτή τη φορά, ο νεαρός Βέρνερ Πφέννιχ μεγαλώνει σε ένα ορφανοτροφείο με τη μικρότερη αδερφή του, Γιούττα. Η φοίτησή του στη στρατιωτική ακαδημία φαντάζει στα μάτια του ως σωτηρία στην αρχή, καθώς ήταν προορισμένος να δουλέψει στο ανθρακωρυχείο, όπως ακριβώς και ο πατέρας του. Όταν βρίσκει και επισκευάζει ένα χαλασμένο ραδιόφωνο, η ζωή του ξαφνικά θα αλλάξει προς το καλύτερο. Προσωρινά, όμως, όπως αποδεικνύεται, αφού αυτή του η εμπειρία θα αποδειχτεί τραυματική για εκείνον. 

Στο κατοχικό Σαιν Μαλό θα συναντηθούν οι δύο ήρωες της ιστορίας μας, μέσα στα ερείπια του σπιτιού της Μαρί Λορ, λίγο πριν το τέλος. Αυτή συμμετέχει στην Αντίσταση μεταφέροντας κρυφά σημειώματα μέσα σε φραντζόλες ψωμί, ενώ εκείνος είναι ένας ερασιτέχνης που επισκευάζει ραδιόφωνα. Με την κατάλληλη εκπαίδευση εξελίσσεται σε ειδήμωνα στο να εντοπίζει παράνομους πομπούς και αναγκάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Τρίτο Ράιχ.

Με φόντο μια Ευρώπη που βιώνει την τρέλα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το βιβλίο θίγει θέματα ανθρώπινης συνείδησης, περνάει μηνύματα για τη δύναμη του ανθρώπου να υπερβαίνει τον πόνο, την ορφάνια, την αναπηρία, τη βιαότητα, τον φόβο και ταυτόχρονα αναδύει μια τρυφερότητα μοναδική χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού, όπως παρόμοιες ιστορίες που διαδραματίζονται την ιστορική αυτή περιόδο.

Το «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» γράφτηκε μέσα σε δέκα χρόνια καθώς ο συγγραφέας του πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα τόσο για τα ιστορικά γεγονότα όσο και για την τεχνολογία της εποχής. Είναι ένα καλομελετημένο έργο, ωστόσο δε θίγει ανοιχτά γεγονότα όπως το Ολοκαύτωμα ή δεν αναφέρεται με όρους ξεκάθαρους στο φασισμό του χιτλερικού καθεστώτος. Αντίθετα, μιλά για τη δύναμη του ανθρώπου που ακόμα και μέσα στη φρικαλεότητα του πολέμου (του κάθε πολέμου) προσπαθεί να πράξει το καλό, να σώσει τον διπλανό του και να δει βαθύτερα το νόημα της ζωής.

Ο ευρηματικός του τίτλος κέντρισε τα βλέμματα και κέρδισε τις εντυπώσεις. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση της Νίνας Μπούρη. 

...ο Βέρνερ σκέφτεται πόσο καταπληκτικά μάταιο είναι να χτίζεις πολυτελή κτίρια, να γράφεις μουσική, να τραγουδάς τραγούδια, να τυπώνεις τεράστια βιβλία γεμάτα πολύχρωμα πουλιά μπροστά στη σεισμική, σαρωτική αδιαφορία του κόσμου - τι φιλοδοξίες που έχουν οι άνθρωποι! Γιατί να μπεις στον κόπο να γράψεις μουσική αφού η σιωπή και ο αέρας είναι μεγαλύτερα; Γιατί να ανάψεις λάμπες αφού αναπόφευκτα θα τις σβήσει το σκοτάδι;...

Get Adobe Flash player

εικόνα άρθρου (article's image)

Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε, του Antony Doerr
Μετάφραση: Νίνα Μπούρη
Εκδόσεις Πατάκη, 2016
σελ. 640 

Πηγές

Εικόνες

  • http://webstorage.public.gr/
  • https://i0.wp.com/www.makazine.gr/

εικόνα αρθρογράφου (article's author)

σχετικά με τον αρθρογράφο Βικτώρια Τατσίδου

Με λένε Βικτώρια, ζω στη Θεσσαλονίκη και είμαι... άσε! ηλικίες δε χρειάζεται πλέον να αναφέρουμε! Τελείωσα το τμήμα Φιλολογίας Α.Π.Θ. και αυτό συνέβαλε σίγουρα στην αγάπη μου για τη λογοτεχνία, ελληνική και ξένη. Μ' αρέσουν οι ξένες γλώσσες, οι διαφορετικές κουζίνες και τα ταξίδια, με αγαπημένο προορισμό το Λονδίνο, όπου πέρασα ένα εξάμηνο.