Άρθρα :: Βιβλιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

12.01
2016

Λώρα, η τελευταία των Μαρξ, της Ζέφη Κόλια

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Λώρα, η τελευταία των Μαρξ, της Ζέφη Κόλια)

Ακούγοντας το όνομα Μαρξ, το μετείκασμα που ακολουθεί είναι η επιβλητική μορφή του πυκνά γενειοφόρου άντρα με το διαπεραστικό βλέμμα. Η εικόνα αυτή, συνήθως, είναι έντονα αποδοσμένη με κόκκινο χρώμα. Οι επόμενοι συνειρμοί που κάνουμε, ακούγοντας το όνομα αυτό, αφορούν τις έννοιες: σοσιαλισμός, κομμουνισμός, Το Κεφάλαιο και άλλες πολιτικά συνυφασμένες ιδέες. 

Ωστόσο, στο βιβλίο της, η Ζέφη Κόλια ακολουθεί μία διαφορετική προσέγγιση με επίκεντρο την οικογένεια του Μαρξ. Μέσα από τη ζωή και τα μάτια της κόρης του Λώρας, σκιαγραφεί τον άνθρωπο Κάρλ Μαρξ ως πατρική φιγούρα και σύζυγο. Η Λώρα, επιβεβαιώνοντας το φροϋδικό σύνδρομο, ερωτεύεται τον Πωλ Λαφάργκ. Έναν άντρα, που όπως ο ίδιος αρέσκεται να δηλώνει, καταγόταν από τις τρεις πιο κατατρεγμένες φυλές, την ινδιάνικη, την εβραϊκή και την κουβανική. Πολίτης του κόσμου, αφού από μικρός με την οικογένειά του μετανάστευε όποτε το απαιτούσαν οι συνθήκες, δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί από τα έντονα πολιτικά γεγονότα της εποχής του. Βρήκε κι αυτός τον έρωτα στην κόρη του Μαρξ.

Η κοινή ζωή του ζευγαριού σημαδεύτηκε από εξορίες και φυλακίσεις, πολιτικές ίντριγκες και διαμάχες, καταλήγοντας, λίγο πριν τα γεράματα τους, να ζουν σχεδόν απομονωμένοι σε μια βίλα στο Ντραβέιγ, λίγο έξω από το Παρίσι. Εκεί, επηρεασμένοι από τις αλλαγές που επέφερε ο νέος αιώνας, ανατρέχουν στο παρελθόν τους και μέσα από τις αναμνήσεις τους, αναβιώνουν τα γεγονότα που στιγμάτισαν τις ζωές τους. 

Η χρονική ασυνέχεια της αφήγησης δημιουργεί μια μυθιστορηματική ατμόσφαιρα και καταφέρνει να βάλει σε μία τάξη τα πιο κρίσιμα πολιτικά γεγονότα που στιγμάτισαν το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας εμβόλιμα αποσπάσματα από την προσωπική αλληλογραφία των πρωταγωνιστών, αποσπάσματα που κυκλοφόρησαν στον Τύπο και μαρτυρίες, τεκμηριώνει τα λογοτεχνικά της τεχνάσματα.

Μέσα στο κείμενο εμφανίζονται αναπόφευκτα, αρκετές φορές, λέξεις όπως μπουρζουαζία, μπολσεβίκοι και προλεταριάτο, χωρίς όμως να επισκιάζεται πολιτικά η βιογραφική αφήγηση. Μέσα στο πλαίσιο της υποχρεωτικής αναφοράς παρόμοιων όρων, η συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει ακέραιο τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα της ιστορίας, χωρίς να κουράζει με πολιτικές αναλύσεις. Ακόμα κι όταν καμιά φορά το κλίμα βαραίνει, ακολουθούν ευχάριστα διαλείμματα από περιγραφές του Παρισιού, ιδωμένες μέσα από τα καλλιτεχνικά κινήματα, που τότε ακόμα βρίσκονταν στις απαρχές τους.

Με τον τρόπο αυτό, η ιστορική αφήγηση των πολιτικών γεγονότων παραμένει αλώβητη από βαρύγδουπους ορισμούς και αναλύσεις, σε σημείο που, αν κάποιος αποφάσιζε να απαλλάξει τους πρωταγωνιστές από τη βαρύτητα των ονομάτων τους και τα άλλαζε, η ιστορία θα παρέμενε το ίδιο ενδιαφέρουσα, αφού το βασικό χαρακτηριστικό της δεν είναι τόσο η προσωποκεντρική προσέγγιση αλλά κυρίως η αναφορά των πραγματικών γεγονότων όπως συνέβησαν. 

εικόνα άρθρου (Λώρα, η τελευταία των Μαρξ, της Ζέφη Κόλια)

Λώρα, η τελευταία των Μαρξ, της Ζέφη Κόλια
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013
σελ. 366

εικόνα αρθρογράφου (Άννα Artatouille)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Άννα Artatouille

Η ‘Αννα, είναι ένα μικρό ποντικάκι που η δίψα του για μάθηση το οδήγησε να σκάψει το δρόμο του από τη Λάρισα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει Ιστορία και Αρχαιολογία.Κάπως έτσι ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ιστορία της Τέχνης. Ακολουθώντας την ισχυρή της όσφρηση συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη μουσειολογία. Σαν μικρό ποντίκι που είναι της αρέσει να ταξιδεύει υπογείως και να περιπλανιέται σε αίθουσες μουσείων με σκοπό να παρατηρεί εκθέματα και ανθρώπους, χωρίς να την αντιλαμβάνονται. Ανήκει στο γνωστό είδος Artatouille, που διακρίνεται για τηνπεριέργειά του και την ακατάληπτη ανάγκη να τα ξέρει όλα. Θέλει να έχει άποψη για οποιαδήποτε ταινία ή βιβλίο και γι’αυτό τα βράδια τρυπώνει σε βιβλιοθήκες και σινεμά. Αν το δείτε μπροστά σας, μην τρομάξετε, είναι αρκετά εξοικειωμένο με το ανθρώπινο είδος, δεν θα σας πειράξει.

Artcore magazine's footer