Άρθρα :: Βιβλιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder)

Πολλές φορές, το παρελθόν συνδέεται με το παρόν με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε, και η λύση βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας αλλά τα στοιχεία δεν επαρκούν για να την κοιτάξουμε κατάματα.

Η αστυνομία εξαπολύει τρελό ανθρωποκυνηγητό, όταν ανακαλύπτουν ένα ζευγάρι δεμένο στο ίδιο του το σπίτι και λίγο αργότερα βρίσκουν τον γιο τους, που έχει απαχθεί, νεκρό. Από εκείνο το σημείο και μετά ο επιθεωρητής Τζακ Κάφερι δίνει μάχη με τον χρόνο για να προλάβει το επόμενο έγκλημα. Οι μνήμες, όμως, από το παρελθόν του τον στοιχειώνουν, αφού η υπόθεση παρουσίαζει πολλές ομοιότητες με τα γεγονότα που τον ώθησαν να γίνει αστυνομικός και όσο πιο βαθιά προχωράει στην έρευνα, τόσο νιώθει ότι οι μνήμες ζωντανεύουν και ότι ακροβατεί επικίνδυνα στην άκρη ενός γκρεμού. Θα μπορέσει να μείνει ψύχραιμος και να μην βγει εκτός εαυτού; Πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «θέλω»; Ανάμεσα σε αυτό που άξιζε να πάθει κάποιος, και σε αυτό που θα πάθει τελικά λόγω των επιταγών του νόμου;

εικόνα άρθρου (Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder)

Η Mo Hayder συνθέτει ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές. Το ταλέντο της στο να ψυχογραφεί τους χαρακτήρες της είναι αδιαμφισβήτητο: άνθρωποι που προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους μέσα από τη μεταξύ τους σχέση· άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, γεμάτοι ατέλειες, όπως άλλωστε είμαστε κι εμείς, μας προσκαλούν να βαδίσουμε δίπλα τους και να ακούσουμε προσεκτικά τις σκέψεις τους. Μας καλούν, να νιώσουμε τον πόνο και την απώλεια, και να τρέξουμε μαζί τους για να ξεφύγουμε από το παρελθόν κι από όλα αυτά που τους στοιχειώνουν. Ο Τζακ Κάφερι παλεύει με τους δικούς του δαίμονες, αφού το παρελθόν τον κρατάει δέσμιο με ένα μυστήριο που δεν λύθηκε ποτέ. Πατώντας πάνω στα ίχνη που βρίσκει, ανακαλύπτει πως η υπόθεση που τον βασανίζει, συνδέεται με έναν απροσδόκητο τρόπο με την υπόθεση της εξαφάνισης του παιδιού. Η Ρεμπέκα, η κοπέλα του, παλεύει με τα δικά της «τέρατα» και με μια αλήθεια που δεν θέλει να παραδεχτεί - μια αλήθεια που την κάνει να φοράει τη μάσκα της χαράς, ενώ πίσω από αυτήν ουρλιάζει θυμωμένη.

H συγγραφέας θίγει με μεγάλη επιτυχία επίκαιρα ζητήματα, όπως η παιδοφιλία, η παιδική πορνογραφία και ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Σκιαγραφεί αναλυτικά το προφίλ όχι ενός, αλλά πολλών ψυχικά διαταραγμένων ατόμων που προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις, αφού στο προβληματικό μυαλό τους νιώθουν ότι κάνουν το σωστό. Περιγράφει τις σκηνές του εγκλήματος με ωμό και σκληρά ρεαλιστικό τρόπο δημιουργώντας στον αναγνώστη τα ίδια συναισθήματα που νιώθουν οι ήρωές της όταν τις αντικρύζουν. Άλλωστε, όπως έχει πει και η ίδια:

Στα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα, το έγκλημα -συνήθως ένας φόνος-, είναι η κινητήρια δύναμη του βιβλίου. Αν το αφαιρέσεις αυτό, δεν έχεις μετά πολύ υλικό για να συνεχιστεί η ιστορία. Για αυτό θυμώνω λίγο με τους συγγραφείς που δεν περιγράφουν με λεπτομέρεια το έγκλημα, ώστε να δημιουργήσουν την απαραίτητη ένταση, επειδή πιστεύω ότι δεν είναι ειλικρινείς με τους αναγνώστες τους. Αν δεν αρέσει στον κόσμο το αίμα και η βία που έχουν τα βιβλία μου, τότε μπορούν κάλλιστα να διαβάσουν ένα ρομαντικό μυθιστόρημα.

εικόνα άρθρου (Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder)

Η Mo Hayder εισχωρεί στο μυαλό των θυμάτων και μας παρουσιάζει τις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις, σκιαγραφόντας την ψυχολογική πίεση και τον εκβιασμό που δέχονται, παρουσιάζοντας διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικών θυμάτων, στην ίδια κατάσταση. Οι σκέψεις των αιχμαλώτων αποτυπώνονται με ωμότητα στο χαρτί και η απελπισία που νιώθουν περνάει στις φλέβες μας και μας κάνει να ανατριχιάζουμε σκεπτόμενοι το τέλος που πλησιάζει. Άραγε ισχύει αυτό που σκέφτεται το τελευταίο θύμα: «Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθείς, στο τέλος το κακό θα νικήσει ό,τι κι αν κάνεις, όσο σκληρά κι αν πασχίσεις, όσο κι αν προσπαθήσεις να τους προστατέψεις…»· ή μήπως όχι;

Η συγγραφέας μας διδάσκει πως οι εμπειρίες που έχει ζήσει κάποιος και η δύναμη ψυχής με την οποία αντιμετωπίζει τα προβλήματά του, επιδρούν όχι μόνο στον εσωτερικό του κόσμο, αλλά και στην εξωτερική του εμφάνιση, κι έτσι πλέον φαντάζει πανέμορφος στα μάτια εκείνου που παλαιότερα μπορεί να τον θεωρούσε αδιάφορο ή ακόμα και άσχημο.

Φτάνοντας προς το τέλος του βιβλίου, τα πάντα ανατρέπονται και καταλαβαίνουμε ότι πολλές φορές εκείνο που θα μας λυτρώσει δεν είναι το να ανακαλύψουμε τι έχει συμβεί στο παρελθόν, αλλά να αποχαιρετήσουμε το παρελθόν, να απελευθερωθούμε από τις αλυσίδες που μας κρατάνε δέσμιό του.

εικόνα άρθρου (Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder)

Η σιωπή των δέντρων, της Mo Hayder
Μετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης
Εκδόσεις Διόπτρα
σελ. 512

εικόνα αρθρογράφου (Ερωδίτη Παπαποστόλου)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Ερωδίτη Παπαποστόλου

Το όνομά μου είναι Ερωδίτη. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1988. Αν και είμαι απόφοιτος οικονομικών-μάρκετινγκ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με κέρδισε η αγάπη μου για τη συγγραφή και τη φωτογραφία. Από μικρή έγραφα ιστορίες και στίχους μουσικής, ψάχνοντας έτσι τρόπους για να δραπετεύω από την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια και μεγάλωνα, μεγάλωναν μαζί μου και οι ιστορίες μου, μέχρι που το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Ομίχλη & Τριαντάφυλλα» 

Artcore magazine's footer