Άρθρα :: Βιβλιοσκόπιο articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

31.01
2019

Τα βιβλία του μήνα: Ιανουάριος 2019

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Τα βιβλία του μήνα: Ιανουάριος 2019)

“There is no friend as loyal as a book” μας λέει ο αείμνηστος Ernest Hemingway και η συνταντική ομάδα του Artcore Magazine διαλέγει τους καλύτερους φίλους του Ιανουαρίου.

εικόνα άρθρου (Τα βιβλία του μήνα: Ιανουάριος 2019)

Οι Μητέρες, της Brit Bennett
Μετάφραση: Άννα Μαραγκάκη
Εκδόσεις Πόλις
σελ. 352

Οι «Μητέρες» είναι ένα μυθιστόρημα για τον νεανικό έρωτα και για ένα μεγάλο μυστικό σε μια μικρή κοινότητα. Το σαγηνευτικό μυθιστόρημα της Μπριτ Μπένετ διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη της Νότιας Καλιφόρνιας και είναι μια συγκινητική ιστορία για την κοινότητα, τον έρωτα και τη φιλοδοξία. Είναι η τελευταία χρονιά στο σχολείο για τη Νάντια Τέρνερ, μια όμορφη, ατίθαση δεκαεφτάχρονη Αφροαμερικανίδα, που έχει μόλις χάσει τη μητέρα της. Βυθισμένη στη θλίψη της, αρχίζει να βγαίνει με τον Λουκ, τον νεαρό γιο του πάστορα της τοπικής εκκλησίας. Είναι νέοι· δεν πρόκειται για μια ιδιαίτερα σοβαρή σχέση. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, όμως, που θα προκύψει από αυτό το εφηβικό ειδύλλιο, και η συγκάλυψη με την έκτρωση που θα ακολουθήσει, θα επηρεάζει για πολύ καιρό τη ζωή τους. Η Νάντια εγκαταλείπει τη μικρή, κλειστή θρησκευτική κοινότητα, στους κόλπους της οποίας μεγάλωσε. Κρύβει την αλήθεια από όλους, ακόμα και από την Όμπρεϊ, την καλύτερή της φίλη, και τα χρόνια κυλούν γρήγορα. Η Νάντια, ο Λουκ και η Όμπρεϊ, ενήλικοι πια, εξακολουθούν να ταλανίζονται από τις συνέπειες των επιλογών της εφηβείας τους και από το επίμονο, βασανιστικό ερώτημα: Τι θα είχε συμβεί, αν είχαν πράξει διαφορετικά; Αν είχαν πάρει έναν άλλο δρόμο από αυτόν που τελικά ακολούθησαν; 

Οι «Μητέρες» είναι ένα βιβλίο για τον ρόλο που παίζει η κοινότητα στον καθορισμό της πορείας ενός νέου ανθρώπου, και για το τι σημαίνει για έναν Αφροαμερικανό να εκπληρώνει τις προσδοκίες του περιβάλλοντός του στη σημερινή Αμερική. 

Παράφορα συγκινητικό.

The New York Times Book Review

Η Μπριτ Μπένετ επιτρέπει στους ήρωές της να ενδώσουν στις χειρότερες παρορμήσεις τους και χειρίζεται ιδιαίτερα λεπτά ζητήματα με ευφυΐα, συμπόνια και μαύρο χιούμορ. Το ρίσκο που πήρε αποδίδει.

The New York Times

Το μυθιστόρημα της Μπριτ Μπένετ αποτυπώνει τέλεια τους περιορισμούς που επιβάλλει μια επαρχιακή πόλη, όπου οι πάντες χώνουν τη μύτη τους στις υποθέσεις των άλλων και τίποτα δεν παραμένει κρυφό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ασφυκτικής ατμόσφαιρας αποτελεί το άγρυπνο βλέμμα των Μητέρων της κοινότητας, που παρεμβαίνουν στην αφήγηση σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, με μονίμως επικριτική διάθεση. Μέσα από τα λόγια κάθε σχεδόν χαρακτήρα του μυθιστορήματος, εκπέμπονται απίστευτα ισχυρά μηνύματα περί ενοχής και ντροπής, καθώς και για το τι συμβαίνει όταν οι μαύρες γυναίκες αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες της κοινότητας.

Reni Eddo-Lodge, The Guardian

Αν αυτό το βιβλίο μάς γοητεύει, αυτό οφείλεται και στο ότι δεν αποπνέει την πνιγηρή ατμόσφαιρα των εργαστηρίων δημιουργικής γραφής. Η συγγραφέας διαθέτει μια πένα που της επιτρέπει να περνάει πολύ εύκολα από το ένα αφηγηματικό επίπεδο στο άλλο, από τη μια εποχή στην άλλη, από το «εμείς» του χορού των πιστών στο «αυτή» της κεντρικής ηρωίδας.

Alexis Brocas, Le Magazine littéraire

Η νεαρή Αμερικανίδα συγγραφέας υπογράφει ένα πρώτο μυθιστόρημα που γνώρισε τεράστια επιτυχία· αναμφίβολα, χάρη στο ταλέντο της να «επωμίζεται το φορτίο» των άλλων. Το μυθιστόρημα δεν μας προσφέρει απλώς το πορτρέτο μιας αντιδραστικής Αμερικής που τάσσεται κατά των αμβλώσεων. Αποτελεί μάλλον έναν σύνθετο στοχασμό για το τι σημαίνει επιλογή, φεμινισμός, εθνοτική και φυλετική ταυτότητα. Επίσης, για το βάρος που έχουν οι προσδοκίες των άλλων ‒προσδοκίες ή μάλλον βεβαιότητες κάθε λογής, θρησκευτικές πεποιθήσεις, φυλετικές προκαταλήψεις‒ και για το πώς όλα αυτά μάς διαμορφώνουν ή μας παραμορφώνουν, στην ηλικία ακριβώς που θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι. Για να χαράξουμε το μονοπάτι μας. Και για να αμφισβητήσουμε τα πάντα.

Florence Noiville, Le Monde des Livres

Το μεγάλο ταλέντο της νεαρής συγγραφέως, η οποία υπογράφει το πρώτο της μυθιστόρημα, έγκειται στο ότι ενορχηστρώνει με θαυμαστή επιδεξιότητα μια σύνθεση λεπταίσθητη και πλούσια σε αποχρώσεις, η οποία περιστρέφεται γύρω από το περίφημο αμερικανικό όνειρο. Προικισμένη με το χάρισμα να συμπάσχει με τους ήρωές της, η συγγραφέας εξερευνά τις ερωτικές, φιλικές και οικογενειακές σχέσεις, αποδίδοντας τα σκιρτήματα της ζωής με ευαισθησία, ακόμα και με γλυκύτητα. Το μυθιστόρημά της, διακριτικά φεμινιστικό, χαιρετίστηκε από τους Αμερικανούς κριτικούς. Και δικαίως.

Françoise Dargent, Le Figaro

Υπέροχο… ένα βιβλίο που μοιάζει να ζωντανεύει, καθώς γυρίζεις τις σελίδες του.

The Washington Post
εικόνα άρθρου (Τα βιβλία του μήνα: Ιανουάριος 2019)

Το μουσείο της σύγχρονης αγάπης, της Χέδερ Ρόουζ
Μετάφραση: Βάσια Τζακανάρη
Εκδόσεις Ψυχογιός
σελ. 312

Παρακολουθούσε τις τελευταίες ώρες της περφόρμανς «Η καλλιτέχνις είναι εδώ», να περνούν, τον έναν επισκέπτη μετά τον άλλον να κοιτάζουν τη γυναίκα απέναντί τους. Η Τζέιν ένιωθε ότι είχε δει ένα πράγμα ανεξήγητης ομορφιάς στους ανθρώπους που τους τραβούσε αυτή η τέχνη, και είχε βρει την αντανάκλαση ενός μεγάλου μυστηρίου. Τι είμαστε; Πώς θα ’πρεπε να ζούμε; Κι αν ήταν όνειρο, τότε ο Άρκι ήθελε να ξέρει πώς θα τελείωνε. Ίσως θα τελείωνε αν πήγαινε να δει τη Λίντια. Αλλά ήταν το μόνο που δεν επιτρεπόταν να κάνει.

Ο Άρκι Λέβιν είναι ένας συνθέτης που ζει στη Νέα Υόρκη. Βρίσκεται σε διάσταση με τη γυναίκα του, αλλά κρατάει μια υπόσχεση που της έχει δώσει, όσο κι αν τον συνθλίβει το βάρος της. Την πρώτη μέρα της άνοιξης του 2010 ο δρόμος του τον φέρνει στο ΜοΜΑ και βλέπει τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς να εκτελεί το «Η καλλιτέχνις είναι εδώ». Για τις επόμενες εβδομήντα πέντε μέρες, όσο κρατάει η περφόρμανς, ο Άρκι νιώθει κάτι να τον τραβάει στο ΜοΜΑ, όπως και ένα σωρό άλλους ανθρώπους, που πηγαίνουν να τη δουν ξανά και ξανά, μαγνητισμένοι. Και μέσα από το θέαμα που ξεδιπλώνεται μπροστά του αρχίζει σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τι μπορεί να του λείπει από τη ζωή του και τι πρέπει να κάνει. 

Εμπνευσμένο από τη θρυλική περφόρμανς της Μαρίνα Αμπράμοβιτς, αυτό το εκπληκτικό μυθιστόρημα θέτει εξαιρετικής σημασίας ερωτήματα για τη φύση της τέχνης, τη ζωή και τον έρωτα – και βρίσκει τον τρόπο να δώσει απαντήσεις.

εικόνα άρθρου (Τα βιβλία του μήνα: Ιανουάριος 2019)

Η γυναίκα και το νευρόσπαστο, του Pierre Louys
Μετάφραση: Κλαιρ Νεβέ, Εύη Σιούγγαρη
Πρόλογος: Κατερίνα Σχινά
Εκδόσεις Μεταίχμιο
σελ. 176

Στη «Γυναίκα και το νευρόσπαστο», ο Πιερ Λουίς επιβεβαιώνει τη δύναμη του μύθου της femme fatale […]. Η ηρωίδα του, η Κοντσίτα Περέθ, είναι μια ανδαλουσιανή τσιγγάνα, από εκείνες με τον ακατανόητο χαρακτήρα που εμφανίζονται και ξαναχάνονται στους δρόμους του Κάντιθ ή της Σεβίλλης, αδελφή ψυχή της Μανόν Λεσκό και της Κάρμεν. Αλλά η Κόντσα δεν είναι η μόνη καταστροφική ηρωίδα που γεννιέται από την πένα του. Συγγραφέας αινιγματικός, εν πολλοίς παρεξηγημένος, έπαιξε με τις αποχρώσεις του ερωτισμού, διέσχισε αγέρωχα την επικράτεια του λιμπερτινισμού, αποτύπωσε με όλους τους τρόπους τη σαγήνη που του ασκούσε η θηλύτητα. Αυτοαποκαλούμενος «Αθηναίος», διακήρυττε ότι «τίποτε δεν είναι πιο ιερό από τον σωματικό έρωτα, τίποτε πιο ωραίο από το ανθρώπινο σώμα».

Από τον πρόλογο της Κατερίνας Σχινά

Έργο που τεμαχίζει με ακρίβεια ένα εύγευστο φρούτο του πάθους

Στεφαν Μαλαρμε

Σεβίλλη, 1896, στη διάρκεια του καρναβαλιού ο γάλλος Αντρέ Στεβενόλ, αναζητώντας μια ερωτική περιπέτεια, συναντά την Κοντσίτα Περέθ. Η γνωριμία τους θα σημάνει την καταβύθισή του σε μια βασανιστική ερωτική περιπέτεια στην οποία ο Αντρέ θα έχει τον ρόλο της μαριονέτας, του νευρόσπαστου, στα χέρια της μοιραίας αυτής γυναίκας…

Η κλασική αυτή ερωτική νουβέλα μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστριες μεταξύ άλλων τη Μαρλέν Ντίτριχ και την Μπριζίτ Μπαρντό, ενώ ενέπνευσε στον Λουίς Μπουνιουέλ την ταινία με τίτλο «Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου».

Εικόνες (Πηγές)

  • http://lima.stanito.com/easy_reader_books.php
εικόνα αρθρογράφου (Artcore)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Artcore

Επειδή ξέρουμε πόσο θα θέλατε να μιλήσετε σε γνωστούς αγαπημένους και νέους αλλά πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, αλλά πού να τρέχετε τώρα, θα το κάνουμε εμείς στο Artcore, δηλαδή οι Αrtκόρες και Artκούροι που μαζί αποτελούμε μια πολυσχιδή και αρμονική (4 με 6 κάθε απόγευμα) προσωπικότητα υψηλού δημοσιογραφικού κύρους που ζεί για να ρωτάει και ρωτάει για να ζήσει (αυτό και εσείς) καλύτερα… Επίσης η ιδία περσόνα θα είναι υπεύθυνη για την προώθηση δημιουργών, ομάδων, συγκροτημάτων, χώρων, εκδηλώσεων, λιτανειών, γάμων και βαπτίσεων, με (ατυπικά) δελτία τύπου και λοιπά κουραφέξαλα τα οποία θα δημοσιεύονται ανά καιρούς σε άλλα μέσα, διαδικτυακά και μή (χειρότερα). Ευχαριστούμε.

Artcore magazine's footer