Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

Σελίδα 4 / 5

εμφάνιση ανά σελίδα :

16.02
2016

Berlinale 2016: Midnight Special

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: Midnight Special)
Ένα 8χρονο αγόρι διαφορετικό, ξεχωριστό κι αλλιώτικο. Καταραμένο και προικισμένο ταυτοχρόνως. Καταραμένο να μην ζήσει όπως κανένα άλλο αγόρι της ηλικίας του. Προικισμένο, στα μάτια των άλλων, με δυνάμεις που ξεπερνούν κάθε είδους νόμο και δεσμό που έχουμε φανταστεί και επινοήσει. Τον θεϊκό, τον κοινωνικό, τον επιστημονικό, τον οικογενειακό. Ο 8χρονος ήρωας του "Midnight Special" καθρεφτίζει και αποκρυσταλλώνει ακριβώς αυτό το διαφορετικό. Το οποίο είτε πατάσσεται με συνοπτικές διαδικασίες είτε, στην πιο προσοδοφόρα περίπτωση, γίνεται αντικείμενο καπηλείας και υστεροβουλίας.
15.02
2016

Berlinale 2016: War on Everyone

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Berlinale 2016: War on Everyone)
Ο Τζον Μάικλ ΜακΝτόνα γεννήθηκε μεν στο Λονδίνο, αλλά οι ιρλανδικές του ρίζες υπήρξαν κάτι παραπάνω από καταφανείς στις δύο πρώτες ταινίες του. Στο τρίτο του πόνημα, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στην 66η Μπερλινάλε, πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα. 
05.02
2016

Trumbo, του Jay Roach

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Trumbo, του Jay Roach)
Ριζοσπάστης, οραματιστής και επικίνδυνος για τη δεξιά πολιτική σκέψη των Η.Π.Α., ο Trumbo οδηγεί τον Bryan Cranston στην πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα μέσα από ένα βιογραφικό δράμα συγκρούσεων και συσχετισμού δυνάμεων στην χολιγουντιανή σκηνή των 50s.
02.02
2016

The Brand New Testament, του Jaco Van Dormael

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Brand New Testament, του Jaco Van Dormael)
Ο θεός υπάρχει. Ζει στις Βρυξέλλες, γράφει ενοχλητικούς νόμους και μισεί τους ανθρώπους. Υποψήφια για χρυσή σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, η «ολοκαίνουργια διαθήκη» του Van Dormael, αναδιατυπώνει την έννοια του θεού.
29.01
2016

The Hateful Eight, του Quentin Tarantino

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Hateful Eight, του Quentin Tarantino)
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί ορισμένοι φίλοι του Quentin Tarantino διαμαρτυρήθηκαν για την τελευταία ταινία του, τους «Μισητούς οκτώ». Η ταινία είναι δική του, δεν υπάρχει αμφιβολία. Εντούτοις, διαρκεί τρεις ώρες, μοιάζει με μια αφήγηση εγκιβωτισμένη σε μιαν άλλη (επίσης παρένθετη) αφήγηση – bottle in a bottle, σαν κούκλα Матрёшка, λες και πήγε να δει κανείς τους «Αδερφούς Καραμάζοφ»· η δράση είναι σπάνια αν και εκρηκτική όταν ξεσπάει, οι ρυθμοί κατά κανόνα αργοί, και το πράγμα πάει πολύ «στο κουβεντιαστό», ακόμη και για τα δεδομένα του σκηνοθέτη, που ομολογουμένως εδώ έχει αναστείλει τη χρήση του χαλιναριού. 
29.01
2016

Steve Jobs, του Danny Boyle

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Steve Jobs, του Danny Boyle)
Υπάρχει μια παγίδα στην οποία πέφτουν όλες, σχεδόν, οι κινηματογραφικές βιογραφίες: ανάγουν μια ζωή, μια προσωπικότητα, σε μια σειρά –λιγότερο ή περισσότερο σημαντικών- περιστατικών, που υποτίθεται ότι την συνοψίζουν, ότι εκθέτουν την ουσία της. Στην πραγματικότητα υποβιβάζουν έναν αληθινό άνθρωπο σε θαμπό πορτραίτο, καθώς ανέρχονται την ανεκδοτολογική κλίμακα των γεγονότων στα οποία συμμετείχε (ή προκάλεσε), ξεχνώντας ότι αυτό που, ουσιαστικά, ορίζει μια υποκειμενικότητα, δεν είναι οι πράξεις ή οι επιλογές της, αλλά η –επί της ουσίας- αόρατη, μύχια διαμάχη που την έκανε να καταργήσει όλες τις υπόλοιπες. Κάθε άνθρωπος είναι οι ανεκμετάλλευτες δυνατότητές του. Αποφασίζεις να είσαι κάτι, σημαίνει ότι έχεις διαλέξει να μην είσαι όλα τα υπόλοιπα που μπορούσες.
25.01
2016

The Revenant, του Alejandro González Iñárritu

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Revenant, του Alejandro González Iñárritu)
Μετά από εκτεταμένο και πολύμηνο hype, το "The Revenant" («Επιστροφή»), το νέο υπέρ-φιλόδοξο εγχείρημα του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, παίζεται πλέον και στις ελληνικές αίθουσες, μετά το εκρηκτικό άνοιγμά του στην αμερικανική αγορά που το έφερε πρώτο στο box office, εκθρονίζοντας, έστω και προσωρινά, το Star Wars.
22.01
2016

Νοτιάς, του Τάσου Μπουλμέτη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Νοτιάς, του Τάσου Μπουλμέτη)
Στην κορυφή των ελληνικών box office γι' αυτή την εβδομάδα, ο «Νοτιάς» μας ταξιδεύει κάποιες δεκαετίες πριν, σε vintage γωνιές της μεταδικτατορικής Ελλάδας, αφήνοντας το γλυκόπικρο στίγμα του. 
15.01
2016

Rams, του Grímur Hákonarson

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Rams, του Grímur Hákonarson)
Τα πάλλευκα τοπία της Σκανδιναβίας φιλοξενούν τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες σαγηνευτικές ταινίες, φεστιβαλικού ή μη χαρακτήρα. Έργα όπως το "Kraftidioten" ή το "Force Majeure", που διαθέτουν κοινά στοιχεία τόσα ώστε να μας επιτρέπουν να μιλήσουμε, έστω καθ’ υπέρβαση, για μια νέα εποχή Σκανδιναβικού Σινεμά, συναντούν την αγάπη του σινεφιλικού κοινού ανά τον κόσμο, με κυρίαρχα στοιχεία το μαύρο χιούμορ σε ποικίλες δόσεις, τη μαγευτική φωτογραφία και την άρτια παρουσίαση των συγκρούσεων ανάμεσα στους χαρακτήρες, που επιτρέπει και στην κοινωνική κριτική να κάνει την εμφάνισή της. Φέτος, ήταν η σειρά της Ισλανδίας να καταπλήξει τον κόσμο του σινεμά. 
13.01
2016

The Big Short, του Adam McKay

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Big Short, του Adam McKay)
Όταν ένα ολόκληρο οικονομικό σύστημα βυθίστηκε στις παθογένειές του και κατέστρεψε μαζί με τον εαυτό του και τους πάντες στο πέρασμα του, μια ομάδα ανθρώπων βρέθηκε στο σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή για να εκδικηθεί. 
30.12
2015

Star Wars: The Force Awakens, του J.J Abrams

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Star Wars: The Force Awakens, του J.J Abrams)
Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από την τελευταία φορά που οι περίφημοι τίτλοι αρχής του Star Wars «έπεσαν» σε κινηματογραφική οθόνη, με το "Revenge of the Sith" να αποτελεί μακράν την καλύτερη (αλλά και πάλι μετριότατη) από τις τρεις prequel ταινίες που έγραψε και σκηνοθέτησε ο George Lucas, που κατά πολλούς αποτελούσαν βλασφημία στο ιερό όνομα του Star Wars, με τον συνδυασμό κακόγουστης καλλιτεχνικής διεύθυνσης, άθλιων ερμηνειών, απαράδεκτων ψηφιακών εφέ και ενοχλητικών χαρακτήρων, να ξενίζει ακόμα και τους πιο φανατικούς οπαδούς της πρωτότυπης τριλογίας.
21.12
2015

Victoria, του Sebastian Schipper

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Victoria, του Sebastian Schipper)
Αφού απέσπασε έξι διακρίσεις στην απονομή των βραβείων της γερμανικής ακαδημίας, προβλήθηκε και στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Το “Victoria”, η τέταρτη ταινία που σκηνοθετεί ο Sebastian Schipper, συγκινεί όσο και σοκάρει.
17.12
2015

Mustang, της Deniz Gamze Ergüven

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mustang, της Deniz Gamze Ergüven)
Γέμισε ασφυκτικά τις αίθουσες του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κερδίζοντας το βραβείο κοινού, απέσπασε το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και διεκδικεί το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο λόγος, για την ταινία «Ατίθασες» που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη.
14.12
2015

The Pearl Button, του Patricio Guzmán

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Pearl Button, του Patricio Guzmán)
 «Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι η δυνατότητα να κινηματογραφώ τις στιγμές. Όταν ο άνθρωπος που βρίσκεται μπροστά στον φακό αδυνατεί πλέον να μιλήσει, δεν έχει τίποτα άλλο να προσθέσει, αντί να κόβω το πλάνο, συνεχίζω να τον παρατηρώ.» Τάδε έφη ο Πατρίσιο Γκουσμάν, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Film Comment την άνοιξη του 2011. Πέρα όμως από την ευγλωττία της ανθρώπινης σιωπής, ο θρυλικός Χιλιανός ντοκιμαντερίστας είναι εξίσου ικανός και στο ακριβώς αντίστροφο: στην κινηματογράφηση των άηχων φωνών του σύμπαντος. Για τον Γκουσμάν, οι απέραντες εκτάσεις της ερήμου, οι ολόφωτοι αστερισμοί, οι αβαθείς ωκεανοί διαθέτουν μιλιά και μάλιστα τρανταχτή. Συνομιλούν ασταμάτητα με τον Άνθρωπο και την Ιστορία. Είναι κομμάτι της ροής των πραγμάτων και του χρόνου.
08.12
2015

Bridge of Spies, του Steven Spielberg

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Bridge of Spies, του Steven Spielberg)
Κατασκοπικό - ψυχολογικό θρίλερ η νέα ταινία του Spielberg, η κλασικά «καλή» και ενδιαφέρουσα αμερικανική παραγωγή που συνήθως πρωταγωνιστεί στα Όσκαρ και γεμίζει τις αίθουσες με κόσμο κάθε ηλικίας. 
30.11
2015

Svecenikova djeca, του Vinko Bresan

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Svecenikova djeca, του Vinko Bresan)
Κάτι τρέχει τις Δευτέρες στο Βακούρα. Φέτος είναι η 8η χρονιά λειτουργίας της Κινηματογραφικής Λέσχης Θεσσαλονίκης με μια εξαιρετική σινεφίλ επιλογή σε είδη ταινιών από διαφορετικές χώρες. Την Δευτέρα παρακολουθήσαμε την τέταρτη προβολή της Λέσχης, «Τα Παιδιά του Ιερέα» από την Κροατία.
27.11
2015

Spectre, του Sam Mendes

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Spectre, του Sam Mendes)
Είναι γεγονός ότι από τότε που ανέλαβε ο Ντάνιελ Κρεγκ να υποδυθεί τον θρυλικό Βρετανό πράκτορα, στο αλησμόνητο (και αξεπέραστο μέχρι στιγμής) «Casino Royale» οι ταινίες Bond ανέβηκαν επίπεδο ποιοτικά. Με εξαίρεση το «Quantum of Solace» (που δεν είναι και τόσο κακό όσο λένε όλοι, απλώς υστερεί αισθητά σε σύγκριση με τα υπόλοιπα), ο Κρεγκ έφερε στο franchise την αύρα της σοβαρής δραματουργίας που, μετά τον Κόνερι, όλο και μειωνόταν στις ταινίες του 007, φτάνοντας στο σημείο να εξαφανιστεί εντελώς με τα δύο τελευταία, ανεκδιήγητα Bond του Πιρς Μπρόσναν, που οι οπαδοί προτιμούν να ξεχάσουν και όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν κανέναν λόγο να θυμούνται.
24.11
2015

45 Years, του Andrew Haigh

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (45 Years, του Andrew Haigh)
O Τζεφ και η Κέιτ. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ετοιμάζεται να γιορτάσει 45 χρόνια γάμου, σε ένα μεγάλο πάρτυ με όλους τους κοινούς φίλους. Θα γιόρταζαν πέντε χρόνια νωρίτερα, αλλά η εγχείριση ανοιχτής καρδιάς του Τζεφ ανέβαλε τα τότε πλάνα τους. Δυο άνθρωποι στο λυκόφως της ζωής που δείχνουν να ζουν στη μακαριότητα των ευχάριστων αναμνήσεών τους. Ηρεμία, γλυκύτητα, έλλειψη πίκρας και κατάλοιπων. Χωρίς παιδιά κι εγγόνια, χωρίς φωτογραφίες και κορνίζες, γιατί όλα βρίσκονται αποθηκευμένα στο μυαλό τους. Δύο άνθρωποι που έζησαν μία ολάκερη ζωή ο ένας πλάι στον άλλο, τυλιγμένοι στο προστατευτικό κουκούλι των κοινών τους σημείων.
23.11
2015

Dheepan: Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα, του Jacques Audiard

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dheepan: Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα, του Jacques Audiard)
Ο Χρυσός Φοίνικας του φετινού φεστιβάλ των Καννών, εξιστορεί την περιπέτεια του Ντιπάν, μετανάστη από τη Σρί Λάνκα και πρώην μαχητή των Τιγρών του Ταμίλ (ομάδας που μάχεται την κυβέρνηση), που φτάνει στην Ευρώπη σε αναζήτηση μια καλύτερης ζωής, με πλαστό διαβατήριο και πλαστή οικογένεια, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με τη βιαιότητα και την ασχήμια που θέλησε να αφήσει πίσω του.
02.11
2015

La loi du marché, του Stéphane Brizé

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La loi du marché, του Stéphane Brizé)
Ο Τιερί δεν είναι ούτε ήρωας ούτε δειλός. Είναι ένας άνθρωπος τρομερά στριμωγμένος. Όταν απολύθηκε (αδίκως) από το εργοστάσιο όπου δούλευε, βρέθηκε σε κινούμενη άμμο. Πάλεψε, προσπάθησε να σώσει τη δουλειά του, πάσχισε να φέρει τους υπεύθυνους ενώπιον της δικαιοσύνης, αλλά σε κάποια στιγμή κουράστηκε. Η ζωή συνεχίζεται ανεξάρτητα από τη δική μας συμμετοχή κι ο Τιερί δεν ήθελε να δηλώσει «απών». Συμμορφώθηκε λοιπόν με τον «νόμο της αγοράς». 
30.10
2015

The Lobster, του Γιώργου Λάνθιμου: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Lobster, του Γιώργου Λάνθιμου: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη)
Σε ένα δυστοπικό, όχι και τόσο μακρινό μέλλον, όσοι άνθρωποι χωρίζουν μεταφέρονται σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο όπου τους δίνεται 45 μέρες διορία προκειμένου να βρούν νέο ερωτικό σύντροφο. Αν δεν τα καταφέρουν, μεταμορφώνονται στο ζώο της επιλογής τους. Στο μεταξύ, μια ομάδα ανέντακτων αρνείται να υποβληθεί σε αυτή τη διαδικασία και κρύβεται στο δάσος έχοντας σχηματίσει μια κοινωνία εξίσου αυταρχική και γεμάτη ασφυκτικά αυστηρούς κανόνες και βίαιες τιμωρίες.
26.10
2015

The Martian, του Ridley Scott

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Martian, του Ridley Scott)
Φαίνεται ότι δημιουργείται μια άτυπη διαστημική τριλογία στο Hollywood, με απανωτά ηχηρά χτυπήματα: “Gravity” του Alfonso Cuarón το 2013, “Interstellar” του Christopher Nolan το 2014, “The Martian” του Ridley Scott φέτος. Το νήμα που τις συνδέει μεταξύ τους είναι η επιστημονική εγκυρότητα και η προσοχή στη λεπτομέρεια. 
21.10
2015

Legend, του Brian Helgeland

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Legend, του Brian Helgeland)
Ο pop μύθος των αδερφών Kray μάλλον δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα. Κι όμως αυτό το δίδυμο των gangster αλώνιζε τους δρόμους και τα κλαμπ του Ανατολικού Λονδίνου για περίπου δύο δεκαετίες. Αδίστακτοι εκτελεστές, δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, ορισμός του badass, λαϊκά είδωλα, εκκεντρικοί, λάτρεις της μόδας , μαμόθρεφτοι, παρανοϊκοί, αφού πρώτα έζησαν μια ζωή αντάξια rock star, πέρασαν πολλές, πολλές δεκαετίες στη φυλακή (ο Reggie) και στο ψυχιατρείο (ο Ronnie). 
20.10
2015

The Walk, του Robert Zemeckis

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Walk, του Robert Zemeckis)
Η απίστευτη, αλλά καθόλα αληθινή, ιστορία του Φιλίπ Πετί, που το 1974, έτος εγκαινίων των δίδυμων πύργων, εκτέλεσε ένα από τα πιο επικίνδυνα, αλλά και εντυπωσιακότερα stunt της ιστορίας, ακροβατώντας πάνω σε ένα σκοινί ανάμεσα στους δύο πύργους, αφήνοντας ανεξίτηλη στο συλλογικό υποσυνείδητο της Αμερικής μια πανέμορφη εικόνα που έμελλε δεκαετίες μετά να σπιλωθεί από ένα τραγικό γεγονός που σημάδεψε τον ιστορικό ρου της Αμερικής με την πτώση των πύργων.
01.10
2015

Life, του Anton Corbijn

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Life, του Anton Corbijn)
Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1955, μεταξύ των πολύβουων δρόμων της Νέας Υόρκης και μίας παραδοσιακής αγροτικής φάρμας, κάπου στην πολιτεία της Ιντιάνα. Βρισκόμαστε ενώπιον δύο ανθρώπων που συναισθάνονται πως αγγίζουν τη σπουδαιότητα, αλλά δεν μπορούν ακόμη να την αρπάξουν, να την κάνουν ολόδική τους. Βρισκόμαστε απέναντι σε μία στιγμή που διαφέρει από τις υπόλοιπες στιγμές, γιατί είναι έτοιμη να γίνει από κάμπια πεταλούδα, να μεταμορφωθεί σε Ιστορία. Βρισκόμαστε στο σημείο όπου παγώνει ο χρόνος και μετατρέπεται σε αθανασία. Βρισκόμαστε ένα κλικ πριν από το μεγαλείο. Κυριολεκτικά ένα κλικ ή τέλος πάντων, ίσως λίγα περισσότερα, αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα ακριβώς με το όνομά τους.
30.09
2015

L’Eclisse, του Michelangelo Antonioni

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (L’Eclisse, του Michelangelo Antonioni)
Μία λάμπα φωτίζει αχνά ένα δωμάτιο. Αδυνατούμε να το διακρίνουμε ολόκληρο, προσανατολιζόμαστε αμυδρά. Παρατηρούμε σχολαστικά τα διάφορα αντικείμενα και καθώς η κάμερα μετατοπίζεται προς τα δεξιά, μας αποκαλύπτεται η παρουσία δύο ανθρώπων. Αρχικά, ενός άνδρα και έπειτα, μίας γυναίκας. Η σιωπή μεταξύ τους μοιάζει ατελείωτη. Η αναμονή να συμβεί το οτιδήποτε, βασανιστική. Η πρώτη ουσιαστική κίνηση της γυναίκας είναι να πειραματιστεί με τη θέση μίας κορνίζας. Αμέσως μετά, θα μετακινήσει κάποια από τα αντικείμενα του δωματίου.
21.09
2015

La règle du jeu, του Jean Renoir

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La règle du jeu, του Jean Renoir)
Το 1939, στις παρυφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το παρισινό κοινό μάλλον αντικρίζει έντρομο το καθρεφτισμένο είδωλο του στο πανί. Αυτό μιας διεφθαρμένης, αμοραλιστικής κοινωνίας που βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή, με αποτέλεσμα να λογοκριθεί η ταινία ως «υποσκάπτουσα την ηθική». Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, η αυθεντική μορφή της επιτέλους ανασυντίθεται και μία από τις ταινίες – σταθμούς στην ιστορία του κινηματογράφου στρογγυλοκάθεται στον θρόνο της.
09.09
2015

Waltz with Bashir, του Ari Folman: Η «κάμερα» που έσπασε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Waltz with Bashir, του Ari Folman: Η «κάμερα» που έσπασε)
«Μια φορά με επισκέφθηκε ένας νέος άντρας, ένας ερασιτέχνης φωτογράφος. Τον ρώτησα το 1983, «Πώς επιβίωσες από αυτόν το σκληρό πόλεμο;» Μου είπε, «Ήταν πολύ εύκολο. Το αντιμετώπισα σαν μια μεγάλη εκδρομή». Είπε στον εαυτό του: «Πώπω! Τι σπουδαίες εικόνες: Πυροβολισμοί, κανονιές, πληγωμένοι, ουρλιαχτά...». Τα είδε όλα σαν να κοίταζε μέσα από μια φανταστική κάμερα. Τότε συνέβη κάτι: Η «κάμερά» του έσπασε. Είχε βρει ένα μηχανισμό για να μείνει έξω από την αυτήν την κατάσταση, σαν να έβλεπε μια ταινία για τον πόλεμο αντί να συμμετέχει. Αυτό τον προστάτευσε. Μόλις σύρθηκε από τα γεγονότα, δεν μπορούσε πια να αρνηθεί την πραγματικότητα. Ο τρόμος τον περικύκλωσε και σάλταρε».
03.09
2015

Irrational Man

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Irrational Man)
Ογδόντα, παρά κάτι μήνες. Αυτή είναι η ηλικία του Γούντι Άλεν, ο οποίος θα σβήσει 80 κεράκια στην τούρτα την πρώτη του προσεχούς Δεκέμβρη. Σαράντα έξι. Αυτός είναι ο αριθμός των ταινιών που έχει σκηνοθετήσει ο λατρεμένος φοβικός μας διοπτροφόρος. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, ο Γούντι σκηνοθετεί με ρυθμούς μυδραλιοβόλου, φοβούμενος, όπως έχει ξεκάθαρα παραδεχτεί, μήπως τον προλάβει ο θάνατος. H σκηνοθεσία ταινιών δεν είναι ούτε το επάγγελμα ούτε το πάθος του. Είναι μια βιολογική ανάγκη. Στο Irrational Man, ο Γούντι επιστρέφει στο θέμα της σύλληψης και εκτέλεσης του τέλειου φόνου, το οποίο τον απασχόλησε δεόντως τρεις φορές στο παρελθόν: α) στο παραγνωρισμένο του διαμαντάκι, Crimes and Misdemeanors, β) στην ίσως τελευταία «μεγάλη» του ταινία, το Match Point και γ) στο μάλλον μέτριο Cassandra’s Dream. Η πράξη του φόνου λοιπόν στο μικροσκόπιο, ως αφορμή για ένα διάλογο με ευρύτερο πεδίο.
29.07
2015

Dark Places, του Gilles Paquet-Brenner

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dark Places, του Gilles Paquet-Brenner)
Μετά τον τεράστιο ντόρο που ξεσήκωσε το Gone Girl, ήταν μάλλον αναμενόμενο πως η επόμενη ταινία που θα βασιζόταν σε μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν θα είχε το όνομά της ως βασικό της διαφημιστικό ατού. Ακόμη όμως κι όταν τα υλικά είναι γευστικά, αν ο μάγειρας είναι μέτριος, το πιάτο θα βγει άνοστο. Όπως δηλαδή συνέβη και στην περίπτωση του Dark Places (που προηγήθηκε λογοτεχνικά του Gone Girl, όντας το δεύτερο χρονολογικά μυθιστόρημα της Φλιν), το οποίο κλήθηκε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, όχι ένας Ντέιβιντ Φίντσερ, αλλά ο, μάλλον νερόβραστος, Ζιλ Πακέ Μπρενέρ, ο οποίος κατέληξε δυστυχώς να αφήσει στην άκρη το ψαχνό και να κρατήσει μόνο τη φλούδα.
22.07
2015

The Trip to Italy, του Michael Winterbottom

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Trip to Italy, του Michael Winterbottom)
Το 2010, ο Μάικλ Γουίντερμποτομ είχε αφήσει τους Βρετανούς κωμικούς Στιβ Κούγκαν και Ρομπ Μπράιντον να σολάρουν ανεξέλεγκτα, σε ένα ταξίδι γευσιγνωσίας στη Βόρεια Αγγλία. Με πρόσχημα μια γαστρονομική αποστολή που τους ανατέθηκε από τον Observer (η κυριακάτικη έκδοση του Guardian και συγχρόνως, η παλαιότερη κυριακάτικη εφημερίδα του κόσμου!), οι δύο αυτοί ξεκαρδιστικοί τύποι υποδύθηκαν στην ουσία τους εαυτούς τους, περιδιάβηκαν την αγγλική επαρχία, έφαγαν σε μπόλικα εστιατόρια, έκαναν μιμήσεις διάσημων ηθοποιών και γενικά αμπελοφιλοσόφησαν μέχρι τελικής πτώσης, σε ένα απολαυστικό αυτοσχεδιαστικό κινηματογραφικό πείραμα. Μετά την τεράστια επιτυχία του The Trip και τη μετεξέλιξή του σε σειρά έξι επεισοδίων για το BBC, ήρθε η ώρα για το αναμενόμενο σίκουελ, το οποίο αποκτά μεσογειακή γεύση.
14.07
2015

Slow West, του John Maclean

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Slow West, του John Maclean)
Έχετε δει κάποιο γουέστερν, στο οποίο η πρώτη εικόνα είναι ένα ερωτευμένο παιδί που μετρά τα άστρα; Έχετε δει κάποιο γουέστερν, στο οποίο η δράση να δρομολογείται από ένα έρωτα ανεκπλήρωτο και τόσο βαθιά ολοκληρωτικό που να μοιάζει ψεύτικος; Έχετε δει κάποιο γουέστερν που να ξεκινά με την παραμυθένια δομή «ήταν μια φορά κι έναν καιρό» και να κλείνει στο ίδιο πνεύμα, με το «’ζήσαν αυτοί καλά (όσοι τέλος πάντων καταφέρνουν να επιζήσουν) κι εμείς καλύτερα»; Μάλλον όχι, οπότε να είστε προετοιμασμένοι για κάτι ολότελα διαφορετικό, εφόσον αποφασίσατε να δείτε το Slow West. Διότι ο Τζον ΜακΛιν παιχνιδίζει με τους κώδικες και τις νόρμες του γουέστερν, όχι ακριβώς για να πετύχει κάποια αποδόμηση, αλλά ίσα ίσα γιατί προσπαθεί να αγγίξει τη βαθιά ουσία τους, στοχεύοντας μακρύτερα από την αρχική βιτρίνα.
03.07
2015

Μανταρίνια, του Ζάζα Ουρουσάντε

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μανταρίνια, του Ζάζα Ουρουσάντε)
Tο αντιπολεμικό δράμα του Ζάζα Ουρουσάντε «Μανταρίνια» μας προσκαλεί στις καλοκαιρινές αίθουσες για 87 λεπτά ομορφιάς, ανθρωπιάς και αδελφότητας μέσα στον κοινωνικό σπαραγμό.
25.06
2015

La Isla Minima, του Alberto Rodríguez

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Isla Minima, του Alberto Rodríguez)
Ισπανία, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μία κοινωνία που προσπαθεί να βρει τα πατήματά και τις ανάσες της. Να κοιτάξει δειλά την επόμενη μέρα, μετά από μία σκοτεινή και ασφυκτική 40ετία δικτατορίας. Να βάλει στην άκρη μίση και δάκρυα και να βρει καινούργιους συνεκτικούς δεσμούς, μετά από τόσο διχαστικό και αδελφοκτόνο πόνο. Δύσκολη αποστολή, ως και αδύνατη. Οι φρικτές θύμησες είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Είναι ακόμη παρούσες, στέκουν απειλητικές στο βάθος, όπως τα κρεμασμένα κάδρα του Φράνκο και του Χίτλερ σε ένα έρημο τοίχο.
25.05
2015

Mad Max: Fury Road

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Mad Max: Fury Road)
Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα sequel μετά από τριάντα χρόνια, και μάλιστα ένα επιτυχημένο, που δεν περιορίζεται στην αντιγραφή του εαυτού του, αλλά στον εκσυγχρονισμό και την κόμιση νέων ιδεών που πλαισιώνουν τη διατήρηση της φυσιογνωμίας ενός franchise. Ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός George Miller αντεπεξέρχεται επιτυχώς στην πρόκληση που ο ίδιος έθεσε στον εαυτό του, επιστρέφοντας μετά από πολλά εμπόδια σε μια τέταρτη ταινία στο σύμπαν του Mad Max. Πρόκειται για τον κόσμο εκείνον για τον οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι επινοήθηκε ο όρος «μετα-αποκαλυπτικό ντίζελπανκ».
18.05
2015

Pasolini

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Pasolini)
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι υπήρξε κινηματογραφικός σκηνοθέτης, συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος, κριτικός και δοκιμιογράφος. Πέθανε άδοξα τη νύχτα της 2ας Νοεμβρίου του 1975, βίαια δολοφονημένος στην παραλία της Όστια, λίγο έξω από τη Ρώμη. Την ευθύνη για τη δολοφονία του επωμίστηκε ο Πίνο Πελόζι, ο οποίος είχε συνοδέψει τον Παζολίνι στην Όστια για να προσφέρει, κατόπιν αμοιβής, σεξουαλικές υπηρεσίες. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, είχαν γεννηθεί ισχυρότατες υποψίες πως πίσω από τη δολοφονία αυτή κρυβόταν κάτι σκοτεινότερο από ένα απλό έγκλημα πάθους, με τα πολιτικά κίνητρα να θεωρούνται η επικρατέστερη αιτία.
07.05
2015

Stray Dogs

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Stray Dogs)
Ο χρόνος είναι ένα μέγεθος δεόντως κινηματογραφικό. Διαστέλλεται και συστέλλεται, συμπιέζεται και απλώνεται, βιώνεται και υπονοείται, προσωποποιείται και διαχέεται, ανάλογα με τις επιδιώξεις και τις ανάγκες της κάθε ταινίας. Ο Τσάι Μινγκ Λιανγκ, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εξωθεί τον φιλμικό χρόνο στα άκρα όριά του, σε σημείο που τα Αδέσποτα σκυλιά καταλήγουν να μοιάζουν περισσότερο με δοκιμασία αντοχών παρά με κινηματογραφική ταινία. Υπό μία έννοια, μπορεί να ειπωθεί πως τα Αδέσποτα σκυλιά δομούνται σαν μία αρχιτεκτονική κατασκευή, με κάθε παρατεταμένη σεκάνς να λειτουργεί σαν ένας ακόμη όροφος που χτίζεται. Ο Λιανγκ αφήνει την κάμερα να αγκυροβολήσει στους πρωταγωνιστές του για τόσo πολλή ώρα που νομίζει κανείς πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο παρά τα πρόσωπά τους.
16.04
2015

Phoenix

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Phoenix)
Βρισκόμαστε στη μεταπολεμική Γερμανία, ελάχιστα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε ένα τόπο καθημαγμένο, ερειπωμένο, σαπισμένο υλικά, ψυχολογικά και πνευματικά. Ένας κόσμος βουτηγμένος στις ενοχές και τις τύψεις. Σερνόμενος στα συντρίμμια της κατάρρευσης παντός τύπου. Κι οι άνθρωποι αυτού του κόσμου επιζητούν την πραγματική λήθη. Αυτή που θα ακυρώσει την αλήθεια. Ό,τι μπορεί να υποπέσει στη λήθη δεν είναι αληθινό, από κάθε άποψη, ετυμολογική και μη. Το παρελθόν δεν πρέπει απλώς να ξεχαστεί. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως κάποτε υπήρξε. Το παρελθόν ή πιο σωστά, ένα συγκεκριμένο πρόσφατο παρελθόν, θα πρέπει να εξαφανιστεί από τον άξονα του χρόνου. Μεταφρασμένος τίτλος: «Το τραγούδι του Φοίνικα»
03.04
2015

Loin des Hommes (Far From Men)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Loin des Hommes (Far From Men))
Αλγερία, 1954, στις απαρχές της αντί-αποικιοκρατικής επανάστασης. Από τα πρώτα κιόλας πλάνα παίρνουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για τον κόσμο της ταινίας. Μια γη σκληρή, γεμάτη πέτρα και χώμα που ρουφάει τάχιστα το αίμα που χύνεται ανεξέλεγκτα. Με ένα τραχύ φως που την ομορφαίνει, χωρίς ποτέ να την κάνει φωτεινή. Ένα ύφος λιτό κι απέριττο, βυθισμένο στο ημίφως ή στο μισοσκόταδο, ανάλογα με την οπτική και τη διάθεση της στιγμής. Δύο άνδρες που ξεκινούν ένα παράξενο ταξίδι.
19.03
2015

Στα χρόνια της βίας: Ένας «Νονός» μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Στα χρόνια της βίας: Ένας «Νονός» μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας)
Και όμως, το εμπόριο πετρελαίου θέρμανσης στη Νέα Υόρκη του 1981 ήταν μια δουλειά γεμάτη κινδύνους και δολοπλοκίες! Aρκετές, ώστε o ταλαντούχος J.C.Chandor να εμπνευστεί και να υλοποιήσει το «Στα Χρόνια της βίας», όχι όμως και για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για 125 ολόκληρα λεπτά. Και αυτό είναι σίγουρα κρίμα για μια ταινία με κατά τ’ άλλα, ξεκάθαρη αισθητική, δυνατές ερμηνείες και πολλή, πολλή, τροφή για σκέψη. 
09.03
2015

Inherent Vice

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Inherent Vice)
Κάποιες ταινίες τις ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Ή τουλάχιστον, τις ερωτεύομαι εγώ με την πρώτη ματιά. Αυτό ακριβώς είχε συμβεί στην προηγούμενη ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, το The Master. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, καθ’ όπως λένε, και τα πρώτα λεπτά του Inherent Vice είναι σκέτος έρωτας.
26.02
2015

Leviathan (Leviafan)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Leviathan (Leviafan))
Εναρκτήρια πλάνα μαγευτικής φυσικής ομορφιάς. Αδάμαστης απέναντι στις ανθρώπινες ορέξεις, ανθεκτικής στο πέρασμα του χρόνου. Με σφήνες από κατάλοιπα θανάτου. Παρατημένες βάρκες που λιμνάζουν και βαλτώνουν. Το κουφάρι ενός κήτους που έχει ξεβραστεί στην ακτή. Μία αύρα κάπως μυστικιστική. Κάτι αδιόρατο και πανίσχυρο που υπήρχε από τη χαραυγή του χρόνου και έχει ως μόνη αποστολή να καταδυναστεύσει. Η μοίρα του ανθρώπου μοιάζει αναπόδραστη. Εν τέλει, αργά ή γρήγορα, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, θα υποκύψει. Ένα φαύλος κύκλος, από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεμπλέξουμε. Ναι, είναι μάλλον απαραίτητο να είσαι ένας σκηνοθέτης του διαμετρήματος του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ για να μην πέσεις στην παγίδα ενός μονόπατου μανιφέστο ντετερμινισμού. Ο Ζβιάγκιντσεφ φτιάχνει μια ταινία ανάλογη του δικού του καλλιτεχνικού βεληνεκούς. Μία ταινία ογκώδη και πελώρια που σκοτεινιάζει τον ουρανό του θεατή. Τον καταπίνει και τον ξερνοβολά μουδιασμένο και αμήχανο.
16.02
2015

Κύριος Τέρνερ: Από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Κύριος Τέρνερ: Από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη)
Ο 71χρονος Μike Leigh, στην πρόσφατή του ταινία «Κύριος Τέρνερ», παρουσιάζει με μαεστρία και ειλικρίνεια, το τελευταίο τέταρτο της ζωής του σπουδαίου ρομαντικού ζωγράφου J.M.W. Turner: Ένα κομμάτι της ζωής του, αφηγηματικά φτωχότερο από τα ταραχώδη παιδικά του χρόνια, την εφηβεία του ως μια πρώιμη καλλιτεχνική ιδιοφυία και την εκκεντρική νεότητά του. Νοηματικά όμως πλουσίου και ερμηνευτικά απαιτητικού. Ο πρωταγωνιστής Timothy Spall εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και αποδίδει μοναδικά έναν εξαιρετικά σύνθετο, αληθινό και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα. Ο Leigh, με τη συνδρομή του κινηματογραφιστή Dick Pope, επικεντρώνεται δικαίως σε αυτόν, δημιουργώντας γύρω του με ομορφιά, χιούμορ και προσοχή στη λεπτομέρεια, έναν κόσμο που καταρρέει και αλλάζει. 
02.02
2015

Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance))
Μία επικείμενη θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Η πρεμιέρα πλησιάζει απειλητικά. Βρυχάται, είναι αιμοβόρα, και απειλεί το εύθραυστο ψυχισμό όλων των εμπλεκόμενων. Ένας πρώην χολιγουντιανός σταρ που άφησε τη φήμη και τα λεφτά του να «πετάξουν» και τώρα πασχίζει να βρει την προσωπική εξιλέωση. Θέλει να βουτήξει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ του κουλτουριάρικου νεοϋορκέζικου θεάτρου και να ξαναβαφτιστεί. Επιζητά την ποιότητα, την αναγνώριση, την αποδοχή. Την πλάνη της καλλιτεχνικής αθανασίας. Μετατρέπει αυτή την παράσταση σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι εμμονές μας έχουν πάντα την τάση να διαστέλλονται, συστέλλοντας ταυτόχρονα όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος ξάφνου μας φαίνεται μια ανούσια μινιατούρα.
19.01
2015

Whiplash: Όσο μας εμπνέεις, τόσο μας πωρώνεις

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Whiplash: Όσο μας εμπνέεις, τόσο μας πωρώνεις)
Στο φεστιβάλ του Sundance, η ταινία παίρνει το βραβείο κοινού και αποσπά φοβερές κριτικές. Στις Κάννες, στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών, η ταινία χειροκροτείται επί 20 λεπτά. Στις Χρυσές Σφαίρες, ο J. K. Simmons κερδίζει βραβείο ερμηνείας. Ήταν θέμα χρόνου το Whiplash να παίξει δυνατά στην κούρσα των Όσκαρ, πράγμα που νομοτελειακά συνέβη. Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, τούτο εδώ το διαμάντι αποτελεί μια απ' τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος.
15.01
2015

Big Eyes

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Big Eyes)
Ο Τιμ Μπάρτον υπήρξε σεσημασμένα και αδιαμφισβήτητα cool για τουλάχιστον μια γεμάτη δεκαπενταετία. Γιατί είχε καλό σημάδι και στόχευε όχι στην καρδιά των παραμυθιών που έφτιαχνε, αλλά στο περιθώριό τους. Γιατί οι ταινίες του μιλούσαν για αλλόκοτα παιδιά, για λοξοδρομημένες ευτυχίες και μειονοτικές ευαισθησίες. Γιατί το ύφος του διακατεχόταν από μια συνεπή αισθητική, η οποία ήταν πάντα επιμελώς στολισμένη, αλλά όχι υπέρογκα φορτωμένη. Γιατί προσπαθούσε να φανεί σοβαρός, χωρίς όμως να καταστρέφει την πλάκα του παραμυθιού. Γιατί έκανε ταινία για τη ζωή του, σχεδόν επίσημα ανακηρυγμένου χειρότερου σκηνοθέτη στην ιστορία του σινεμά,­ Εντ Γουντ. Γιατί ήταν παντρεμένος με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα μας έπειθε να ξεγελάσουμε οικειοθελώς τους εαυτούς μας, πιστεύοντας πως είναι λίγο μεγαλύτερος σκηνοθέτης απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα. 
14.01
2015

Nightcrawler

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Nightcrawler)
Μια ταινία που ελάχιστοι θα έχουν ακούσει ή θα έχουν δει αλλά αδιαμφισβήτητα μια ταινία που δημιουργήθηκε για να προκαλέσει και να θέσει έντονα ερωτηματικά στους σκεπτόμενους, σχετικά με το προς τα πού οδεύει η ηθική αυτού του κόσμου. 
13.01
2015

In Liam Neeson I trust

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (In Liam Neeson I trust)
Αν με ρωτήσεις, «γιατί είδες την ταινία;», θα σου απαντήσω πολύ απλοϊκά και δίχως ίχνος ντροπής: πρωτἰστως, γιατί παίζει ο Liam Neeson, δευτερευόντως, γιατί δεν ανήκει στις ταινίες τρόμου. Εν ολίγοις, στα φιλμ που δεν αντέχει το στομάχι και ο εγκέφαλός μου, παρόλο που ο κεντρικός θεματικός άξονας του “A Walk Among the Tombstones” εξυπηρετεί όλες τις ανάγκες μίας ταινίας τρόμου.
08.01
2015

Χόμπιτ: Η Μάχη Των Πέντε Στρατών-To Τελευταίο Αντίο

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Χόμπιτ: Η Μάχη Των Πέντε Στρατών-To Τελευταίο Αντίο)
Η τελευταία ταινία του Πίτερ Τζάκσον και επίλογος της τριλογίας «Χόμπιτ» είναι γεμάτη από μάχες και αποχαιρετισμούς. Και μπορεί τελικά να μην είναι η συνταγή της –απόλυτης- επιτυχίας, αλλά κατορθώνει να εντυπωσιάσει και, φυσικά, να συγκινήσει.
20.12
2014

Foxcatcher

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Foxcatcher)
Η επίδραση της γνώσης πως μια «αληθινή» ιστορία κρύβεται πίσω από μία ταινία δρα πάντοτε ύπουλα και παρασκηνιακά και επηρεάζει την κρίση μας. Έστω ελαφρά και ανεπαίσθητα, έστω κι αν δεν το παραδεχόμαστε ευθέως και άμεσα. Αφαιρούμαστε και λησμονούμε πολλά. Λησμονούμε πως αυτό που βλέπουμε στο πανί δεν είναι ποτέ αλήθεια. Λησμονούμε πως δεν υπάρχει ακριβώς μία αλήθεια προς διήγηση σε κάθε ιστορία. Λησμονούμε πως μια ταινία (πρέπει να) είναι πολλά περισσότερα από το ξεδίπλωμα μιας, γενικά κι αόριστα,­ ιστορίας. Λησμονούμε πρωτίστως πως όλα τα γεγονότα είναι ετυμολογικά α­νόητα. Το όποιο νόημα το προσδίδουμε εμείς. 
03.12
2014

Blue Ruin του Jeremy Saulnier: Οφθαλμός αντί οφθαλμού

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Blue Ruin του Jeremy Saulnier: Οφθαλμός αντί οφθαλμού)
Ο Jeremy Saulnier έχει μάθει να παράγει ενδιαφέροντα φιλμ με πενιχρό budget. Τί κι αν το Sundance festival τα περιφρονεί συστηματικά, το comedy- horror φιλμ του “Murder Party” κέρδισε ένα βραβείο κοινού το 2007 στο εναλλακτικό φεστιβάλ “Slamdance Film Festival” και το “Blue Ruin” έφτασε πολύ πιο μακριά, κερδίζοντας το βραβείο FIPRESCI (Βραβείο της παγκόσμιας ομοσπονδίας κριτικών κινηματογράφου) κατά τη διάρκεια του 66ου φεστιβάλ των Καννών.
26.11
2014

Ιnterstellar: Ανάμεσα στ' αστέρια

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ιnterstellar: Ανάμεσα στ' αστέρια)
Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Σκέφτομαι πόσες φορές έχω πάει σινεμά και έχω βγει απ' την αίθουσα πλημμυρισμένος από τόσο έντονα συναισθήματα. Σκέφτομαι το τσιγάρο έξω από τον χώρο που είδαμε την ταινία ενώ κοιτούσα τ' αστέρια. Τις πρώτες κουβέντες με την υπόλοιπη παρέα γι' αυτό που είδαμε. Δεν είμαι σίγουρος, αν ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς παρακολούθησα. Δειλιάζω. Πώς θα γράψω αυτό το κείμενο; Νιώθω το φιλμ να ξεπερνάει όλα αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Ας βάλω το soundtrack της ταινίας από τον Hans Zimmer και βλέπουμε.
20.11
2014

Ida

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Ida)
Η Άννα μεγαλώνει ήσυχα, βαρετά, υπάκουα, θανατερά, σε ένα καθολικό μοναστήρι της κομμουνιστικής Πολωνίας των αρχών της δεκαετίας του ’60. Λίγες μέρες πριν πάρει τους όρκους αγνότητας, θα λάβει μία ειδοποίηση προκειμένου να συναντήσει τη μόνα ζώσα συγγενή της, μία θεία ονόματι Γουάντα. Η Άννα θα βγει για πρώτη φορά στον έξω κόσμο και θα συναντήσει το ακριβές αντίθετο της δικής της περσόνας. Ένα άβγαλτο κορίτσι, γεμάτο καταπιεστική αγνότητα που σιγοκαίει μέσα της, έτοιμο να εκραγεί, αναζητώντας ολίγη γεύση από ζωή. Μία γυναίκα σημαδεμένη από τις ψυχολογικές ουλές και τις καταχρήσεις, γεμάτη κυνισμό, τύψεις και πίκρα, έτοιμη να σβήσει, μην αντέχοντας άλλο να είναι η φλόγα που τρεμοπαίζει σε ένα λιωμένο κερί. Οι δυο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι με προορισμό τη γνώση. Τη γνώση εκείνη που βασανίζει και πονά. Η Άννα θα μάθει πως δεν είναι η Άννα. Θα μάθει πως είναι η Ίντα.
15.11
2014

Guardians of the Galaxy: Οι Φύλακες του μπλοκμπάστερ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Guardians of the Galaxy: Οι Φύλακες του μπλοκμπάστερ)
Αυτή η ταινία είναι η απόδειξη ότι η Marvel ξέρει να παίρνει ρίσκα τα οποία σχεδόν πάντα της βγαίνουν σε καλό. Μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα ψιλοάγνωστο κόμικ και βάζει στο τιμόνι της σκηνοθεσίας έναν άπειρο στο είδος σκηνοθέτη. Αποτέλεσμα, η ταινία να ξεπερνάει τα 550 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις παγκοσμίως. Κοινό και κριτικοί την αγκάλιασαν (όχι άδικα) καθώς πρόκειται για μια απολαυστική τρόπον τινά superhero movie. 
27.10
2014

Zero Theorem: Το νόημα της Ζωής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Zero Theorem: Το νόημα της Ζωής)
Η τελευταία ταινία του Terry Gilliam περατώνει την άτυπη δυστοπική τριλογία του, που περιλαμβάνει τα “Brasil” (1985) και “12 monkeys” (1995), σε ένα πρότζεκτ που συγκεντρώνει στο καστ μεταξύ άλλων τους Christoph Waltz, Mélanie Thierry, Lucas Hedges, David Thewlis, Tilda Swinton και Matt Damon. Το γεγονός ότι η τρίτη απόπειρα είναι μάλλον και η λιγότερο καλή, δεν αρκεί κατά τη γνώμη μας για να δικαιολογήσει την υπερβολικά χλιαρή έως άσχημη υποδοχή της από τους κριτικούς.
17.10
2014

’71

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (’71)
1971, Μπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία. Τα ληξιαρχικά στοιχεία της ταινίας που μας δίνουν το στίγμα και μας προϊδεάζουν για τη συνέχεια. Εμφύλιος σπαραγμός μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Παραστρατιωτικές ομάδες από αμφότερα τα στρατόπεδα. Διπλής ταυτότητας κατάσκοποι και πράκτορες. Ο στρατός της εγγυήτριας δύναμης και «προστάτιδας» Αγγλίας που εγγυάται και προστατεύει το χάος. Εξωτερικές συνθήκες συνεχούς βίας και έντασης. Εσωτερικές συνθήκες που προσαρμόζονται στις εξωτερικές. Ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης των ειδικών δυνάμεων, ο οποίος έχει βρεθεί σε αυτόν τον κακό χαμό για λόγους επί της ουσίας μισθοφορικούς.
09.10
2014

Gone Girl

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Gone Girl)
«Φαντάζομαι να της ανοίγω διάπλατα το κεφάλι. Να ξετυλίγω το νήμα του μυαλού της. Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις.» Αυτά είναι σε ελεύθερη μετάφραση περίπου τα μισά από τα εναρκτήρια, εκτός οθόνης, λόγια του Νικ Νταν (του Μπεν Άφλεκ δηλαδή). Λόγια που ψάχνουν απαντήσεις σε κάποια άλυτα ερωτήματα που μόλις έχουν τεθεί. Τι σκεφτόμαστε; Τι νιώθουμε; Γιατί πληγώνουμε ο ένας τον άλλο; Όσο ακούμε αυτά τα λόγια, εντός οθόνης βλέπουμε ένα ξανθό γυναικείο κεφάλι (της Ρόζαμουντ Πάικ) που αναπαυόταν σε ένα μαξιλάρι να γυρνά κάπως απότομα προς το μέρος μας. Το έχει ξυπνήσει ένα χάδι, αλλά το βλέμμα δεν είναι τρυφερό. Είναι βαθύ και λίγο τρομακτικό.
07.10
2014

Under the Skin: O Άλλος ως ίδιος

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Under the Skin: O Άλλος ως ίδιος)
Μία ταινία που δίχασε -κυρίως τον κόσμο, παρά τους κριτικούς- παρουσιάζουμε σήμερα. Αποτελεί ίσως την κορυφαία μέχρι σήμερα στιγμή του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριάς του, μία σκοτεινή περιήγηση -μέσω της επιστημονικής φαντασίας και των αλληγοριών που επιτρέπει- στη διερεύνηση της ομορφιάς, της σαγήνης και της ανθρωπινότητας της ίδιας.
25.09
2014

εικόνα εξωφύλλου άρθρου ()
Some animals are always more equal than others. After the Rebellion in Orwell’s “Animal Farm”, pigs and dogs ended up having both their share of equality and then some. Nassos Vakalis, Emmy-winning Greek animation director and animator continues on a similar metaphorical path with his “Dinner For Few”. Anthropomorphic pigs have now occupied places at the dinner table while a human services the machinery that feeds their endless dining. Leftovers are thrown to the cats scrambling under the table. 
10.09
2014

Edge of Tomorrow: Ταινία video-game

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Edge of Tomorrow: Ταινία video-game)
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την υπόθεση της ταινίας σε μια φράση: Τομ Κρουζ εναντίον εξωγήινων. Πόσο θα την αδικούσαμε όμως! Το στόρυ αποτελεί ένα από τα ατού του φιλμ και δεν είναι άλλο από τη μάχη στην οποία παίρνει μέρος ο Γουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ώστε να κατατροπώσει εξωγήινα όντα που απειλούν τον πλανήτη. Αλλά!... Μετά από ένα ατύχημα που αποφέρει τον θάνατό του, αποκτάει ασυνήθιστες ικανότητες και μεταφέρεται στη δίνη του χρόνου. Έτσι, κάθε φορά που σκοτώνεται επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης. Κάθε μέρα πολεμάει και πεθαίνει ξανά και ξανά.
06.08
2014

Michael Kohlhaas του Heinrich von Kleist: Η αιώνια επιστροφή του Κ.

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Michael Kohlhaas του Heinrich von Kleist: Η αιώνια επιστροφή του Κ.)
Η ταινία του Arnaud des Pallières που παρουσιάζουμε σήμερα είναι γαλλικής και γερμανικής παραγωγής (εγγλέζικος τίτλος: “Age of Uprising: The Legend of Michael Kohlhaas”) και ως πρωταγωνιστή έχει τον απολαυστικό Mads Mikkelsen (μεταξύ άλλων παίζουν επίσης ο Bruno Ganz και ο -γνωστός από τις συνεργασίες του με τον Leos Carax- Denis Lavant).
31.07
2014

Prisoners: Προστάτεψε αυτούς που αγαπάς

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Prisoners: Προστάτεψε αυτούς που αγαπάς)
Ο Denis Villeneuve, υποψήφιος για Όσκαρ με το αξέχαστο “Incendies”, καταπιάνεται αυτή τη φορά με το θέμα της εξαφάνισης παιδιών και μας παρουσιάζει τη δραματική ιστορία δύο οικογενειών, των οποίων τα δύο μικρά κορίτσια έχουν απαχθεί.
18.07
2014

Calvary: Μην πυροβολείτε τον παπά!

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Calvary: Μην πυροβολείτε τον παπά!)
«Πρώτη φορά δοκίμασα σπέρμα όταν ήμουν 7 ετών» λέει κάποιος την ώρα που εξομολογείται σε έναν Καθολικό ιερέα. Του εξηγεί ότι είχε υποστεί κατ' εξακολούθηση βιασμό από έναν παπά για πέντε χρόνια με αποτέλεσμα να ψάχνει εκδίκηση. «Δεν έχει νόημα να σκοτώσω έναν κακό παπά», αναφέρει. «Θα σκοτώσω εσένα επειδή είσαι αθώος» του λέει και κανονίζει το ραντεβού θανάτου την επόμενη Κυριακή, μία εβδομάδα δηλαδή μετά τη συγκεκριμένη εξομολόγηση.
09.07
2014

The Grand Budapest Hotel: Μέγας είσαι Anderson και θαυμαστά τα έργα σου

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Grand Budapest Hotel: Μέγας είσαι Anderson και θαυμαστά τα έργα σου)
H νέα ταινία του Wes Anderson (απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2014) ερευνά με χιούμορ και τρυφερότητα την ανθρώπινη φύση, το αύριο και το χτες, την πορεία του κόσμου μας.
19.06
2014

Snowpiercer: Η θερμοδυναμική της Ζωής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Snowpiercer: Η θερμοδυναμική της Ζωής)
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας, βασισμένη σε ένα γαλλικό graphic novel του 1982, αποτελεί η πρώτη αγγλόφωνη απόπειρα του Bong Joon-ho, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Chris Evans, Jamie Bell, John Hurt, Song Kang-ho, Ed Harris και μια αγνώριστη όσο και απολαυστική Tilda Swinton. Πρόκειται για μια ταινία με σαφείς πολιτικές και οικολογικές αιχμές.
14.06
2014

La Grande Bellezza, του Paolo Sorrentino

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (La Grande Bellezza, του Paolo Sorrentino)
«Τελειώνει πάντα έτσι, με το θάνατο. Πρώτα όμως, υπήρξε η ζωή, κρυμμένη πίσω από τα μπλα μπλαμπλα…Όλα έχουν κατακαθίσει κάτω από τη φλυαρία και το θόρυβο. Η σιωπή και το συναίσθημα, η συγκίνηση και ο φόβος. Οι ισχνές, ασταθείς αναλαμπές ομορφιάς. Όλα θαμμένα κάτω από την κουβέρτα του άγχους για να είσαι κάποιος στον κόσμο. Μπλα μπλαμπλα…»
26.05
2014

También la lluvia της Iciar Bollain

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (También la lluvia της Iciar Bollain)
Το “Even the rain” είναι ένα θαραλλέο εγχείρημα της Iciar Bollain, μια ταινία για τους κύκλους που κάνει η ιστορία, επαναλαμβανόμενη ξανά και ξανά ως τραγωδία αλλά και μια ταινία για τον «ανέξοδο» επαναστατισμό.
08.05
2014

Nymphomaniac, του Lars von Trier: Οντολογία των μηχανών και αναλυτική της επιθυμίας σε δύο μέρη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Nymphomaniac, του Lars von Trier: Οντολογία των μηχανών και αναλυτική της επιθυμίας σε δύο μέρη)
Τα νέα διαδόθηκαν νωρίς σε όλη την επικράτεια: Ο τρελό-Δανός βγάζει ταινία, έναν μαραθώνιο σκληρού πορνό με μούσα τη Charlotte Gainsbourg. Ας ξεκινήσουμε από αυτό: προς έκπληξη ή απογοήτευση του κοινού, η τελευταία σκηνοθετική απόπειρα του Lars von Trier δεν είναι μια σοφιστικέ ή εντελλεκτσουέλ τσόντα (οι όπου γης πουριτανοί ας μην αναθαρρήσουν: υπάρχει άφθονο γυμνό, όπως και η αρμόζουσα διαστροφή κατά μήκος της ταινίας).
06.05
2014

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Το καλοκαίρι θα ‘ρθει)
Το να παρακολουθείς το "Les vacances de Monsieur Hulot" είναι κάπως σαν να διαβάζεις το «Οι διακοπές του μικρού Νικόλα» του Rene Goscinny, ή σαν να ακούς «Το καλοκαίρι θα ‘ρθει» του Φοίβου Δεληβοριά. Ένα φιλμ, ένα παιδικό βιβλίο κι ένα τραγούδι που μιλούν πάνω-κάτω για τα ίδια πράγματα: Την προσμονή για κάθε καλοκαίρι που ξεκινά, τις καρικατούρες που γινόμαστε αθελά μας πού και πού όλοι στις διακοπές (φασαριόζικα πιτσιρίκια-λουόμενοι, υστερικοί γονείς, ατρόμητοι θαλασσόλυκοι, απιθανοκαταπληκτικοί κολυμβητές, υπερκοινωνικοί τουρίστες κλπ...), την μελαγχολία όταν το καλοκαίρι δεν είναι πια παρά μόνο αναμνήσεις και τη σιγουριά πως το ιδανικό καλοκαίρι έμεινε γι’ άλλη μια φορά άπιαστο όνειρο, τη σιγουριά πως το ιδανικό καλοκαίρι μάλλον δεν θα ρθει ποτέ αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να το προσμένουμε κάθε χρόνο με αμείωτη αγωνία...
17.04
2014

Camille Claudel 1915 του Bruno Dumont: Ένα «ντοκιμαντέρ εποχής»

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Camille Claudel 1915 του Bruno Dumont: Ένα «ντοκιμαντέρ εποχής»)
Γνωρίζουμε αρκετά στοιχεία για τη νεανική ζωή της Camille Claudel, την καλλιτεχνική της εξέλιξη και βέβαια την ταραχώδη σχέση της με τον Auguste Rodin. Το φιλμ του Bruno Dumont δεν θα προσθέσει απολύτως τίποτα στις γνώσεις μας γύρω από το καλλιτεχνικό της έργο αλλά θα φωτίσει εκείνο το κομμάτι της ζωής της, που παρά τη διάρκειά του, συνήθως στα κείμενα-βιογραφίες της, συνοψίζεται σε μία, δυο προτάσεις και δεν είναι άλλο από τα 30 χρόνια εγκλεισμού της σε ψυχιατρικές κλινικές.
03.04
2014

The Monuments Men του George Clooney

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Monuments Men του George Clooney)
Η αξία των καλλιτεχνικών προϊόντων της ανθρώπινης διάνοιας και του παγκόσμιου πολιτισμού είναι άραγε τόσο μεγάλη, ώστε να αξίζει να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές για τη διάσωσή τους εν καιρώ πολέμου; Μια ταινία που διερευνά τις πιθανές απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς, το “The Monuments Men” απογοητεύει καταλήγοντας να είναι ένα ανιστόρητο χολιγκουντιανό μπλοκμπάστερ.
01.04
2014

Killer Joe του William Friedkin, ή ο «κοτοπουλάκιας» McConaughey

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Killer Joe του William Friedkin, ή ο «κοτοπουλάκιας» McConaughey)
Ο Matthew McConaughey τράβηξε φέτος τα βλέμματα της δημοσιότητας, χάρη στην ερμηνεία του στην ταινία “Dallas Buyers Club”, η οποία του απέφερε το όσκαρ, αλλά και την ενσάρκωση του επιθεωρητή Rust Cohle στη σειρά του HBO “True Detective”. Αυτή η «στροφή στην ποιότητα», όμως, ενός ηθοποιού που έγινε γνωστός κυρίως μέσα από ρομαντικές κομεντί, μπορεί να ανιχνευθεί τουλάχιστον τρία χρόνια νωρίτερα, όταν, δηλαδή, κυκλοφόρησε το “Killer Joe”. Το σίγουρο εδώ είναι ότι θα δείτε τα κοτοπουλάκια του KFC με άλλο μάτι.
12.03
2014

Dallas Buyers Club: Ο αγώνας της ζωής του

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Dallas Buyers Club: Ο αγώνας της ζωής του)
Το σινεμά όπως και κάθε μορφή τέχνης αντικατοπτρίζει διάφορες πτυχές της ανθρώπινης –και όχι μόνο- ζωής, τα κοινωνικά αδιέξοδα, την πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ταινία του Ζαν Μαρκ Βαλέ προσθέτει και αυτή το λιθαράκι της μέσω της εξιστόρησης της ταραχώδους ζωής του Ρον Γούντραφ και της μάχης του με το AIDS.
05.03
2014

Υψηλή κινηματογραφία της απώλειας

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Υψηλή κινηματογραφία της απώλειας)
Man σημαίνει άνδρας, αλλά σημαίνει και άνθρωπος. Το “A single man” είναι η ιστορία ενός άνδρα που έχει χάσει τον αγαπημένο του και μαζί και την όρεξή του για ζωή, αλλά σημειοδοτεί συγχρόνως και την ιστορία κάθε ανθρώπου που βρέθηκε σε παρόμοια θέση.
02.03
2014

American Hustle: Μια υπέροχη απάτη

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (American Hustle: Μια υπέροχη απάτη)
«Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, αν εσύ έχεις πειστεί πως είναι κάτι άλλο». Το συγκεκριμένο φιλμ του David O. Russell διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’70 και πραγματεύεται το θέμα της απάτης. Ενώ η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, ο σκηνοθέτης εστιάζει αλλού και στήνει ένα πρωτόγνωρο παιχνίδι μηχανορραφίας και εξαπάτησης με αποτέλεσμα να παραδώσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και της φιλμογραφίας του.
22.02
2014

Children of Men του Alfonso Cuarón

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Children of Men του Alfonso Cuarón)
Ο Alfonso Cuarón απασχόλησε πρόσφατα το κοινό με το “Gravity”, αλλά σήμερα θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε μια προγενέστερη ταινία του... Τα «Παιδιά των Ανθρώπων» του 2006 αποτελούν χαλαρή μεταφορά βιβλίου και περιλαμβάνουν στο καστ τους Clive Owen, Clare-Hope Ashitey, Julianne Moore και Michael Caine.
30.01
2014

Λύκε λύκε είσαι εδώ;

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Λύκε λύκε είσαι εδώ;)
Μου αρέσουν οι πολυσυζητημένες ταινίες. Αυτές που διχάζουν το κοινό και τους κριτικούς. Γεγονός είναι ότι μία τέτοια ταινία είτε θα τη μισήσεις είτε θα την αποθεώσεις είτε θα σου φανεί απλά μέτρια. Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο. Θα τη συζητήσεις. Θα την αναλύσεις. Θα την υπερασπιστείς ή θα την ρίξεις στα τάρταρα. Το “The Wolf of Wall Street” του Martin Scorsese ανήκει σεαυτού του είδους τις ταινίες.
30.12
2013

Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια: Τι πήγε στραβά με το Χόμπιτ

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια: Τι πήγε στραβά με το Χόμπιτ)
Εσύ, που βλέπεις τον τίτλο του κειμένου και ξινίζεις τα μούτρα, κάνε υπομονή. Δεν έχω κανένα σκοπό, να σπιλώσω το επικό σύμπαν του Τόλκιν, που από μικρός λατρεύεις. Στοχεύω σε μια ανάλυση -κουβέντα αν προτιμάς-, ώστε να εντοπίσουμε που «χάνει» η συγκεκριμένη επική(;) τριλογία της «μετά Άρχοντα» εποχής.
20.12
2013

A Christmas Carol (1984)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (A Christmas Carol (1984))
Η νουβέλα «Μία Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Charles Dickens δημοσιεύθηκε λίγο πριν τις γιορτές του 1843, και έκτοτε αποτέλεσε αντικείμενο αμέτρητων μεταφορών στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, την όπερα και όπου αλλού μπορεί να φανταστεί κανείς.
26.11
2013

Gravity του Alfonso Cuaron

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Gravity του Alfonso Cuaron)
Δυσκολεύτηκα αφάνταστα, να ξεκινήσω να γράψω το άρθρο μου για το συγκεκριμένο φιλμ. Καλούμαι να αναμετρηθώ με μία ταινία, για την οποία δεν γνωρίζεις τι να πρωτογράψεις. Οι κριτικές που έχει αποσπάσει είναι αποθεωτικές, ο περισσότερος κόσμος παραμιλά γι' αυτήν και το boxoffice της ανήκει και με το παραπάνω. Κρατήστε λοιπόν την παραπάνω φλυαρία σαν εισαγωγή και πάμε να δούμε με ψύχραιμη ματιά μια ταινία «φαινόμενο» (γίνεται;).
16.11
2013

Prometheus του Ridley Scott, ή ο μύθος της Απαρχής

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Prometheus του Ridley Scott, ή ο μύθος της Απαρχής)
Ο «Προμηθέας» προοριζόταν να αποτελεί prequel της σειράς ταινιών “Alien”, όμως κατέληξε να δημιουργήσει τη δική του, αυτόνομη μυθολογία. Το καστ είναι ενδιαφέρον, με παρουσίες όπως αυτές της Noomi Rapace (η πρωταγωνίστρια από το σουηδικό «Κορίτσι με το τατουάζ»), της Charlize Theron και των Guy Pearce (“Memento”) και Idris Elba (γνωστός κυρίως από τις σειρές “Wire” και “Luther”, προσφάτως τον είδαμε στο “Pacific Rim”), ενώ δεσπόζει η «ρομποτική» ερμηνεία του Μίκαελ Φασμπέντερ. Η επιλογή των ηθοποιών σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα και δυο-τρεις αξιομνημόνευτες σκηνές, αντισταθμίζουν τις όποιες αδυναμίες στο σενάριο που επιμελήθηκαν οι Jon Spaihts και Damon Lindelof (εκ των δημιουργών του “Lost”).
12.10
2013

Valhalla Rising του Nicolas Winding Refn

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Valhalla Rising του Nicolas Winding Refn)
Πρόκειται για μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Δανού σκηνοθέτη, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός με το “Drive” και αναμένεται να απασχολήσει ξανά με το “Only God Forgives”. Σε αυτή την ταινία, ωστόσο, δεν είναι ο Ryan Gosling που πρωταγωνιστεί, αλλά ο Mads Mikkelsen - ο κακός από το “Casino Royale” και παλαιός συνεργάτης του Ρεφν, που πιο πρόσφατα είδαμε στο “The Hunt”. Πρόσφατα μάλιστα ο σκηνοθέτης ανακοίνωσε την πρόθεση του να πραγματοποιήσει ένα sequel.
16.07
2013

Πώς μπορείς να κάνεις σεξ χωρίς συναίσθημα (.;!)

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Πώς μπορείς να κάνεις σεξ χωρίς συναίσθημα (.;!))
Ή στην πιο ρομαντική και αναχρονιστική πλέον version «Πως μπορείς να κάνεις έρωτα χωρίς να είσαι ερωτευμένος…;». Τάδε έφη η mademoiselle Juliette Binoche, ενσαρκώνοντας την Τερέζα, στον αγαπημένο της άντρα και φημισμένο Δον Ζουάν της Πράγας, Τόμας (Daniel Day-Lewis)… Που; Στο αριστουργηματικό φιλμ “The Unbearable Lightness of Being” (1988) του Philip Kaufman.
05.07
2013

Man of Steel του Zack Snyder

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Man of Steel του Zack Snyder)
Η προσμονή ήταν μεγάλη για τη συγκεκριμένη ταινία, κυρίως λόγω της εμπλοκής του Christopher Nolan στην παραγωγή και το story (τι εννοείτε «ποιός είναι ο Christopher Nolan;» ). Το αποτέλεσμα δυστυχώς δεν δικαιώνει τις προσδοκίες μας, καθώς η ταινία κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα.
01.07
2013

The Hunt, του Thomas Vinterberg

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Hunt, του Thomas Vinterberg)
Αφήνοντας πίσω το διαζύγιό του και προσπαθώντας να ξεκινήσει μια νέα ζωή, ο Lucas (Mads Mikkelsen) επικεντρώνεται στο χτίσιμο της σχέσης του με το γιο του, την καινούρια δουλειά του (δάσκαλος σε νηπιαγωγείο) και τη νέα ερωτική του περιπέτεια. Όλα κυλούν ήρεμα στη ζωή του, ώσπου ξαφνικά ένα μικρό ψέμα θα φέρει τα πάνω κάτω, μετατρέποντας την καθημερινότητά του σε κόλαση.
05.06
2013

Iron Man 3 του Shane Black

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Iron Man 3 του Shane Black)
Η πρώτη ταινία που αφορά τον ομώνυμο υπερήρωα είχε ενθουσιάσει. Η δεύτερη είχε απογοητεύσει. Το τρίτο μέρος του “Iron Man” πολύ απλά παίζει με τα νεύρα μας. Ο Τόνυ Σταρκ (Robert Downey Jr.), έχοντας υποστεί μετατραυματικό στρες μετά τα γεγονότα των Avengers, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αδίστακτο τρομοκράτη Mandarin (Ben Kingsley). Τα γεγονότα περιπλέκονται καθώς στο δρόμο του (ξανά)μπαίνει ο Aldrich Killian (Guy Pearce), o επιστήμονας ο οποίος έχει βιώσει την απόρριψη και την προσβολή του Τόνυ.
20.05
2013

The Place Beyond the Pines του Derek Cianfrance

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (The Place Beyond the Pines του Derek Cianfrance)
Η αναμονή για την καινούρια δημιουργία του Cianfrance ήταν μεγάλη, ιδιαίτερα μετά το αλησμόνητο “Blue Valentine” του 2010. Ο σκηνοθέτης ενώνει ξανά τις δυνάμεις του με τον Ryan Gosling και παραδίδει ένα αξιοπρεπές δράμα για το οποίο το μοναδικό παράπονό μας είναι ότι δεν πάει όσο ψηλά θα μπορούσε.
06.05
2013

Promised Land του Gus Van Sant

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Promised Land του Gus Van Sant)
Σίγουρα όλοι έχει τύχει κάποια στιγμή να διαβάσετε τη λεγόμενη κριτική-θάψιμο. Ο όρος είναι αδόκιμος και αναφέρεται στην κακή ή αδιάφορη ταινία, για την οποία ο κριτικός φροντίζει με απαράμιλλο ζήλο να εκφράσει τα χειρότερα. Δεν προσπαθώ να γεμίσω λέξεις το κείμενο χωρίς λόγο. Περισσότερο σας προετοιμάζω για την ακόλουθη κριτική μίας ταινία που κατορθώνει (περί κατορθώματος πρόκειται) να είναι ταυτόχρονα «κακή» και αδιάφορη.

Artcore magazine's footer