Άρθρα :: Ταινιοθήκη articles :: selected column

επιλογή γλώσσας
choose language

23.06
2016

Truman, του Cesc Gay

εικόνα εξωφύλλου άρθρου (Truman, του Cesc Gay)

Με πέντε βραβεία Goya και τον καταπληκτικό Ricardo Darín στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το “Truman” επαναφέρει στο προσκήνιο τον ισπανικό και λατινοαμερικανικό κινηματογράφο που δεν παύει να εκπλήσσει θετικά.

Η ταινία σκιαγραφεί το -τεσσάρων ημερών- ταξίδι του Tomás στον καρκινοπαθή φίλο του Julián, σε μια ύστατη προσπάθεια να τον πείσει να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες προκειμένου να παρατείνει τον χρόνο ζωής του. Ο Truman, ο σκύλος του Julián, παραμένει πιστός σύντροφος στη διαδρομή που οι δυο παλιοί φίλοι ακολουθούν για τελευταία φορά. 

Το σύντομο ταξίδι, που καλούνται οι ήρωες να κάνουν μέσα στα όρια της Μαδρίτης, δείχνει να αγγίζει το καθολικό ζήτημα του θανάτου και της προσωπικής επιλογής. Ο Julián είναι αποφασισμένος να πεθάνει, όπως εκείνος επιθυμεί, καθιστώντας σαφές από την αρχή, πως τίποτα δεν μπορεί να τον μεταπείσει. Έτσι, λοιπόν, το ταξίδι μετατρέπεται από μια αγχώδη συνάντηση σε μια λυτρωτική τελευταία βόλτα όπου όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. 

Ο Ricardo Darín (“Nueve Reinas”, “El Secreto de Sus Ojos”, “Relatos Salvajes”), έχοντας ήδη αποδείξει πολλές φορές το ταλέντο του, υποδύεται με επιτυχία τον ήρωά του, μέσα από μια ερμηνεία που υπογραμμίζει την ευαίσθητη και ειλικρινή πλευρά του Julián, στηριζόμενη στις απαραίτητες παύσεις και τη δύναμη του βλέμματος. Υπέροχος και ο Ισπανός Javier Cámara (“Habla con Ella”, “La Mala Educación”) στο ρόλο του Tomás, που διανύει το δικό του δύσβατο μονοπάτι στην προσπάθεια κατανόησης του θανάτου. 

Αξίζει να σταθεί κανείς στα λόγια του Julián: «Το μόνο πράγμα που έχει σημασία στη ζωή είναι οι σχέσεις». Από νωρίς καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πως παρά τις επιμέρους στενάχωρες στιγμές, η ταινία μιλάει για τη δύναμη της ζωής. Ίσως, μάλιστα, ο θάνατος θα μπορούσε να προσεγγιστεί ως κομμάτι, ως συνέχεια της ζωής, αλλά αυτή είναι μια πραγματικότητα που βλέπει μόνο ο πάσχων. Ακόμα και η αποσιώπηση του αναπόφευκτου θανάτου ή το κλίμα δυσφορίας που αναδύεται στην πιθανή αναφορά του, έρχεται να καταδείξει την αδυναμία της κοινωνίας να προσφέρει ανακούφιση στα μέλη της που πασχίζουν να μη χάσουν τον κοινωνικό τους περίγυρο, λίγο πριν φύγουν από τη ζωή. Το “Truman”, θεωρώντας δεδομένο το γεγονός πως κανείς δεν θέλει να πεθάνει και πως ο άνθρωπος αδυνατεί να κατανοήσει το τέλος του, προσφέρει ένα κινηματογραφικό διαμαντάκι για τις ανθρώπινες σχέσεις, μέσα από στιγμές παράδοσης, πόνου και λεπτού χιούμορ: ο,τι δηλαδή είναι και ίδια η ζωή εκτός της κινηματογραφικής αίθουσας. 

Truman, του Cesc Gay
Διάρκεια: 108’
Είδος: Κοινωνικό

εικόνα αρθρογράφου (Άννα μ. Μ.)

σχετικά με τον αρθρογράφο
Άννα μ. Μ.

Η Άννα μ. Μ. αγαπάει τον κινηματογράφο, τα χοντρά παπλώματα, την ποίηση, την κανέλα, τις συζητήσεις δίχως αρχή και τέλος, τη Μαδρίτη, τους συγγραφείς που την παίρνουν από το χέρι. Η Άννα μισεί τα αεροπλάνα, το 78Ν τα σαββατόβραδα, τα χάδια στα μαλλιά, το άρωμα του πικραμύγδαλου, το πορτοκαλί χρώμα, τις μεγάλες εισαγωγές σε τραγούδια, να γράφει για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο.

Artcore magazine's footer